3 Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα για τα Άτομα με Αναπηρία, μέσα από μια ιστορία...

 Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Άτομα με Αναπηρία, την  Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο "Κέφαλος" του Αργοστολίου η εκδήλωση "όλοι ίσοι, όλοι μοναδικοί". Η εκδήλωση διοργανώθηκε από κοινού μεταξύ του 2ου Γυμνασίου Αργοστολίου, του ΓΕΛ Πάστρας και του Δήμου Αργοστολίου. 

Ήταν μια συγκινητική εμπειρία, με κοινό κυρίως έφηβους μαθητές και τους καθηγητές τους... ήταν όμως και μια μέρα με πολύ άσχημο καιρό - βροχή και δυνατό αέρα - κάτι που εμπόδισε την προσέλευση περισσότερων μαθητών και κόσμου γενικότερα. Μάλιστα, σημειώθηκε και διακοπή ρεύματος για περίπου μισή ώρα, ενώ ήταν όλα έτοιμα για να ξεκινήσει η εκδήλωση. Περιμέναμε όλοι υπομονετικά - μια εκδήλωση με τόσο σημαντικό περιεχόμενο άλλωστε, δεν αφήνει περιθώριο για γκρίνιες και αγανάκτηση - και μόλις επανήλθε το ρεύμα, ξεκινήσαμε.

Ακολουθεί η ομιλία μου...

 Αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες, αγαπητοί συνάδελφοι - τα παιδιά εδώ μάλλον δεν με γνωρίζουν, όμως αν είχε γίνει αυτή η ημερίδα πριν 6 χρόνια θα ήταν πολύ πιθανό κάποιοι από εσάς να ήσασταν μαθητές μου, ή μπορεί να είχα στις τάξεις μου τα αδέλφια σας, τα ξαδέλφια σας…  καλημέρα σας.

Βρίσκομαι εδώ κατόπιν πρόσκλησης του 2ου Γυμνασίου Αργοστολίου, για να σας πω την ιστορία μας.

Είμαι κι εγώ ένα άτομο με αναπηρία, για το λόγο αυτό άλλωστε δεν βρίσκομαι πια στα σχολεία σας. Ονομάζομαι Ασημίνα - ή Μίνα, ή “κυρία Μίνα” όπως με αποκαλούν ακόμη οι πρώην μαθητές μου όταν με συναντούν έξω - Θεοφιλάτου. Είμαι απόφοιτος της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Υπολογιστών της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών και εργάστηκα ως καθηγήτρια Πληροφορικής για 15 χρόνια στην πρωτοβάθμια, στη δευτεροβάθμια και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. 

Όμως δεν έχω έρθει σήμερα εδώ για να σας μιλήσω για εμένα. Θα σας μιλήσω για την χαμογελαστή κοπέλα που βλέπετε στη φωτογραφία. Για την αδελφή μου.

Η Θεοδώρα Θεοφιλάτου - ή “Ντόρις”, όπως εξακολουθεί να τη γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος - γεννήθηκε το 1968 στη Νέα Υόρκη, όπου οι γονείς μας ήταν μετανάστες. Ήταν άριστη μαθήτρια σε όλα τα μαθήματα, στο ελληνοαμερικανικό σχολείο που πηγαίναμε. Το 1979 διακρίθηκε σε διαγωνισμό ορθογραφίας σε ολόκληρη την πολιτεία της Νέας Υόρκης και πήγε στον τελικό στο Madison Square Garden - θα τον έχετε δει όλοι κάποια στιγμή το χώρο, εκεί γίνονται συναυλίες, αγώνες και εκδηλώσεις με διασημότητες από όλο τον κόσμο.

Την επόμενη χρονιά μετακομίσαμε στην Ελλάδα, και η Ντόρις συνέχισε να είναι άριστη και στο ελληνικό σχολείο: έπαινος κάθε χρόνο και με τις Πανελλήνιες, περνάει στη Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών. Τελειώνει τη σχολή, ενώ παράλληλα ασχολείται με τη φωτογραφία, και τελειώνει και την καλύτερη σχολή φωτογραφίας του κόσμου τότε, το 1992, την ICP στη Νέα Υόρκη. Συμμετέχει σε διαγωνισμούς φωτογραφίας, ομαδική έκθεση στο Manhattan, ομαδική έκθεση στην Αθήνα, ατομικές εδώ στην Κεφαλονιά. Εγκαθίσταται μόνιμα και ανοίγει στούντιο φωτογραφίας στο Αργοστόλι το 1993, συνεργάζεται με το Δήμο, με το Θέατρο Κέφαλος, φωτογραφίζει εκδηλώσεις, γάμους, βαπτίσεις, κάνει πορτραίτα… τη θυμούνται όλοι στο ποδήλατο, με ένα σακίδιο στην πλάτη και τα μακριά της μαλλιά να κυματίζουν στον αέρα… δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Είχε τεράστια αποθέματα αγάπης μέσα της για κάθε τι ζωντανό: ξενυχτούσε για να βοηθήσει τους φίλους της, έπαιρνε τα προβλήματά τους και τα έκανε δικά της… με τα δε ζώα είχε ιδιαίτερη ευαισθησία: μαζί με τη φίλη της, τη Μαρίνα Ματσάντο, φρόντιζαν αδέσποτα ζώα, σκύλους και γάτες, στη γειτονιά μας, φτιάχνοντας στέγαστρα με χαρτοκιβώτια και με τις οικονομίες τους αγόραζαν τροφή και τρέχανε τα ζώα στους κτηνιάτρους… αν έχετε ακουστά το φιλοζωικό σύλλογο “ΑΡΚ - Ντόρις” στη ΒΙΠΕ… προς τιμήν της Ντόρις έχει δώσει το όνομα στο σύλλογο η Μαρίνα, το 2011 όταν ιδρύθηκε. 

Η Ντόρις “τα είχε όλα”: ομορφιά, εξυπνάδα, φίλους, επαγγελματικές επιτυχίες και μια μεγάλη καρδιά. Τι έλειπε, για να ολοκληρώσει την ευτυχία της; Τα παιδιά! Να φτιάξει τη δική της οικογένεια…

Μαζί με τον αγαπημένο της Στέλιο, το 2003 υποδέχονται το πρώτο τους παιδί, τον Κώστα. 

Η αδελφή μου ήταν η πιο αφοσιωμένη μάνα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Τέλος του 2004, μένει ξανά έγκυος και μαθαίνουμε πως περιμένει κορίτσι. Τρελή χαρά, περιμένουμε όλοι με ανυπομονησία το μωρό… 

30 Αυγούστου του 2005 μπαίνει για να γεννήσει, και εκεί πήγαν όλα στραβά… έπεφτε η πίεση κατά τη διάρκεια της καισαρικής, και όταν βγήκε το μωρό - υγιέστατο, δόξα τω Θεώ - έπαθε ανακοπή. Την επανέφεραν, όμως έπεσε σε κώμα. Τρεις εβδομάδες ήταν στην εντατική. Άρχισε σιγά σιγά να κινείται, μέχρι που ξύπνησε, σηκώθηκε, περπάτησε… όμως δεν θυμόταν τι είχε συμβεί. Διαπιστώσαμε στη συνέχεια ότι είχε πάθει εγκεφαλική βλάβη επειδή έμεινε αρκετή ώρα χωρίς οξυγόνο μέχρι να την επαναφέρουν, και ο εγκέφαλος είναι το πρώτο όργανο του σώματος που επηρεάζεται. Είχε απώλεια μνήμης. Στη συνέχεια έβγαλε και διαταραχές συμπεριφοράς. Η νευρολόγος του νοσοκομείου Γεννηματάς από όπου πήρε εξιτήριο, σκεπτόμενη ότι θα εμφανίσει κατάθλιψη, συνταγογράφησε βαριά φάρμακα. Τα οποία προκάλεσαν παρενέργειες, και δυσκόλευαν ακόμα περισσότερο το να βγάλουμε συμπέρασμα για τη λειτουργικότητά της. Στην αρχή ήταν ήρεμη, σαν να ξυπνούσε από όνειρο, όμως έλειπαν κομμάτια του “παζλ” της ζωής της. Στη συνέχεια, έγινε ευερέθιστη, έβγαλε εκνευρισμό, μέχρι και επιθετικότητα κάποιες φορές. Έφταιγε η βλάβη; Έφταιγαν τα φάρμακα; Η γιατρός έκανε πειράματα με διάφορα σκευάσματα με βάση τις πληροφορίες που της δίναμε. Η Ντόρις να σημειωθεί ότι είχε έναν γερό οργανισμό, δεν έπαιρνε φάρμακα, δεν κάπνιζε, δεν έπινε…αυτός πιστεύω πως ήταν ο λόγος που επέζησε από τη δοκιμασία αυτή. Τώρα πια, μπορώ να πω με βεβαιότητα πως θα ήταν καλύτερα να μην είχε πάρει κανένα φάρμακο από την αρχή, να βλέπαμε πώς θα εξελισσόταν η κατάσταση και μετά να αποφασίζαμε. Θα είχαμε πιο ξεκάθαρη εικόνα. 

Η απώλεια μνήμης - η οποία ερμηνεύτηκε απεικονιστικά, όταν οι μαγνητικές έδειξαν βλάβη στους ιππόκαμπους, που είναι το κέντρο της πρόσφατης μνήμης - ήταν το πρώτο σημάδι, και παραμένει το πιο σημαντικό. Ένας άνθρωπος που δεν θυμάται τι έκανε πριν λίγα λεπτά, δεν είναι αυτόνομος. Δεν μπορεί να εκτελέσει τις απλές λειτουργίες που κάνει ο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος στην καθημερινότητά του: το πρωί που θα σηκωθεί, να πάει στην τουαλέτα, να πλυθεί, να πάει μετά στην κουζίνα, να βάλει το πρωινό του… στην επιστήμη της πληροφορικής, αυτό το λέμε αλγόριθμο. Η Ντόρις δεν μπορεί να ακολουθήσει αλγόριθμο. Επιπλέον, μπορεί να ανοίξει την πόρτα και να φύγει από το σπίτι και να χαθεί: αυτό είναι κάτι που το παρουσιάζουν και οι ασθενείς με άνοια και Αλτσχαίμερ, και η αλήθεια είναι πως η ανοξική εγκεφαλική βλάβη - αυτή είναι η επίσημη διάγνωση της Ντόρις - έχει πολλές ομοιότητες με τις δύο αυτές νόσους που βασανίζουν συνήθως ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας… 

Αγωνιστήκαμε όλοι με αγάπη και υπομονή, την πήγαμε στους καλύτερους γιατρούς, οι οποίοι στην αρχή μας διαβεβαίωσαν πως θα περάσουν όλα και θα επανέλθει. Περνούσαν οι μήνες, τα χρόνια, και δε βλέπαμε βελτίωση. Ενώ κινητικά είναι μια χαρά, ενώ μπορεί να διαβάσει και να μιλήσει, έχει πάθει μόνιμες, μη-αναστρέψιμες βλάβες στον εγκέφαλο και δεν μπορεί να λειτουργήσει φυσιολογικά.

Εκτός από τη βλάβη στους ιππόκαμπους που ανέφερα, έχει και βλάβη στο μετωπιαίο λοβό του εγκεφάλου. Αυτό είναι το κέντρο των γνωστικών λειτουργιών του ανθρώπου, που καθορίζουν τη συμπεριφορά του. Η έκπτωση γνωσιακών λειτουργιών σημαίνει για παράδειγμα πως δεν μπορεί να καταλάβει ο ασθενής πότε πρέπει να σταματήσει να τρώει, δεν έχει την αίσθηση του κορεσμού. Δεν καταλαβαίνει πότε πρέπει να πάει στην τουαλέτα. Έχει άρση αναστολών, που σημαίνει πως μπορεί να φερθεί “παράξενα” σε σχέση με τις κοινωνικά αποδεκτές συμπεριφορές, για παράδειγμα, να θέλει να αγκαλιάσει και να φιλήσει έναν άνθρωπο σε άσχετη στιγμή, ακόμα κι αν είναι ξένος. 

Όπως καταλαβαίνετε, η ζωή των ατόμων με αυτές τις βλάβες δεν είναι καθόλου εύκολη. 

Η μάνα είναι που φροντίζει και προστατεύει τα παιδιά της από κινδύνους καθώς μεγαλώνουν… τι γίνεται όμως, όταν η μάνα, για λόγους που δεν ευθύνεται η ίδια, όχι μόνο δεν μπορεί να τα προσφέρει αυτά στα παιδιά της, αλλά έχει η ίδια ανάγκη φροντίδας και προστασίας; Τι γίνεται, όταν δεν υπάρχει από την Πολιτεία η απαραίτητη μέριμνα για τη στήριξη των ατόμων αυτών, τόσο με κατάλληλες δομές και μηχανισμούς φροντίδας, όσο και με πρόβλεψη οικονομικής κάλυψης των ιδιαίτερων αναγκών τους; 

Η απάντηση είναι σκληρή. Τα άτομα αυτά, λόγω ακριβώς της ανυπαρξίας του κράτους στην αξιοπρεπή διαβίωσή τους, είτε καταλήγουν σε κάποιο ίδρυμα, είτε επιβαρύνεται ο φροντιστής τους με ένα δυσανάλογο βάρος στην καθημερινότητά του. 

Η φροντίδα της αδελφής μου, μού καταναλώνει πολλές ώρες της ημέρας. Η μέρα μου ξεκινάει δίνοντάς της στο κρεβάτι το φάρμακο για το θυρεοειδή, που πρέπει να το πάρει νηστική. Μετά από μισή ώρα θα τη σηκώσω από το κρεβάτι για τουαλέτα, θα της αλλάξω την πάνα ακράτειας και θα την πλύνω, συνήθως θα χρειαστεί και αλλαγή ρούχων και σεντονιών στο κρεβάτι, μετά θα πάμε στην κουζίνα για τα υπόλοιπα φάρμακα και πρωινό. Και μετά από όλα αυτά μπορώ να πιω τον καφέ μου. 

Στη συνέχεια της ημέρας, θα βάλω πλυντήρια, θα προγραμματίσω τα επόμενα γεύματά της, έχοντας πάντα στο μυαλό μου να την πηγαίνω συχνά τουαλέτα. 

Χρειάζεται συχνά ιατρικές εξετάσεις, τις οποίες πρέπει να προγραμματίζω ανά τακτά διαστήματα. 

Την εξώπορτα του σπιτιού την κλειδώνουμε κάθε φορά που ανοίγουμε, και έχουν μάθει και τα παιδιά μου και οι φίλοι τους για αυτή την ιδιαιτερότητα, γιατί έχει τύχει δυο-τρεις φορές να φύγει και να την ψάχνουμε, αγωνιώντας για την ασφάλειά της μέχρι να τη βρούμε. 

Την ημέρα της την περνάει βλέποντας τηλεόραση κυρίως… προσπαθώ κάθε μέρα να τη βγάλω μια βόλτα έξω όμως δεν είναι πάντα εφικτό γιατί έχω κι άλλες υποχρεώσεις, το ένα μου παιδί είναι ανήλικο και ετοιμάζεται για πανελλήνιες. Και τα δυο παιδιά μου έχουν μεγαλώσει κοντά στη θεία τους και γνωρίζουν πρώτο χέρι τις δυσκολίες των ατόμων με αναπηρίες και των φροντιστών τους, έχουν ιδιαίτερη ευαισθητοποίηση στο θέμα αυτό, όπως φυσικά έχουν και τα παιδιά της Ντόρις. 

Να πω δυο λόγια όμως για το πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετική η κατάσταση, αν υπήρχε γνήσιο ενδιαφέρον από το κράτος! Πριν λίγα χρόνια ξεκίνησε το πρόγραμμα “προσωπικός βοηθός”. Ενημερώθηκα σχετικά, και πράγματι, φαινόταν πολύ ελπιδοφόρο μιας και εξασφαλίζει έναν ειδικευμένο βοηθό για επικουρική φροντίδα του ασθενούς. Έκανα αίτηση και περίμενα… και περίμενα… μέχρι που ενημερώθηκα ότι η επιλογή των ωφελουμένων γίνεται μέσω… κλήρωσης και τα αποτελέσματα ανακοινώνονται με ένα PDF των αριθμών πρωτοκόλλου των επιτυχών αιτήσεων. Σα να λέμε, η τύχη των ατόμων με σοβαρές αναπηρίες είναι και αυτή θέμα Τζόκερ.

Θα μπορούσε όμως να υπάρχει κάποιος τρόπος, είτε μέσω ειδικού επιδόματος είτε μέσω ειδικών δομών, να κάνει η Ντόρις εργοθεραπεία. Είχαμε βρει μια εξαιρετική εργοθεραπεύτρια, έκανε μαζί της συνεδρίες, ωστόσο το κόστος ήταν δυσβάσταχτο και όχι επειδή ήταν ακριβή η κοπέλα, αλλά επειδή ο αριθμός των συνεδριών που χρειαζόταν για να γίνει ουσιαστική δουλειά ήταν απαγορευτικός παράγοντας κόστους, όταν το μόνο που λαμβάνει είναι το προνοιακό επίδομα “βαριάς αναπηρίας” που αντιστοιχεί σε 338 ευρώ το μήνα. Τόσο την έχουν αποτιμήσει την αξία της, εκεί στο κράτος: 338 ευρώ. 

Τα παιδιά της είναι καλά: ο γιος της είναι πεμπτοετής φοιτητής Μηχανολόγος Μηχανικός  στο Πολυτεχνείο του Βόλου,  η κόρη της ξεκίνησε σπουδές στη Φωτογραφία σε Σχολή στην Αθήνα…Έτσι νιώθει κοντά στη μητέρα της όπως λέει. Μάλιστα πριν μια εβδομάδα, συνέβη κάτι πολύ όμορφο: είχαν πάει με τη σχολή της επίσκεψη σε ένα κατάστημα στο κέντρο της Αθήνας που πουλάει φωτογραφικές μηχανές. Οι ιδιοκτήτες ήταν παλιοί γνώριμοι της Ντόρις. Από κει ψώνιζε τον φωτογραφικό της εξοπλισμό. Η Αγγελική συστήθηκε ως κόρη της Ντόρις, οι ιδιοκτήτες συγκινήθηκαν, και της έδειξαν κάτι: εδώ και τρεις δεκαετίες είναι καρφιτσωμένο στον πίνακα ανακοινώσεων του καταστήματος ένα χειρόγραφο σημείωμά της. Οι ιδιοκτήτες δάκρυσαν, όταν θυμήθηκαν την όμορφη Κεφαλονίτισσα φίλη, τη φωτογράφο, την καλλιτέχνιδα…

Τα παιδιά της μεγάλωσαν χωρίς τη μάνα τους: βέβαια, την επισκέπτονται εδώ στην Κεφαλονιά, και κατά διαστήματα μένει στο σπίτι τους στην Αθήνα, και την αγαπούν και αγωνιούν για αυτήν! Όμως… αυτός ο εξαίσιος άνθρωπος, αυτή η ξεχωριστή προσωπικότητα που ήταν η αδελφή μου - και που τη βλέπουμε ακόμα και τώρα σε σπάνιες, πολύτιμες στιγμές “αναλαμπών” - να αναφέρω εδώ ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι το πιο πολύπλοκο όργανο του σύμπαντος, όπως μας είπε κάποια στιγμή ένας νευροχειρουργός - υπάρχουν λοιπόν στιγμές που επανέρχεται για λίγα δευτερόλεπτα ή για λίγα λεπτά η Ντόρις που ξέραμε και συνήθως αυτές οι στιγμές είναι λίγο πριν αποκοιμηθεί ή μόλις έχει ξυπνήσει, και τις κρατάμε στη μνήμη μας και τις συζητάμε, σαν να είναι πολύτιμα διαμάντια οι στιγμές αυτές… 

Αυτή η μάνα, δεν μπόρεσε να δώσει όσα θα έδινε στα παιδιά της αν ήταν καλά… 

Φανταστείτε πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή της όλα αυτά τα χρόνια, αν μπορούσε να χαρεί τα παιδιά της. Να τα φροντίζει, να τα προστατεύει, να τα συμβουλεύει… το μόνο σίγουρο είναι ότι ποτέ δεν έπαψε να τα εμπνέει. 

Σας αφηγήθηκα μια πραγματική ιστορία, μια ιστορία για ένα άνθρωπο σαν και σας, σαν όλους, που ζει στην πόλη μας. Να θυμάστε πάντα ότι η αναπηρία είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει. Κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο. Οι άνθρωποι με αναπηρίες, ανάλογα με την πάθησή τους, μπορεί να στερούνται τις χαρές της κινητικότητας. Μπορεί να στερούνται τις χαρές της νοητικής λειτουργίας, της επικοινωνίας με τους συνανθρώπους τους. Άλλοι γεννήθηκαν με τις παθήσεις τους, άλλοι τις απέκτησαν στην πορεία της ζωής τους. ΟΛΟΙ τους αξίζουν την αγάπη και την κατανόηση. Και κερδισμένοι είμαστε ΚΑΙ εμείς - οι “υγιείς” σε εισαγωγικά - όταν τους έχουμε ενεργά μέλη στη ζωή μας και στην κοινωνία μας. 

Σας ευχαριστώ πολύ. 

Η φωτογραφία που τράβηξα μόλις επέστρεψα στη θέση μου, μετά την ομιλία και τις συγκινητικές μαρτυρίες συναδέλφων μου που γνώριζαν τη Ντόρις και πάντα τη θαύμαζαν... 

Στο τέλος με περίμενε μια έκπληξη: η συνάδελφος και φίλη Α.Μ. με πλησίασε μαζί με μια μαθήτριά της, η οποία την ώρα που μιλούσα, ζωγράφισε στο τετράδιό της τη Ντόρις! 

"Και τι κατάφερες καημένηηηηη;;;" (απολογισμός 5 ετών blogging)

Αγριεμένα ξεκινάω, το ξέρω...

Είχα ξεκινήσει με πρόλογο αλλά είδα ότι πλατειάζω, οπότε τον βάζω με μικρά γράμματα στο τέλος για όποιον ενδιαφέρεται και μπαίνω στο ζουμί.

Ξεκινώ με την ετικέτα "κοινωνία".

Αστυνομία
Ένας "καλός γείτονας" έστειλε στην πόρτα του σπιτιού μου δυο φορές την αστυνομία μέσα σε λίγες μέρες, το καλοκαίρι του 2016. Τη δεύτερη φορά ήρθαν τσαμπουκαλεμένα τα όργανα. Μισή ώρα μετά από αυτήν εδώ την ανάρτηση με πήρε τηλέφωνο ο διοικητής της Αστυνομίας για να μου ζητήσει συγγνώμη. Ως ανθρωπίνως όφειλα, έγραψα μια δεύτερη ανάρτηση για να τον ευχαριστήσω.

Τράπεζες
Στέλνω επιστολή διαμαρτυρίας στη φόρμα επικοινωνίας της Alphabank  για την αντιμετώπισή τους απέναντι σε άτομο με 85% αναπηρία, προειδοποιώντας ότι θα δημοσιεύσω την επιστολή σε 24 ώρες αν δεν έχω απάντηση. Περιμένω τελικά ένα μήνα. Με το που γίνεται δημόσια η επιστολή, με παίρνει προσωπικά ο διευθυντής του τοπικού καταστήματος να μου ζητήσει συγγνώμη και να με εξυπηρετήσει (ως ανθρωπίνως όφειλα, το σημείωσα στην ανάρτηση... γιατί πρέπει να είμαστε ΔΙΚΑΙΟΙ ακόμα και απέναντι σε αστυνομία και τράπεζες). Να σημειώσω εδώ ότι η δημόσια καταγραφή της εμπειρίας μου βοήθησε συνάνθρωπό μου από άλλο μέρος της Ελλάδας: βρήκε σε αναζήτηση την ανάρτηση και επικοινώνησε μαζί μου για να μάθει περισσότερα. Φυσικά της έδωσα όλες τις πληροφορίες που είχα... γιατί έτσι κάνουν οι συνάνθρωποι.

Δημόσια έργα
Έγραψα αυτήν εδώ την ανάρτηση για να καταγγείλω την επικινδυνότητα τών έργων ανάπλασης της κεντρικής πλατείας Αργοστολίου. Αναδημοσιεύτηκε στα τοπικά ΜΜΕ, ζητήθηκε απάντηση από τους εκπροσωπους του Δήμου Κεφαλονιάς (οι οποίοι με κατηγόρησαν για μικροπολιτικά συμφέροντα, τόσο μυαλό έχουν), απάντησα εκ νέου. Λίγες μέρες μετά οι παγίδες είχαν διορθωθεί και τα ατυχήματα αποφεύχθηκαν.

Γιατροί
Μετά από την αποστολή αυτής εδώ της ανάρτησης στη φόρμα επικοινωνίας του Ασκληπιείου Βούλας, με πήραν από το Γραφείο του Πολίτη με μελιστάλακτη ευγένεια και μου έλυσαν όλα τα προβλήματα συνεννόησης που είχα νωρίτερα.

Άτομα με Ψυχοκοινωνικά προβλήματα/ΑμΕΑ
Παραπέμπω εδώ τους αναγνώστες στην ετικέτα "Καφενείο της Καμπάνας" επειδή είναι πολλά για να αναπτύξω σε μια παράγραφο. Σημασία έχει ότι την υπόθεση την έφτασα στην Επιτροπή Αναφορών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου*. Λύση δεν δόθηκε γιατί λείπει η πολιτική βούληση από το Δήμο Κεφαλονιάς, και αυτό είναι όντως πέρα από τις δυνάμεις μου... αν υπήρχαν κι άλλοι που να ασχολούνται ακόμα πέντε χρόνια μετά το ιστορικό έγκλημα της παρούσας διοίκησης του Δήμου, ίσως να ένιωθαν στο πετσί τους μια κοινωνική πίεση να αποκατασταθεί το τεράστιο λάθος. Όμως δυστυχώς δεν υπάρχει: οι Κεφαλονίτες ως επί το πλείστον (με εξαιρέσεις πάντα!) νοιάζονται πολύ περισσότερο για το τουριστικό χρήμα που θα μπει στις τσέπες τους, παρά για τους ψυχικά ασθενείς και άπορους του τόπου τους.

Crowdfunding
Οικογένεια του φιλικού μου κύκλου αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας. Έγραψα αυτήν εδώ την ανάρτηση με εφόδια την ενσυναίσθησή μου και την εξοικείωσή μου στις ΤΠΕ, και κατάφερα να συγκεντρώσω 2000 Ευρώ. Τα χρήματα έπιασαν τόπο στο να καλύψουν βασικές ανάγκες όσο δυο μέλη της οικογένειας πέρασαν μεγάλο χρονικό διάστημα στα νοσοκομεία, και το θέμα υγείας που αντιμετώπιζαν έχει πλέον σχεδόν λυθεί.

Επιτροπές ΚΕΠΑ του ΙΚΑ
Όταν βγήκα κλαίγοντας από την επιτροπή πιστοποίησης αναπηρίας της αδελφής μου επειδή μου φέρθηκαν με απάνθρωπο τρόπο, δεν απελπίστηκα: έκατσα επιτόπου και κατέγραψα τα γεγονότα σ'αυτήν εδώ την ανάρτηση και στη συνέχεια την έστειλα ΠΑΝΤΟΥ. Το αποτέλεσμα ήταν να της δοθεί 85% αναπηρία εφ'ορου ζωής (τραγικά αληθινό και μακάρι να μην ήταν έτσι και να είχα στη ζωή μου την προσωπικότητα της αδελφής μου, που πήγαν να μου το παίξουν είρωνες ότι και καλά τους παρουσίαζα περίπτωση-μαϊμού επειδή έτσι τους έχουν πει, να κόβουν αναπηρίες) Η "έκπληξη" ακολούθησε λίγους μήνες μετά όταν έλαβα επιστολή από το Γραφείο Διευθύντριας της Δ/νσης Αναπηρίας Ι.Ε. / Γενική Διεύθυνση Ασφ/κών Υπηρεσιών, με την οποία δεν ζητούσαν συγγνώμη (αλοίμονο, να πέσουν τόσο χαμηλά!), αλλά μου έλεγαν ότι "είναι στη διάθεσή μου για ό,τι άλλο χρειαστώ μπλα μπλα".

Ταξίδια 
Με τη βοήθεια αυτής εδώ της ανάρτησης κέρδισα την αναβάθμιση σε Silver, που αρχικώς προσπάθησε να μου στερήσει η Aegean. Με το που έστειλα στη φόρμα επικοινωνίας το λινκ, μέσα σε μια ώρα μου ήρθε μέιλ "καλωσορίσατε στη βαθμίδα Silver". (Δεν το σταμάτησα όμως εκεί και συνέχισα να γράφω για τις αθλιότητες των άλλων αεροπορικών που προσπαθεί να τις περάσει και σε μας. Εδώ μπορώ μόνο να ελπίζω ότι τις έλαβαν υπόψη τους)

Τηλεπικοινωνίες
Επί ένα μήνα είχα προβλήματα με τη σύνδεσή μου στη WIND κατόπιν μεταφοράς από το δίκτυο του ΟΤΕ. Με το που έστειλα στη φόρμα επικονιωνίας αυτήν εδώ την ανάρτηση, λύθηκαν ως δια μαγείας. Δεν το άφησε όμως εκεί, γιατί δυστυχώς η αλητεία δεν σταματά εκεί: και ο ΟΤΕ δεν είναι καλύτερος (μην πω, χειρότερος είναι). Άρα ζητώ ηχογραφημένες κλήσεις εδώ, και καταγγέλω και τις δυο εταιρίες στην ΕΕΤΤ μέσω αυτής της ανάρτησης. Με άφθονο χιούμορ, γιατί αλλιώς δεν τη βγάζουμε μ'αυτά που ζούμε...
---------------------------------------------------------------------------------
Και έχει πάει 5 το πρωί, και έχω καλύψει μία μόνο από τις ετικέτες του agrypnocoma.  Ενενήντα συνολικά αναρτήσεις, σε πέντε ενεργά χρόνια. Ελπίζω να κατάλαβαν οι αναγνώστες ότι ήταν μια συμαρπαστική πορεία... που φυσικά δεν έχω σκοπό να τη σταματήσω. Την επόμενη φορά θα αναπτύξω την ετικέτα "εκπαίδευση". Εδώ κι αν έχει ενδιαφέρον... γιατί ο μόνος φορέας σε όλα τα χρόνια που ασχολιέμαι "με τα κοινά" που δεν μου έχει απευθύνει ΠΟΤΕ το λόγο, είτε για να με συγχαρεί (ανάγκη που το είχα δηλαδή, αλλά έχω κερδίσει εθνικές και διεθνείς διακρίσεις για το έργο μου) είτε για να απαντήσει στις καταγγελίες μου... είναι το Υπουργείο Παιδείας. Ούτε αριθμό πρωτοκόλλου δεν μου δίνουν, παρά μια φορά μόνο μετά από ένα μήνα οχλήσεων (άλλη δουλειά δεν είχα). Και πρωτόκολλο να πάρω, απάντηση ΔΕΝ θα πάρω. Αυτά από το φορέα-εργοδότη μου. Δηλαδή ο Νόαμ Τσόμσκι ακόμα κι αν τον επικρίνω δε διστάζει να απαντάει πάντα στα e-mail μου... το Υπουργείο Παιδείας όμως με θεωρεί ασήμαντη έως αόρατη. Το μόνο που έχω λάβει μια και μόνο φορά είναι φιλική προειδοποίηση ή απειλή μέσω σχολίου σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης όπου μοιράστηκα ανάρτησή μου (ποτέ δεν κατάλαβα αν ήταν φιλικό ή απειλητικό το ύφος της σχολιάστριας γιατί εξαφανίστηκε όταν ζήτησα διευκρινίσεις).  Τα συμπεράσματα δικά σας... εγώ λέω "τέτοιες απαξιώσεις σαν του Υπουργείου μόνο να έχω στη ζωή μου".

Τέλος, η απάντησή μου σε όσους μου επιτίθενται, μου προσάπτουν διάφορα και μου δυσκολεύουν τη ζωή με την αρνητικότητά τους, την ανικανότητά τους και την έλλειψη θάρρους και ειλικρίνειας και καλής ψυχής: το τατουάζ μου

Πετάξτε μου πέτρες: θα χτίσω παλάτια

(ετοιμάζομαι και για δεύτερο, γιατί μου το είπαν οι φίλοι μου: άπαξ και ξεκινήσεις, ένα δεν είναι ποτέ αρκετό... εμπνευσμένο λοιπόν το επόμενο από ένα δύσκολο 2018. Μόνο μη συνεχίσει έτσι η ζωή μου γιατί δεν θέλω να καταντήσω σαν τους μάγειρες με τα "μανίκια" τους :D )

*αναζητώντας το σύνδεσμο της αναφοράς για να τον ενσωματώσω στο κείμενο, διαπιστώνω ότι μετά από ΟΛΑ τα στοιχεία που έστειλα στην επιτροπή, όλη την έντυπη και ηλεκτρονική αλληλογραφία, ακόμα και τηλέφωνο με πήραν για να βεβαιωθούν ότι θέλω να μείνει ανοικτή... βλέπω λοιπόν ότι η κατάσταση είναι "κλειστή" και δεν υπάρχουν πρακτικά!!! Δεν έλαβα καμία απολύτως ενημέρωση ότι την έκλεισαν την υπόθεση, και με βάση ποιο σκεπτικό!!! Αυτό φυσικά σημαίνει ότι εκτός από ΟΛΕΣ τις άλλες δουλειές που έχω τη Δευτέρα, πρέπει να στείλω μέιλ, ταχυδρομική επιστολή και να πάρω τηλέφωνο στις Βρυξέλλες. "Ωχ ου η καημένη" πώς έμπλεξα έτσι με την "αγαπητή" Ευρωπαϊκή Ένωση της "δικαιοσύνης και της αλληεγγύης και της προστασίας των ΑμΕΑ"!

--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Πρόλογος σε σμίκρυνση (αν βαριέστε, μην το διαβάζετε, δεν χάνετε κάτι σημαντικό :-P )
Δεν υπάρχει κάτι ήρεμο στο blogging. Αν ζούσαμε σε έναν κόσμο ιδανικά πλασμένο, δεν θα υπήρχε λόγος να υπάρχουμε. Ποιοί; Εμείς οι "bloggers". Χαζοαμερικανιά ως τίτλος, αλλά πώς αλλιώς να το πω; Ιστολογιστές, κατά την ελληνική απόδοση "ιστολόγιο" του Web + log = blog; Θα προτιμούσα να ονομαζόμαστε απλά "σκεπτόμενοι ενεργοί πολίτες που σεβόμαστε το συνάνθρωπό μας, το χρόνο μας και τη νοημοσύνη μας", ή κάτι παρόμοιο... γιατί όσοι φέρουν τα χαρακτηριστικά αυτά, στην εποχή που ζούμε, δεν ασχολούνται μόνο με το τομάρι τους, ούτε αναλώνονται σε συζητήσεις καφενείου στα διάφορα σόσιαλ μίντια, ενώ παράλληλα δεν είναι κορόιδα και το αποδεικνύουν. Ανοικτά και δημόσια, ώστε η εμπειρία τους να αποτελέσει παρακαταθήκη για άλλους που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, και έμπνευση για όσους θελήσουν να καταθέσουν τη δική τους εμπειρία σε άλλο πρόβλημα, ώστε να πάμε μπροστά όλοι μαζί για έναν καλύτερο κόσμο. Στην εποχή του Web 2.0 που έχει ήδη εξελιχθεί σε 3.0 και πλησιάζει την X.0, ΟΛΟΙ όσοι έχουν σύνδεση με το Ίντερνετ έχουν στη διάθεσή τους τα απαραίτητα εργαλεία. ΟΛΟΙ έχουν έστω και μισή ώρα την ημέρα ελεύθερη να ασχοληθούν "με τα κοινά". Γιατί λοιπόν δεν ασχολούνται περισσότεροι με το blogging; Η δική μου άποψη είναι "επειδή βαριούνται, ή/και φοβούνται". Οπότε ποια ταμπέλα μένει για μας που ακούμε συνέχεια την ίδια ατάκα "Θα πας κόντρα στο σύστημα, ωχ ου καημένε, δεν αλλάζουν αυτά, χαλάρωσε και πιες μια φραπεδιά" (no offense στο λατρεμένο φραπέ). Α μπράβο. ΓΡΑΦΙΚΟΙ. Ναι, είμαστε οι γραφικοί της υπόθεσης. 

Έτσι φτάνω στον τίτλο της ανάρτησης. Καταρχάς να μοιραστώ το καλύτερο κομπλιμέντο που μου έχουν κάνει για το μπλογκ μου, πριν μερικά χρόνια: μια φίλη μου είπε "καλά, πρώτα απ'όλα δεν μπορεί να καταλάβει κανείς αν πρόκειται για άντρα ή γυναίκα. Πάς από κοινωνικά θέματα, σε ιατρικά, στη μαγειρική, στα μαστορέματα με πλυντήρια.!". Αυτό ακριβώς: τα προβλήματα που αντιμετωπίζω στην καθημερινότητά μου, τα βάζω κάτω και τα λύνω. Ή προσπαθώ τουλάχιστον. 
Λοιπόν είμαι γυναίκα, με "αντροκρατούμενες" σπουδές (ηλεκτρολόγος μηχανικός της Πολυτεχνικής Σχολής Πανεπιστημίου Πατρών). Το "theme" του blog μου είναι ένα από τα default του Blogger: όχι επειδή "δεν μπορώ να φτιάξω καλύτερο", όπως μου έγραψε κάποιος ανώνυμος μια φορά σε σχόλιο. Επειδή εγώ επιλέγω πού θα διαθέσω το χρόνο μου, και η επιλογή μου είναι "στην παραγωγή χρήσιμου περιεχομένου". Το σκοτεινό αυτό θέμα που έχω επιλέξει μου ταιριάζει μια χαρά. Διαφημίσεις όπως βλέπετε δεν υπάρχουν, κι ας με κατηγόρησε μια φορά ένας άλλος ανώνυμος σχολιαστής ότι "κάνω κοινοποιήσεις σε sites για να πετύχω περισσότερα hits". Ναι καλά. Αλλού αυτά. Ο τίτλος είναι όντως από ιατρικό περιστατικό: τόσο εγώ, όσο και η αδελφή μου έχουμε περάσει από κώμα και άγρυπνο κώμα. Εντατική από μέσα και από έξω, και οι δυο. Όσοι έχουν βιώσει τι σημαίνει ΜΕΘ - ειδικά να είσαι εσύ ΕΞΩ και ο δικός σου άνθρωπος μέσα (όταν είσαι εσύ μέσα δεν πολυχαμπαριάζεις τι συμβαίνει) - είναι σε θέση να καταλάβουν πώς γράφει πάνω μας και μας χαράζει για την υπόλοιπή μας ζωή... αρκεί βέβαια να έχει κανείς ανθρώπινα αντανακλαστικά και σεβασμό στη ζωή. Το μπλογκ αυτό λοιπόν το "'ανοιξα" αρχικώς για να κρατώ ημερολόγιο για την περιπέτεια υγείας της αδελφής μου... ωστόσο όταν διαπιστώσαμε ότι η βλάβη είναι μόνιμη και μη-αναστρέψιμη, δεν είχε ιδιαίτερο νόημα πια. Οπότε το "ιατρικό" Άγρυπνο Κώμα μετατράπηκε σε πολιτικοκοινωνικό. Ήρθε και η κρίση, το υλικό για οργισμενες αναρτήσεις άφθονο... το θέμα όμως είναι να μη μένεις στην οργή. Την αδρεναλίνη να τη μετουσιώνεις σε σκέψη και δράση για να λύσεις προβλήματα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ρήξη με το κατεστημένο. Και εκεί είναι που κολλάει το Άγρυπνο Κώμα: δεν την θέλει ο κόσμος τη ρήξη. Νευριάζει και υποφέρει με τις αδικίες που υφίσταται, με το δούλεμα που τρώει από κάθε μεριά, αλλά θέλει και την ησυχία του. Οπότε, δεν είναι σε κώμα-κώμα, ακίνητος χωρίς κανένα σημάδι ζωής. Σε άγρυπνο - να κουνιέται κανένα δάχτυλο, κανένα πόδι που και που - είναι. 

Προς αεροπορικές: απογειώστε μας, προβλέποντας τις ανάγκες ΟΛΩΝ των επιβατών!

Ταξίδια... αεροπορικά ταξίδια. Το οξυγόνο μας. Αυτός που έγραψε το meme "If traveling was free you'd never see me again" είναι ο άνθρωπός μου.

Κάποτε φτιάχναμε τη βαλίτσα μας, φορτώναμε δέκα αλλαξιές ρούχων, αξεσουάρ, 5-6 ζευγάρια παπούτσια, ό,τι γουστάραμε τέλος πάντων, πηγαίναμε στο γκισέ, την παραδίδαμε, μετά κυριλέ παίρναμε στο χέρι το βαλιτσάκι με τα καλλυντικά - αρώματα - αφρόλουτρα (το πάλαι ποτέ vanity case), αγοράζαμε και το ουίσκι μας σε πραγματικά καλή τιμή από το duty-free και προχωρούσαμε για έλεγχο και επιβίβαση (για την παρωδία "100 ml" θα γράψω σε άλλη ανάρτηση). Και μαθαίνουμε πριν καμιά δεκαριά χρόνια ότι οι ξένες εταιρίες αποφάσισαν να βάλουν ένα τέλος στους "large" ταξιδιώτες και ότι η βαλίτσα πλέον χρεώνεται. Ουφ ευτυχώς εμείς έχουμε τις large ελληνικές αεροπορικές, σιγά μην κάτσουμε να μετράμε και να ζυγίζουμε για να περάσουμε με δωρεάν χειραποσκευή. Μέχρι που ανακάλυψαν και οι δικές μας τις τακτικές των low-cost carriers, αλλά πάντα με κομψότητα και χάρη: ο φτωχομπινές ταξιδιώτης λέγεται τώρα GoLight, προσδίδοντας με τον τίτλο μια κάποιαν αίγλη στο να ταξιδεύεις με τη χειραποσκευούλα σου, ελαφρά και αεράτα ένα πράμα. ΟΚ, το κατάπιαμε, άλλωστε τι να τα κάνεις τα 5 ζευγάρια παπούτσια για ένα Σαββατοκύριακο στην Αθήνα... άσε που ο αγώνας για να τα χωρέσεις όλα σε μια χειραποσκευή που κοντεύει να κλείσει τον ένατο είναι και πρόκληση, οξύνει την εφευρετικότητα και υπόσχεται ψυχική και πνευματική ανάταση όταν καταφέρεις και την περάσεις μέσα στο αεροσκάφος (περισσότερα για την τέχνη του ταξιδεύειν με χειραποσκευή σε ακόμα πιο εκτενή μελλοντική ανάρτηση).

Πριν από μια βδομάδα ταξίδεψα για Μάντσεστερ μέσω Κοπεγχάγης με την πασίγνωστη από τα παιδικά μου χρόνια SAS. "Μαμά πεινάω" η μικρή μου κόρη, λίγο πριν τη μεσημεριανή πτήση. "Θα φας στο αεροπλάνο, κάνε υπομονή". Αμ δε! Μόλις είδα στη θήκη μπροστά στο κάθισμά μου ένα φυλλάδιο με τίτλο "Μενού" κατάλαβα ότι οι Σκανδιναβοί ζήλεψαν τη Ryan. Ανακαλύψαμε στη συνέχεια αυτό που όλοι οι διαμένοντες στη Μεγάλη Βρετανία θεωρούν πλέον αυτονόητο: Θα πάρεις ένα meal deal από το Boots με 3.99 και θα γλιτώσεις τις εξωφρενικές τιμές του φαγητού on-board (ουφ, κι άλλη ανάρτηση θα πρέπει να γράψω με τα υπερκέρδη όλων εκείνων που πριμοδοτούν τη low-cost, "high"-security ταξιδιωτική εμπειρία). Ευτυχώς, σκέφτηκα, οι δικές μας στο θέμα του φαγητού παραμένουν large: και το κρουασανάκι μας θα φάμε σε μικρή πτήση, και γεύμα κανονικό θα απολαύσουμε σε μεγάλη, και μάλιστα επειδή είμαι άνθρωπος που δεν τσιγκουνεύεται τις καλές κουβέντες, σε τηλεφώνημά μου στην Aegean για άλλη υπόθεση βρήκα την ευκαιρία να τους ευχαριστήσω που δεν ακολουθούν τις άθλιες τακτικές των low-cost.

Βιάστηκα. Γιατί πριν λίγες μέρες που έκλεισα αεροπορικό ταξίδι με επιστροφή από Κεφαλονιά - Αθήνα βρέθηκα αντιμέτωπη με τη μοναδική ευκαιρία να προ-αγοράσω χώρο για να βολέψω τα πόδια μου, καθώς και τη δυνατότητα να αποβιβαστώ πρώτη από το αεροσκάφος.

Σας ευχαριστώ παιδιά! Πραγματικά, απορώ πώς τα κατάφερνα και απολάμβανα τις πτήσεις μου τόσα χρόνια, πριν τη δυνατότητα αγοράς extra legroom έναντι 8 μόλις Ευρώ... Πώς βόλευα τα ατελείωτα πόδια μου στην τυχαία θέση που θα μου κλήρωνε το web check-in της Olympic/Aegean, αν όλες οι καλές θέσεις είχαν πιαστεί από τους Gold και τους Business! Αμ δε το άλλο; Να έχω - μέσω της νέας επιλογής up-front - το προνόμιο να είμαι η πρώτη επιβάτης που θα επιβιβαστεί στο λεωφορείο που μας μεταφέρει από το αεροπλάνο στο terminal έναντι του αμελητέου ποσού των 5 Ευρώ; Ούτε στα πιο τρελά ταξιδιωτικά μου όνειρα!!!

Όμως, νιώθω το καθήκον να σας ενημερώσω ότι μπορεί μεν εγώ να πλέω σε πελάγη ευτυχίας... υπάρχουν όμως πολλές ομάδες επιβατών των οποίων οι ανάγκες μένουν προκλητικά ακάλυπτες! Στη συνέχεια λοιπόν σας προτείνω μερικές ακόμα επιλογές για να μη μείνει παραπονεμένος ΚΑΝΕΝΑΣ επιβάτης, όσο ιδιαίτερες κι αν είναι οι ανάγκες του :)

Incontinence

Έχετε ακράτεια και σας αγχώνει η απόσταση που θα πρέπει να διανύσετε για να φτάσετε στην τουαλέτα; Θέλετε να είστε βέβαιοι ότι θα προλάβετε όταν θα σας έρθει η ανάγκη; Οι θέσεις Incontinence είναι οι ιδανικές για σας.

Window

Χωρίσατε πρόσφατα και θέλετε να στείλετε σέλφι στον πρώην σας με φόντο τα άσπρα σύννεφα, για να δει ότι δεν τα έχετε βάψει μαύρα; Ή απλά είστε κουρασμένοι και θέλετε να γείρετε κάπου το κεφάλι σας για να κοιμηθείτε; Οι θέσεις Window σας παρέχουν απεριόριστη θέα από το παράθυρο, και σας γλιτώνουν από την αμηχανία του να ξυπνήσετε με το κεφάλι σας στον ώμο του διπλανού σας.

Aisle

Χωρίσατε πρόσφατα και θέλετε να πείτε σε κάποιον τον πόνο σας; Σας αρέσει να σηκώνεστε κάθε τρεις και λίγο και να ανοιγοκλείνετε το ντουλαπάκι με τα προσωπικά σας αντικείμενα κατά τη διάρκεια της πτήσης; Οι θέσεις Aisle παρέχουν άμεση πρόσβαση στο διάδρομο και σας διπλασιάζουν τις πιθανότητες επικοινωνίας, παρέχοντάς σας επαφή τόσο με τον διπλανό σας επιβάτη Window, όσο και με τον Aisle της απέναντι σειράς.

Center

Χωρίσατε πρόσφατα και θέλετε να εκμεταλλευτείτε την πτήση στο έπακρον προκειμένου να βρείτε αντικαταστάτη; Σας αρέσει να κρυφακούτε συζητήσεις ξένων και ενίοτε να παρεμβαίνετε; Οι θέσεις Center σας τοποθετούν κυριολεκτικά στο κέντρο της δράσης.

Διπλό όφελος: αγοράζοντας θέσεις Incontinence και up front, δεν χρεώνεστε επιπλέον για την παροχή Aisle, αφού εξ ορισμού βρίσκονται δίπλα στο διάδρομο.

--------------------------😂😂😂--------------------------------------

Πέρα από την πλάκα: Αγαπητή Aegean και ακόμα πιο αγαπητή πάλαι ποτέ Olympic, μη μας αναγκάσετε να σας κατατάξουμε στην ίδια κατηγορία με RyanAir, Easyjet κλπ. low-cost εταιρίες. Εγκαταλείψτε την αγωνία τους να στίψουν το παρατελευταίο ευρώ από την πώληση ενός αεροπορικού εισιτηρίου, και συνεχίστε να προσφέρετε στους επιβάτες τις άριστες - κατά τα άλλα - υπηρεσίες σας. Αν θελήσουμε να πάμε low-cost, θα πάμε στις ορίτζιναλ και όχι στις ιμιτασιόν. Μην προσπαθείτε κι εσείς να μεγιστοποίησετε τα κέρδη σας με μιζέριες που πλασάρονται και καλά ως παροχές για όφελος του πελάτη... γιατί μέχρι να κυκλοφορήσουν οι φαεινές ιδέες των low-cost, τα ιδιαίτερα θέματα που τυχόν αντιμετώπιζε κάποιος επιβάτης σε μια πτήση λύνονταν με τον πιο απλό και ανθρώπινο τρόπο: αμοιβαία συνεννόηση για ανταλλαγή θέσεων με τον επιβάτη που καταλάβαινε την ανάγκη και παραχωρούσε ευγενικά τη δική του για να εξυπηρετήσει το πρόβλημα.

Ιδού όμως και μια φωτογραφία που δείχνει τα πρώτα αποτελέσματα της νέας σας πολιτικής θέσεων.

"Κλεμμένα" από social media η φωτογραφία και το σχόλιο: "Με τη νέα πολιτική της Aegean να χρεώνει έξτρα από τη μέση και μπροστά τις θέσεις πάνω από την τιμή του εισιτηρίου. Ιδού το αποτέλεσμα. Πίτα πίσω το αεροπλάνο και άδειο μπροστά. Μπράβο Aegean Airlines μπορείς και χειρότερα". 

Πείτε μου ειλικρινά, σας αρέσει; Αν όχι, αλλάξτε πολιτική και κρατήστε ψηλά την ποιότητα που σας ξεχωρίζει από τις άλλες εταιρίες. Αν ναι, ετοιμαστείτε να αντικρίζετε όλο και πιο συχνά τις θέσεις σας άδειες...

ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

1) Προς Θεού μη νομίσει κανείς ότι χλευάζω τους επιβάτες που έχουν ακράτεια. Μάλιστα, έχω σχετική εμπειρία: Το 2010 ταξίδεψα από Αθήνα - Νέα Υόρκη με την αδελφή μου και τη μεγάλη κόρη μου για να πάω την αδελφή μου σε γιατρούς (περισσότερα για την τραγική της περιπέτεια υγείας μπορούν να διαβάσουν οι ενδιαφερόμενοι εδώ στο μπλογκ, κάτω από την ετικέτα "ανοξική εγκεφαλοπάθεια"). Ένα λοιπόν από τα προβλήματα που υπέστη η αδελφή μου από βλάβη στον εγκέφαλο εξαιτίας ιατρικών λαθών είναι και η ακράτεια. Τότε δεν είχαν αρχίσει όλες αυτές οι άθλιες κερδοσκοπικές πολιτικές των αεροπορικών εταιριών και δεν είχα τη """δυνατότητα""" (πολλά εισαγωγικά) εξασφάλισης μιας κατάλληλης θέσης μπροστά ή πίσω και σε διάδρομο για να είμαστε κοντά στην τουαλέτα. Ο καταπληκτικός ιπτάμενος φροντιστής όμως, διαπίστωσε πολύ σύντομα στην πτήση ότι είχαμε σοβαρό πρόβλημα (όχι μόνο λόγω ακράτειας: έχει και διαταραχές συμπεριφοράς). Με περίσσεια ανθρωπιά και ευαισθησία συνεννοήθηκε με άλλους επιβάτες για να μας εξασφαλίσει τις πιο άνετες θέσεις που θα μπορούσαμε να έχουμε (και οι επιβάτες απλά και ανθρώπινα παραχώρησαν τις δικές τους για να εξυπηρετήσουν το πρόβλημα). ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως κράτησα το όνομα του αεροσυνοδού από το ταμπελάκι του, και με το που γύρισα στην Ελλάδα φρόντισα να στείλω συγχαρητήρια στην εταιρία για την άριστη φροντίδα, αναφέροντας φυσικά και το όνομα του νεαρού (με λίγα λόγια, δεν πιάνω το πληκτρολόγιο μόνον όταν έχω παράπονα να καταθέσω: με την ίδια επιμέλεια θα μπω στη διαδικασία να επαινέσω για μια θετική εμπειρία). ΚΛΕΙΔΙ όμως για την εξυπηρέτηση ήταν η συνεργασία των επιβατών που μας παραχώρησαν τις δικές τους θέσεις. Για φανταστείτε όμως, οι επιβάτες αυτοί να είχαν πληρώσει για να εξασφαλίσουν τις καλές θέσεις τους. Θα τους ήταν το ίδιο εύκολο να τις χαρίσουν έτσι απλά σε άγνωστους, και μάλιστα σε υπερατλαντική πτήση; Ιδού λοιπόν πως η άμετρη κερδοσκοπία, που μας περικυκλώνει από παντού στις μέρες μας, κινδυνεύει να εξαλείψει από την κάθε συναλλαγή μας το πιο αυτονόητο στοιχείο της ύπαρξής μας: την ανθρωπιά. Γι'αυτό Aegean/Olympic, σας παρακαλώ αναθεωρήστε τις τακτικές σας. PLEASE.

2) Ο αδελφός μου είχε ύψος 1,96, και τα πόδια του ήταν πραγματικά ατελείωτα. Αν ζούσε τώρα, θα ήταν υποχρεωμένος πριν μπει στο αεροπλάνο να μην ξεχάσει να αγοράσει legroom. Τι έκανε πριν; Τίποτα. Δεν έκανε καμία ειδική πρόβλεψη, και αν διαπίστωνε ότι τον είχαν βάλει σε παράθυρο, απλά ζητούσε να αλλάξει θέση με το διπλανό του για να πάει διάδρομο. Ο διπλανός συνήθως με μεγάλη χαρά άφηνε το διάδρομο για να απολαύσει τη θέα του παραθύρου, οπότε ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ γινόταν επιτόπου μια win-win συνεννόηση. Τι καταφέρατε τώρα οι αεροπορικές με τις άθλιες κερδοσκοπικές τακτικές σας; Στριμώξατε περισσότερα καθίσματα στα αεροσκάφη, με defacto αποτέλεσμα οι περισσότεροι επιβάτες να έχουν λιγότερο χώρο για τα πόδια τους. Αφήσατε όμως πονηρά μια χούφτα θέσεις με το φυσιολογικό προ-legroom χώρο, ώστε να τις πουλήσετε σαν ειδική παροχή. Και πείτε μου τώρα, ότι ο επιβάτης που έχει πληρώσει για να απολαύσει το """ειδικό προνόμιο legroom""" (πολλά εισαγωγικά) θα παραχωρήσει αβίαστα τη θέση του για να εξυπηρετήσει τον ψηλό ταξιδιώτη που δεν έκανε (ή δεν πρόλαβε) την """κατάλληλη""" κράτηση. Δεν νομίζω. Συγχαρητήρια Aegean! Βάλατε κι εσείς το λιθαράκι σας στον εκ-κανιβαλισμό της κοινωνίας μας!  Γι'αυτό Aegean/Olympic, σας παρακαλώ αναθεωρήστε τις τακτικές σας. PLEASE.

Ευχαριστώ το Διευθυντή της Αστυνομίας Κεφαλονιάς και τους απλούς πολίτες για την συμπαράστασή τους

Λίγη ώρα μετά τη δημοσίευση της προηγούμενης ανάρτησής μου στον τοπικό ειδησεογραφικό ιστότοπο Kefaloniapress, έλαβα τηλεφώνημα από τον Διευθυντή της Αστυνομίας Κεφαλονιάς: είχε ενημερωθεί για το περιστατικό ο κ. Διευθυντής, αναζήτησε το τηλέφωνό μου και με πήρε προκειμένου να μου ζητήσει συγγνώμη εκ μέρους της Υπηρεσίας του. Αφού μου εξήγησε λεπτομέρειες που δεν ήξερα σχετικά με τον αστυνομικό που αρνήθηκε να ταυτοποιηθεί και που με απείλησε με αυτόφορο και μπορώ πλέον να δεχτώ ότι ήταν απλώς μια κακή στιγμή, με περίσσια ανθρωπιά και ταπεινότητα άκουσε τη δική μου εκδοχή των γεγονότων, επιβεβαίωσε ότι είχα κάθε δίκιο να ζητήσω ταυτοποίηση και δεσμεύτηκε ότι θα γίνει σύσταση στα αστυνομικά όργανα να επιδεικνύουν κατανόηση και συμπαράσταση σε μελλοντικά περιστατικά σαν αυτό της αδελφής μου. Επιπλέον, μου είπε ότι θα ενημερώσει την Υπηρεσία για την ιδιαιτερότητα της περίπτωσης στο σπίτι μου ώστε να μην υποστώ μελλοντικά την ίδια φθορά αν ξαναγίνει καταγγελία από τον γείτονα για τον ίδιο λόγο. Τόνισε ότι είμαστε πάνω απ'όλα άνθρωποι, όλοι έχουμε οικογένειες και πρέπει να δείχνουμε ιδιαίτερη ευαισθησία σε τέτοια τραγικά περιστατικά. Την επόμενη ημέρα - σήμερα δηλαδή - με ξαναπήρε τηλέφωνο προκειμένου να βεβαιωθεί πως ήμουν καλά, με την ευκαιρία συζητήσαμε λίγο περισσότερο τις λεπτομέρειες των τραγικών συμβάντων και των επακόλουθων συμπεριφορών ατόμων του στενού οικογενειακού της κύκλου (πυρήνας της οικογένειας ήταν και θα είναι πάντα μητέρα-πατέρας-παιδιά, ό,τι κι αν έχει μεσολαβήσει στην υγεία ενός ή περισσότερων μελών του δομικού αυτού λίθου της κοινωνίας). Του εξήγησα ότι ένα φάρμακο που της χορηγήθηκε για άλλο λόγο πριν 3 μήνες, την "ξύπνησε" και της βελτίωσε κατά πολύ την αντίληψη των γεγονότων που συμβαίνουν γύρω της. Όμως το πρόβλημα είναι ότι δεν υπήρχε η υποδομή για να εκμεταλλευτούμε προς όφελος της ψυχικής της κατάστασης την υπέροχη αυτή αναλαμπή: μετά από λίγες μέρες άρχισε να ζητά επίμονα τον άντρα της και τα παιδιά της και φυσικά εγώ και η ευρύτερη οικογένειά της δεν μπορούμε να αναπληρώσουμε αυτό το τεράστιο κενό... η συνειδητοποίηση ότι ο άντρας της την έχει απορρίψει και συνεπώς τα παιδιά της δεν μπορούν να βρίσκονται κοντά της είναι αυτά που οδήγησαν την αδελφή μου στην τωρινή έξαρση στη συμπεριφορά της. Του είπα ότι έχω μετανιώσει που έδωσα τη συγκατάθεσή μου στη χορήγηση του φαρμάκου: αν είναι να υποφέρει τόσο με την εγρήγορση, ας έμενε καλύτερα σε καταστολή. Εντυπωσιάστηκε από την ομορφιά της κοπέλας που είδε στη φωτογραφία της ανάρτησης και του είπα ότι ναι: αυτη ήταν η εικόνα της αδελφής μου, της Θεοδώρας ή "Ντόρις" (επειδή μεγαλώσαμε στην Αμερική) και του είπα ότι εκεί κοντά στην Αστυνομία υπάρχει ο φιλοζωικός σύλλογος "Ντόρις" που ονομάστηκε έτσι προς τιμήν της αγάπης της αδελφής μου για κάθε ζωντανό πλάσμα. Μου ευχήθηκε καλό κουράγιο στη συνέχεια του έργου μου και ένα "θαύμα" για την αδελφή μου, εκφράζοντας με τον τρόπο αυτό την πεποίθηση (που ασπάζομαι και εγώ) ότι "η ελπίδα πεθαίνει τελευταία".

Σχετικά με τα σχόλια των αναγνωστών στη χτεσινή δημοσίευση: έχετε όλοι απόλυτο δίκιο. Δεν θέλω να επεκταθώ περαιτέρω στην παρούσα ανάρτηση, απλά να σας ευχαριστήσω τόσο για τα σχόλια του άρθρου όσο και στις αναρτήσεις μου στο Facebook, το οποίο διατηρώ στο όνομα της αδελφής μου ως έναν ελάχιστο τρόπο να κρατώ τη σπουδαία της προσωπικότητα "ζωντανή". "Κάθε εμπόδιο για καλό" λέει ο λαός, και σ'αυτή την περιπέτεια αυτό κρατάω: μέσα από τα πρόσφατα δραματικά συμβάντα με έχουν προσεγγισει πλήθος φίλων και γνωστών, προσφέροντας την αμέριστη συμπαράστασή τους και ρωτώντας "τι μπορούν να κάνουν για να την βοηθήσουν". Σας ευχαριστώ όλους από τα βάθη της καρδιάς μου. Επειδή όμως είμαι ακόμα "μουδιασμένη" από την ταχύτητα με την οποία εξελίχτηκαν τα γεγονότα, σας ζητώ λίγο χρόνο και κατανόηση και όταν επανέρθω θα έχω έτοιμο ένα "σχέδιο δράσης" το οποίο θα προσφέρει χαρά και κοινωνική αποδοχή σε πολλά άτομα και όχι μόνο στην αδελφή μου. Για να πάρετε μια ιδέα, δείτε το έργο μου στο Κέντρο Ημέρας Ψυχικής Υγείας Αργοστολίου εδώ. Κάτι παρόμοιο σχεδιάζω, που θα αγκαλιάζει ακόμα περισσότερους ανθρώπους...

Όσο για εκείνους που με χλευάζουν, με κατακρίνουν και ψάχνουν πάντα μια αρνητική λεπτομέρεια για να μου τη "χτυπήσουν", ένα πράγμα μόνο: είδα πρόσφατα στο Facebook ένα απόφθεγμα που με εκφράζει απόλυτα. Επειδή δεν θυμάμαι ακριβώς τα λόγια, αναπαράγω εδώ την ουσία και κλείνω με αυτό:

"Συνεχίστε να μου πετάτε πέτρες. Μ'αυτές θα φτιάξω πύργους και παλάτια".

Μίνα Θεοφιλάτου
Αργοστόλι, Κεφαλονιά

Ζητώ εξηγήσεις σχετικά με εικαζόμενους αστυνομικούς που αποβιβάστηκαν από εικαζόμενο αστυνομικό όχημα

Σήμερα ώρα περίπου 16:15 χτύπησαν το κουδούνι του σπιτιού μου στην οδό Γερουλάνου 12 στο Αργοστόλι Κεφαλονιάς δυο άτομα που φορούσαν στολή αστυνομικού και οι οποίοι είχαν μόλις αποβιβαστεί από όχημα που έφερε διακριτικά της ελληνικής αστυνομίας. Ζήτησαν να μάθουν γιατί ακούγονται φωνές στο σπίτι γιατί είχαν διαμαρτυρία από γείτονα. Εγώ ζήτησα να μάθω ποιος ήταν ο γείτονας, μου είπαν και σε λίγο εμφανίστηκε και ο γείτονας με το γιο του. Ταραγμένοι ήμασταν όλοι.

Είχε προηγηθεί και το Σάββατο 23/7 μεσημέρι επίσκεψη από δυο άλλους αστυνομικούς για τον ίδιο λόγο: την πρώτη φορά ήταν ειρηνικότατη η συζήτηση μαζί τους γιατί παρά την ταραχή μου είχαν την υπομονή να με ανεχτούν και να ακούσουν την τραγική ιστορία του σπιτιού. Οι φωνές ακούγονται από την αδελφή μου Θεοδώρα Θεοφιλάτου 48 ετών, πτυχιούχο της Φαρμακευτικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών και της Σχολής Φωτογραφίας ICP Manhattan New York. Η αδελφή μου πάσχει από ανοξική εγκεφαλοπάθεια κατόπιν «επιπλοκών» (εκκρεμεί για πολλά χρόνια δικαστική υπόθεση για ιατρικό λάθος, εξ’ ου και τα εισαγωγικά) στη γέννα του δεύτερου παιδιού της το 2005. Στη συμπτωματολογία της πάθησης περιλαμβάνεται η απώλεια μνήμης λόγω βλάβης στους δυο ιππόκαμπους, γνωσιακά ελλείμματα λόγω βλάβης στο μετωπιαίο λοβό και διαταραχή συμπεριφοράς. Τα συμπτώματα αυτά ελέγχονται με φάρμακα, ενώ όταν είναι σε έξαρση – όπως τώρα – ούτε τα φάρμακα καταφέρνουν να την ηρεμήσουν. 

Η Θεοδώρα Θεοφιλάτου, ΠΡΙΝ το τραγικό συμβάν που άλλαξε για πάντα τη ζωή της

Οι αστυνομικοί της 23/7 συνέστησαν να προσέχουμε και να κλείνουμε τις πόρτες και τα παράθυρα ώστε να μην ακούγονται οι φωνές της και αυτό προσπαθούμε να κάνουμε. Δεν είναι όμως πάντα εφικτό κάτι τέτοιο και ενίοτε θα βγει στην αυλή και θα φωνάξει, στην περίπτωση αυτή τη φέρνουμε πάλι μέσα και κλειδώνουμε την πόρτα. Η γειτονιά είναι πυκνοκατοικημένη και αναγνωρίζω ότι έχουν ΚΑΘΕ ΔΙΚΙΟ όταν διαμαρτύρονται οι γείτονες, πόσω μάλλον όταν έχουν και οι ίδιοι προβλήματα υγείας. Στο πλαίσιο της ανθρωπιάς όμως, και από τη στιγμή που γνωρίζουν πολύ καλά τι εξαιρετικός άνθρωπος ήταν η αδελφή μου πριν τη βλάβη και ότι ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ για την τραγικότατη κατάσταση στην οποία έχει βρεθεί, βασιζόμασταν στην υπομονή και την κατανόηση που θα έδειχνε ένας ευαίσθητος άνθρωπος στην περίπτωση αυτή.

Μπορώ να δεχτώ ότι η ευαισθησία και η ανθρωπιά έχουν τα όριά τους. Αυτό όμως που δεν μπορώ να δεχτώ – και ζητώ εξηγήσεις από τους αρμόδιους φορείς – είναι το εξής:

ΕΧΕΙ ΤΟ ΔΙΚΑΙΩΜΑ Ο ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΟΣ ΝΑ ΑΡΝΗΘΕΙ ΤΗΝ ΤΑΥΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΟΤΑΝ ΚΑΤΙ ΤΕΤΟΙΟ ΖΗΤΗΘΕΙ ΑΠΟ ΠΟΛΙΤΗ;  

Και εξηγώ: είναι άλλο πράγμα η ταραχή και η κουβέντα που είπα και που μπορεί να παρερμηνεύτηκε από τον αστυνομικό ως «κατάρα»: για να είμαι συγκεκριμένη, του είπα «Είναι να μην τύχει στη γυναίκα σου – στην αδελφή σου – στη μάνα σου - αυτό που έτυχε στην αδελφή μου», αυτός το πήρε στραβά και μου είπε «άντε από δω!». Το καταλαβαίνω και το προσπερνώ. Και είναι άλλο πράγμα να αρνηθεί να μου αποδείξει ότι είναι όντως αστυνομικός, επιδεικνύοντας απλά την ταυτότητά που θεωρώ αυτονόητο ότι οφείλει να φέρει μαζί του εν ώρα υπηρεσίας. Το εν λόγω άτομο – γιατί επαναλαμβάνω δεν έχω κανένα απολύτως τεκμήριο για να πιστέψω ότι ήταν αστυνομικός - αρνήθηκε να μου δείξει ταυτότητα και αρνήθηκε να μου πει το ονοματεπώνυμό του. Με παρέπεμψε στο διοικητή του. Και η συνέχεια έχει ως εξής:

Παίρνω τηλέφωνο το 100 και αναφέρω το περιστατικό. Ο αξιωματικός βάρδιας – δεν ξέρω το όνομά του διότι ΚΑΙ αυτός αρνήθηκε να μου το κοινοποιήσει – συνέστησε να πάω αύριο το πρωί στην Αστυνομία προκειμένου να υποβάλω αίτηση ώστε να μου κοινοποιηθούν τα στοιχεία των δυο αστυνομικών που ήταν εκείνη τη στιγμή έξω από το σπίτι μου. Για τον εν λόγω κύριο δεν μπορώ να αμφισβητήσω την ιδιότητά του, αφού θεωρώ ότι αστυνομικοί απαντούν στον τηλεφωνικό αριθμό «100». Όμως με γνώμονα την κοινή λογική, όπως ο αστυνομικός έχει κάθε δικαίωμα να αρνηθεί την εικαζόμενο ονοματεπώνυμο και την εικαζόμενη ιδιότητά μου μέχρι να του επιδείξω ταυτοποιητικό έγγραφο με φωτογραφία, και με βάση τις στοιχειώδεις γνώσεις μου περί Συνταγματικής νομιμότητας και δικαιωμάτων των πολιτών, αρνούμαι να πιστέψω ότι τα δυο άτομα που ήλθαν στην πόρτα μου ενδεδυμένοι ως αστυνομικοί και οι οποίοι αποβιβάστηκαν από όχημα με  διακριτικά της ελληνικής αστυνομίας ήταν όντως όργανα της αστυνομικής υπηρεσίας της εκτελεστικής εξουσίας του κράτους.

Το θέμα είναι σοβαρότατο και δεν πρόκειται να εγκαταλείψω την προσπάθειά μου να λάβω επίσημη ενημέρωση. Αν όντως ισχύουν αυτά που μου είπαν τα αστυνομικά όργανα και ο αξιωματικός βάρδιας της υπηρεσίας, ειλικρινά χάνω κάθε εμπιστοσύνη στο κράτος αυτό. Αν πάλι βρεθώ στο αυτόφορω – όπως με απείλησε ο ενδεδυμένος με αστυνομική περιβολή κύριος - ας είναι. Φυσικά και δεν φοβάμαι, είδε την τραγικά άδικη κατάσταση την οποία ζω στο σπίτι μου, το τελευταίο πράγμα που θα φοβηθώ είναι αυτό.

Το παρόν κοινοποιείται στα τοπικά ΜΜΕ και σε email της αστυνομίας Κεφαλονιάς. Παρακαλώ για τις ενέργειες των αρμοδίων προκειμένου να δοθούν οι απαραίτητες εξηγήσεις. Όσο για το θέμα της αδελφής μου και την ενόχληση που προκαλεί στη γειτονιά, είμαι πρόθυμη να ακούσω οποιαδήποτε αξιοπρεπή και ανθρώπινη λύση έχουν να προτείνουν.

Μετά τιμής,

Ασημίνα Θεοφιλάτου

Ηλεκτρολόγος Μηχ/κός & Τ.Υ. ΠΣΠΠ

Καθηγήτρια Πληροφορικής Δευτεροβάθμιας Εκπ/σης

Αργοστόλι, Κεφαλονιά

Τα λοιπα στοιχεία ταυτότητάς μου στη διάθεση φυσικά των αρμόδιων φορέων.

Ανοικτή επιστολή προς κ. Κλημεντίνη Καραγεωργίου

Αγαπητή κ. Καραγεωργίου,

Πριν σχεδόν 10 χρόνια νοσηλεύτηκε στην (τότε) κλινική σας στο ΓΝΑ "Γεννηματάς" η Θεοδώρα Θ., ετών 37 (τότε) με διάγνωση ανοξικής εγκεφαλοπάθειας από "επιπλοκές" στον τοκετό του 2ου παιδιού της. Αφότου έφυγε από το νοσοκομείο παρακολουθήσατε την ασθενή στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου μέχρι το 2008. Θα θυμάστε σίγουρα το σύζυγό της Στ.Κ. και την αγωνία του να επανέλθει - όπως τον διαβεβαιώνατε - η γυναίκα του στη φυσιολογική ζωή και τη φροντίδα των παιδιών τους.

Γράφω για να σας πω ότι πολλά έχουν αλλάξει από τότε...

Η Θεοδώρα ποτέ δεν επανήλθε στο "φυσιολογικό".

Ο σύζυγός της δεν άντεξε, και συνεχίζει τη ζωή του με άλλη γυναίκα και ένα επιπλέον παιδί από τη νέα του σχέση (συν τα δυο παιδιά του με τη Θεοδώρα)

Η μητέρα της, που τη φρόντιζε αγόγγυστα όλα τα χρόνια που πέρασαν, πρόσφατα έφυγε από τη ζωή.

Αναγνωρίζω την εκτίμηση που σας έχουν οι εκατοντάδες ασθενείς σας και οι συγγενείς αυτών. Τόσο είναι το μέγεθος της εκτίμησής τους, που δεν αγανακτούν με την πολύμηνη αναμονή για να κλείσουν το πολυπόθητο ραντεβού μαζί σας, ούτε με την πολύωρη αναμονή για να μπουν στο πολυπόθητο ραντεβού. Σαφώς και δεν είμαι σε θέση να αμφισβητήσω την επιστημονική σας κατάρτιση και την επιμέλεια με την οποία ασκείτε τα καθήκοντά σας σε εκείνους τους ασθενείς που παραμένουν χρόνια πιστοί στη φροντίδα που τους παρέχετε.

Αυτό όμως που μπορώ με βεβαιότητα να σας καταλογίσω είναι ότι στην περίπτωση της αδελφής μου, δεν είχατε ιδέα. 

Και δεν είναι κακό βεβαίως να μην έχει τις απαραίτητες γνώσεις ένας γιατρός για την αντιμετώπιση ενός περιστατικού, ακόμα και αν εμπίπτει στην ειδικότητά του: κανείς δεν είναι θεός! Αυτό που είναι κάκιστο όμως, είναι να μην έχει την ειλικρίνεια και το θάρρος να παραδεχτεί ανοιχτά την άγνοιά του. Να πει ένα απλό "λυπάμαι αλλά δεν έχω την εμπειρία για να χειριστώ τέτοιο περιστατικό. Σας παροτρύνω να αναζητήσετε κάποιον ειδικό".

Και όχι:

- Να "χαϊδεύει τα αυτιά" των συγγενών.
- Να συνταγογραφεί αντικαταθλιπτικά "προληπτικά", επειδή υποψιάζεται ότι ο ασθενής ΘΑ κάνει κατάθλιψη...
- Να πειραματίζεται με ψυχιατρικά φάρμακα, μη υπολογίζοντας τις παρενέργειες που θα μπορούσαν να έχουν σε ασθενή με τη δεδομένη πάθηση.

Και ερχόμαστε τώρα στο 2015, και έχουμε μια γυναίκα 47 ετών η οποία ζει μακριά από τα παιδιά της... απομονωμένη από το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας που δεν μπορεί να διαχειριστεί την εικόνα της... και φορτωμένη ψυχοφάρμακα. Μια γυναίκα με βλάβη στους ιππόκαμπους και στο μετωπιαίο λοβό, η οποία παίρνει επί χρόνια φάρμακα που καταστέλλουν... το μετωπιαίο λοβό. Με οδυνηρή δυσκολία να λειτουργήσει φυσιολογικά, με εξωπυραμιδικά, με χίλια δυο προβλήματα.

Όμως ο φαύλος κύκλος που άνοιξε με το πρώτο effexor που τής δώσατε, θα σπάσει. Χρόνια την παρακολουθώ, ξέρω τις αντιδράσεις της από την καλή και από την ανάποδη, ξέρω τι μπορεί να κάνει, και τι δεν μπορεί. Και δεν θα την αφήσω να σαπίσει στην καταστολή. Τα ψυχιατρικά φάρμακα (αντιψυχωτικά - αντικαταθλιπτικά - αντιεπιληπτικά) ΔΕΝ θεραπεύουν τη διαταραχή συμπεριφοράς: απλά την καταστέλλουν, και αυτό είμαι σίγουρη ότι το γνωρίζετε πάρα πολύ καλά. Όμως μπορεί κανείς να επιφέρει καταστολή σε διαταραχή του μετωπιαίου λοβού, χωρίς να συμπαρασύρει και χρήσιμες λειτουργίες του, όπως συναίσθημα και γνωστικές ικανότητες; Ή, ακόμα χειρότερα: υπάρχει φάρμακο ΓΙΑ τη διαταραχή συμπεριφοράς, που να μην έχει σαν παρενέργεια... τη "διαταραχή συμπεριφοράς";

(άλλο πάλι κι αυτό, σχεδόν όλα τα ψυχοφάρμακα έχουν σαν παρενέργεια το πρόβλημα το οποίο υποτίθεται καταπολεμούν. Δίνεις Zyprexa για τάσεις αυτοκτονίας; Πρόσεχε, γιατί πιθανή παρενέργεια είναι οι σκέψεις αυτοκτονίας!)

Έχω σκοπό λοιπόν κ. Καραγεωργίου, έστω και τώρα, καθυστερημένα, να βγάλω την Θεοδώρα από το φαύλο αυτό κύκλο. Θα επανέλθω σύντομα με περισσότερες λεπτομέρειες: δεν είμαι ούτε γιατρός, ούτε έχω καμία ειδίκευση σε ιατρικά ή παραϊατρικά επαγγέλματα. Όμως διαβάζω, ερευνώ, παρατηρώ και βιώνω ως τρίτος εδώ και 10 χρόνια την ανοξική εγκεφαλική βλάβη και τις επιπτώσεις της στη ζωή του ασθενούς και των συγγενών του... και ήρθε η στιγμή να μιλήσω. Για να βοηθήσω τη Θεοδώρα... αλλά και τον ασθενή ή συγγενή που θα αναζητήσει στο Internet πληροφορίες για την πάθηση αυτή και θα "σκοντάψει" στο όνομά σας. Όπως εγώ σκόνταψα σε αυτήν εδώ την ανάρτηση, που αποδεκνύει ότι δεν είμαι μόνη.

Θα τα ξαναπούμε σύντομα.

Ασημίνα Θ.
αδελφή της Θεοδώρας.

(τα επώνυμα έχουν αποσιωπηθεί από την παρούσα ανάρτηση για συγκεκριμένους λόγους. Όποιος ενδιαφέρεται για περισσότερες λπτομέρειες μπορεί να αφήσει σχόλιο)

Το "φυσιολογικό"

Στα όρια της σωματικής και ψυχολογικής κατάρρευσης, το ότι θα αφιερώσω 20 λεπτά για να γράψω μια ανάρτηση το κάνω για ψυχοθεραπεία και μόνο, γιατί πρακτικά δεν έχω το χρόνο: έχω ένα βουνό ρούχα να σιδερώσω, μια επείγουσα υποχρέωση του παιδιού μου να ολοκληρώσω, στο νοσοκομείο να πάω να μαζέψω εξετάσεις της μητέρας μου που αργοσβήνει, να φροντίσω για το φαγητό 7 ανθρώπων και να γράψω 3 διαγωνίσματα για το Λύκειο. Το ότι έχω μια βαλβίδα στο κεφάλι που θα αρχίσει να διαμαρτύρεται το προσπερνάω, όπως προσπερνάω και τον πόνο στα σπασμένα πόδια και σπονδύλους μου εδώ και 15 χρόνια.

Πρέπει όμως επιπλέον να δεχτώ ως "φυσιολογικές" μια σειρά από καταστάσεις που κάνουν ακόμα πιο δύσκολο το έργο μου, και απελπιστική τη σκέψη της "επόμενης μέρας": της μέρας που δεν θα υπάρχει πλέον η μάνα μου. Γιατί τη μέρα εκείνη θα είμαι εγώ η αποκλειστική υπεύθυνη για τη φροντίδα της εγκεφαλικά ανάπηρης αδελφής μου, με τη βοήθεια βέβαια του 83χρονου πατέρα μου, όσο αντέξει κι αυτός στη ζωή. Α, και με τη συνεισφορά του άντρα μου, όσο αντέξει κι αυτός να ζει το βουνό από δυσκολίες που υπάρχει de facto στο σπιτικό αυτό.

Γιατί το "φυσιολογικό" θα είναι να στενέψει κι αυτός τον κύκλο των ανθρώπων για τους οποίους θα ενδιαφέρεται και να πετάξει στα σκουπίδια την έγνοια της αδελφής μου, την έγνοια των γονιών μου - καλά αυτοί θα φύγουν ούτως ή άλλως αλλά όπως είπα δεν θα φύγουν ήρεμα και ομαλά, θα αφήσουν ένα κενό πίσω τους που δεν θα είναι μόνο ο πόνος της απώλειας - να πετάξει και την έγνοια για μένα, τη μητέρα ενός εκ των παιδιών του, και να κρατήσει μόνο την έγνοια του παιδιού που μοιραζόμαστε.

Δεν λέω ότι θα το κάνει: λέω ότι το "φυσιολογικό" για την κοινωνία που ζούμε, θα ήταν να το κάνει. Όπως το έκανε ο άντρας της αδελφής μου: "φυσιολογικό, τι να έκανε;;;" μού λενε οι 9 στους 10 για το ότι εγκατέλειψε τη γυναίκα που τού γέννησε 2 παιδιά όταν αυτή "χάλασε" στη γέννα του δεύτερου παιδιού. Στένεψε τον κύκλο του, πλέον χωρούσε μόνο τα δυο παιδιά του, και φυσικά προχώρησε και στην αντικατάσταση του "χαλασμένου" εξαρτήματος με νέο λειτουργικό μοντέλο, με το οποίο απέκτησε ένα ακόμα παιδί. "Φυσιολογικότατο".

"Φυσιολογικό" επίσης για την κοινωνία θα είναι να πετάξω τη "χαλασμένη" αδελφή μου σε ένα ίδρυμα, γιατί το χρόνο που διαθέτω για τη φροντίδα της τον θυσιάζω από την καθημερινή φροντίδα των υγιών ανθρώπων της οικογένειας: θα "αρρωστήσω" και τους υγιείς. Οι υγιείς με τους υγιείς, οι άρρωστοι με τους άρρωστους σε ιδρύματα, "φυσιολογικά πράγματα". 

"Φυσιολογικό" επίσης είναι να δεχτώ ότι ο μισός μισθός μου που έφυγε για την αποπληρωμή των δανεικών της χώρας, δικαίως μού στερήθηκε. Δημόσιος υπάλληλος είμαι, πολύ στα πούπουλα ήμουν τόσα χρόνια, εγώ φταίω για τα χάλια μας. Τα λαμόγια που κατακλέψανε το ελληνικό κράτος κυκλοφορούν ελεύθεροι και μάς ζητούν για πολλοστή φορά την ψήφο μας, αλλά εγώ πρέπει να δεχτώ ότι όλα αυτά τα μέτρα της κρίσης έγιναν για το καλό μου και ότι όπου νάναι βγαίνουμε στις αγορές (να, τώρα στην τηλεόραση το άκουσα) και τελειώνουν τα προβλήματά μας. Και αν εγώ είμαι αντιδραστική και ρισκάρω να βρεθώ εκτός ευρωζώνης (ευρώ δεν έχω, τι να την κάνω τη ζώνη), πρέπει να δεχτώ ως "φυσιολογικό" που οι περισσότεροι έλληνες για άλλη μια φορά θα επιβραβεύσουν εκείνους που τον κατακλέψαν. "Φυσιολογικότατο".

"Φυσιολογικό" επίσης ότι η δικαιοσύνη στην Ελλάδα δεν δίνει στην αδελφή μου την ελάχιστα αναμενόμενη αποζημίωση από ιατρικό λάθος: την δυνατότητα να ζει μια αξιοπρεπή ζωή. "Φυσιολογικό" επίσης να μη σκέφτομαι ότι με το μισό μισθό που μου στέρησαν θα μπορούσα να προσλάβω μια γυναίκα να με βοηθήσει με όλη αυτή τη φροντίδα, γιατί εγώ δεν θα αντέξω. "Φυσιολογικό" τέλος ότι εγώ που τόσα χρόνια έχω γεμίσει δημοσιεύσεις και διακρίσεις για το εκπαιδευτικό μου έργο, θα πρέπει τώρα να καθίσω μπροστά στο Διευθυντή μου να αξιολογηθώ για να τα αποδείξω όλα αυτά - λες και δεν τα ξέρει, λες και δεν τα ξέρει η "πατρίδα" που υπηρετεί - η οποία ούτε μια καλή κουβέντα, ούτε ένα ευχαριστώ δεν είπε όλα αυτά τα χρόνια - αλλά φευ! Τώρα μού δίνει την ευκαιρία να αποδείξω καννιβαλικά πόσο "καλή" είμαι εγώ και πόσο "μη-ικανοί" είναι οι άλλοι που δεν τα έκαναν. "Φυσιολογικότατα".

"Φυσιολογικό" επίσης να μη νοιάζομαι για το τι αδικίες γίνονται πέρα από τη μύτη μου, να μη διαμαρτύρομαι, να μη διεκδικώ το δίκαιο εκ μέρους των αδυνάμων. Αρκετά προβλήματα έχω, το "φυσιολογικό" θα ήταν να περιοριστώ σε αυτά και να γίνω απαθής στα δεινά των υπολοίπων ταλαιπωρημένων, γιατί "δεν είμαι εγώ που θα αλλάξω την κοινωνία". "Φυσιολογικότατα". 

"Φυσιολογικό" για μια επιστήμονα, ανοικτόμυαλη, του κλάδου της τεχνολογίας, να μην έχει πίστη. Ένας επιστήμονας πρέπει "φυσιολογικά" να είναι και αθεϊστής. Πρέπει να δέχεται ότι όλη αυτή η έλλειψη δικαίου και δικαιοσύνης είναι "φυσιολογικά" πράγματα, και το να αγωνίζεσαι με όλη σου τη ψυχή για τα επίγεια, έχοντας ταυτόχρονα στην άκρη του μυαλού σου την πίστη σε κάτι όμορφο και δυαντό μακριά από τον κόσμο τούτο, που θα αποζημιώσει τον πατέρα και τη μάνα για το παιδί που χάσανε, τη μάνα για τη βίαιη αποσύνδεσή της από τη φυσιολογική (προσέξτε είναι η πρώτη φορά που δεν έβαλα εισαγωγικά) πορεία της ζωής της με τον άντρα της και τα παιδιά της, που θα αποζημιώσει όλους εκείνους τους κατατρεγμένους και αδικημένους στον κόσμο αυτό, είναι ουτοπία. Το ότι δεν έχουμε απόδειξη για κάτι τέτοιο μετά το θάνατο σημαίνει αυτόματα ότι δεν υπάρχει. Η ζωή είναι μια μεγάλη φαρσοκωμωδία, όλα είναι τυχαία, στο τέλος όλοι πεθαίνουμε, πλούσιοι-φτωχοί δίκαιοι-άδικοι έντιμοι-λαμόγια, μας σκεπάζει το ίδιο χώμα κι αυτό ήταν. "Φυσιολογικότατα".

Λοιπόν να τη χαίρεστε τη "φυσιολογικότητά" σας. Πάω να σιδερώσω.