Ψηφιακοί μετρητές κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας: άλλο ένα βήμα προς την ψηφιακή ΔΥΣΤΟΠΙΑ...

Τετάρτη 29/10/2025, γύρω στις 10:30 π.μ... 

Το συμβάν

Βρίσκομαι στον υπολογιστή μου, έχοντας επιτέλους διαχειριστεί κάποια επείγοντα θέματα υγείας της οικογένειας, με σκοπό να πληρώσω λογαριασμούς που εκκρεμούν. Έχω μόλις "βγάλει άκρη" με το λογαριασμό της ΔΕΗ: ήμουν βέβαιη ότι είχα πληρώσει ένα λογαριασμό το Σεπτέμβρη, γνώριζα ότι εκκρεμούσε κι άλλος - κι άλλοι;;; - και ψάχνοντας τα αρχεία μου, βρήκα ότι η τελευταία μου πληρωμή έγινε 15 Αυγούστου - !!! - και αφορούσε προηγούμενο διάστημα, μιας και ο λογαριασμός του Αυγούστου εκδόθηκε 16/8. Διαπιστώνω για άλλη μια φορά ότι έχω χάσει την αίσθηση του χρόνου... όρκο θα έπαιρνα ότι ήταν Σεπτέμβρης η τελευταία πληρωμή, κι όμως... αναμενόμενο ωστόσο, μιας και είμαι μόνη μου στη φροντίδα ατόμου με βαριά αναπηρία, ενώ έχω η ίδια αναπηρίες και έχω και ανήλικο παιδί. Προτεραιότητα πάντα η υγεία, και μόλις μπει μια τάξη στα τρέχοντα προβλήματα, τότε περνάω στην τακτοποίηση οφειλών. 

Δεν προλαβαίνω να μπω στο web banking - ΜΟΝΟ μέσω υπολογιστή κάνω τραπεζικές συναλλαγές, απεχθάνομαι τα τραπεζικά κλπ apps για κινητά - και κόβεται το ρεύμα. 

Η πρώτη μου σκέψη ήταν πως έπεσε ο γενικός ή κάποια ασφάλεια. Κοιτάω τον πίνακα, όλα εντάξει... στη γειτονιά υπήρχε ρεύμα... οπότε, μού το έκοψε η ΔΕΗ. Ο Νόμος του Μέρφι έχω πει πολλές φορές πως κυβερνάει το σύμπαν οπότε δεν μου έκανε εντύπωση η χρονική σύμπτωση "έτοιμη για πληρωμή - διακοπή ΔΕΗ". 

Βρίσκω τον τηλεφωνικό αριθμό επικοινωνίας 800κάτι και αρχίζω τις κλήσεις. Μαθαίνω ότι όντως είχε δοθεί εντολή για διακοπή, ότι υπάρχουν  διάφοροι τρόποι εξόφλησης και αποφασίζω ότι ο πιο γρήγορος και σίγουρος είναι η επίσκεψη στο τοπικό υποκατάστημα της ΔΕΗ. Τους λέω ότι στο σπίτι έχω άτομο με 85% αναπηρία. Με ρωτάνε "είναι σε μηχανική υποστήριξη;" Παραξενεύτηκα: γιατί με ρωτάνε; Μόνο αυτή η αναπηρία έχει σημασία; (Κρατήστε το αυτό, θα εξηγήσω στη συνέχεια τι παίζει) 

Το κατάστημα της ΔΕΗ είναι κοντά στο σπίτι μας, οπότε ετοιμάζω την αδελφή μου και σε πέντε λεπτά με τα πόδια ήμασταν εκεί. Συνάντησα και μια πρώην μαθήτριά μου που δεν ήξερα ότι εργάζεται στο κατάστημα, μού είπε τι πρέπει να κάνω, δεν είχε πολύ κόσμο ωστόσο ήταν χρονοβόρες οι υποθέσεις των πελατών που εξυπηρετούνταν με αποτέλεσμα να περιμένουμε τη σειρά μας κάπου 15-20 λεπτά, με την αδελφή μου να είναι σε υπερένταση λόγω διαταραχής συμπεριφοράς - είναι μια μόνο από τις εκφάνσεις της ανοξικής εγκεφαλικής βλάβης που υπέστη το 2005, όμως αυτό δεν είναι θέμα του παρόντος - μέχρι που έρχεται η σειρά μας. Με ενημερώνουν ότι έχει εκδοθεί και ο επόμενος λογαριασμός, με ρωτάνε αν θέλω διακανονισμό - αμέσως αποφασίζω ΟΧΙ, για τέτοια είμαστε τώρα; Να συμβεί κάτι καινούργιο και να ξεχαστώ πάλι, και να μου το κόψουν πάλι; - οπότε πληρώνω επιτόπου 500 φεύγα ευρώ, παίρνω αποδείξεις κλπ, με συμβουλεύουν να κοιτάξω να μπω στο κοινωνικό τιμολόγιο, πολύ ευγενικοί και εξυπηρετικοί όλοι, και φεύγω με τη διαβεβαίωση ότι σε μισή ώρα, ή το πολύ μέχρι τις 3 το απόγευμα θα έχει αποκατασταθεί η ηλεκτροδότηση. Θα λάβω, μου είπαν, και  κάποια sms με οδηγίες για κάποιους χειρισμούς που θα πρέπει να κάνω εγώ στον πίνακα... περίεργο μού φάνηκε αλλά ΟΚ, θα έχει σχέση με τον ψηφιακό μετρητή. Τον οποίο δεν ήθελα, κάτι είχα υποψιαστεί, δεν έχω συνηθίσει να μου "αναβαθμίζουν" εν απουσία μου και τζάμπα τον εξοπλισμό μου... 

Πάει η ώρα 4, ρεύμα δεν έχω, sms δεν έχω λάβει... Αρχίζω πάλι τα τηλέφωνα. Και κάπου εδώ αρχίζει η μεγάλη ασυνεννοησία. 

Η πρώτη υπάλληλος μού είπε πως σίγουρα με έχουν επανασυνδέσει, όμως με ενημερώνει πως για να επανέλθει το ρεύμα, πρέπει να κατεβάσω το γενικό, να το αφήσω έτσι για δέκα λεπτά και όταν τον ξανασηκώσω, μέσα σε 6-7 δευτερόλεπτα θα έχει επανέλθει η ηλεκτροδότηση. Περίεργο κι αυτό αλλά ΟΚ, να το κάνω. Έκανα δυο φορές τη διαδικασία... ΤΊΠΟΤΑ. 

Περνάει η ώρα και πλέον έχω αρχίσει να εκνευρίζομαι... ξαναπαίρνω τηλέφωνο, κόβεται η σύνδεση όταν με βάζουν σε αναμονή, ξαναπαίρνω, η ώρα έχει πάει 7 το βράδυ, έχει σκοτεινιάσει... τους λέω "έχετε υπόψη σας ότι είμαι χωρίς ρεύμα από τις 10:30 το πρωί, ενώ έχω πληρώσει από τις 11 - δλδ μόλις μισή ώρα αργότερα - 535 ευρώ μπαμ κατευθείαν στο κατάστημά σας, ότι αν δείτε το ιστορικό του σπιτιού μας δεν έχει ξαναγίνει ποτέ διακοπή από οφειλές στα 44 χρόνια που κατοικούμε στο σπιτικό αυτό, και ότι ο λόγος που έγινε είναι επειδή είχα έκτακτα θέματα υγείας με την πιστοποιημένη ΚΕΠΑ με 85% εφ'όρου ζωής αδελφή μου και ότι στο σπιτικό είμαι και εγώ με ΚΕΠΑ 74% και ανήλικο παιδί που διαβάζει για Πανελλήνιες;;;" Δεν έβγαλα άκρη.

Γύρω στις 7:30 με παίρνει τηλέφωνο μια ξαδέλφη μου και μου λέει "ΤΩΡΑ έρχονται από ΔΕΔΔΗΕ να σε συνδέσουν!!!". Τι είχε συμβεί: το είχα αναφέρει στην ξαδέλφη μου, πήρε ανάποδες, πήγε στην αστυνομία και ωρυόταν για σπίτι με δύο άτομα ΑμεΑ και ανήλικο παιδί χωρίς ρεύμα από τις 10:30, οι αστυνομικοί πήραν τη ΔΕΔΔΗΕ, το συνεργείο ήρθε άμεσα. 

Πίσσα σκοτάδι πλέον, είναι δυο τεχνικοί στο "ρολόι" και κάνουν προσπάθειες να αποκαταστήσουν την ηλεκτροδότηση. Στην αρχή με το φακό του κινητού, στη συνέχεια φέρνουν το μεγάλο φακό από το όχημά τους, παίρνουν διάφορα τηλέφωνα, τίποτα... μού εξηγεί το παιδί πως το πρόβλημα είναι το διακοπτικό στοιχείο και ότι αυτό ελέγχεται από τα κεντρικά στην... Αθήνα. Προσπαθούσαν να βρουν τρόπο να το παρακάμψουν τοπικά. 

Αφού πάλευαν τρία τέταρτα οι άνθρωποι, η ώρα έχει πάει 8:30 το βράδυ, ετοιμάζονται να φύγουν... και χτυπάει το τηλέφωνό μου. Μια κοπελίτσα που δεν ακουγόταν πάνω από 25 χρονών, μου λέει πως είναι από τη ΔΕΗ, σχετικά με το επείγον αίτημά μου. "Αν το επείγον το πιάνετε μετά από δέκα ώρες, με το ΜΗ-επείγον σε πόσες μέρες ασχολείστε;;;" τη ρωτάω. Για να μην πολυλογώ, πατάει ένα κουμπί στη κονσόλα της η κοπελίτσα στην Αθήνα και "ως δια μαγείας", ήρθε το ρεύμα. 

Ψηφιακός μετρητής: ο ψηφιακός εξοπλισμός που δίνεται τζάμπα, ΔΕΝ είναι για το καλό μας. Καλό θα ήταν να το θυμόμαστε πάντα αυτό...

Μηχανική υποστήριξη

Την επόμενη μέρα, μπήκα στο σάιτ της ΔΕΗ για να ψάξω τις προϋποθέσεις για κοινωνικό τιμολόγιο και να συμπληρώσω την αίτηση...

 και πέφτω πάνω στο εξής πεδίο: 

Από την αίτηση ΚΟΤ (Κοινωνικό Οικιακό Τιμολόγιο) στην πλατφόρμα idika.gr... 

...και η απόρριψη της αίτησής μου. Προφανώς πρέπει να έχω άτομο με μηχανική υποστήριξη στο νοικοκυριό, ή να περιμένω να πάω 70 χρονών. 

Πραγματικά αξιοθαύμαστο εκ μέρους της ΔΕΗ πως έχει κάνει πρόβλεψη για τα άτομα σε μηχανική υποστήριξη, και έτσι εξηγείται η ερώτηση της πρώτης υπαλλήλου στο πρώτο μου τηλεφώνημα. Μαθαίνω επίσης ότι "ΚΟΤ Γ" δικαιούνται επίσης τα νοικοκυριά, όπου όλα τα ενήλικα μέλη είναι άνω των 70 ετών. Αξιοσέβαστο κι αυτό. 

Όμως...

Ήθελα να ήξερα με βάση ποια κριτήρια και ποιες μελέτες κατέληξε ο ΔΕΔΔΗΕ - γιατί στην ουσία περί αυτού πρόκειται, μιας και η ΔΕΗ είναι απλώς πάροχος, όπως τόσες ιδιωτικές εταιρίες που μας παίρνουν τηλέφωνο κάθε τρεις και λίγο για να τους προτιμήσουμε - ότι μόνον τα ως άνω νοικοκυριά - μηχανική υποστήριξη ή/και άνω των 70 ετών όλοι οι ενήλικες - αξίζουν ειδική μεταχείριση τόσο τιμολογιακά, όσο και ενδεχομένως στην απρόσκοπτη παροχή ηλεκτρικής ενέργειας και, ενδεχομένως, στην άμεση αποκατάσταση τυχόν βλάβης ή διακοπής. 

Το σενάριο "Υπουργείο Οξυγόνου"

Αντιγράφω μέρος της σχετικής ανάρτησης που έκανα στο Facebook την ίδια μέρα, 29-10-2025...

Έστω ότι σε ένα ακόμα πιο δυστοπικό μέλλον από τη δυστοπία που ζούμε τώρα, αποφάσισαν κάποιοι να μετατρέψουν το οξυγόνο που αναπνέουμε σε αγαθό που ακολουθεί τους κανόνες της αγοράς (προσφορά/ζήτηση, ιδιωτικοποίηση, υγιής ανταγωνιστικότητα, υγιής επιχειρηματικότητα, χρηματιστήριο οξυγόνου κ.ο.κ.)

1) Είναι υγιής τακτική να γίνει η συγκεντροποίηση του αγαθού; Δλδ να ελέγχεται η παροχή του σε κεντρικό επίπεδο από υπηρεσίες απομακρυσμένες από τον τόπο παροχής;

2) Θα υπάρχουν πελάτες οι οποίοι για τον Α ή Β λόγο, θα τύχει κάποια στιγμή να μην είναι συνεπείς στις οφειλές τους.

α) Είναι ηθικό να προβαίνει η εταιρία σε διακοπή της παροχής;

β) θα βρεθούν υπάλληλοι πρόθυμοι να εκπαιδευτούν και να απασχοληθούν στο Τμήμα Διακοπής Οξυγόνου;

ΨΗΦΙΑΚΗ ΔΥΣΤΟΠΙΑ

Ο/η υπάλληλος που πάτησε το κουμπί και έκοψε το ρεύμα... η κοπελίτσα που πάτησε το κουμπί και ήρθε το ρεύμα, "τη δουλειά τους κάνουν". Αυτό τους έχουν πείσει, αυτό έχουν πείσει τον εαυτό τους, ότι δεν πρέπει να τους νοιάζει ποια ανθρώπινη ιστορία βρίσκεται πίσω από την "εντολή διακοπής": εγώ δεν ξέρω τίποτα, παίρνω έναν μισθό της πείνας, πάλι καλά που τον έχω δλδ, τι με νοιάζει εμένα αν με το πάτημα ενός κουμπιού δυσκολεύω τη ζωή ανθρώπων με αναπηρίες, ανθρώπων με παιδιά, και έμειναν χωρίς ρεύμα για δέκα ώρες. Ας πρόσεχαν. Ας ήταν συνεπείς. Εγώ δεν φταίω σε τίποτα. 

Και κάπως έτσι συνεχίζεται και διαιωνίζεται ο κοινωνικός αυτοματισμός, στην εποχή του μετακαπιταλισμού, όπου όλες οι ανθρώπινες αξίες σιγά σιγά ισοπεδώνονται. 

Ας μην έχουμε την παραμικρή αμφιβολία ότι τα ίδια θα αρχίσουν να συμβαίνουν και με τους ψηφιακούς μετρητές νερού, που κι αυτούς τους άλλαξαν τζάμπα (και εν απουσία μας). Τυχαίο; Ένα κουμπί, και μείνε εσύ χωρίς νερό μέχρι να πατήσουμε ξανά το κουμπί και να σου δώσουμε νερό. Εσύ φταις που δεν είσαι συνεπής, όχι εγώ. 

Μα και τα παιδιά του ΔΕΔΔΗΕ, μου είπαν πως παλιά που λάμβαναν τοπικά εντολή διακοπής, πήγαιναν στα σπίτια και οι ιδιοκτήτες τους έπιαναν στο φιλότιμο, "περίμενε μια δυο μέρες, αντιμετωπίζω δυσκολίες, πάω να μαζέψω χρήματα από όπου μπορώ και θα τον πληρώσω το λογαριασμό, σας παρακαλώ μην το κόψετε". Ανθρώπινα. Και έκαναν πίσω πολύ συχνά, γιατί γνωρίζουν ότι πρωτίστως είμαστε άνθρωποι... 

Επίλογος

Μη σας κάνει εντύπωση αν το σενάριο "Υπουργείο Οξυγόνου" γίνει μια μέρα πραγματικότητα. 

"Μα πώς;;;" θα μου πείτε... 

Μην ανησυχείτε, θα βρουν αυτοί τον τρόπο. Όσο εμείς είμαστε προσηλωμένοι στο ΕΓΩ μας, στις ΔΙΚΕΣ μας ανάγκες, στη ΔΙΚΗ μας δουλειά, στον ατομισμό εν πάσει περιπτώσει που προωθεί όλο και πιο έντονα το όλο και πιο δυστοπικό σύστημα στο οποίο ζούμε... είμαστε εύκολη λεία. 

Καιρός να αλλάξει αυτό, πιστεύω... 

3 Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα για τα Άτομα με Αναπηρία, μέσα από μια ιστορία...

 Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Άτομα με Αναπηρία, την  Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο "Κέφαλος" του Αργοστολίου η εκδήλωση "όλοι ίσοι, όλοι μοναδικοί". Η εκδήλωση διοργανώθηκε από κοινού μεταξύ του 2ου Γυμνασίου Αργοστολίου, του ΓΕΛ Πάστρας και του Δήμου Αργοστολίου. 

Ήταν μια συγκινητική εμπειρία, με κοινό κυρίως έφηβους μαθητές και τους καθηγητές τους... ήταν όμως και μια μέρα με πολύ άσχημο καιρό - βροχή και δυνατό αέρα - κάτι που εμπόδισε την προσέλευση περισσότερων μαθητών και κόσμου γενικότερα. Μάλιστα, σημειώθηκε και διακοπή ρεύματος για περίπου μισή ώρα, ενώ ήταν όλα έτοιμα για να ξεκινήσει η εκδήλωση. Περιμέναμε όλοι υπομονετικά - μια εκδήλωση με τόσο σημαντικό περιεχόμενο άλλωστε, δεν αφήνει περιθώριο για γκρίνιες και αγανάκτηση - και μόλις επανήλθε το ρεύμα, ξεκινήσαμε.

Ακολουθεί η ομιλία μου...

 Αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες, αγαπητοί συνάδελφοι - τα παιδιά εδώ μάλλον δεν με γνωρίζουν, όμως αν είχε γίνει αυτή η ημερίδα πριν 6 χρόνια θα ήταν πολύ πιθανό κάποιοι από εσάς να ήσασταν μαθητές μου, ή μπορεί να είχα στις τάξεις μου τα αδέλφια σας, τα ξαδέλφια σας…  καλημέρα σας.

Βρίσκομαι εδώ κατόπιν πρόσκλησης του 2ου Γυμνασίου Αργοστολίου, για να σας πω την ιστορία μας.

Είμαι κι εγώ ένα άτομο με αναπηρία, για το λόγο αυτό άλλωστε δεν βρίσκομαι πια στα σχολεία σας. Ονομάζομαι Ασημίνα - ή Μίνα, ή “κυρία Μίνα” όπως με αποκαλούν ακόμη οι πρώην μαθητές μου όταν με συναντούν έξω - Θεοφιλάτου. Είμαι απόφοιτος της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Υπολογιστών της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών και εργάστηκα ως καθηγήτρια Πληροφορικής για 15 χρόνια στην πρωτοβάθμια, στη δευτεροβάθμια και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. 

Όμως δεν έχω έρθει σήμερα εδώ για να σας μιλήσω για εμένα. Θα σας μιλήσω για την χαμογελαστή κοπέλα που βλέπετε στη φωτογραφία. Για την αδελφή μου.

Η Θεοδώρα Θεοφιλάτου - ή “Ντόρις”, όπως εξακολουθεί να τη γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος - γεννήθηκε το 1968 στη Νέα Υόρκη, όπου οι γονείς μας ήταν μετανάστες. Ήταν άριστη μαθήτρια σε όλα τα μαθήματα, στο ελληνοαμερικανικό σχολείο που πηγαίναμε. Το 1979 διακρίθηκε σε διαγωνισμό ορθογραφίας σε ολόκληρη την πολιτεία της Νέας Υόρκης και πήγε στον τελικό στο Madison Square Garden - θα τον έχετε δει όλοι κάποια στιγμή το χώρο, εκεί γίνονται συναυλίες, αγώνες και εκδηλώσεις με διασημότητες από όλο τον κόσμο.

Την επόμενη χρονιά μετακομίσαμε στην Ελλάδα, και η Ντόρις συνέχισε να είναι άριστη και στο ελληνικό σχολείο: έπαινος κάθε χρόνο και με τις Πανελλήνιες, περνάει στη Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών. Τελειώνει τη σχολή, ενώ παράλληλα ασχολείται με τη φωτογραφία, και τελειώνει και την καλύτερη σχολή φωτογραφίας του κόσμου τότε, το 1992, την ICP στη Νέα Υόρκη. Συμμετέχει σε διαγωνισμούς φωτογραφίας, ομαδική έκθεση στο Manhattan, ομαδική έκθεση στην Αθήνα, ατομικές εδώ στην Κεφαλονιά. Εγκαθίσταται μόνιμα και ανοίγει στούντιο φωτογραφίας στο Αργοστόλι το 1993, συνεργάζεται με το Δήμο, με το Θέατρο Κέφαλος, φωτογραφίζει εκδηλώσεις, γάμους, βαπτίσεις, κάνει πορτραίτα… τη θυμούνται όλοι στο ποδήλατο, με ένα σακίδιο στην πλάτη και τα μακριά της μαλλιά να κυματίζουν στον αέρα… δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Είχε τεράστια αποθέματα αγάπης μέσα της για κάθε τι ζωντανό: ξενυχτούσε για να βοηθήσει τους φίλους της, έπαιρνε τα προβλήματά τους και τα έκανε δικά της… με τα δε ζώα είχε ιδιαίτερη ευαισθησία: μαζί με τη φίλη της, τη Μαρίνα Ματσάντο, φρόντιζαν αδέσποτα ζώα, σκύλους και γάτες, στη γειτονιά μας, φτιάχνοντας στέγαστρα με χαρτοκιβώτια και με τις οικονομίες τους αγόραζαν τροφή και τρέχανε τα ζώα στους κτηνιάτρους… αν έχετε ακουστά το φιλοζωικό σύλλογο “ΑΡΚ - Ντόρις” στη ΒΙΠΕ… προς τιμήν της Ντόρις έχει δώσει το όνομα στο σύλλογο η Μαρίνα, το 2011 όταν ιδρύθηκε. 

Η Ντόρις “τα είχε όλα”: ομορφιά, εξυπνάδα, φίλους, επαγγελματικές επιτυχίες και μια μεγάλη καρδιά. Τι έλειπε, για να ολοκληρώσει την ευτυχία της; Τα παιδιά! Να φτιάξει τη δική της οικογένεια…

Μαζί με τον αγαπημένο της Στέλιο, το 2003 υποδέχονται το πρώτο τους παιδί, τον Κώστα. 

Η αδελφή μου ήταν η πιο αφοσιωμένη μάνα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Τέλος του 2004, μένει ξανά έγκυος και μαθαίνουμε πως περιμένει κορίτσι. Τρελή χαρά, περιμένουμε όλοι με ανυπομονησία το μωρό… 

30 Αυγούστου του 2005 μπαίνει για να γεννήσει, και εκεί πήγαν όλα στραβά… έπεφτε η πίεση κατά τη διάρκεια της καισαρικής, και όταν βγήκε το μωρό - υγιέστατο, δόξα τω Θεώ - έπαθε ανακοπή. Την επανέφεραν, όμως έπεσε σε κώμα. Τρεις εβδομάδες ήταν στην εντατική. Άρχισε σιγά σιγά να κινείται, μέχρι που ξύπνησε, σηκώθηκε, περπάτησε… όμως δεν θυμόταν τι είχε συμβεί. Διαπιστώσαμε στη συνέχεια ότι είχε πάθει εγκεφαλική βλάβη επειδή έμεινε αρκετή ώρα χωρίς οξυγόνο μέχρι να την επαναφέρουν, και ο εγκέφαλος είναι το πρώτο όργανο του σώματος που επηρεάζεται. Είχε απώλεια μνήμης. Στη συνέχεια έβγαλε και διαταραχές συμπεριφοράς. Η νευρολόγος του νοσοκομείου Γεννηματάς από όπου πήρε εξιτήριο, σκεπτόμενη ότι θα εμφανίσει κατάθλιψη, συνταγογράφησε βαριά φάρμακα. Τα οποία προκάλεσαν παρενέργειες, και δυσκόλευαν ακόμα περισσότερο το να βγάλουμε συμπέρασμα για τη λειτουργικότητά της. Στην αρχή ήταν ήρεμη, σαν να ξυπνούσε από όνειρο, όμως έλειπαν κομμάτια του “παζλ” της ζωής της. Στη συνέχεια, έγινε ευερέθιστη, έβγαλε εκνευρισμό, μέχρι και επιθετικότητα κάποιες φορές. Έφταιγε η βλάβη; Έφταιγαν τα φάρμακα; Η γιατρός έκανε πειράματα με διάφορα σκευάσματα με βάση τις πληροφορίες που της δίναμε. Η Ντόρις να σημειωθεί ότι είχε έναν γερό οργανισμό, δεν έπαιρνε φάρμακα, δεν κάπνιζε, δεν έπινε…αυτός πιστεύω πως ήταν ο λόγος που επέζησε από τη δοκιμασία αυτή. Τώρα πια, μπορώ να πω με βεβαιότητα πως θα ήταν καλύτερα να μην είχε πάρει κανένα φάρμακο από την αρχή, να βλέπαμε πώς θα εξελισσόταν η κατάσταση και μετά να αποφασίζαμε. Θα είχαμε πιο ξεκάθαρη εικόνα. 

Η απώλεια μνήμης - η οποία ερμηνεύτηκε απεικονιστικά, όταν οι μαγνητικές έδειξαν βλάβη στους ιππόκαμπους, που είναι το κέντρο της πρόσφατης μνήμης - ήταν το πρώτο σημάδι, και παραμένει το πιο σημαντικό. Ένας άνθρωπος που δεν θυμάται τι έκανε πριν λίγα λεπτά, δεν είναι αυτόνομος. Δεν μπορεί να εκτελέσει τις απλές λειτουργίες που κάνει ο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος στην καθημερινότητά του: το πρωί που θα σηκωθεί, να πάει στην τουαλέτα, να πλυθεί, να πάει μετά στην κουζίνα, να βάλει το πρωινό του… στην επιστήμη της πληροφορικής, αυτό το λέμε αλγόριθμο. Η Ντόρις δεν μπορεί να ακολουθήσει αλγόριθμο. Επιπλέον, μπορεί να ανοίξει την πόρτα και να φύγει από το σπίτι και να χαθεί: αυτό είναι κάτι που το παρουσιάζουν και οι ασθενείς με άνοια και Αλτσχαίμερ, και η αλήθεια είναι πως η ανοξική εγκεφαλική βλάβη - αυτή είναι η επίσημη διάγνωση της Ντόρις - έχει πολλές ομοιότητες με τις δύο αυτές νόσους που βασανίζουν συνήθως ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας… 

Αγωνιστήκαμε όλοι με αγάπη και υπομονή, την πήγαμε στους καλύτερους γιατρούς, οι οποίοι στην αρχή μας διαβεβαίωσαν πως θα περάσουν όλα και θα επανέλθει. Περνούσαν οι μήνες, τα χρόνια, και δε βλέπαμε βελτίωση. Ενώ κινητικά είναι μια χαρά, ενώ μπορεί να διαβάσει και να μιλήσει, έχει πάθει μόνιμες, μη-αναστρέψιμες βλάβες στον εγκέφαλο και δεν μπορεί να λειτουργήσει φυσιολογικά.

Εκτός από τη βλάβη στους ιππόκαμπους που ανέφερα, έχει και βλάβη στο μετωπιαίο λοβό του εγκεφάλου. Αυτό είναι το κέντρο των γνωστικών λειτουργιών του ανθρώπου, που καθορίζουν τη συμπεριφορά του. Η έκπτωση γνωσιακών λειτουργιών σημαίνει για παράδειγμα πως δεν μπορεί να καταλάβει ο ασθενής πότε πρέπει να σταματήσει να τρώει, δεν έχει την αίσθηση του κορεσμού. Δεν καταλαβαίνει πότε πρέπει να πάει στην τουαλέτα. Έχει άρση αναστολών, που σημαίνει πως μπορεί να φερθεί “παράξενα” σε σχέση με τις κοινωνικά αποδεκτές συμπεριφορές, για παράδειγμα, να θέλει να αγκαλιάσει και να φιλήσει έναν άνθρωπο σε άσχετη στιγμή, ακόμα κι αν είναι ξένος. 

Όπως καταλαβαίνετε, η ζωή των ατόμων με αυτές τις βλάβες δεν είναι καθόλου εύκολη. 

Η μάνα είναι που φροντίζει και προστατεύει τα παιδιά της από κινδύνους καθώς μεγαλώνουν… τι γίνεται όμως, όταν η μάνα, για λόγους που δεν ευθύνεται η ίδια, όχι μόνο δεν μπορεί να τα προσφέρει αυτά στα παιδιά της, αλλά έχει η ίδια ανάγκη φροντίδας και προστασίας; Τι γίνεται, όταν δεν υπάρχει από την Πολιτεία η απαραίτητη μέριμνα για τη στήριξη των ατόμων αυτών, τόσο με κατάλληλες δομές και μηχανισμούς φροντίδας, όσο και με πρόβλεψη οικονομικής κάλυψης των ιδιαίτερων αναγκών τους; 

Η απάντηση είναι σκληρή. Τα άτομα αυτά, λόγω ακριβώς της ανυπαρξίας του κράτους στην αξιοπρεπή διαβίωσή τους, είτε καταλήγουν σε κάποιο ίδρυμα, είτε επιβαρύνεται ο φροντιστής τους με ένα δυσανάλογο βάρος στην καθημερινότητά του. 

Η φροντίδα της αδελφής μου, μού καταναλώνει πολλές ώρες της ημέρας. Η μέρα μου ξεκινάει δίνοντάς της στο κρεβάτι το φάρμακο για το θυρεοειδή, που πρέπει να το πάρει νηστική. Μετά από μισή ώρα θα τη σηκώσω από το κρεβάτι για τουαλέτα, θα της αλλάξω την πάνα ακράτειας και θα την πλύνω, συνήθως θα χρειαστεί και αλλαγή ρούχων και σεντονιών στο κρεβάτι, μετά θα πάμε στην κουζίνα για τα υπόλοιπα φάρμακα και πρωινό. Και μετά από όλα αυτά μπορώ να πιω τον καφέ μου. 

Στη συνέχεια της ημέρας, θα βάλω πλυντήρια, θα προγραμματίσω τα επόμενα γεύματά της, έχοντας πάντα στο μυαλό μου να την πηγαίνω συχνά τουαλέτα. 

Χρειάζεται συχνά ιατρικές εξετάσεις, τις οποίες πρέπει να προγραμματίζω ανά τακτά διαστήματα. 

Την εξώπορτα του σπιτιού την κλειδώνουμε κάθε φορά που ανοίγουμε, και έχουν μάθει και τα παιδιά μου και οι φίλοι τους για αυτή την ιδιαιτερότητα, γιατί έχει τύχει δυο-τρεις φορές να φύγει και να την ψάχνουμε, αγωνιώντας για την ασφάλειά της μέχρι να τη βρούμε. 

Την ημέρα της την περνάει βλέποντας τηλεόραση κυρίως… προσπαθώ κάθε μέρα να τη βγάλω μια βόλτα έξω όμως δεν είναι πάντα εφικτό γιατί έχω κι άλλες υποχρεώσεις, το ένα μου παιδί είναι ανήλικο και ετοιμάζεται για πανελλήνιες. Και τα δυο παιδιά μου έχουν μεγαλώσει κοντά στη θεία τους και γνωρίζουν πρώτο χέρι τις δυσκολίες των ατόμων με αναπηρίες και των φροντιστών τους, έχουν ιδιαίτερη ευαισθητοποίηση στο θέμα αυτό, όπως φυσικά έχουν και τα παιδιά της Ντόρις. 

Να πω δυο λόγια όμως για το πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετική η κατάσταση, αν υπήρχε γνήσιο ενδιαφέρον από το κράτος! Πριν λίγα χρόνια ξεκίνησε το πρόγραμμα “προσωπικός βοηθός”. Ενημερώθηκα σχετικά, και πράγματι, φαινόταν πολύ ελπιδοφόρο μιας και εξασφαλίζει έναν ειδικευμένο βοηθό για επικουρική φροντίδα του ασθενούς. Έκανα αίτηση και περίμενα… και περίμενα… μέχρι που ενημερώθηκα ότι η επιλογή των ωφελουμένων γίνεται μέσω… κλήρωσης και τα αποτελέσματα ανακοινώνονται με ένα PDF των αριθμών πρωτοκόλλου των επιτυχών αιτήσεων. Σα να λέμε, η τύχη των ατόμων με σοβαρές αναπηρίες είναι και αυτή θέμα Τζόκερ.

Θα μπορούσε όμως να υπάρχει κάποιος τρόπος, είτε μέσω ειδικού επιδόματος είτε μέσω ειδικών δομών, να κάνει η Ντόρις εργοθεραπεία. Είχαμε βρει μια εξαιρετική εργοθεραπεύτρια, έκανε μαζί της συνεδρίες, ωστόσο το κόστος ήταν δυσβάσταχτο και όχι επειδή ήταν ακριβή η κοπέλα, αλλά επειδή ο αριθμός των συνεδριών που χρειαζόταν για να γίνει ουσιαστική δουλειά ήταν απαγορευτικός παράγοντας κόστους, όταν το μόνο που λαμβάνει είναι το προνοιακό επίδομα “βαριάς αναπηρίας” που αντιστοιχεί σε 338 ευρώ το μήνα. Τόσο την έχουν αποτιμήσει την αξία της, εκεί στο κράτος: 338 ευρώ. 

Τα παιδιά της είναι καλά: ο γιος της είναι πεμπτοετής φοιτητής Μηχανολόγος Μηχανικός  στο Πολυτεχνείο του Βόλου,  η κόρη της ξεκίνησε σπουδές στη Φωτογραφία σε Σχολή στην Αθήνα…Έτσι νιώθει κοντά στη μητέρα της όπως λέει. Μάλιστα πριν μια εβδομάδα, συνέβη κάτι πολύ όμορφο: είχαν πάει με τη σχολή της επίσκεψη σε ένα κατάστημα στο κέντρο της Αθήνας που πουλάει φωτογραφικές μηχανές. Οι ιδιοκτήτες ήταν παλιοί γνώριμοι της Ντόρις. Από κει ψώνιζε τον φωτογραφικό της εξοπλισμό. Η Αγγελική συστήθηκε ως κόρη της Ντόρις, οι ιδιοκτήτες συγκινήθηκαν, και της έδειξαν κάτι: εδώ και τρεις δεκαετίες είναι καρφιτσωμένο στον πίνακα ανακοινώσεων του καταστήματος ένα χειρόγραφο σημείωμά της. Οι ιδιοκτήτες δάκρυσαν, όταν θυμήθηκαν την όμορφη Κεφαλονίτισσα φίλη, τη φωτογράφο, την καλλιτέχνιδα…

Τα παιδιά της μεγάλωσαν χωρίς τη μάνα τους: βέβαια, την επισκέπτονται εδώ στην Κεφαλονιά, και κατά διαστήματα μένει στο σπίτι τους στην Αθήνα, και την αγαπούν και αγωνιούν για αυτήν! Όμως… αυτός ο εξαίσιος άνθρωπος, αυτή η ξεχωριστή προσωπικότητα που ήταν η αδελφή μου - και που τη βλέπουμε ακόμα και τώρα σε σπάνιες, πολύτιμες στιγμές “αναλαμπών” - να αναφέρω εδώ ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι το πιο πολύπλοκο όργανο του σύμπαντος, όπως μας είπε κάποια στιγμή ένας νευροχειρουργός - υπάρχουν λοιπόν στιγμές που επανέρχεται για λίγα δευτερόλεπτα ή για λίγα λεπτά η Ντόρις που ξέραμε και συνήθως αυτές οι στιγμές είναι λίγο πριν αποκοιμηθεί ή μόλις έχει ξυπνήσει, και τις κρατάμε στη μνήμη μας και τις συζητάμε, σαν να είναι πολύτιμα διαμάντια οι στιγμές αυτές… 

Αυτή η μάνα, δεν μπόρεσε να δώσει όσα θα έδινε στα παιδιά της αν ήταν καλά… 

Φανταστείτε πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή της όλα αυτά τα χρόνια, αν μπορούσε να χαρεί τα παιδιά της. Να τα φροντίζει, να τα προστατεύει, να τα συμβουλεύει… το μόνο σίγουρο είναι ότι ποτέ δεν έπαψε να τα εμπνέει. 

Σας αφηγήθηκα μια πραγματική ιστορία, μια ιστορία για ένα άνθρωπο σαν και σας, σαν όλους, που ζει στην πόλη μας. Να θυμάστε πάντα ότι η αναπηρία είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει. Κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο. Οι άνθρωποι με αναπηρίες, ανάλογα με την πάθησή τους, μπορεί να στερούνται τις χαρές της κινητικότητας. Μπορεί να στερούνται τις χαρές της νοητικής λειτουργίας, της επικοινωνίας με τους συνανθρώπους τους. Άλλοι γεννήθηκαν με τις παθήσεις τους, άλλοι τις απέκτησαν στην πορεία της ζωής τους. ΟΛΟΙ τους αξίζουν την αγάπη και την κατανόηση. Και κερδισμένοι είμαστε ΚΑΙ εμείς - οι “υγιείς” σε εισαγωγικά - όταν τους έχουμε ενεργά μέλη στη ζωή μας και στην κοινωνία μας. 

Σας ευχαριστώ πολύ. 

Η φωτογραφία που τράβηξα μόλις επέστρεψα στη θέση μου, μετά την ομιλία και τις συγκινητικές μαρτυρίες συναδέλφων μου που γνώριζαν τη Ντόρις και πάντα τη θαύμαζαν... 

Στο τέλος με περίμενε μια έκπληξη: η συνάδελφος και φίλη Α.Μ. με πλησίασε μαζί με μια μαθήτριά της, η οποία την ώρα που μιλούσα, ζωγράφισε στο τετράδιό της τη Ντόρις! 

ΔΕΝ φταίει ο covid!!! (ένας "αλγόριθμος" για το ΤΣΜΕΔΕ Αθηνών από μηχανικό με 28 χρόνια προϋπηρεσία)

Ξεκινάω με μια ιστορία, που τοποθετείται γύρω στο 2016-17: είμαι στην Αθήνα με την κόρη μου και έχει προκύψει θέμα με το βιβλιάριό της. Πηγαίνουμε στο γνωστό κτίριο της Κολοκοτρώνη και βλέπουμε χαρτί κολλημένο στην πόρτα που ενημέρωνε τον κόσμο ότι το ΤΣΜΕΔΕ είχε μεταφερθεί σε νέο χώρο στην Παλαιών Πατρών Γερμανού 3-5. Βάζω Google Maps, βλέπω Πλατεία Κλαυθμώνος και συμπεραίνω πως το Ταμείο μου δεν άντεχε πλέον να συντηρεί το - καθόλου ευκαταφρόνητου μεγέθους - κτίριο της Κολοκοτρώνη μεσούσης της οικονομικής κρίσης, και μεταφέρθηκε σε μικρότερα γραφεία. Φτάνουμε στη νέα διεύθυνση... και αντικρίζουμε ένα πολυόροφο μέγαρο με αρχιτεκτονική "άποψη"! Φέρουσες τοιχοποιίες και γυμνό σκυρόδεμα, μεταλλικά στοιχεία και τεράστιες τζαμαρίες! Μπαίνοντας βλέπουμε ΑΤΜ της Τράπεζας Αττικής, γλυπτά με νέον και χώρους τεράστιους και απαστράπτοντες... για ποια κρίση μιλάμε! Ο ασφαλιστικός μας φορέας αναβαθμίστηκε και  η κρίση είναι για τους μηχανικούς της πλέμπας...*


Fast forward στο 2019: Έχω καταθέσει από το Νοέμβριο 2019 μέσω της εργατολόγου μου την αίτησή μου για σύνταξη αναπηρίας λόγω 67%, μαζί με όλα τα σχετικά δικαιολογητικά. Η αίτηση είχε επιπροσθέτως δυο σημαντικά κοινωνικά κριτήρια για επίσπευση της προσωρινής σύνταξης: 1) δικαστική συμπαραστάτρια ατόμου με 85% αναπηρία 2) διαζευγμένη μητέρα ανήλικου παιδιού. Αφού περίμενε η δικηγόρος μου 3 ώρες στην ουρά για να πάρει πρωτόκολλο (στο ίδιο αυτό κτίριο της ειλικρίνειας και διαφάνειας), την ώρα που κατέθεσε το φάκελο ρώτησε αν είναι όλα εντάξει. Δεν τον άνοιξαν καν λόγω φόρτου εργασίας και της είπαν ότι θα επικοινωνούσαν μαζί μας αν υπήρχε κάποια εκκρεμότητα. Τόνισε η δικηγόρος μου τα κοινωνικά κριτήρια και η υπάλληλος έκανε μια εκτίμηση ότι σε 3-4 μήνες θα έχει ξεκινήσει η καταβολή της προσωρινής σύνταξης, επειδή τις αναπηρικές και δη με κοινωνικά κριτήρια τις τρέχουν κατά προτεραιότητα. 

Επιστρέφουμε στο παρόν: είναι Μάιος 2020 και ακόμα περιμένω. Έχουν περάσει 6 μήνες από την κατάθεση της αίτησης: καμία απολύτως επικοινωνία δεν έχει γίνει από το ΤΣΜΕΔΕ ούτε μαζί μου, ούτε με την εργατολόγο. Επιπλέον, τον Μάρτιο έχασα τον 89χρονο πατέρα μου, ο οποίος και βοηθούσε πρακτικά στη φροντίδα της αδελφής μου. Έχω δηλαδή να διαχειριστώ θλίψη για το χαμό του πατέρα μου, αυξημένη κούραση γιατί είμαι μόνη μου πλέον στη φροντίδα της αδελφής μου και μειωμένα οικογενειακά έσοδα λόγω απώλειας της σύνταξης του πατέρα μου. Καπάκι ξεκινάνε τα lockdown της κρίσης covid-19, έχω να διαχειριστώ και σοβαρό θέμα επιστροφής δικού μου ατόμου από το εξωτερικό. Καταφέρνω και βάζω σε μια τάξη τα νέα δεδομένα, και πλέον αναδύεται επιτακτική η ανάγκη να μάθω τι γίνεται με τη σύνταξη ΤΣΜΕΔΕ. Έχοντας όμως την ιδιότητα του μέλους ΤΕΕ και ΤΣΜΕΔΕ από το 1992, προετοιμάζομαι για τα χειρότερα όσον αφορά την επίτευξη τηλεφωνικής, ή έστω κάποιας μορφής remote επικοινωνίας με τα κεντρικά γραφεία της Αθήνας: επί 28 χρόνια η τηλεφωνική επικοινωνία με οποιοδήποτε τμήμα του ΤΣΜΕΔΕ Αθηνών ήταν ΑΔΥΝΑΤΗ. Ώρες και μέρες έχω περάσει τηλεφωνώντας σε αριθμούς που είτε μιλάνε, είτε δεν απαντάνε. Δυο φορές στα χρόνια αυτά έχω αναγκαστεί να ξεκινήσω ταξίδι από Κεφαλονιά για Αθήνα όχι για να λύσω πρόβλημα, αλλά για να λύσω απορία!!! Όταν επήλθε και η ψηφιακή εποχή, είχα - υποτίθεται - και ένα επιπλέον εργαλείο στα χέρια μου: το email. ΟΥΔΕΠΟΤΕ ΕΧΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΣΕΙ ΣΕ ΜΕΙΛ. 

Είμαι λοιπόν σαφέστατα υποψιασμένη για το πώς θα εξελιχθούν οι προσπάθειές μου να μάθω σε τι στάδιο βρίσκεται ο φάκελος της σύνταξής μου. Όμως αυτή τη φορά θα καταγράψω ΚΑΘΕ προσπάθεια που κάνω στην πορεία του στόχου, εν μορφή αλγορίθμου με προοδευτική κλιμάκωση των ενεργειών μου... και τον προσφέρω στους συνάδελφους μηχανικούς για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι τι εστί "Επικοινωνία με ΤΣΜΕΔΕ". 

Ακολουθούν screenshots από το έγγραφο doc που ξεκίνησα τη Δευτέρα 13 Απριλίου 2020. Διευκρινίζω - όπως πάντα στις αναρτήσεις μου που απευθύνονται σε φορείς, τράπεζες και επιχειρήσεις - ότι στο στόχαστρο έχω όχι τους υπαλλήλους, οι οποίοι σχεδόν πάντα κάνουν φιλότιμες προσπάθειες να αντεπεξέλθουν στις δύσκολες συνθήκες εργασίας τους. Στο στόχαστρο έχω τους διοικούντες τους φορείς αυτούς, οι οποίοι εισπράττουν παχυλούς μισθούς και δεκάρα δεν δίνουν για τον κόσμο που ταλαιπωρείται από την ελλιπή έως ανύπαρκτη εξυπηρέτηση πελατών του φορέα/της επιχείρησης που διοικούν. Για το λόγο αυτό έχω αποκρύψει τα ονόματα των υπαλλήλων: δεν έχω κανένα παράπονο από αυτούς! Από το Διοικητή του ΤΣΜΕΔΕ και τους Διευθυντές των Τμημάτων όμως, έχω!!! 

Ξεκινώ με τον τρόπο που θα ξεκινούσα ένας μηχανικός που δεν έχει γνώσεις ΤΠΕ/πρόσβαση στο Ίντερνετ, ως την πιο απλή περίπτωση πολίτη που θέλει να εξυπηρετηθεί από Δημόσιο Φορέα: χρησιμοποιώ τα τηλέφωνα που μου έστειλε η δικηγόρος.

 

15 τηλεφωνήματα στους δυο αριθμούς του Τμήματος Συντάξεων δεν απέδωσαν αποτέλεσμα. Χρησιμοποιώ πλέον το Ίντερνετ για να αναζητήσω κι άλλους αριθμούς. Στο 18ο τηλεφώνημα έχω απάντηση! Όχι όμως και λύση...

 

Συνεχίζω τα τηλεφωνήματα στον αριθμό που μου δόθηκε. Φτάνοντας στα 20 τηλεφωνήματα χωρίς αποτέλεσμα, αποφασίζω να χρησιμοποιήσω ξανά ΤΠΕ και να στείλω μέιλ. 

Το κείμενο του μηνύματος email που έστειλα

Την Πέμπτη 16/04 είχα απάντηση με το πρώτο τηλεφώνημα! Το σοκ μου είναι τέτοιο που στιγμιαία χάνω τα λόγια μου! Συνέρχομαι και μαθαίνω συγκλονιστικά πράγματα: το ΤΣΜΕΔΕ είναι πλέον ΤΜΕΔΕ! Το Σ έχει πάει προικιό στον ΕΦΚΑ...η υπάλληλος είχε έναν ανεπαίσθητο τόνο αγανάκτησης που δεν το γνώριζα, οπότε όφειλα να ενημερωθώ: τι σόι μηχανικός είμαι αν δεν γνωρίζω τα τεκταινόμενα του ταμείου μου!

Ωωω τι μεγαλεία βλέπω εδώ! Attica Bank καμαρωτή στο banner του ΤΜΕΔΕ, και κάτι κύριοι εδώ έχουν σοβαρή συνάντηση (ήταν πρόβλημα αυτό το Σ φαίνεται... γιατί πώς θα συζητούσαν για την αξιοποίηση της περιουσίας του ΤΣΜΕΔΕ, όταν οι υποψήφιοι συνταξιούχοι κινδυνεύουν να χάσουν τις δικές τους περιουσίες μέχρι να αρχίσει να τρέχει η Σύνταξη; Ξουτ το Σ και συνεχίζουμε ως ΤΜΕΔΕ, πρόβλημα ελύθη!)

Είμαστε ακόμη στην Πέμπτη 16 Απριλίου και έχω ερωτήματα προς επίλυση... κάνω δυο προσπάθειες και τα παρατάω. Έτσι κι αλλιώς δεν θα έλυνα το πρόβλημά μου, το οποίο παραμένει: "σε τι φάση είναι ο φάκελός μου;" Ας περιμένω να γυρίσει η μοναδική κυρία που χειρίζεται υποθέσεις σαν τη δική μου. 

Πέρασε το Πάσχα, τσουγκρίσαμε τα αυγά μας, πάμε τώρα να μπαστακωθούμε πάλι στο τηλέφωνο: 27/4 ξεκινάω πιο έντονες προσπάθειες. Έχουν περάσει δυο ακόμα μέρες και είμαστε στα 35 τηλεφωνήματα... 

Μου πήρε ΜΟΛΙΣ 16 ημέρες και 40 τηλεφωνήματα - εκ των οποίων απάντηση στην άλλη άκρη της γραμμής είχα σε τρία- ΟΧΙ για να λύσω το πρόβλημά μου, αλλά για να μάθω πού βρίσκεται ο φάκελός μου (όχι πάντως στο τμήμα συντάξεων)

Ιδού λοιπόν ο αλγόριθμος που ακολούθησα, με ΑΡΧΗ και 9 βήματα. Και θα μου πουν εδώ οι συνάδελφοι της επιστήμης της Πληροφορικής "τι σόι αλγόριθμος είναι αυτός, που δεν έχει ΤΕΛΟΣ;" και θα έχουν απόλυτο δίκιο. Το ΤΕΛΟΣ όμως σηματοδοτεί το "κλείσιμο" του αλγορίθμου και τη λύση του προβλήματος. Εδώ όμως βλέπουμε ένα loop: φτάνοντας στο τέλος, πρέπει να εκτελέσω ξανά το Βήμα 9, περνώντας ενδεχομένως και από προηγούμενα βήματα: κανείς δεν μου εγγυάται οτι θα έχει αποτέλεσμα αν περιορίσω το loop στο τελευταίο βήμα, ελπίζοντας κάποια στιγμή να βγω από αυτό.

ΟΧΙ αγαπητό ταμείο μου. Ολοκληρώνω το Βήμα 9 στέλνοντας μέιλ στο Τμήμα Ασφάλισης αυτήν εδώ την ανάρτηση, η οποία θα κοινοποιηθεί και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καθώς και σε σελίδες που αφορούν μηχανικούς και μέλη του Τεχνικού Επιμελητηρίου Ελλάδας και του ΤΣΜΕΔΕ. Εσείς μπορείτε να αδιαφορήσετε (το πιθανότερο), να με βάλετε σε μαύρη λίστα για το "θράσος" μου... ή να σας πιάσει το φιλότιμο και να επισπεύσετε τη συνταξιοδότηση των μελών σας, με προτεραιότητα τις προσωρινές συντάξεις σε άτομα με αναπηρία και κοινωνικά κριτήρια.

Και αφήστε στην άκρη τις δικαιολογίες covid-19: όπως έγραψα στον τίτλο και στην εισαγωγή, ΠΑΝΤΑ έτσι ήταν η επικοινωνία μου με το ΤΣΜΕΔΕ, δεν χρειάστηκε να έρθει καμία πανδημία για να χάσω ώρες και μέρες σε τηλέφωνα που δεν απαντούν ή μιλούν ή και τα δυο.

Επιπλέον, βολικό να χρησιμοποιούν οι τράπεζες (μέσα κι εσείς της Αττικής) τον covid-19 ως πρόσχημα για την ελλιπή εξυπηρέτηση. Δεν είδα όμως την τράπεζά μου να δείχνει αλυσιδωτή κατανόηση με το σκεπτικό: 

"λόγω του covid-19 εκεί στο Τμήμα Συντάξεων του ΤΣΜΕΔΕ έχουν πολύ φόρτο εργασίας και λίγο προσωπικό βρε παιδί μου... αλλά κι εμείς το ίδιο πρόβλημα έχουμε. Ας ελαφρύνουμε την Θεοφιλάτου που κάνει υπερανάληψη εδώ και 6 μήνες επειδή δεν έχει εισόδημα. Ας της αφαιρέσουμε τους τόκους από τις υπεραναλήψεις, να διευκολύνουμε το συνάδελφο ΤΜΕΔΕ που στεγάζει και το Σ του πρώην ΤΣΜΕΔΕ. Είναι το λιγότερο που μπορούμε να κάνουμε από συναδελφική αλληλεγγύη".

Αυτά. Να πω ότι περιμένω απάντηση; Να πω ότι ναι, καλό θα ήταν να έχω μια απάντηση. Κάντε ό,τι προστάζει η ηθική σας, πραγματικά. Εγώ σηκώνω τα χέρια ψηλά.

Με εκτίμηση,

Ασημίνα Θεοφιλάτου
Διπλωματούχος Ηλεκτρολόγος Μηχ/κός & Τεχνολογίας Υπολογιστών της Πολυτεχνικής Σχολής Πανεπιστημίου Πατρών
Αργοστόλι, Κεφαλονιά

*πρόσφατα βρήκα αυτό το βίντεο, που δίνει προεκτάσεις στο τζάμι και τα στιβαρά υλικά: διαφάνεια και ειλικρίνεια το μήνυμα που περνάει (στους αδαείς) 


Υ.Γ. για να μη νομίσετε ότι το μπλογκ το έχω μόνο για καταγγελίες, δείτε την αμέσως προηγούμενη από αυτή ανάρτηση. Εδώ. Μπορείτε επίσης, αν θέλετε, να δείτε τις ετικέτες "Εκπαίδευση" και "Κοινωνία": η δικαιοσύνη δεν είναι κάτι που διεκδικώ αποκλειστικά και μόνο για την πάρτη μου.

Ζητείται ανθρωπιά στα Κ.Ε.Π.Α...

Ενημέρωση 19/01/2023: Δέκα χρόνια έχουν περάσει από την αρχική ανάρτηση... πολλές φορές σκέφτηκα να την ενημερώσω με τα τελευταία δεδομένα ωστόσο το απέφευγα, επειδή η προσθαφαίρεση περιεχομένου σε παλιά ανάρτηση την "ανεβάζει" στην κορυφή του ιστολογίου όπου εμφανίζονται οι τελευταίες αναρτήσεις. Ήθελα να υπάρχει μια χρονική σειρά, με τα πιο επίκαιρα θέματα πάνω-πάνω και μέσω των ετικετών δεξιά ο τυχόν αναγνώστης να πλοηγείται σε παλιότερες αναρτήσεις στο θέμα που τον ενδιαφέρει.

Οι αναγνώστες μου γνωρίζουν ότι οι αναρτήσεις μου έχουν ευρύ θεματολόγιο, με κυρίαρχη "ετικέτα" (tag) την ΚΟΙΝΩΝΙΑ. Τα ζητήματα που με απασχολούν τόσο σε προσωπικό επίπεδο, όσο και σε συλλογικό έχουν κοινό παρονομαστή την κοινωνία, και κατ'επέκταση τον αγώνα για τη βελτίωση των συνθηκών ζωής εκείνων που αδικούνται από αδιαφορία, υπεροψία και εντέλει, περιθωριοποίηση. 

Επειδή ωστόσο το θέμα "εξωϊδρυματικό επίδομα" της αδελφής μου έχει έρθει ξανά στο προσκήνιο στη ζωή μου, θεωρώ καθήκον μου να διευκρινίσω ότι αυτό εννοούσα στην παρακάτω "κόκκινη" παράγραφο και όχι "σύνταξη" όπως έγραψα. Τα λόγια και οι ορισμοί έχουν μικρή σημασία όμως: να καταγράψω εδώ ότι το μόνο βοήθημα που λαμβάνει η αδελφή μου από το κράτος είναι το "προνοιακό επίδομα βαριάς αναπηρίας" ύψους 313 Ευρώ το μήνα. Όπως γίνεται εύκολα αντιληπτό, το ποσό αυτό ίσα που καλύπτει τα βασικά έξοδα ενός αναπήρου που έχει α) σπίτι να μείνει β) οικογένεια να τον φροντίσει. Δηλαδή στη δική μας περίπτωση, με τα χρήματα αυτά αγοράζω τα είδη που χρειάζεται η αδελφή μου για την καθημερινή της φροντίδα (ενδεικτικά: πάνες ενηλίκων, υποσέντονα, συμπληρώματα διατροφής κ.α. αναλώσιμα για την πάθησή της). Δεν το συζητάμε καν ότι ένας ανάπηρος απλά δεν ζει αν δεν υπάρχουν τα α) και β) ως άνω.

Το νόημα της λέξης εξωϊδρυματικό επίδομα πιστεύω πως για κάθε νοήμονα άνθρωπο που γνωρίζει στοιχειωδώς την ελληνική γλώσσα είναι αυτονόητο: εξασφαλίζει την αξιοπρεπή διαβίωση ΕΚΤΟΣ ιδρύματος του ατόμου που δεν μπορεί να αυτοεξυπηρετηθεί και χρήζει βοήθειας και συμπαραστάσεως ετέρου προσώπου. Το έτερο πρόσωπο, εφόσον αδυνατούν για τον οποιοδήποτε λόγο να συμπαρασταθούν συγγενείς και φίλοι, πρέπει να αμειφθεί. Και ΑΥΤΗ είναι η λογική που διέπει το εν λόγω επίδομα: το άτομο με βαριά αναπηρία που δεν μπορεί να ζήσει αυτόνομα είναι προτιμότερο να ζει στο σπίτι του - με την απαραίτητη ειδική φροντίδα πάντα - παρά να ζει σε ίδρυμα. Το παράλογο της υπόθεσης είναι ότι μέχρι το 2018, το κράτος αναγνώριζε μόνο έναν πολύ μικρό αριθμό παθήσεων ως δικαιολογητικά για την έκδοση του εξωϊδρυματικού (με επίκεντρο την παρα/τετραπληγία, εξ'ού και η εναλλακτική του ονομασία "παραπληγικό επίδομα") 

Με το άρθρο 56 του Ν. 4554/2018 (ΦΕΚ130Α'/18.07.2018) αυτό αλλάζει και πλέον το επίδομα επεκτείνεται και σε όσους πάσχουν από ασθένειες οι οποίες επιφέρουν, κατά την κρίση της επιτροπής, την ίδια μορφή αναπηρίας. Κανονικά θα έπρεπε οι αρμόδιοι φορείς να ενημερώσουν για την αλλαγή αυτή εκείνους τους ασθενείς που αν και το πιστοποιητικό αναπηρίας τους δηλώνει ρητά ότι χρήζουν βοήθειας και συμπαραστάσεως ετέρου ατόμου εφ'όρου ζωής, απορρίφθηκε η αίτησή τους για εξωϊδρυματικό επίδομα, ώστε να ωφεληθούν των νέων διατάξεων. Όμως δεν θα σταθώ σε αυτό, δηλαδή στο γεγονός ότι εντελώς τυχαία έμαθα για το νέο νόμο από Διαδικτυακή φίλη μου. 

Συνοψίζοντας λοιπόν, σε σχέση με την ενημέρωση 28/09/2013 με κόκκινα γράμματα που ακολουθεί:

α) Η υγειονομική επιτροπή έκρινε πως δεν δικαιούται εξωϊδρυματικό επίδομα (σημειώνω εδώ ότι το επίδομα αυτό αντιμετωπίζεται από το κράτος ως σύνταξη, μιας και έχει ενταχθεί στην πλατφόρμα "Ψηφιακή Απονομή Σύνταξης ΑΤΛΑΣ" του gov.gr. )

β) Ένσταση δεν υποβάλαμε, καθώς ενημερωθήκαμε ότι το 2013 έτσι είχε η κατάσταση: η πάθηση της αδελφής μου όντως δεν συμπεριλαμβανόταν στις διατάξεις Ν.1140/81, Ν3232/04 και Ν3518/06.

γ) Κατόπιν επιδείνωσης της δικής μου υγείας, είναι άκρως απαραίτητο να εξασφαλίσω τη βοήθεια "ετέρου προσώπου" μέσω του εξωϊδρυματικού επιδόματος της αδελφής μου: αν χρειαστεί ξανά να νοσηλευτώ, δεν θα υπάρξει κανείς να τη φροντίσει.  

Είμαι σε συνεννόηση με τις αρμόδιες αρχές ώστε να επιλυθούν οι απορίες μου και να υποβάλω την αίτηση για χορήγηση εξωϊδρυματικού επιδόματος. Θα ενημερώσω εκ νέου την ανάρτηση αυτή ή/και θα γράψω καινούργια με τα αποτελέσματα των ενεργειών μου, επειδή είμαι της πεποίθησης ότι η γνώση πρέπει να διαμοιράζεται. Το μπλογκ μου αυτό το σκοπό έχει: είναι παρακαταθήκη για τον συνάνθρωπο που αντιμετωπίζει παρόμοια προβλήματα, και που μέσω αναζήτησης μπορεί να βρεθεί στις σελίδες του και να πάρει πληροφορίες ώστε να πορευτεί στη λύση τους. 

Με την ευκαιρία, να ευχηθώ καλή χρονιά με υγεία σε όλους, ας προσπαθήσουμε όλοι μαζι το 2023 να σκύψουμε πάνω στο συνάνθρωπο και να προσφέρουμε αυτό που μπορούμε - λίγο ή πολύ, δεν έχει σημασία - για έναν πιο δίκαιο και όμορφο κοσμο.

 

απόσπασμα της απόφασης πιστοποίησης αναπηρίας της αδελφής μου, που εκδόθηκε στις 27/09/2013

 

 

Ενημέρωση 28/09/2013: Η απόφαση εκδόθηκε: το "κοινωνικό κράτος δικαίου" έδωσε 85% αναπηρία (κατά 5% αυξημένη σε σχέση με την προηγούμενη αξιολόγηση)  εφ'όρου ζωής (δλδ δεν χρειάζεται να ξαναπεράσει επιτροπή) ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΔΙΚΑΙΟΥΤΑΙ ΣΥΝΤΑΞΗ. Σε οποιοδήποτε ευνομούμενο κράτος θα θεωρείτο αδιανόητο πολίτης που βρίσκεται σε δικαστική συμπαράσταση ήδη 5 χρόνια και που αξιολογήθηκε από επιτροπή με το τραγικό ποσοστό 85% αναπηρίας να μην έχει καμία απολύτως στήριξη από την εκτελεστική εξουσία του. Από τη δικαστική επίσης (οι περιπέτειές μας με τα δικαστήρια είναι υλικό για άλλη ανάρτηση). Από τη νομοθετική; Έχουμε 10 μέρες για να υποβάλουμε ένσταση και διερευνούμε τους νόμους που επικαλείται η επιτροπή. Θα ενημερώσω/αναρτήσω το κείμενο της ένστασης προσεχώς.

Σήμερα 31/7/2013 το πρωί πήγα την εγκεφαλικά ανάπηρη αδελφή μου για εξέταση από την επιτροπή του Κέντρου Πιστοποίησης Αναπηρίας, η οποία μετέβη για τις ανάγκες του νησιού στο ΙΚΑ Κεφαλληνίας.

(Ένα χρόνο και δυο μήνες περιμέναμε την ειδοποίηση για την επιτροπή, εμείς και πάμπολλοι ανάπηροι και οι συγγενείς τους από όλη τη Δυτική Ελλάδα. Αρχικώς γνωρίζαμε ότι η εξέταση θα γίνει στην Πάτρα, μάλιστα κάποιοι συντοπίτες μας είχαν ταλαιπωρηθεί ήδη με άκαρπη μετάβασή τους εκεί. Τηλεφωνική επικοινωνία αδύνατη: σε πρόσφατο ταξίδι μου στην Πάτρα για αναζήτηση πληροφοριών και μόνο (!!!) συνάντησα έξω από τα αρμόδια γραφεία κάπου 50 άτομα από όλη τη Δυτική Ελλάδα που είχαν μεταβεί κι αυτοί όχι για εξέταση αλλά για... πληροφορίες. Έμαθα ότι η εντολή ερχόταν από Αθήνα, και ότι και εκεί η τηλεφωνική επικοινωνία ήταν αδύνατη). 

Μια βδομάδα αργότερα ήρθε το τηλεφώνημα της ειδοποίησης: έγινε εγκαίρως, 4 μέρες πριν την εξέταση, και με χαρά μου διαπίστωσα ότι η εξέταση δεν θα γινόταν στην Πάτρα, αλλά θα ερχόταν κλιμάκιο γιατρών στην Κεφαλονιά ειδικά για τις ανάγκες του νησιού. Δόξα τω Θεώ σκέφτηκα, κατάλαβαν ότι δεν γίνεται να ταλαιπωρείται τόσος κόσμος και επιστρέφει η υλοποίηση των επιτροπών σε τοπικό επίπεδο. Με ενημερώνουν ότι το μόνο που πρέπει να έχουμε μαζί μας είναι ταυτότητα και βιβλιάριο υγείας της ασθενούς.

Προσήλθαμε εγκαίρως, η αδελφή μου στη μόνιμη υπερένταση που συνοδεύει την πάθησή της, με τη βοήθεια της μητέρας μου την κρατούμε υπό έλεγχο μέχρι να έρθει η σειρά της. Γνωριστήκαμε με άλλα άτομα που περίμεναν κι αυτοί: ταλαιπωρημένοι, πικραμένοι, λυπημένοι, υποφέρουν να βλέπουν τους ανθρώπους τους να μην μπορούν να ζήσουν φυσιολογική ζωή. Όλοι μαζί απορήσαμε με το θράσος εκείνων που χωρίς να έχουν πρόβλημα διεκδικούν συντάξεις αναπηρίας: ας γίνονταν καλά οι άνθρωποί μας και να μην ξαναπατήσουμε ποτέ σε γιατρό, ΙΚΑ, επιτροπή πουθενά, πώς μπορούν και τα βάζουν με τη μοίρα αυτοί που λένε ψέματα για να πάρουν χρήματα;

Έρχεται η σειρά μας, μπαίνουμε στην "αίθουσα" εξέτασης και εκείνη τη στιγμή αποφάσισαν οι γιατροί της επιτροπής να παραγγείλουν τους καφέδες τους. Περιμένω υπομονετικά προσπαθώντας να συγκρατήσω την αδελφή μου - έχει διαταραχή συμπεριφοράς από την ανοξική εγκεφαλική βλάβη που υπέστη - ενώ οι γιατροί παραγγέλνουν άλλος με ένα φακελάκι καφέ ζάχαρη, άλλος καπουτσίνο κ.ο.κ., πέντε λεπτά είμαι όρθια με την αδελφή μου να με τραβολογάει μέχρι να καταλήξουν στους καφέδες. Καταλήγουν και αρχίζουν να ασχολούνται μαζί μας (εγώ παραμένω όρθια, μια θέση περίσσευε και κάθησε η ασθενής φυσικά: πρόβλεψη για συνοδό αναπήρου δεν υπήρχε.) Διαπίστωσαν την ένταση στην οποία βρισκόταν, με ρώτησε μια γιατρός αν θα με αφήσει η αδελφή μου να την εξετάσει (λες και για άλλο λόγο βρισκόμασταν εκεί), τέλος πάντων της χτυπάει με το σφυράκι τα γόνατα, τα χέρια, με ρώτησαν αν παθαίνει επιληπτικές κρίσεις και απάντησα όχι, ολοφάνερο είναι ότι σωματικά είναι αρτιμελέστατη. Με κοιτάζουν όλοι μαζί και μου λένε "τελειώσαμε, μπορείτε να φύγετε". Ξαφνιάστηκα: αυτό ήταν; Έχω βρεθεί σε άπειρες συνεδρίες με γιατρούς, σε επιτροπές, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, και τέτοια "εξπρές" εξέταση δεν έχω ξαναδεί. Βγάζω έξω την αδελφή μου στη μητέρα μου, και ξαναμπαίνω στην "αίθουσα" για να κάνω δυο ερωτήσεις στους γιατρούς. Και εκεί ήταν που εισέπραξα την περιφρόνηση και την υπεροψία που δυστυχώς σχεδόν πάντα συνοδεύει τέτοιες καταστάσεις: μού έδειξαν με τον πιο αγενή τρόπο ότι με τα 5 λεπτά που τους απασχόλησα, τούς καθυστερούσα από το έργο τους, ότι αυτά που ρωτούσα δεν ήταν δική τους αρμοδιότητα (λες και όφειλα να γνωρίζω) και ότι έπρεπε να φύγω. Για να μην πολυλογώ, και επειδή δεν έχω άλλον τρόπο πρόσβασης στους εν λόγω γιατρούς - γράφω εδώ τις ενστάσεις και τις απορίες μου προς τους γιατρούς:

1) Ποιο πρωτόκολλο ορίζει ότι ο "ασθενής" οφείλει να περιμένει αδιαμαρτύρητα και κάτω από δύσκολες συνθήκες τον γιατρό να παραγγείλει με λεπτομέρεια τον καφέ του, ενώ ο ίδιος ασθενής όταν διατυπώνει ερωτήματα στο γιατρό για το ίδιο ακριβώς χρονικό διάστημα, τον καθυστερεί από το έργο του και τού αξίζει υπεροψία και περιφρόνηση; (ρητορική η ερώτηση: είναι το ίδιο πρωτόκολλο που ορίζει π.χ. ότι όποιος χρωστάει στο Δημόσιο θα πληρώσει αδρούς τόκους, ενώ σε όποιον χρωστάει, αν τα πάρει ποτέ πίσω θα είναι τυχερός, για τόκους ούτε συζήτηση)

2) Πού ξέρετε ότι η ασθενής που προσήλθε για εξέταση ηταν όντως η Θεοδώρα Θεοφιλάτου; Ούτε ταυτότητα ζητήσατε, ούτε βιβλιάριο.


3) Η κλινική εξέταση από όσα γνωρίζω λειτουργεί συμπληρωματικά πάνω στα εργαστηριακά ευρήματα (CAT, MRI, EEG κ.ο.κ.) και στις νοσοκομειακές/ιατρικές βεβαιώσεις. Εσείς προλάβατε σε λιγότερα από 5 λεπτά, χωρίς να κάνετε καμμία ερώτηση ούτε στην ίδια ούτε σε εμένα τη συνοδό της, να διαπιστώσετε αν ισχύουν όντως τα γραφόμενα στο φάκελό της; Δυστυχώς το ταμείο της (ΤΣΜΕΔΕ) ορίζει το εξωϊδρυματικό επίδομα ως "παραπληγίας," λες και δεν υπάρχουν άλλες σοβαρές αναπηρίες που να καθιστούν τον άνθρωπο εξαρτημένο από τους άλλους για την επιβίωσή του. Στην ίδια όμως αίτηση για εξέταση από ΚΕΠΑ συμπεριλαμβάνεται και η περίπτωση Προνοιακού επιδόματος. Παραπληγική σαφώς δεν είναι. Καταφέρατε όμως να κρίνετε μέσα σε λίγα λεπτά το επίπεδο της διανοητικής της λειτουργίας ώστε να αποφανθείτε για το αν μπορεί να ζήσει αυτόνομα ή όχι, και αν δικαιούται σύνταξη ή όχι;

4) Στην ερώτηση που μού θέσατε αν παίρνει αντιεπιληπτικά φάρμακα, απάντησα ΝΑΙ. Θα γνωρίζετε ότι ΔΥΣΤΥΧΩΣ δεν υπάρχουν ειδικά φάρμακα για την ανοξική εγκεφαλοπάθεια, και οι γιατροί καταφεύγουν σε αντικαταθλιπτικά - αντιεπιληπτικά - αντιψυχωτικά για τον έλεγχο της συμπεριφοράς (behaviour control) που συνδέεται με τη βλάβη στο μετωπιαίο λοβό (και όχι μόνο). Οι νευρολόγοι μέσα σε 8 χρόνια τής έχουν συνταγογραφήσει δεκάδες διαφορετικά φάρμακα με όλες τις παρελκόμενες σοβαρές παρενέργειες και σας έδειξα το Συνταγολόγιο. Εσείς με το πού το ανοίξατε και το είδατε κενό είπατε "Γειά σας". Αυτό που ΔΕΝ προσέξατε είναι ότι πρόκειται για νέο, ηλεκτρονικού τύπου που εκδόθηκε πριν λίγους μήνες: αν βλέπατε το παλιό ΔΥΣΤΥΧΩΣ τονίζω θα είχατε μια πολύ διαφορετική εικόνα (ενδεικτικά: Effexor, Zoloft, Lyrica, Zyprexa, Seroquel, και το χειρότερο απ'ολα για μας, Solian. Οχι ταυτόχρονα βέβαια. Έχει περάσει ΔΥΣΤΥΧΩΣ από κάπου 20 διαφορετικά φάρμακα και είναι εγκληματική αυτή η αλόγιστη συνταγογράφηση επικίνδυνων φαρμάκων που δημιουργούν εξάρτηση, όμως αυτό δεν είναι του παρόντος, θα αποτελέσει θέμα άλλης ανάρτησης). Τους τελευταίους δε μήνες επειδή τυχαίνει τα φάρμακα που παίρνει αυτό το διάστημα (Leponex, Lamictal) να είναι παραδόξως φτηνά, τα αγοράζουμε μόνοι μας προκειμένου να αποφύγουμε την ταλαιπωρία του ταμείου: δεν υπάρχει καν υποκατάστημα ΤΣΜΕΔΕ στην Κεφαλονιά. Αλλά με ξεπετάξατε με ένα ειρωνικό "γειά σας", και δεν είχα την ευκαιρία να σας τα πώ αυτά προφορικά.

Επιφυλάσσομαι μέχρι την έκδοση της απόφασης ώστε να διαπιστώσω ποιο είναι το πόρισμά σας (σε δυο μήνες όπως με ενημερώσατε: κι άλλη υπομονή και αναμονή λοιπόν...). Στο μεταξύ, σας συμβουλεύω να μην ξεχνάτε την ΑΝΘΡΩΠΙΑ, ειδικά όταν έρχεστε σε συχνή επαφή με ανάπηρους και τους συνοδούς τους. Η θλίψη, η οδύνη και η κούραση είναι καθημερινότητά τους. Το μόνο που ζητάνε είναι ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ αντιμετώπιση, εσείς θα έπρεπε λόγω επαγγέλματος να έχετε περισσότερη ευαισθησία στον ανθρώπινο πόνο από το μέσο άνθρωπο. Ένα χαμόγελο, ένα φιλικό νεύμα κατανόησης, λίγη υπομονή να ακούσετε μια ερώτηση ακόμα κι αν δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητά σας κάνουν όλη τη διαφορά. Η ειρωνεία, η περιφρόνηση και η υπεροψία γιγαντώνουν την αγανάκτηση μιας ήδη ταλαιπωρημένης ψυχής. Μην το κάνετε.

Υ.Γ 1. Διαβάστε σε προηγούμενη ανάρτησή μου μερικά λόγια για την αδελφή μου και φωτογραφίες της. Οι άνθρωποι που έχουν ζήσει "πρώτο χέρι" τον πόνο και την απόρριψη, τον γνωρίζουν καλά και κάνουν ό,τι μπορούν για να υποστηρίξουν άλλους που βρίσκονται στην ίδια ή και δεινότερη θέση.

Υ.Γ. 2. Ευχαριστώ την διοικητικά υπεύθυνη του θέματος στο ΙΚΑ Αργοστολίου για τον απόλυτα ανθρώπινο τρόπο που με αντιμετώπισε ώστε να μου εξηγήσει αυτά που "δεν ήταν αρμοδιότητα των γιατρών". Και να μην ήταν δουλειά της να με εξυπηρετήσει, μόνο και μόνο που με άκουσε με χαμόγελο και κατανόηση μού αρκεί για να μείνει και μια ευχάριστη ανάμνηση από το σημερινό πρωινό.