Αντί άσκησης... (γεγονότα και σκέψεις σχετικά με τις πρόσφατες νοσηλείες μου)

Δεν περίμενα ποτέ μετά από όσα έχω ήδη περάσει στη ζωή μου ότι θα χρειαστώ ψυχολόγο... όμως ναι, έχω κάνει 4 συνεδρίες και θα συνεχίσω για όσο με παίρνει οικονομικά. Αφορμή για την ανάρτηση αυτή είναι η άσκηση που μου έβαλε η ψυχολόγος.

Προειδοποίηση: ακολουθούν φωτογραφίες από ανοικτά τραύματα και χειρουργεία. Ο λόγος που τις συμπεριλαμβάνω είναι επειδή ενισχύουν τη χρησιμότητα της ανάρτησης στον τυχόν αναγνώστη που θα την έχει βρει μετά από αναζήτηση με λέξεις-κλειδιά. Δεν είμαι γιατρός και προφανώς αν έχετε παρόμοια θέματα θα απευθυνθείτε στους ειδικευμένους επιστήμονες. Σκοπός μου είναι μόνο να σας δείξω ότι "δεν είστε μόνοι". Για όσους δεν αντέχουν τέτοιες εικόνες, εδώ η ανάρτηση σε σκέτο κείμενο.  

 

Ο θάλαμος 329 στην Πτέρυγα Θέσεων του ΓΝΑ Λαϊκό

Ιστορικό

Έχω αναφέρει σε άλλες αναρτήσεις ότι είμαι πολυτραυματίας από το 1999, με αμέτρητα κατάγματα: συμπιεστικά Ο1, Ο4 στη σπονδυλική στήλη, συντριπτικά πτέρνας άμφω, δεξιά ποδοκνημική, πλευρά, περόνη κλπ. Τα σοβαρότερα ήταν της ΣΣ, που αντιμετωπίστηκαν με σπονδυλοδεσία σε δύο μοίρες από Θ10 έως Ο5. Είτε στην εντατική, είτε στο χειρουργείο, κόλλησα ενδονοσοκομειακή λοίμωξη με acinetobacter baumannii η οποία εξελίχθηκε σε μηνιγγίτιδα και είχε ως αποτέλεσμα να πέσω σε κώμα και να εγχειριστώ επειγόντως στον εγκέφαλο για βαλβίδα παροχέτευσης εγκεφαλονωτιαίου υγρού στην περιτοναϊκή κοιλότητα.* Η αντιμετώπιση της μηνιγγίτιδας και του επακόλουθου υδροκέφαλου διήρκεσε ένα μήνα και ως εκ τούτου, τα προγραμματισμένα χειρουργεία για τα κατάγματα στις πτέρνες δεν έγιναν ποτέ. Ωστόσο, επειδή στην αριστερή πτέρνα υπήρχε ανοικτό τραύμα (από το οποίο εξείχαν αρχικώς κόκκαλα, αυτό αντιμετωπίστηκε με νάρθηκα), μπήκαν μικρόβια στον οργανισμό (καλλιέργειες τέλη 1999 klebsiella, pseudomonas, proteus) και το 2002 χρειάστηκε να νοσηλευτώ κατόπιν πόνου που σε μια εβδομάδα εξελίχθηκε σε φλεγμονή. Αντιμετωπίστηκε με τοπικό καθαρισμό (δλδ όχι χειρουργικό) και χωρίς αναισθησία, ένα μήνα ενδοφλέβια αντιβίωση και άλλους δυο μήνες σε χάπια (καλλιέργειες Οκτώβρη 2002 ψευδομονάδα). Έκτοτε ουδέποτε είχα αντιμετωπίσει άλλη φλεγμονή στην ίδια περιοχή. Για είκοσι ολόκληρα χρόνια. Μέχρι το 2022. 

Γεγονότα

Αρχές Απριλίου 2022 νιώθω έναν πόνο στην αριστερή φτέρνα: δυο σφαξιές όλες κι όλες. Δεν μου άρεσαν καθόλου, γιατί μου θύμισαν το 2002. Μέσα σε μια εβδομάδα το αριστερό πόδι είχε αναπτύξει "καραμπινάτη μικροβιακή λοίμωξη" σύμφωνα με τα λόγια του ιδιώτη ορθοπαιδικού στον οποίο απευθύνθηκα. Ήταν η πρώτη φορά που άκουσα για το δικό μου πόδι τη λέξη "οστεομυελίτιδα"**. Ο γιατρός με βάση την καλλιέργεια του 2002 συνταγογράφησε Ciproxin σε χάπια και συνέστησε να επιδιώξω το συντομότερο νοσηλεία για ενδοφλέβια χορήγηση καθώς και χειρουργικό καθαρισμό. Ωστόσο επειδή στην οικογένεια υπάρχουν ασθενείς με ανάγκες αυξημένης φροντίδας τους οποίους για λόγους που δεν είναι του παρόντος φρόντιζα αποκλειστικά μόνη μου, σύντομα απέκλεισα το ενδεχόμενο να φύγω για να φροντίσω τη δική μου υγεία και προτίμησα να ακολουθήσω το πρωτόκολλο "τουλάχιστον τρεις μήνες αντιβιοτικά από στόματος" χωρίς το σκέλος "χειρουργικός καθαρισμός". Μέχρι μέσα Ιουλίου λοιπόν έπαιρνα Ciproxin σε χάπια δύο φορές την ημέρα, με τις γνωστές παρενέργειες του αντιβιοτικού αυτού (γαστρεντερικό και μυκητιάσεις) ενώ παράλληλα το πόδι έκανε φλεγμονές, ενίοτε με αποστήματα, και εγώ ήμουν κυριολεκτικά στο πόδι από 10 μέχρι 15 ώρες την ημέρα για να φροντίσω υγιείς και ασθενείς (μαγείρεμα, πλυντήρια, γενική καθαριότητα - λογαριασμοί κλπ - ειδική φροντίδα ατόμου με ανοξική εγκεφαλοπάθεια, ποσοστό αναπηρίας 85% κατά ΚΕΠΑ και συμπτώματα ακράτειας και διαταραχής συμπεριφοράς - ειδική φροντίδα ατόμου με εξωτερική οστεοσύνθεση ιλιζάροφ και ποσοστό αναπηρίας 67% κατά ΚΕΠΑ). Να σημειώσω εδώ ότι τα έκανα όλα αυτά ενώ ήδη από το 2019 είχα πιστοποιηθεί η ίδια με 67% αναπηρία κατά ΚΕΠΑ. Φίλοι και γνωστοί με παραινούσαν να κοιτάξω τη δική μου υγεία, ενώ εγώ - με το αίσθημα καθήκοντος που με διακρίνει τις τελευταίες δυο δεκαετίες, πληρώνοντας τα λάθη του παρελθόντος με αυτοθυσία για το συνάνθρωπο - δεν έδινα σημασία και έλεγα "όσο αντέξω". 

 Ε, δεν άντεξα.

Απρίλιος 2022: Έχει ήδη σκάσει ένα απόστημα και ετοιμάζεται δεύτερο...

 

Αρχές Αυγούστου 2022, εκεί που είχε ηρεμήσει κάπως το πόδι, ξανανιώθω δυο σφαξιές. Πλέον το γνωρίζω το pattern: σε μια εβδομάδα είχα λοίμωξη χειρότερη από του Απριλίου. Ήταν Αύγουστος, είχα φιλοξενούμενους, ενώ παράλληλα πολλοί γιατροί λείπουν σε άδεια... πού να τρέχω... ξεκινάω πάλι τα χάπια Ciproxin και αρχίζω να σκέφτομαι για το πού και πότε θα κατευθυνθώ για νοσηλεία. Παράλληλα "τρέχει" σοβαρή ουρολοίμωξη στο άτομο με 85%, συνεννοήσεις με γιατρούς, εξετάσεις, φάρμακα, ξανά εξετάσεις κλπ... 

Αύγουστος 2022: από αρχές Απριλίου πήρα αντιβίωση σταδιακά μειούμενη από 2000mg ->1500mg->1000mg/ημέρα καθώς "βελτιωνόταν" η κατάσταση του ποδιού. Στους δυόμιση μήνες μετά, κατά τα μέσα Ιουλίου δλδ, σταματάω τα αντιβιοτικά. Τρεις εβδομάδες μετά, αρχές Αυγούστου, το πόδι βρισκόταν πάλι σε αυτή την κατάσταση...

ΠΓΝΙ

Κατόπιν έρευνας, σκέψης και συνεννοήσεων αποφασίζω να φύγω για Γιάννενα και στις 23/8 βρίσκομαι στο ορθοπαιδικό τμήμα του ΠΓΝΙ. Εξετάσεις (ακτινογραφίες - σπινθηρογράφημα - MRI), τοπικός καθαρισμός και καλλιέργειες (οι λήψεις με το στυλεό κλασικά χωρίς αναισθησία, το έχω συνηθίσει πια αυτό), ενδοφλέβια αντιβίωση (Ciproxin ανά 12ωρο και Dalacin ανά 8ωρο αφότου οι καλλιέργειες έδειξαν σταφυλόκοκκο), στις 2/9 μπαίνω για χειρουργικό καθαρισμό (με γενική αναισθησία). Μετά από περίπου 10 μέρες, εκεί που νόμιζα ότι είχε λυθεί το πρόβλημα και όδευα προς το εξιτήριο, ξανά οι σφαξιές στο πόδι και την άλλη μέρα φλεγμονή, απόστημα και συρίγγια. Ένιωσα σαν να είμαι ξανά στο σημείο μηδέν, ωστόσο δεν είχα (και δεν έχω!) παράπονο από τη φροντίδα που έλαβα στο ΠΓΝΙ: εξαιρετικοί όλοι, όλο το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό να δείχνει αμέριστο ενδιαφέρον και άψογη φροντίδα (και τους ευχαριστώ ξανά όλους και από εδώ). Έλαβα και μια ενδοφλέβια έγχυση Xydalba για το σταφυλόκοκκο που είχε προκύψει από τις καλλιέργειες των λήψεων του χειρουργείου. Με το εξιτήριο, στις 15/9, είμαι σε νέο δίλημμα: να πάω σπίτι; Μα το πόδι φλεγμαίνει ξανά... και αν επιδεινωθεί; Τι θα κάνω; Και οι υπόλοιποι, τι θα γίνουν; 

Εικόνα του ποδιού στο σημείο του πρώτου χειρουργικού καθαρισμού (ΠΓΝΙ, 2/9) 

 

 

 

Η εικόνα του ποδιού στις 15/9, ημέρα που πήρα εξιτήριο από το ΠΓΝΙ

 

 

Έξτρα "μπόνους" από τη διαμονή μου στα Γιάννενα: εκτός από τις φίλες Ρούλα και Ελένη με τις οποία δεν θα χαθούμε, είχα την ευκαιρία να "πετάξω" πάνω από την οροσειρά της Πίνδου...

Αποφασίζω να δώσω προτεραιότητα στη δική μου υγεία, με την απλή λογική: "αν δεν γίνω ΕΓΩ καλά, ποια ακριβώς είναι η χρησιμότητά μου στους άλλους που με έχουν ανάγκη;;;" Φεύγω αεροπορικώς από Γιάννενα για Αθήνα και κατευθύνομαι στο Λαϊκό, όπου έχει επιστρέψει από άδεια η εξαιρετική γιατρός και φίλη Α. Δράκου. 

ΓΝΑ Λαϊκό 

Στις 16/9 μπαίνω στο ορθοπαιδικό τμήμα του Λαϊκού. Με εντολή της γιατρού διακόπηκαν οι αντιβιώσεις μήπως εμφανιστεί επιτέλους και το άλλο μικρόβιο, γιατί ψευδομονάδα ή κάποιο άλλο μικρόβιο εκτός του σταφυλόκοκκου δεν είχε επιβεβαιωθεί, αν και υπήρχαν σοβαρές υποψίες λόγω των συνεχών φλεγμονών. Γίνεται και αξονική τομογραφία (η μόνη εξέταση που έλειπε από το φάκελό μου). Εκτός των οστικών φλεγμονών, η τελευταία εξέταση, όπως και οι εξετάσεις από τα Γιάννενα, έδειξαν σοβαρές αρθρίτιδες σε όλες σχεδόν τις αρθρώσεις του ποδιού. Αποφασίζεται εκ νέου χειρουργικός καθαρισμός και στις 27/9 μπαίνω στο χειρουργείο κλαίγοντας... όχι επειδή φοβόμουν την εγχείρηση. Στις 26/9 έφυγε από τη ζωή αγαπημένη συμφοιτήτρια, κουμπάρα και φίλη επί 38 χρόνια. 

Γίνεται το χειρουργείο - διάρκειας 3 ωρών - και βγαίνοντας έχω αρθρόδεση αστραγαλοπτερνικής με δυο βελόνες Κίρσνερ να προεξέχουν στη φτέρνα, 8 ράμματα κάτω από τον αστράγαλο και όλα αυτά μέσα σε νάρθηκα, με ρητή απαγόρευση φόρτισης του ποδιού για τρεις μήνες. Μετά το πρώτο 24ωρο που δεν πονούσα, προφανώς επειδή η νάρκωση με κρατούσε, ξεκινούν αφόρητοι μετεγχειρητικοί πόνοι... εγώ, ένα ράκος από πένθος, ούτε που σκέφτηκα να ζητήσω παυσίπονες ενέσεις. Περνάω μια εβδομάδα πάρα πολύ δύσκολη, με πόνο αφόρητο σωματικό και ψυχικό, με πάνες ακράτειας γιατί δεν μπορούσα να σηκωθώ τη νύχτα, οι μόνες στιγμές γαλήνης ήταν υπό την επίδραση του οπιοειδούς Tramal που μου χορηγήθηκε τακτικά μετά την τρίτη άυπνη νύχτα όταν επιτέλους ζήτησα βοήθεια. Με την απώλεια της αγαπημένης μου κουμπαρας κατέρρευσε σαν χάρτινος πύργος όλος ο αγώνας που είχα κάνει επί δυο δεκαετίες για να απωθήσω το πένθος από τις προηγούμενες απώλειες - προσωπικότητα αδελφής, αδελφός, μάνα, πατέρας - ανά πενταετία από ένας. Και μου το είχαν πει εδώ και χρόνια οι γιατροί, ότι δεν θα μου βγει σε καλό όλη αυτή η απώθηση... όμως το να πενθήσω και να θρηνήσω τους ανθρώπους μου από το 2005 και μετά ήταν πολυτέλεια, μιας και πάντα, ΠΑΝΤΑ προτεραιότητα είχε η φροντίδα της αδελφής μου. Έφευγαν ένας ένας, μέχρι που το 2020 έμεινα μόνη μου... και έκανα "πατριωτικά" ό,τι έκανε και ο προηγούμενος: κατάπινε τον πόνο και προχωρούσε γιατί είχαμε άνθρωπο με 85% αναπηρία από εγκεφαλική βλάβη και έπρεπε ο άνθρωπος αυτός να είναι καθαρός, φροντισμένος και όσο γίνεται χαρούμενος. 

 

Η γιατρός άνοιξε, έξυσε και καθάρισε μέχρι να βρει υγιές οστό, και μου έστειλε το σχετικό στιγμιότυπο...

Μιας και είχε ανοίξει το πόδι σαν μπανάνα, να μη φτιάξει και την αρθρίτιδα στην αστραγαλοπτερνική; Εδώ μπαίνουν οι βελόνες κίρσνερ...

Ξεκινά η μετεγχειρητική περίοδος, αρχίζω να σηκώνομαι με το "Π", με κατεβάζουν η κόρη μου και οι φίλοι μου βόλτα με το καροτσάκι - τα παιδιά μου και οι φίλοι μου ήταν δίπλα μου σε όλη αυτή την περιπέτεια - και συνεχίζεται η ενδοφλέβια χορήγηση αντιβίωσης. Επειδή οι φλέβες εδώ και πολλές μέρες "σπάνε" - δυο και τρεις προσπάθειες κάθε φορά οι νοσηλευτές μέχρι να μπει ο καινούργιος φλεβοκαθετήρας, μέτρησα 23 αλλαγές "πεταλούδας" σε όλη τη διάρκεια της νοσηλείας μου από 23 Αυγούστου μέχρι 8 Οκτωβρίου -  τοποθετείται PICC line. Χορηγείται άλλη μια δόση Xydalba. 

PICC line στο δεξί χέρι: η διαδικασία τοποθέτησης στο αγγειολογικό του Λαϊκού ήταν ό,τι πιο "Grey's Anatomy" έχω ζήσει ποτέ :)

Οι δείκτες στο αίμα πηγαίνουν καλά, αρχίζουν οι γιατροί να συζητούν για εξιτήριο και βγαίνω στις 8/10, έχοντας κλείσει συνολικά 24 + 23 = 47 μέρες νοσηλείας σε δύο διαφορετικά νοσοκομεία. Παραμένω μια ακόμη εβδομάδα στην Αθήνα για άλλες υποθέσεις (γνωριμία με ψυχολόγους, ιατρικά ραντεβού του παιδιού που είχε ανέβει στην Αθήνα για αυτό το λόγο) και τελικό έλεγχο στα εξωτερικά ιατρεία του Λαϊκού - οδηγίες αποθεραπείας στις 14/10. (να ευχαριστήσω και από εδώ το ιατρονοσηλευτικό προσωπικό του Λαϊκού για την επιστημονική αρτιότητα και την άμεση ανταπόκριση σε οτιδήποτε χρειάστηκα καθόλη τη διάρκεια της νοσηλείας μου). Αναχωρώ για Κεφαλονιά μαζί με το παιδί στις 16/10, με καροτσάκι και ειδική φροντίδα της αεροπορικής στην επιβίβαση/αποβίβαση. 

 

H θέα από το σπίτι της αγαπημένης φίλης που με φιλοξένησε από 8 - 16/10

...

Το μοναδικό Π στον κόσμο με δύο ποτηροθήκες, δύο άγκιστρα, τσάντα και... κόρνα (ευγενική προσφορά του καλού φίλου Μάνου, επειδή ποτέ δεν χάνουμε το χιούμορ μας :-)

Εικόνα του ποδιού μετά την τελευταία αλλαγή στην Αθήνα στις 14/10

επιστροφή στην Κεφαλονιά στις 16/10. Η πτήση όπως πάντα απολαυστική, η εξυπηρέτηση των ιδιαίτερων αναγκών μου άψογη

Αποθεραπεία στο σπίτι (Κεφαλονιά) 

Μπαίνω σε σπίτι τριών επιπέδων και αρχίζω αμέσως τις δουλειές στο ισόγειο: με το Π, ό,τι μπορούσα έκανα... χλωρίνες στο λουτρό και στην κουζίνα, τακτοποίηση, ανεβαίνω "με τον πισινό" τη σκάλα, συνεχίζω τις δουλειές στον πάνω όροφο χρησιμοποιώντας μια καρέκλα γραφείου για να μετακινούμαι με ευκολία. Βάζω πλυντήρια, απλώνω πλυντήρια, μαθαίνω πώς είναι να βολεύει ένα σπιτικό ένα άτομο με κινητικές αναπηρίες... και οι δικές μου είναι "προσωρινές", δλδ έχω δυσκολίες και υπό Κ.Σ. αλλά τι να πουν τα ΑμΕΑ που προσπαθούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια σε έναν κόσμο που δεν υπολογίζει τις ανάγκες τους;;; (θέμα άλλης ανάρτησης αυτό, προσεχώς). Παράλληλα χαλάει το πλυντήριο πιάτων και αναγκάζομαι να πλένω τα πιάτα "κουτσό". Όμως κάθε μέρα υπάρχει μαγειρεμένο φαγητό και η υγιεινή στους κρίσιμους χώρους "κουζίνα - μπάνιο" είναι άψογη. Φέρνω γυναίκα για να σκουπίσει και σφουγγαρίσει και να κάνει τις άλλες δουλειές που εκ των πραγμάτων εγώ δεν μπορούσα. Παραγγέλνω πλυντήριο πιάτων και άλλες δυο συσκευές που χάλασαν (σιγά μη με ξεχνούσε ο νόμος του Μέρφι 😂) και δουλεύω με λίστες (σε παλιά ψηφοδέλτια, πρακτικότατα λόγω του μήκους όταν έχεις πολλά να κάνεις 😏) και μέσα σε ένα μήνα έχω φέρει το σπίτι στα μέτρα οργάνωσης και καθαριότητας που θέλω. Παράλληλα μετακινούμαι με αυτοκίνητο με τη βοήθεια αγαπημένων, πρόθυμων συγγενών και φίλων για τις απαραίτητες "αλλαγές" στο πόδι, ακτινογραφίες, εξετάσεις αίματος κλπ. 

 

Μαγειρική και δουλειές στην κουζίνα με τον αρχικό νάρθηκα... με συχνά διαλείμματα - βολικό το Π και ως "κουμπιστήρι" για το πόδι! - γιατί όλο το βάρος έπεφτε στο δεξί πόδι, κουραστικό και οδυνηρό συνάμα

     

 

 

 

 

Σταδιακά αφαιρούνται τα ράμματα... εδώ το πόδι μετά την αφαίρεση των πρώτων 5. Αποφασίστηκε να καθυστερήσουμε την αφαίρεση των υπόλοιπων τριών γιατί υπήρχαν ακόμα "τάσεις" λόγω του οιδήματος. 

 

Εξέλιξη

Μπήκα στο σπίτι στις 16/10 με καροτσάκι... κυκλοφορούσα στον κάτω όροφο με το Π και στον πάνω όροφο με καρέκλα και πατερίτσες... γύρω στη 1/11 αρχίζω να χρησιμοποιώ το ειδικό παπούτσι-νάρθηκα αποφόρτισης φτέρνας που πρότεινε ο εδώ ορθοπαιδικός και ενέκρινε η χειρουργός στην Αθήνα. Το παπούτσι αυτό βελτιώνει κατά πολύ την κινητικότητά μου, μιας και μπορώ να "πατάω" και στα δυο πόδια χωρίς να φορτίζω την περιοχή που δεν πρέπει. Πλέον μπορώ να ανέβω τη σκάλα με τα πόδια, με τη βοήθεια πάντα πατερίτσας για να μη δημιουργούνται φορτίσεις στο πάσχον πόδι. Μπορώ να κάνω βήματα, μερικές φορές χωρίς βοήθεια της πατερίτσας, όμως προσπαθώ να μην ξεθαρρεύω πολύ γιατί 2-3 φορές παραλίγο να πέσω (δεν το έχω πει σε κανέναν και θα με μαλώσουν αν το διαβάσουν αυτό όσοι με νοιάζονται). Με προσοχή ανέβηκα μια φορά και στον πάνω-πάνω όροφο για να ελέγξω την κατάσταση και να πάρω τα χειμωνιάτικα παπλώματα να τα προωθήσω για πλύσιμο στο καθαριστήριο. 

 

 

Αμίμητο στυλ 😂 (η μόνη σαγιονάρα που 

έχω αυτή τη στιγμή στο ύψος της πλατφόρμας του νάρθηκα)

 

Είμαστε τώρα ένα μήνα μετά, 15/11... οι ακτινογραφίες δείχνουν ότι η αρθρόδεση έχει κολλήσει και οι εξετάσεις αίματος δείχνουν ότι οι φλεγμονές είναι σε ύφεση. Σύντομα θα αφαιρεθούν οι βελόνες, ωστόσο θα πρέπει να χρησιμοποιώ για ένα διάστημα ακόμα το ειδικό παπούτσι. Η περιπέτεια οδεύει προς το τέλος της... έτσι λέω, γιατί η οστεομυελίτιδα δεν αντιμετωπίζεται εύκολα. Ανά πάσα στιγμή μπορεί να ξυπνήσει ξανά το μικρόβιο και να με οδηγήσει σε νέο κύκλο ταλαιπωρίας... ωστόσο δεν παραπονιέμαι γιατί δεν κινδυνεύει η ζωή μου από ένα πόδι. Όπως έχω πει πολλές φορές, στην ανάγκη πάω για ακρωτηριασμό και τελειώνει η υπόθεση. Ας ήταν στη ζωή οι φίλες που έχω χάσει από καρκίνο, κι ας μην είχα πόδι... 

 Οι ακτινογραφίες άκρου ποδός, F και P

Στην τελευταία αλλαγή - 8/11 - αφαιρέθηκαν και τα 3 εναπομείνοντα ράμματα, χωρίς πόνο και αίμα αυτή τη φορά μιας και το οίδημα έχει υποχωρήσει σημαντικά

 

Μένει να αφαιρεθούν οι βελόνες... σύντομα θα γίνει κι αυτό.

 

Σκέψεις

Εννοείται πως καθόλη τη διάρκεια της περιπέτειας είχα βοήθεια από τα πολύ κοντινά μου πρόσωπα: τα παιδιά μου, οι περισσότεροι συγγενείς μου, οι φίλοι μου ήταν εκεί, είτε για να με βοηθήσουν και να λύσουν πρακτικά προβλήματα, είτε για ψυχική συμπαράσταση, είτε και τα δύο. Τους ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου και πιστεύω πως κι εγώ στη θέση τους το ίδιο θα έκανα. Επίσης να πω ότι μέσω των social media πήρα αγάπη και νοιάξιμο από ανθρώπους που ήταν μεν φίλοι μου στο Διαδίκτυο, όμως δεν τους γνώριζα διά ζώσης. Κάποιους από αυτούς είχα την ευκαιρία να τους γνωρίσω και λάιβ, μιας και μπήκαν στον κόπο να έρθουν να με επισκεφτούν στο νοσοκομείο. 

Με έχουν συγκινήσει και έχουν γεμίσει την ψυχή μου οι στιγμές που πέρασα μαζί με όλους αυτούς τους ανθρώπους, τα τηλεφωνήματά και τα μηνύματά τους τόσο κατά τη διάρκεια της νοσηλείας, όσο και μετά. Καταλάβαιναν ότι και μετά το εξιτήριο θα είχα - και έχω ακόμα - αμέτρητες δυσκολίες να αντιμετωπίσω και η ενθάρρυνση, το ενδιαφέρον, η καλή τους κουβέντα είναι αυτά που με κρατάνε ακόμα και τώρα που προσπαθώ να επανέλθω στο επίπεδο μαχιμότητας που ήμουν και που θέλω να είμαι.

Όμως...

Με πλήγωσαν βαθύτατα, νιώθω μεγάλη απογοήτευση και πίκρα εξαιτίας ορισμένων ατόμων του πολύ πιο κοντινού μου περιβάλλοντος. Από αυτούς εισέπραξα όχι μόνο αδιαφορία... όχι μόνο άρνηση όταν τους ζήτησα βοήθεια, ενώ εγώ πρόθυμα τους έχω βοηθήσει στο παρελθόν... όχι μόνο ειρωνεία και αχαριστία ενώ είχα βάλει πρόσφατα και για πολλούς μήνες προτεραιότητα την αποκατάσταση της δικής τους υγείας... αλλά κάποιοι από αυτούς με έστησαν στον τοίχο να απολογούμαι που αρρώστησα και ως εκ τούτου τους ξεβόλεψα. Να απολογούμαι που επί χρόνια και με αυταπάρνηση έκανα έναν τεράστιο και καλό αγώνα, που την αξία του την παραδέχονται μεν, αλλά δεν είχαν καμία διάθεση να λειτουργήσουν αναπληρωματικά έστω και για λίγους μήνες (και τώρα δε βλέπουν την ώρα να απαλλαγούν από το βάρος). Ενώ ήξεραν ότι παράλληλα με τα δικά μου θέματα υγείας, αντιμετωπίζω και άλλα θέματα πολύ κοντινού και αγαπημένου προσώπου, το οποίο χρειάζεται την αμέριστη συμπαράσταση και στήριξή μου.

Λυπάμαι πραγματικά που τους ανθρώπους αυτούς θα τους απομακρύνω από τη ζωή μου. Δεν θέλω να έχω καμία σχέση μαζί τους. Προφανώς και δεν θέλω το κακό τους! Όμως τους θέλω ΜΑΚΡΙΑ από εμένα. Να είναι καλά, να χαίρονται τις αρχές τους και τις πράξεις τους, όμως δεν συνάδουν σε καμία περίπτωση με τις δικές μου αρχές και άλλη φθορά δεν αντέχω. Αρκετά. 

Αν έχω πλεόνασμα αγάπης στην ψυχή μου, να τη δίνω εκεί που θα πάρω έστω ένα χαμόγελο σε ανταπόδοση. 

Και τα περιμένω τα χαμόγελα αυτά... με χρονικό ορίζοντα τα Χριστούγεννα, ανυπομονώ να βρεθώ μαζί με τα παιδιά μου, την αδελφή μου, τους αγαπημένους φίλους και συγγενείς που φωτίζουν τη ζωή μου. Και καλοδεχούμενος στο Χριστουγεννιάτικο τραπέζι μου είναι ο οποιοσδήποτε άνθρωπος έχει ανάγκη από ζεστασιά και παρέα. Χαμόγελα και μάτια που λάμπουν από χαρά είναι το μόνο ευχαριστώ που χρειάζομαι... 

Τέλος...

είναι η πρώτη χρονιά εδώ και πάρα πολλά χρόνια που ανυπομονώ να στολίσουμε για Χριστούγεννα! Δεν καταλάβαινα πραγματικά αυτή την τάση των τελευταίων ετών να στολίζει ο κόσμος από αρχές και μέσα Νοέμβρη... μάλιστα ντρέπομαι τώρα που τους έκρινα, απορώντας γιατί βιάζονται τόσο... Έχουμε στερηθεί τόσο τη χαρά, που εντέλει τα φωτάκια και τα χρώματα και τα στολίδια των Χριστουγέννων είναι ζωτική ανάγκη.

Οπότε... στολίστε! Κάντε ό,τι περνάει από το χέρι σας για να γεμίσετε φως και χαρά τη ζωή σας!

Και αν δεν έχετε τη διάθεση, ΜΗ στολίσετε! Αν ΔΕΝ θέλετε, μη νιώθετε τύψεις! Κάντε ό,τι πιστεύετε ότι θα γεμίσει την ψυχή σας με γαλήνη :)

Θα συνεχίσω, ελπίζω σύντομα, με άλλα θέματα που λιμνάζουν και είναι πιστεύω καιρός να βγουν... να είστε καλά.

----------------------------------------------------------------------

*έμαθα από τους λοιμωξιολόγους τόσο στα Γιάννενα όσο και στην Αθήνα ότι μηνιγγίτιδα από acinetobacter baumannii έχει ποσοστό θνητότητας 80%. 

** Σχετικές προγενέστερες αναρτήσεις μου θα βρείτε στην ετικέτα ιατρικά

Αδικαιολόγητες παρεμβάσεις γιατρού σε ασθενή του ΓΝΑ Λαϊκό!!!

Σε συνέχεια της ανάρτησης που δημοσίευσα την Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2021,  οφείλω να ενημερώσω τόσο το κοινό που παρακολουθεί το ιστολόγιό μου, όσο και τους υπεύθυνους του τριτοβάθμιου νοσοκομείου στο οποίο αναρρώνει ο άνθρωπός μου, ότι η χειρουργική επέμβαση ήταν απόλυτα επιτυχημένη, και μάλιστα με το καλύτερο δυνατό σενάριο από τα τρία που είχαμε υπόψη μας. Η θεράπουσα ιατρός του ανθρώπου μας είναι αξιέπαινη τόσο ως επιστήμονας, όσο και ως Άνθρωπος με Α κεφαλαίο. Κατάφερε το ακατόρθωτο: αυτό που είχαν απορρίψει ως ενδεχόμενο δύο ιδιώτες και δυο δημόσιοι γιατροί, αυτή το επιχείρησε και μέχρι στιγμής όλα δείχνουν να πηγαίνουν καλά. 

Ωστόσο ΔΥΣΤΥΧΩΣ τα παρατράγουδα δεν τέλειωσαν: ο ασθενής μας χρήζει παραμονής τουλάχιστον ενός μήνα στο νοσοκομείο για παρακολούθηση και μετεγχειρητική αγωγή ώστε να εδραιωθεί το ευνοϊκό σενάριο που κατόρθωσε να κάνει πραγματικότητα η γιατρός. Χτες το βράδυ έστειλα μέιλ στον "διευθυντή της κλινικής" όπου νοσηλεύεται ο άνθρωπός μου, ζητώντας απλά και ξεκάθαρα να πάψει να παρεμβαίνει στο έργο της θεράπουσας ιατρού. Επειδή έχω ταραχτεί τα μάλα με τις παρεμβάσεις του εν λόγω "διευθυντή κλινικής" - προσωρινός προϊστάμενος είναι για την ακρίβεια, όπως φρόντισα να μάθω - του Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών "Λαϊκό", αναζήτησα χρησιμοποιώντας τη φράση-κλειδί "ιατρική δεοντολογία" και βρήκα το νόμο που διέπει τις ιατρικές πράξεις που εκτελεί ο θεράπων ιατρός στους ασθενείς του. Πρόκειται για το Ν. 3418/2005 που δημοσιεύτηκε στο ΦΕΚ287/Α' 28.11.2005 και παρακάτω παραθέτω σε screenshot το επίμαχο άρθρο 3, έχοντας επισημάνει τις σχετικές διατυπώσεις σε κόκκινο πλαίσιο:

Κάθε ιατρός απολαύει κατά την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος, επιστημονικής ελευθερίας και ελευθερίας της συνείδησής του, παρέχει δε τις ιατρικές του υπηρεσίες με σεβασμό στην ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

 

Πλέον έχω πειστεί πέρα από κάθε αμφιβολία ότι η πράξη του εν λόγω γιατρού πάνω στον ασθενή μας την Τρίτη 16 Φεβρουαρίου 2021 είναι αδικαιολόγητη και παραβαίνει την αρχή της ηθικής και επιστημονικής ανεξαρτησίας κατά την άσκηση του ιατρικού επαγγέλματος.  

 

Κατόπιν των διαπιστώσεων αυτών - και έχοντας ενημερωθεί στο διάστημα των 20 ημερών που βρίσκεται πλέον ο άνθρωπός μου στο νοσοκομείο ότι ο εν λόγω προσωρινός προϊστάμενος έχει εμποδίσει κι άλλους ασθενείς από την ομαλή πορεία των χειρουργείων τους, και ότι οι συνοδοί τους έχουν ήδη προχωρήσει σε νομικές ενέργειες - πραγματικά δεν έχω άλλη επιλογή από τη δημοσίευση του ονόματος του τριτοβάθμιου πανεπιστημιακού νοσοκομείου Αθηνών όπου συμβαίνουν τα έκτροπα αυτά, καθώς και των αρχικών του εν λόγω προσωρινού προϊσταμένου. Και επιφυλάσσομαι πάντα για την τεκμηριωμένη - πάντα! - αποκάλυψη κι άλλων στοιχείων της υπόθεσης, επειδή εδώ πραγματικά κινδυνεύουν ανθρώπινες ζωές.

 

Δημοσιεύω στη συνέχεια την επιστολή που έστειλα στον Α.Κ.:

--------------------------------------------------------------------------------------------------

ώρα αποστολής 2:02 π.μ., Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2021

 

Αγαπητέ κ. Α.Κ.,

Σας γράφω ξανά προκειμένου να εκφράσω την ικανοποίησή μου για την ομαλή έκβαση του χειρουργείου του ανθρώπου την Παρασκευή 12/2, αλλά παράλληλα να εκφράσω κάποιες ανησυχίες που έχω σχετικά με συμβάντα που έχω αντιληφθεί μέσω της επικοινωνίας μου μαζί του.

Συγκεκριμένα, με ενημέρωσε ο ασθενής ότι τον επισκεφθήκατε στο δωμάτιο και παρεμβήκατε στη μετεγχειρητική αγωγή που έχει εφαρμόσει στο πόδι του η θεράπουσα ιατρός του.

Κύριε Α.Κ. γιατρός δεν είμαι, όμως μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία ότι γνωρίζω πάρα πολύ καλά τις διαδικασίες προ-εγχειρητικής και μετεγχειρητικής φροντίδας των ασθενών ως συνοδός σοβαρότατων περιστατικών της οικογενείας μου σε πάνω από τέσσερα νοσοκομεία της Αθήνας. Για να γίνω πιο συγκεκριμένη, θα αναφερθώ σε μια μόνο ασθενή που συνόδευα επί τρεισήμισι χρόνια ενώ πάλευε με καρκίνο στο πάγκρεας: τη μητέρα μου. Στα νοσοκομεία των Αθηνών όπου έγιναν οι νοσηλείες της - Ιπποκράτειο 5 φορές για ERCP και μια για ΓΕΑ, καθώς και από μια ERCP σε Γεννηματάς και Ευαγγελισμό - αντιμετώπισα διάφορες καταστάσεις και συμπεριφορές, καλές και κακές. ΕΝΑ πράγμα όμως δεν αντιμετώπισα ΠΟΤΕ σε κανένα απολύτως από τα τριτοβάθμια νοσοκομεία στα οποία πέρασα μέρες, εβδομάδες και μήνες είτε ως συνοδός είτε ως ασθενής: ποτέ δεν ανακατεύτηκε άλλος ιατρός στο περιστατικό μας εκτός του θεράποντος ιατρού. Είμαι τόσο κάθετη και απόλυτη στη γνώση αυτού του "άγραφου" - ή και έννομου κανόνα, επιφυλάσσομαι να ενημερωθώ για το αν υπάρχει σχετική νομοθεσία - που σας πληροφορώ ότι στο τελευταίο χειρουργείο της μητέρας μου - ΓΕΑ, στο πλαίσιο παρηγορητικής φροντίδας - την εγχείρηση την έκανε ο επιμελητής Β και ουδέποτε έμαθα ποιος ήταν ο διευθυντής της κλινικής, ούτε ενδιαφέρθηκα ποτέ να μάθω. Ο λόγος είναι απλούστατος: δεν ανακατεύτηκε ποτέ κανένας άλλος γιατρός στην προεγχειρητική και μετεγχειρητική φροντίδα της. Είχαμε εμπιστοσύνη στον επιμελητή που την είχε αναλάβει και ποτέ κανείς από τους συναδέλφους του δεν μας δημιούργησε το παραμικρό πρόβλημα με δικές του αυθαίρετες παρεμβάσεις.

Θα σας παρακαλούσα λοιπόν να μην παρέμβετε ποτέ ξανά στη μετεγχειρητική φροντίδα του ανθρώπου μου. Έχουμε εμπιστοσύνη στη γιατρό που τον εγχείρησε και που τον παρακολουθεί μέχρις ολοκληρώσεως της αντιμετώπισης του προβλήματός του. Σε περίπτωση που αντιληφθώ ξανά παρέμβαση δική σας ή οποιουδήποτε άλλου γιατρού/νοσηλευτή/λοιπού παραϊατρικού προσωπικού της κλινικής χωρίς πρότερη συνεννόηση με τη θεράπουσα ιατρό του, να μην έχετε την παραμικρή αμφιβολία ότι θα κινηθώ νομικά. Ήδη θεωρώ μεγάλη παραχώρηση εκ μέρους μου που δεν έχω προχωρήσει σε νομικές ενέργειες για την καθυστέρηση του χειρουργείου του, ούτε για την προτροπή σας να επιστρέψει ο άνθρωπός μου στην Κεφαλονιά με τους δείκτες στο κόκκινο. Θα σας παρακαλούσα λοιπόν να μη με αναγκάσετε σε ενέργειες που δεν θα είναι καθόλου ευχάριστες.

Πιστεύω να έγινα κατανοητή. Καλή σας νύχτα και καλή συνέχεια.

με εκτίμηση,

Ασημίνα Θεοφιλάτου

Αργοστόλι, Κεφαλονιά

Απίστευτη ταλαιπωρία ασθενούς από την αδικαιoλόγητη καθυστέρηση επείγοντος χειρουργείου!!!

An Emergency Operation in a Hospital Ward, Athens, 1941, πίνακας στη συλλογή του
Imperial War Museum. Ο ιατρικός χειρισμός επειγόντων περιστατικών ήταν και πρέπει να είναι πάντα η προτεραιότητα των νοσοκομείων!

 

 

Η περιπέτεια του ασθενούς Χ δημοσιεύεται σήμερα Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2021 με πλήρη ανωνυμία λοιπών στοιχείων πάθησης και νοσηλείας. Επιφυλάσσομαι για την τεκμηριωμένη δημοσίευση των υπογραμμισμένων στοιχείων στο εγγύς μέλλον. 

Ιστορικό

Ο ασθενής Χ, στην ηλικιακή ομάδα 55-60, πάσχει από σοβαρή χρόνια νόσο, επειδεινούμενη την τελευταία πενταετία και σε κατάσταση αφόρητων πόνων τους τελευταίους 5 μήνες. Ο Χ κατοικεί σε επαρχιακή πόλη και παρακολουθείται από τους ειδικευμένους ιατρούς - επιμελητή Α και διευθυντή - της αντίστοιχης κλινικής του επαρχιακού δευτεροβάθμιου νοσοκομείου παραπάνω από δεκαετία. Οι ως άνω γιατροί έχουν κλινική εικόνα του ασθενούς καθόλη τη διάρκεια των τελευταίων 5 ετών της επιδείνωσης. Επιπλέον, ο Χ νοσηλεύτηκε στην κλινική του επαρχιακού νοσοκομείου το Μάιο του 2019 και έκτοτε επισκέπτεται τακτικά τα εξωτερικά ιατρεία, όπου κλινική εικόνα του ασθενούς έχει ο επιμελητής Α. 

Τον Ιούνιο του 2019 ο Χ επισκέφθηκε ειδικευμένο ιατρό σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο της Αθήνας για εκτίμηση. Ο γιατρός συνέστησε συγκεκριμένη χειρουργική αντιμετώπιση, ωστόσο ο Χ διατηρούσε εμπιστοσύνη στους ιατρούς του επαρχιακού νοσοκομείου. Όταν επέστρεψε στην επαρχία, επισκέφθηκε τον επιμελητή Α του επαρχιακού και του έδειξε τη γνωμάτευση της Αθήνας. Ο επιμελητής Α εκνευρίζεται με την πιθανότητα ακραίας λύσης - υποσημείωση του εγγράφου που περιέγραφε τη συνιστώμενη αντιμετώπιση - και έπεισε τον ασθενή ότι δεν θα πρέπει ούτε καν να τη σκέφτεται την περίπτωση ακραίας λύσης. Υποσχέθηκε ότι θα του βρει λύση αποκατάστασης, πλην όμως δεν έκανε καμία ενέργεια προς την κατεύθυνση αυτή.

Τους τελευταίους 5 μήνες η κατάσταση του Χ επιδεινώνεται ραγδαίως. Ο ασθενής διαμαρτύρεται για πόνους και φλεγμονές, ο ως άνω επιμελητής που έχει την κλινική εικόνα δεν θορυβείται με την επιδείνωση που έχουν αντιληφθεί μέχρι και οι μη-ιατροί κοντινοί συγγενείς του Χ και επιμένει ότι το πρόβλημα του ασθενούς μπορεί να αποκατασταθεί μέσω πολύπλοκης τεχνικής σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο της πρωτεύουσας. Μετά από δυο εβδομάδες - ενώ η κατάσταση του Χ χειροτερεύει συνεχώς - κανονίζει ο επιμελητής Α το ραντεβού με τον ιατρό του τριτοβάθμιου. Αναχωρεί από την επαρχία ο Χ και καταφθάνει στο ραντεβού, όπου ο ειδικευμένος ιατρός αποφαίνεται ότι ΔΕΝ μπορεί να αποκατασταθεί το πρόβλημα όπως πίστευε ο επιμελητής του επαρχιακού, και ότι χρήζει επείγουσας και ακραίας αντιμετώπισης προκειμένου να σωθεί η ζωή του ανθρώπου. Ο ίδιος ωστόσο αδυνατεί να αναλάβει το περιστατικό λόγω φόρτου εργασίας με δικούς του προγραμματισμένους ασθενείς. 

Ο ασθενής Χ στη συνέχεια απευθύνεται σε ιδιώτες γιατρούς μεγάλου ιδιωτικού νοσοκομείου για δεύτερη γνώμη. Οι ιδιώτες πρότειναν συγκεκριμένη χειρουργική αντιμετώπιση. Επειδή όμως ο ασθενής δεν έχει την οικονομική ευχέρεια για να προβεί σε επέμβαση σε ιδιωτικό νοσοκομείο, αναζητεί μαζί με τους κοντινούς του ανθρώπους λύση σε δημόσιο νοσοκομείο. 

Τελευταίος μήνας 

Στη συνέχεια απευθύνονται στον ειδικευμένο γιατρό που είδε τον ασθενή στο νοσοκομείο της Αθήνας τον Ιούνιο του 2019 και εισάγεται ο ασθενής στην εφημερία του Σαββάτου 30 Ιανουαρίου 2021 προκειμένου να αντιμετωπιστεί το επιδεινούμενο προβλήμά του. Τη Δευτέρα 1 Φεβρουαρίου το πρωί επισκέπτεται τον ασθενή Χ ο διευθυντής της κλινικής, έχοντας ήδη παρακάμψει τον θεράποντα ιατρό του ασθενούς και έχοντας έρθει σε επικοινωνία με το διευθυντή του επαρχιακού νοσοκομείου. Ανακοινώνει στον Χ ότι θα πάρει μερικές ημέρες αντιβίωση και θα επιστρέψει σπίτι του. Αναστατώνεται τόσο ο ασθενής, όσο και οι δικοί του με τη γνώμη του διευθυντή: εδώ έχουμε έλθει κατόπιν συνεννόησης με το θεράποντα ιατρό για χειρουργική αντιμετώπιση του προβλήματος! Αναλαμβάνει στη συνέχεια την ευθύνη ο θεράπων ιατρός, παραπέμπεται ο Χ για τις απαραίτητες απεικονιστικές και μη-επεμβατικές εξετάσεις, εργαστηριακά κ.ο.κ. και τη Δευτέρα 8 Φεβρουαρίου ο θεράπων αποφαίνεται για το συγκεκριμένο πλάνο χειρουργικής επέμβασης και εισηγείται για το επείγον αυτής. Την Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου ενημερώνονται οι κοντινοί άνθρωποι του Χ ότι ο δείκτης CRP έχει δεκαπλασιαστεί σε διάστημα τριών ημερών, ωστόσο δεν έχει προγραμματιστεί ακόμα η εισαγωγή του στο χειρουργείο ως κατεπείγον περιστατικό. Αναστατωμένοι οι συγγενείς του ασθενούς, αναζητούν επιμόνως να ενημερωθούν από τον υπεύθυνο προγραμματισμού των χειρουργείων προς τι η καθυστέρηση και για ποιο λόγο διακινδυνεύουν την υγεία - και εντέλει, τη ζωή - του ανθρώπου τους. 

Στο δια ταύτα 

Τη στιγμή που γράφονται οι γραμμές αυτές βρίσκεται επιτόπου του νοσοκομείου κοντινότατος συγγενής του Χ που αναζητεί επιμόνως να ενημερωθεί από τους υπεύθυνους:

1) ποια είναι επακριβώς η κατάσταση της υγείας του Χ

2)  πότε έχει προγραμματιστεί να χειρουργηθεί ώστε να αντιμετωπιστεί το πρόβλημά του, χωρίς να υποφέρει αδικαιολόγητα και εντέλει να κινδυνεύει η ίδια του η ζωή.

Ως κοντινός άνθρωπος του Χ, που όμως εξαιτίας σοβαρότατων κωλυμάτων βρίσκομαι στην επαρχία, ανακοινώνω ότι δεν θα ησυχάσω μέχρι να δρομολογηθεί η ενδεδειγμένη χειρουργική αντιμετώπιση του προβλήματος υγείας του ανθρώπου μου. Και τονίζω πως δεν θα διστάσω να αποκαλύψω τα ονόματα των υπευθύνων για την κωλυσιεργία στην αποκατάσταση της υγείας του ανθρώπου μου, αν τούτο χρειαστεί. Τέλος, ενημερώνω τους πάντες ότι εάν μέχρι το τέλος της σημερινής ημέρας - Τετάρτη 10 Φεβρουαρίου 2021 - δεν έχουν απαντηθεί ΥΠΕΥΘΥΝΑ τα ερωτήματα που θέτω τόσο εγώ, όσο και ο ασθενής και οι συγγενείς του που βρίσκονται στην Αθήνα, θα προβώ στην αναδημοσίευση του παρόντος τόσο σε εθνικά, όσο και σε διεθνή ΜΜΕ. Μια ματιά στο ιστορικό του προσωπικού μου μπλογκ θα πείσει τον οιονδήποτε ότι το έχω ξανακάνει με επιτυχία. 

Με εκτίμηση,

Ασημίνα Θεοφιλάτου

Διπλ. Ηλεκτρολόγος Μηχανικός  & Μηχ/κός Η.Υ.

"Και τι κατάφερες καημένηηηηη;;;" (απολογισμός 5 ετών blogging)

Αγριεμένα ξεκινάω, το ξέρω...

Είχα ξεκινήσει με πρόλογο αλλά είδα ότι πλατειάζω, οπότε τον βάζω με μικρά γράμματα στο τέλος για όποιον ενδιαφέρεται και μπαίνω στο ζουμί.

Ξεκινώ με την ετικέτα "κοινωνία".

Αστυνομία
Ένας "καλός γείτονας" έστειλε στην πόρτα του σπιτιού μου δυο φορές την αστυνομία μέσα σε λίγες μέρες, το καλοκαίρι του 2016. Τη δεύτερη φορά ήρθαν τσαμπουκαλεμένα τα όργανα. Μισή ώρα μετά από αυτήν εδώ την ανάρτηση με πήρε τηλέφωνο ο διοικητής της Αστυνομίας για να μου ζητήσει συγγνώμη. Ως ανθρωπίνως όφειλα, έγραψα μια δεύτερη ανάρτηση για να τον ευχαριστήσω.

Τράπεζες
Στέλνω επιστολή διαμαρτυρίας στη φόρμα επικοινωνίας της Alphabank  για την αντιμετώπισή τους απέναντι σε άτομο με 85% αναπηρία, προειδοποιώντας ότι θα δημοσιεύσω την επιστολή σε 24 ώρες αν δεν έχω απάντηση. Περιμένω τελικά ένα μήνα. Με το που γίνεται δημόσια η επιστολή, με παίρνει προσωπικά ο διευθυντής του τοπικού καταστήματος να μου ζητήσει συγγνώμη και να με εξυπηρετήσει (ως ανθρωπίνως όφειλα, το σημείωσα στην ανάρτηση... γιατί πρέπει να είμαστε ΔΙΚΑΙΟΙ ακόμα και απέναντι σε αστυνομία και τράπεζες). Να σημειώσω εδώ ότι η δημόσια καταγραφή της εμπειρίας μου βοήθησε συνάνθρωπό μου από άλλο μέρος της Ελλάδας: βρήκε σε αναζήτηση την ανάρτηση και επικοινώνησε μαζί μου για να μάθει περισσότερα. Φυσικά της έδωσα όλες τις πληροφορίες που είχα... γιατί έτσι κάνουν οι συνάνθρωποι.

Δημόσια έργα
Έγραψα αυτήν εδώ την ανάρτηση για να καταγγείλω την επικινδυνότητα τών έργων ανάπλασης της κεντρικής πλατείας Αργοστολίου. Αναδημοσιεύτηκε στα τοπικά ΜΜΕ, ζητήθηκε απάντηση από τους εκπροσωπους του Δήμου Κεφαλονιάς (οι οποίοι με κατηγόρησαν για μικροπολιτικά συμφέροντα, τόσο μυαλό έχουν), απάντησα εκ νέου. Λίγες μέρες μετά οι παγίδες είχαν διορθωθεί και τα ατυχήματα αποφεύχθηκαν.

Γιατροί
Μετά από την αποστολή αυτής εδώ της ανάρτησης στη φόρμα επικοινωνίας του Ασκληπιείου Βούλας, με πήραν από το Γραφείο του Πολίτη με μελιστάλακτη ευγένεια και μου έλυσαν όλα τα προβλήματα συνεννόησης που είχα νωρίτερα.

Άτομα με Ψυχοκοινωνικά προβλήματα/ΑμΕΑ
Παραπέμπω εδώ τους αναγνώστες στην ετικέτα "Καφενείο της Καμπάνας" επειδή είναι πολλά για να αναπτύξω σε μια παράγραφο. Σημασία έχει ότι την υπόθεση την έφτασα στην Επιτροπή Αναφορών του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου*. Λύση δεν δόθηκε γιατί λείπει η πολιτική βούληση από το Δήμο Κεφαλονιάς, και αυτό είναι όντως πέρα από τις δυνάμεις μου... αν υπήρχαν κι άλλοι που να ασχολούνται ακόμα πέντε χρόνια μετά το ιστορικό έγκλημα της παρούσας διοίκησης του Δήμου, ίσως να ένιωθαν στο πετσί τους μια κοινωνική πίεση να αποκατασταθεί το τεράστιο λάθος. Όμως δυστυχώς δεν υπάρχει: οι Κεφαλονίτες ως επί το πλείστον (με εξαιρέσεις πάντα!) νοιάζονται πολύ περισσότερο για το τουριστικό χρήμα που θα μπει στις τσέπες τους, παρά για τους ψυχικά ασθενείς και άπορους του τόπου τους.

Crowdfunding
Οικογένεια του φιλικού μου κύκλου αντιμετώπιζε σοβαρό πρόβλημα υγείας. Έγραψα αυτήν εδώ την ανάρτηση με εφόδια την ενσυναίσθησή μου και την εξοικείωσή μου στις ΤΠΕ, και κατάφερα να συγκεντρώσω 2000 Ευρώ. Τα χρήματα έπιασαν τόπο στο να καλύψουν βασικές ανάγκες όσο δυο μέλη της οικογένειας πέρασαν μεγάλο χρονικό διάστημα στα νοσοκομεία, και το θέμα υγείας που αντιμετώπιζαν έχει πλέον σχεδόν λυθεί.

Επιτροπές ΚΕΠΑ του ΙΚΑ
Όταν βγήκα κλαίγοντας από την επιτροπή πιστοποίησης αναπηρίας της αδελφής μου επειδή μου φέρθηκαν με απάνθρωπο τρόπο, δεν απελπίστηκα: έκατσα επιτόπου και κατέγραψα τα γεγονότα σ'αυτήν εδώ την ανάρτηση και στη συνέχεια την έστειλα ΠΑΝΤΟΥ. Το αποτέλεσμα ήταν να της δοθεί 85% αναπηρία εφ'ορου ζωής (τραγικά αληθινό και μακάρι να μην ήταν έτσι και να είχα στη ζωή μου την προσωπικότητα της αδελφής μου, που πήγαν να μου το παίξουν είρωνες ότι και καλά τους παρουσίαζα περίπτωση-μαϊμού επειδή έτσι τους έχουν πει, να κόβουν αναπηρίες) Η "έκπληξη" ακολούθησε λίγους μήνες μετά όταν έλαβα επιστολή από το Γραφείο Διευθύντριας της Δ/νσης Αναπηρίας Ι.Ε. / Γενική Διεύθυνση Ασφ/κών Υπηρεσιών, με την οποία δεν ζητούσαν συγγνώμη (αλοίμονο, να πέσουν τόσο χαμηλά!), αλλά μου έλεγαν ότι "είναι στη διάθεσή μου για ό,τι άλλο χρειαστώ μπλα μπλα".

Ταξίδια 
Με τη βοήθεια αυτής εδώ της ανάρτησης κέρδισα την αναβάθμιση σε Silver, που αρχικώς προσπάθησε να μου στερήσει η Aegean. Με το που έστειλα στη φόρμα επικοινωνίας το λινκ, μέσα σε μια ώρα μου ήρθε μέιλ "καλωσορίσατε στη βαθμίδα Silver". (Δεν το σταμάτησα όμως εκεί και συνέχισα να γράφω για τις αθλιότητες των άλλων αεροπορικών που προσπαθεί να τις περάσει και σε μας. Εδώ μπορώ μόνο να ελπίζω ότι τις έλαβαν υπόψη τους)

Τηλεπικοινωνίες
Επί ένα μήνα είχα προβλήματα με τη σύνδεσή μου στη WIND κατόπιν μεταφοράς από το δίκτυο του ΟΤΕ. Με το που έστειλα στη φόρμα επικονιωνίας αυτήν εδώ την ανάρτηση, λύθηκαν ως δια μαγείας. Δεν το άφησε όμως εκεί, γιατί δυστυχώς η αλητεία δεν σταματά εκεί: και ο ΟΤΕ δεν είναι καλύτερος (μην πω, χειρότερος είναι). Άρα ζητώ ηχογραφημένες κλήσεις εδώ, και καταγγέλω και τις δυο εταιρίες στην ΕΕΤΤ μέσω αυτής της ανάρτησης. Με άφθονο χιούμορ, γιατί αλλιώς δεν τη βγάζουμε μ'αυτά που ζούμε...
---------------------------------------------------------------------------------
Και έχει πάει 5 το πρωί, και έχω καλύψει μία μόνο από τις ετικέτες του agrypnocoma.  Ενενήντα συνολικά αναρτήσεις, σε πέντε ενεργά χρόνια. Ελπίζω να κατάλαβαν οι αναγνώστες ότι ήταν μια συμαρπαστική πορεία... που φυσικά δεν έχω σκοπό να τη σταματήσω. Την επόμενη φορά θα αναπτύξω την ετικέτα "εκπαίδευση". Εδώ κι αν έχει ενδιαφέρον... γιατί ο μόνος φορέας σε όλα τα χρόνια που ασχολιέμαι "με τα κοινά" που δεν μου έχει απευθύνει ΠΟΤΕ το λόγο, είτε για να με συγχαρεί (ανάγκη που το είχα δηλαδή, αλλά έχω κερδίσει εθνικές και διεθνείς διακρίσεις για το έργο μου) είτε για να απαντήσει στις καταγγελίες μου... είναι το Υπουργείο Παιδείας. Ούτε αριθμό πρωτοκόλλου δεν μου δίνουν, παρά μια φορά μόνο μετά από ένα μήνα οχλήσεων (άλλη δουλειά δεν είχα). Και πρωτόκολλο να πάρω, απάντηση ΔΕΝ θα πάρω. Αυτά από το φορέα-εργοδότη μου. Δηλαδή ο Νόαμ Τσόμσκι ακόμα κι αν τον επικρίνω δε διστάζει να απαντάει πάντα στα e-mail μου... το Υπουργείο Παιδείας όμως με θεωρεί ασήμαντη έως αόρατη. Το μόνο που έχω λάβει μια και μόνο φορά είναι φιλική προειδοποίηση ή απειλή μέσω σχολίου σε σελίδα κοινωνικής δικτύωσης όπου μοιράστηκα ανάρτησή μου (ποτέ δεν κατάλαβα αν ήταν φιλικό ή απειλητικό το ύφος της σχολιάστριας γιατί εξαφανίστηκε όταν ζήτησα διευκρινίσεις).  Τα συμπεράσματα δικά σας... εγώ λέω "τέτοιες απαξιώσεις σαν του Υπουργείου μόνο να έχω στη ζωή μου".

Τέλος, η απάντησή μου σε όσους μου επιτίθενται, μου προσάπτουν διάφορα και μου δυσκολεύουν τη ζωή με την αρνητικότητά τους, την ανικανότητά τους και την έλλειψη θάρρους και ειλικρίνειας και καλής ψυχής: το τατουάζ μου

Πετάξτε μου πέτρες: θα χτίσω παλάτια

(ετοιμάζομαι και για δεύτερο, γιατί μου το είπαν οι φίλοι μου: άπαξ και ξεκινήσεις, ένα δεν είναι ποτέ αρκετό... εμπνευσμένο λοιπόν το επόμενο από ένα δύσκολο 2018. Μόνο μη συνεχίσει έτσι η ζωή μου γιατί δεν θέλω να καταντήσω σαν τους μάγειρες με τα "μανίκια" τους :D )

*αναζητώντας το σύνδεσμο της αναφοράς για να τον ενσωματώσω στο κείμενο, διαπιστώνω ότι μετά από ΟΛΑ τα στοιχεία που έστειλα στην επιτροπή, όλη την έντυπη και ηλεκτρονική αλληλογραφία, ακόμα και τηλέφωνο με πήραν για να βεβαιωθούν ότι θέλω να μείνει ανοικτή... βλέπω λοιπόν ότι η κατάσταση είναι "κλειστή" και δεν υπάρχουν πρακτικά!!! Δεν έλαβα καμία απολύτως ενημέρωση ότι την έκλεισαν την υπόθεση, και με βάση ποιο σκεπτικό!!! Αυτό φυσικά σημαίνει ότι εκτός από ΟΛΕΣ τις άλλες δουλειές που έχω τη Δευτέρα, πρέπει να στείλω μέιλ, ταχυδρομική επιστολή και να πάρω τηλέφωνο στις Βρυξέλλες. "Ωχ ου η καημένη" πώς έμπλεξα έτσι με την "αγαπητή" Ευρωπαϊκή Ένωση της "δικαιοσύνης και της αλληεγγύης και της προστασίας των ΑμΕΑ"!

--------------------------------------------------------------------------------------------------------
Πρόλογος σε σμίκρυνση (αν βαριέστε, μην το διαβάζετε, δεν χάνετε κάτι σημαντικό :-P )
Δεν υπάρχει κάτι ήρεμο στο blogging. Αν ζούσαμε σε έναν κόσμο ιδανικά πλασμένο, δεν θα υπήρχε λόγος να υπάρχουμε. Ποιοί; Εμείς οι "bloggers". Χαζοαμερικανιά ως τίτλος, αλλά πώς αλλιώς να το πω; Ιστολογιστές, κατά την ελληνική απόδοση "ιστολόγιο" του Web + log = blog; Θα προτιμούσα να ονομαζόμαστε απλά "σκεπτόμενοι ενεργοί πολίτες που σεβόμαστε το συνάνθρωπό μας, το χρόνο μας και τη νοημοσύνη μας", ή κάτι παρόμοιο... γιατί όσοι φέρουν τα χαρακτηριστικά αυτά, στην εποχή που ζούμε, δεν ασχολούνται μόνο με το τομάρι τους, ούτε αναλώνονται σε συζητήσεις καφενείου στα διάφορα σόσιαλ μίντια, ενώ παράλληλα δεν είναι κορόιδα και το αποδεικνύουν. Ανοικτά και δημόσια, ώστε η εμπειρία τους να αποτελέσει παρακαταθήκη για άλλους που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα, και έμπνευση για όσους θελήσουν να καταθέσουν τη δική τους εμπειρία σε άλλο πρόβλημα, ώστε να πάμε μπροστά όλοι μαζί για έναν καλύτερο κόσμο. Στην εποχή του Web 2.0 που έχει ήδη εξελιχθεί σε 3.0 και πλησιάζει την X.0, ΟΛΟΙ όσοι έχουν σύνδεση με το Ίντερνετ έχουν στη διάθεσή τους τα απαραίτητα εργαλεία. ΟΛΟΙ έχουν έστω και μισή ώρα την ημέρα ελεύθερη να ασχοληθούν "με τα κοινά". Γιατί λοιπόν δεν ασχολούνται περισσότεροι με το blogging; Η δική μου άποψη είναι "επειδή βαριούνται, ή/και φοβούνται". Οπότε ποια ταμπέλα μένει για μας που ακούμε συνέχεια την ίδια ατάκα "Θα πας κόντρα στο σύστημα, ωχ ου καημένε, δεν αλλάζουν αυτά, χαλάρωσε και πιες μια φραπεδιά" (no offense στο λατρεμένο φραπέ). Α μπράβο. ΓΡΑΦΙΚΟΙ. Ναι, είμαστε οι γραφικοί της υπόθεσης. 

Έτσι φτάνω στον τίτλο της ανάρτησης. Καταρχάς να μοιραστώ το καλύτερο κομπλιμέντο που μου έχουν κάνει για το μπλογκ μου, πριν μερικά χρόνια: μια φίλη μου είπε "καλά, πρώτα απ'όλα δεν μπορεί να καταλάβει κανείς αν πρόκειται για άντρα ή γυναίκα. Πάς από κοινωνικά θέματα, σε ιατρικά, στη μαγειρική, στα μαστορέματα με πλυντήρια.!". Αυτό ακριβώς: τα προβλήματα που αντιμετωπίζω στην καθημερινότητά μου, τα βάζω κάτω και τα λύνω. Ή προσπαθώ τουλάχιστον. 
Λοιπόν είμαι γυναίκα, με "αντροκρατούμενες" σπουδές (ηλεκτρολόγος μηχανικός της Πολυτεχνικής Σχολής Πανεπιστημίου Πατρών). Το "theme" του blog μου είναι ένα από τα default του Blogger: όχι επειδή "δεν μπορώ να φτιάξω καλύτερο", όπως μου έγραψε κάποιος ανώνυμος μια φορά σε σχόλιο. Επειδή εγώ επιλέγω πού θα διαθέσω το χρόνο μου, και η επιλογή μου είναι "στην παραγωγή χρήσιμου περιεχομένου". Το σκοτεινό αυτό θέμα που έχω επιλέξει μου ταιριάζει μια χαρά. Διαφημίσεις όπως βλέπετε δεν υπάρχουν, κι ας με κατηγόρησε μια φορά ένας άλλος ανώνυμος σχολιαστής ότι "κάνω κοινοποιήσεις σε sites για να πετύχω περισσότερα hits". Ναι καλά. Αλλού αυτά. Ο τίτλος είναι όντως από ιατρικό περιστατικό: τόσο εγώ, όσο και η αδελφή μου έχουμε περάσει από κώμα και άγρυπνο κώμα. Εντατική από μέσα και από έξω, και οι δυο. Όσοι έχουν βιώσει τι σημαίνει ΜΕΘ - ειδικά να είσαι εσύ ΕΞΩ και ο δικός σου άνθρωπος μέσα (όταν είσαι εσύ μέσα δεν πολυχαμπαριάζεις τι συμβαίνει) - είναι σε θέση να καταλάβουν πώς γράφει πάνω μας και μας χαράζει για την υπόλοιπή μας ζωή... αρκεί βέβαια να έχει κανείς ανθρώπινα αντανακλαστικά και σεβασμό στη ζωή. Το μπλογκ αυτό λοιπόν το "'ανοιξα" αρχικώς για να κρατώ ημερολόγιο για την περιπέτεια υγείας της αδελφής μου... ωστόσο όταν διαπιστώσαμε ότι η βλάβη είναι μόνιμη και μη-αναστρέψιμη, δεν είχε ιδιαίτερο νόημα πια. Οπότε το "ιατρικό" Άγρυπνο Κώμα μετατράπηκε σε πολιτικοκοινωνικό. Ήρθε και η κρίση, το υλικό για οργισμενες αναρτήσεις άφθονο... το θέμα όμως είναι να μη μένεις στην οργή. Την αδρεναλίνη να τη μετουσιώνεις σε σκέψη και δράση για να λύσεις προβλήματα, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει ρήξη με το κατεστημένο. Και εκεί είναι που κολλάει το Άγρυπνο Κώμα: δεν την θέλει ο κόσμος τη ρήξη. Νευριάζει και υποφέρει με τις αδικίες που υφίσταται, με το δούλεμα που τρώει από κάθε μεριά, αλλά θέλει και την ησυχία του. Οπότε, δεν είναι σε κώμα-κώμα, ακίνητος χωρίς κανένα σημάδι ζωής. Σε άγρυπνο - να κουνιέται κανένα δάχτυλο, κανένα πόδι που και που - είναι. 

Αγαπητέ οδηγέ που πάρκαρες παράνομα σε ράμπα ΑμΕΑ και "δεν τρέχει τίποτα"...

Παρκάρεις παράνομα μπροστά σε ράμπα για ΑμΕΑ με κινητικά προβλήματα;

"Ε, και τι έγινε; Σιγά μην θέλει να περάσει κανένα καροτσάκι όσο θα κάνω εγώ τη δουλειά μου. Όλοι το κάνουν! Εγώ τι φταίω;" απαντάς;

ΦΤΑΙΣ. Για μια τεράστια και εντελώς περιττή ταλαιπωρία ενός ανθρώπου που δεν είναι καν σε καροτσάκι. Και θα εξηγήσω αμέσως τώρα τι προκάλεσες, και χωρίς καμία εκδικητικότητα... θα σε παρακαλέσω απλά ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙΣ!!!! Ούτε εσύ, ούτε ΚΑΝΕΝΑΣ από εσάς που νομίζετε ότι "έλα μωρέ, σιγά, δεν τρέχει τίποτα"!!!

Το συμβάν

Πέμπτη 19/4/2018, δυο το μεσημέρι, σε μια οποιαδήποτε ελληνική πόλη. Μια παρέα τριών ατόμων βρίσκεται σε εκδρομή στην πόλη, και προσπαθεί να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο για να επισκεφτεί το μουσείο. Κανείς από τους τρεις δεν είναι σε αναπηρικό αμαξίδιο: και οι τρεις περπατούν "σχεδόν" φυσιολογικά. Λέω "σχεδόν", γιατί οι δυο από τους τρεις έχουν ελαφρές κινητικές αναπηρίες, ενώ ο ένας από τους τρεις έχει και μεγάλο βαθμό μυωπίας.

Φτάνουν στη ράμπα. Μπροστά στη ράμπα είναι παρκαρισμένο παράνομα το αυτοκίνητό σου. Το πρώτο άτομο εντοπίζει εγκαίρως τον κίνδυνο και κάνει αριστερά για να αποφύγει τη ράμπα, ώστε να περάσει στη συνέχεια απέναντι περνώντας ανάμεσα σε αυτό και τον κάδο αποριμμάτων*.

Το σημείο του ατυχήματος: μια πολύ κοινή εικόνα σε κάθε ελληνική πόλη...

Το δεύτερο άτομο - αυτό με τη μυωπία - δεν αντιλαμβάνεται εγκαίρως τον κίνδυνο και στην προσπάθειά του μετά να παρακάμψει τη ράμπα, σκοντάφτει και πέφτει έχοντας "γυρίσει" το πόδι του. ΕΥΤΥΧΩΣ ήμουν δίπλα και πρόλαβα να πιάσω το κεφάλι του πριν σκάσει στο τσιμέντο, και έτσι αποφύγαμε τα χειρότερα.

Η πόλη σου για καλή μας τύχη έχει και ευγενικούς και ευαίσθητους πολίτες, οι οποίοι προσέτρεξαν αμέσως να βοηθήσουν. Σηκώσαμε τον τραυματία και τον μεταφέραμε στα πλησιέστερα σκαλοπάτια. Από το τηλέφωνό του καλεί ο συμπολίτης σου το 166 και προσφέρεται να μείνει μαζί μας μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο. Τον ευχαριστήσαμε και του είπαμε ότι είμαστε εντάξει, θα τα καταφέρουμε. Μέσα σε 10 λεπτά έχει φτάσει το ασθενοφόρο και μας μεταφέρει στο γενικό νοσοκομείο της πόλης σου... εκεί που δουλεύεις παρεμπιπτόντως: το γνωρίζω επειδή πριν φύγουμε από τον τόπο του συμβάντος φρόντισα να φωτογραφίσω το παρμπρίζ του αυτοκινήτου σου**.

Στο νοσοκομείο μάς αντιμετώπισαν με ευγένεια και αμεσότητα. Ο ορθοπαιδικός μάς έδωσε παραπεμπτικό για το ακτινολογικό. Η ακτινογραφία έδειξε "αμφισφύριο κάταγμα", και ο ορθοπαιδικός μάς ενημέρωσε ότι κανονικά θέλει χειρουργείο! Μπορείς να φανταστείς την ταραχή μας. Ο γιατρός κατάλαβε τη δύσκολη θέση μας - τρία άτομα σε ξένη πόλη, αντιμέτωποι με ένα τόσο δύσκολο ενδεχόμενο - και μας πρότεινε να πάμε στην αίθουσα γύψου για να επιχειρήσει ανάταξη του κατάγματος. Οδυνηρή διαδικασία για τον άνθρωπό μας, αφού έγινε χωρίς αναισθησία... όμως η ακτινογραφία μετά την ανάταξη έδειξε ότι το κάταγμα είχε μπει σε καλή θέση, και με το πόδι στο γύψο, και παυσίπονα - αποφόρτιση, θα γινόταν καλά σε ενάμιση μήνα. Φεύγοντας, πήραμε ενημερωτικό σημείωμα για να κατατοπιστούν οι γιατροί της Κεφαλονιάς που θα αναλάμβαναν στη συνέχεια την παρακολούθηση του τραυματία μας.

Περιμένοντας να μεταφερθούμε ξανά στο ακτινολογικό, για να δούμε αν πέτυχε η ανάταξη. 

Επιστρέψαμε με ταξί στο ξενοδοχείο μας στο κέντρο της πόλης, και οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου μάς βοήθησαν να ανεβάσουμε τον άνθρωπό μας στα σκαλιά της εισόδου, να ανεβούμε με το ασανσέρ στον πρώτο όροφο και να τον μεταφέρουμε στο δωμάτιό του στο τέρμα του διαδρόμου. Ευτυχώς η αγορά ήταν ανοιχτή το απόγευμα, οπότε μπορέσαμε να προμηθευτούμε πατερίτσες. Την επόμενη μέρα έπρεπε να επιστρέψουμε στην Κεφαλονιά. Φαντάζεσαι την ταλαιπωρία να μπαίνουμε σε ταξί, λεωφορείο***, ξανά ταξί, πλοίο, ξανά λεωφορείο και ξανά ταξί με άτομο που είχε το πόδι του σε γύψο και δεν επιτρεπόταν να το πατήσει καθόλου. Φαντάζεσαι επίσης τη στεναχώρια όλων μας, που αντί να επιστρέφουμε ανανεωμένοι και ξεκούραστοι από το ταξίδι μας, είχαμε υποστεί μιαν εντελώς περιττή ταλαιπωρία, με "μέλλον" μπροστά της. Χώρια τα περιττά έξοδα για ταξί, πατερίτσες, φάρμακα κ.ο.κ.

Πες μου λοιπόν, οδηγέ που πάρκαρες παράνομα στη διάβαση αναπήρων, και που προκάλεσες εν αγνοία σου ατύχημα σε έναν άνθρωπο (τον οποίον από ειρωνεία της τύχης μπορεί και να συνάντησες μετά στον χώρο της εργασίας σου!)... αν είχες τη δυνατότητα να γυρίσεις πίσω το χρόνο, θα πάρκαρες ξανά στην ίδια θέση;;; Είμαι βέβαιη πως η απάντησή σου είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ.

Εμείς δεν θέλουμε τίποτα από σένα! Ούτε την τροχαία καλέσαμε - όπως μας παρότρυναν κάποιοι περαστικοί - ούτε έχουμε κανένα συναίσθημα εκδικητικότητας απέναντί σου. Ένα μόνο πράγμα ζητάμε από σένα, καθώς και από κάθε οδηγό που απερίσκεπτα, και εντέλει αναίσθητα, μπλοκάρει με το αυτοκίνητό του ράμπες για άτομα με κινητικά προβλήματα. Και θα το γράψω με ΤΕΡΑΣΤΙΑ κεφαλαία, bold και υπογράμμιση για να μην το ξεχάσεις ποτέ:

ΜΗΝ ΞΑΝΑΠΑΡΚΑΡΕΙΣ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΜΠΡΟΣΤΆ ΣΕ ΡΑΜΠΑ ΓΙΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΚΙΝΗΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ. Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΘΕΙ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΑΣ. ΔΕΣΜΕΥΣΟΥ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ. 

Αν μη τι άλλο, μην ξεχνάς ότι την επόμενη φορά μπορεί να βρεθεί ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ στη θέση του δικού μας...


Φιλικά και ανθρώπινα,

Μίνα Θεοφιλάτου
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχανικός Η.Υ. / Καθηγήτρια Πληροφορικής στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση
Αργοστόλι, Κεφαλονιά


*δεν είμαστε υποχρεωμένοι οι πεζοί να κάνουμε πατέντες για να βρούμε εναλλακτική διαδρομή από ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΗ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΤΕΡΗΣΕΣ. Κανονικά θα έπρεπε ΕΠΙΤΟΠΟΥ να καλέσουμε την τροχαία και να απαιτήσουμε την αντιμετώπιση εκ μέρους τους της παγίδας που μας έστησες...

**και την πινακίδα σου: δεν θα την χρησιμοποιήσω για κανέναν άλλο λόγο παρά για να σε βρω και να σου στείλω την ανάρτηση αυτή, με την ελπίδα πως θα καταλάβεις το λάθος σου και ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙΣ, επειδή δεν θα θελήσεις να υποβληθεί ξανά συνάνθρωπός σου σε περιττή ταλαιπωρία εξαιτίας της απερισκεψίας σου.

***δες εδώ τις φωτογραφίες των δυο - ναι, όχι μια αλλά ΔΥΟ πλατφόρμες για τη διευκόλυνση των ατόμων με κινητικά προβλήματα - στο ΚΤΕΛ της πόλης σου. Όμως καμία από τις δυο δεν λειτουργεί, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να κατέβει ο άνθρωπός μας όλα αυτά τα σκαλιά χοροπηδώντας στο ένα πόδι. Σαν ελάχιστο δείγμα κατανόησης και συμπαράστασης στο συνάνθρωπο, μπορείς να διαμαρτυρηθείς στους υπεύθυνους του ΚΤΕΛ της πόλης σου ώστε να επισπεύσουν την επισκευή  του ενός τουλάχιστον από τα δυο συστήματα εξυπηρέτησης ΑμΕΑ με κινητικά προβλήματα. Εμείς πλέον είμαστε μακριά: σε σένα επαφίεται η μέριμνα για να μην ξαναταλαιπωρηθεί άτομο με κινητικά προβλήματα στο ΚΤΕΛ της πόλης σου! Και όταν λέω "εσένα", εννοώ όλους εσάς που χρησιμοποιείτε το ΚΤΕΛ της πόλης: όπως έχω ξαναγράψει σε αυτή την ανάρτηση, ακόμα κι αν δεν σας απασχολεί η κοινωνική ευαισθησία... σκεφτείτε απλά ότι την επόμενη φορά μπορεί να είναι δικός σας άνθρωπος εκείνος που θα αναγκαστεί να κάνει "πατέντες" για να φτάσει στο λεωφορείο του! Δεν είναι εξοργιστικό να υπάρχει η υποδομή, αλλά να μη λειτουργεί;;;

Why is an engineer passionately translating medical content on Greek Wikipedia?

In October 2017 I was admitted to an Athens hospital to have my gall bladder removed. Naturally, I had gone through all the necessary screening, and taken the special precautions due to the fact that I have a VP shunt in my head (meaning, I can't have surgery in a hospital without a neurosurgical ward, which meant the local hospital was out of the question). And naturally, I had read up on the laparoscopy procedure that would be applied. Having examined numerous Greek medical sites, including the cholecystectomy article on Greek Wikipedia, I was wheeled into the operation room in a cheerful mood, knowing that the whole procedure would only take a couple of hours... and convinced I would have no pain or complications and be released the next day, or couple of days at most. Surgery went perfectly well, and soon I was cheerfully chatting away with friends who had come to visit in my room... until around 9 pm, when the anaesthesia wore off and the pain started. Alright, I was expecting pain in the area of the incisions.. but this felt like my right arm was being chopped off at the shoulder. WHAT is this about??? When I asked the nurse, she casually replied:
- "Oh don't worry, it's because the gas they inflated into your abdomen for the laparoscopy is escaping, and pain in the right shoulder is quite common".
-  "Thank you Greek Internet for giving me the whole story", I thought.

Next day, complications set in: bile leak. WHAT is that??? None of the sites I had visited made any mention of it. So, naturally, I looked it up on my smartphone... and got scared stiff. This looked like a serious complication, and it was happening to me, and I had no idea what to expect. But I'm a rational person, so I'm not going to go crazy reading medical journals on case studies of bile leakage: I resorted to my e-mail network of friendly doctors whom I have met along the course of my family's complicated medical history. The friendly doctor told me what to watch out for and reassured me that the quantities of bile leak I was reporting to him were not alarming, but it did make sense that they were keeping me in to be monitored for several days. After a week the leaking stopped, but they had me stay in for another week just to make extra sure I wouldn't be having any issues in the peritoneum, which is where the bile was leaking (and which also happens to be where the shunt drains excess fluid from my brain). I am SO grateful that I had such excellent care from such diligent health professionals of the free and public Greek NHS*.

As the second week I was fully mobile and hospitalization was merely precautionary, I used the free time to start working on a project that I was contemplating for over a year, and which made even more sense after discovering first-hand how lacking impartial and reliable medical information is on the Greek Internet: translating medical content on the Wikimedia Projects into Greek. First step was to contact James Heilman from the WikiProject Medicine group. When we met in Esino Lario in 2016, he encouraged me to help them get the Wikimed offline app available in Greek. The time had come for me to begin.

The "office" I set up in my hospital room at "Red Cross Korgialeneio - Mpenakeio General Hospital" in Athens, Greece. Using my mobile phone and data plan as a wifi hotspot, I started by translating labels and descriptions of Wkidata medical items into Greek.

Five months later and I'm obsessed... I've made over a thousand edits, learned a lot along the way, and almost every day I discover a new reason that makes it even more meaningful .

But surely... wouldn't this kind of work be best assumed by a doctor, or someone in the healthcare field? Not an engineer! "What do you know about medicine?," I've been asked. And then they add the inevitable cliche: "and on Wikipedia? How reliable is a site where ANYONE can edit?"

The answer is: 
quite reliable. More than you may think.

I've been using the Wikimedia projects in my teaching for eleven years, and two years ago I trained mentally-ill patients to edit Wikipedia as an alternative therapy approach (more about Wikitherapy here). One of the main reasons I'm so passionate about the Wikimedia movement is that money-making is not involved anywhere in the process: from the cookie-free, ad-free interface to the five pillars of Wikipedia, this is about as impartial and commercial-free as you can get on the Internet.

So, to go back to the cholecystectomy... I re-visited the Greek article and looked at its history. One of the usernames seemed familiar: bingo, it was the name of the doctor whose site was #4 in my Google search. This surgeon has a private practice, so he needs to "advertise" laparoscopy as being painless and complication-free: the title of his page says "no pain or bleeding". Since he's been editing the Wikipedia article, he's obviously using the same story. 

Obviously, there is nothing I can do about this surgeon misleading people on his personal website... nor is it advisable to remove the content he added to the Wikipedia article, as he's not actually lying: just that he's giving half of the story. What I can do is give the other half. By adding and referencing the pain and complications that I experienced first-hand. Because if I had known the issues beforehand,  I would have been better prepared. So now that I have fully recovered, improving the article is the next priority on my Wikipedia to-do list... because I feel it's my duty to protect future patients who will want the full story.

There is a lot of value that a layman, albeit impartial, editor can add to Wikipedia. And that is why Wikipedia is nothing short of a knowledge revolution. And we need revolutions. Especially in a country that has been devastated by eight years of cruel austerity, and a consequent humanitarian crisis which has led hundreds of people to unemployment, poverty and despair. And if no-one is going to right the wrongs of lacking reliable and impartial medical information on its Internet... I will. On Wikipedia. Where anyone can edit**.

Mina Theofilatou
(User:Saintfevrier on the Wikimedia projects)
Electrical & Computing Engineer / Computer Science Teacher
Kefalonia, Greece


 *why didn't the surgeon who operated on me explain to me what was going on? He did, eventually...  but he's not the kind of doctor who explains. I can pardon such minor shortcomings: doctors in austerity-ridden Greece are nothing short of heroes. They are keeping the national health system - which is public and free to all - alive and kicking under conditions that would make other doctors run away in despair. Often the relatives of patients need to bring bandages and syringes to the hospital, and the waiting lists for surgery are long. But you will never see a Greek hospital closing its door on a serious incident that needs to be treated. Because it's public and free for all. And THAT is why National Health Systems need to be accessible to ALL citizens, and not just a fortunate few who can afford proper treatment. But don't take it from me: take it from the as of Wednesday 3/14 late Stephen Hawking. He said himself that he wouldn't be alive if it weren't for the NHS, which UK officials are now trying to break into pieces and give away to private interests...

** if there's anyone out there with working knowledge of Greek, and who is willing to help me make my mission come to fruition, but lacks knowledge and experience in editing Wikipedia... don't hesitate to reach out to me on my Wikipedia page or on social media. I'd be more than happy to show you the ropes :)