Προς γονείς: τι πρέπει να γνωρίζετε για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, μέσω τριών πραγματικών ιστοριών από τις Η.Π.Α.

Πρόλογος

Ονομάζομαι Ασημίνα (Μίνα) Θεοφιλάτου και είμαι πρώην εκπαιδευτικός του κλάδου ΠΕ86 (πρώην ΠΕ19) Πληροφορικής, με 13 χρόνια εμπειρίας στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και 3 χρόνια στην πρωτοβάθμια. Είμαι και μητέρα δύο κοριτσιών, το μικρότερο εκ των οποίων φοιτά στη δευτεροβάθμια (Β' Γυμνασίου). Κατά τη διάρκεια της θητείας μου πραγματοποίησα πολλές "καινοτόμες δράσεις" με τους μαθητές μου, κυρίως δε με μαθητές "δεύτερης ευκαιρίας" στο Εσπερινό Γυμνάσιο-Λύκειο Αργοστολίου. Ήμουν επίσης δραστήρια σε εκείνες τις περιπτώσεις που οι κυβερνήσεις λάμβαναν ακατανόητες αποφάσεις που δεν συμβάδιζαν με την καινοτομία και εξέλιξη: το 2013 μέσω νόμου καταργήθηκε το μάθημα του Προγραμματισμού Η/Υ (ΑΕΠΠ) από το πρόγραμμα σπουδών του Λυκείου. Μέσω της κινητοποίησής μου σε Ευρώπη και Αμερική, δημοσιεύτηκε άρθρο μου στη Guardian και εκλέχτηκα "Εκπρόσωπος Διεθνούς Κοινότητας" (International Representative) στο Διεθνή Σύλλογο Καθηγητών Πληροφορικής CSTA με έδρα στις Η.Π.Α. Το 2014 επανήλθε το μάθημα και αποκαταστάθηκε εν μέρει η αδικία (αυτό είναι άλλη ιστορία, όχι του παρόντος). 

Η απεργία, η αξιολόγηση και οι χορηγίες

Πολλή κουβέντα γίνεται τις τελευταίες ημέρες για την αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, ενώ η απεργία που προκήρυξαν οι συνδικαλιστικοί φορείς καταγγέλθηκε από την Υπουργό Παιδείας Νίκη Κεραμέως και κρίθηκε πρωτόδικα παράνομη και καταχρηστική. Οι φορείς άσκησαν έφεση που ορίστηκε για τις 25/1/2022, η Υπουργός κατέθεσε αντέφεση και εκδικάζονται και οι δύο επειγόντως τη Δευτέρα 11 Οκτωβρίου 2021.

 Πολλοί πολίτες, αρκετοί από τους οποίους γονείς, αναρωτιούνται γιατί αντιδρούν οι εκπαιδευτικοί στο νέο Νόμο. Συγκεκριμένα, άκουσα η ίδια από γονέα την εξής απορία: "γιατί να μην αξιολογείται ο εργαζόμενος, και ο άχρηστος να μην πρέπει να πηγαίνει σπίτι του και πρεπει να τον πληρώνουμε με τους φόρους μας... [δεν καταλαβαίνω] γιατι πρέπει να υπάρχει μια μερίδα ανθρώπων που δεν μπορούν να απολυθούν ακόμα και αν είναι άχρηστοι, ενώ όλοι οι άλλοι που εργάζονται να πρέπει να έχουν το άγχος της απόλυσης, ή στην περίπτωση ελεύθερων επαγγελματιών, το άγχος του να μην βγάζουν αρκετά κάθε μήνα από το επάγγελμα τους. Με ποιο δικαίωμα μια τάξη ανθρώπων έχουν περισσότερα δικαιώματα;;"

 Ας δούμε λίγο τι λέει το επίμαχο σημείο του νόμου:

Στο Ν. 4823/2021 ΦΕΚ 136A/3-8-21, το άρθρο 98 "Αξιοποίηση σχολικών κτιρίων" προβλέπει παραχώρηση σχολικού κτιρίου σε ώρες μη λειτουργίας για εκδηλώσεις και τα τυχον έσοδα περιέρχονται στο ταμείο της σχολικής επιτροπής. Το άρθρο 99 "Χρηματοδότηση σχολικών μονάδων" προβλέπει χρηματοδότηση από επιχορηγήσεις, δωρεές και εκδηλώσεις, ενώ το ποσό περιέρχεται απευθείας στη σχολική επιτροπή και δεν συμψηφίζεται με την κρατική χρηματοδότηση.  Το άρθρο 107 αναφέρει ότι το Σχολικό Συμβούλιο ...συνεργάζεται με τον Σύλλογο Γονέων της σχολικής μονάδας και με τους εκπροσώπους του Δήμου στη σχολική επιτροπή ιδίως στα θέματα που σχετίζονται με την υλικοτεχνική υποδομή της σχολικής μονάδας, τη χρηματοδότηση αυτής από άλλες πηγές, πλην της τακτικής κρατικής επιχορήγησης. Το άρθρο 60 "κριτήρια αξιολόγησης διευθυντών" προβλέπει την μεγαλύτερη βαθμολόγηση (50 μονάδες) για επίλυση διοικητικών, οργανωτικών και λειτουργικών προβλημάτων. Το άρθρο 67 "κριτήρια αξιολόγησης εκπαιδευτικών" αξιολογείται ανάληψη πρωτοβουλιών για τη βελτίωση της λειτουργίας της σχολικής μονάδας, η ικανότητα επίλυσης προβλημάτων, η ενεργός συμμετοχή στην οργάνωση της σχολικής μονάδας κ.ο.κ.

Με λίγα λόγια, το σχολείο μπαίνει στη λογική της επιχειρηματικής μονάδας και πλέον αναζητά χορηγούς, ενώ θα πριμοδοτούνται οι διευθυντές - "καλοί μάνατζερ" και οι εκπαιδευτικοί - "πιο χρήσιμοι υπάλληλοι" (most valuable employee, σύνηθης τακτική στις πολυεθνικές).

Πιθανότατα κάποιοι γονείς θα αναρωτούνται "και ποιό το κακό με αυτό;". Σε ΑΥΤΟ ακριβώς το σημείο θέλω να σταθώ, μεταφέροντας τρεις προσωπικές εμπειρίες από τη χώρα που πρώτη εφάρμοσε πολιτικές ιδιωτικού τομέα στη δημόσια παιδεία*. Η χώρα αυτή δεν είναι άλλη από τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής. 

Ιστορία 1: η προώθηση εμπορικών προϊόντων εκπαίδευσης

Αρχές Μαΐου 2014 έμαθα με μεγάλη μου χαρά ότι έχω εκλεγεί στο Διοικητικό Συμβούλιο του CSTA και ότι τον Ιούλιο με περιμένουν στο Σικάγο για τη συνεδρίαση του ΔΣ και το ετήσιο συνέδριο του Συλλόγου. Τέλη Μαΐου λαμβάνω μήνυμα από - άγνωστο σε μένα, και κατά δήλωσή του - εξωτερικό συνεργάτη του Υπουργείου Παιδείας. Ξαφνιάστηκα, μη μπορώντας να καταλάβω τι ήθελε από μένα. Στη συνέχεια της επικοινωνίας μας αντιλήφθηκα ότι το αντικείμενο του είναι η δημιουργία εκπαιδευτικού λογισμικού και "ολοκληρωμένων λύσεων ICT", τα οποία διέθετε σε φορείς εκπαίδευσης της Ελλάδας και του εξωτερικού. Του εξέφρασα ευγενικά την πεποίθησή μου πως στο δημόσιο σχολείο αρμόζει η χρήση προϊόντων ανοικτού κώδικα ή δωρεάν εκδόσεων των εμπορικά διαθέσιμων λογισμικών και ότι πολύ ευχαρίστως θα συζητούσα μαζί του πάνω σε αυτή τη βάση. Δεν μου απάντησε ποτέ. Όταν πήγα ωστόσο στο συνέδριο, διαπίστωσα πως "κακώς" εξεπλάγην: στην κεντρική αίθουσα υπήρχε διαμορφωμένος χώρος όπου πλειάδα εταιριών παρουσίαζε τα προϊόντα της στους συναδέλφους καθηγητές πληροφορικής των ΗΠΑ, ενώ μοίραζαν διαφημιστικά δώρα και ειδικά προνόμια για τους εκπαιδευτικούς που θα έπειθαν τους διευθυντές των σχολείων τους ή τους διευθυντές περιφερειακής εκπαίδευσης να αγοράσουν τα προϊόντα τους.

Άποψη της εναρκτήριας συνεδρίασης του συνεδρίου το 2015 στο Τέξας των Η.Π.Α. Στο πίσω μέρος της αίθουσας είχε διαμορφωθεί ο εκθεσιακός χώρος για τους εμπορικούς συνεργάτες.

Ιστορία 2: η τύχη των σχολείων δεύτερης, τρίτης κ.ο.κ. διαλογής

Το συνέδριο CSTA του 2015 διεξήχθη στο Τέξας. Σε μια από τις συνεδρίες όπου με είχαν ορίσει "proctor", έζησα το εξής σκηνικό: αίθουσα χωρητικότητας πάνω από 200 ατόμων είχε κοινό μόλις... 9 συνέδρους. Στο πάνελ ήταν εκπαιδευτικοί πληροφορικής από μειονοτικά σχολεία ιθαγενών ("Ινδιάνων") της Αμερικής στην πολιτεία New Mexico. Με πάθος και δημιουργικότητα πάλευαν να δώσουν εφόδια στα παιδιά αυτά, σε έναν άνισο αγώνα: αρκετά από τα σχολεία στεγάζονται σε πρόχειρες αίθουσες σε καταυλισμούς, με ελάχιστη υλικοτεχνική υποδομή (λίγοι και παλιοί υπολογιστές, αργή και μη σταθερή σύνδεση Internet). Συγκινήθηκα με τον αγώνα τους και ως ελάχιστο φόρο τιμής στο έργο τους έστειλα δύο tweet (δείτε εδώ και εδώ) από το λογαριασμό μου στο Twitter, ενώ στο τέλος της παρουσίασης εξέφρασα το θαυμασμό μου για την εμπνευσμένη δουλειά που κάνουν κάτω από αντίξοες συνθήκες. Στην επόμενη συνεδρία βρέθηκα σε παρουσίαση ιδιώτη προγραμματιστή που παρουσίαζε δημοφιλές (μη-δωρεάν) λογισμικό για την εκμάθηση προγραμματισμού Η/Υ σε μαθητές δημοτικού και γυμνασίου. Η αίθουσα ήταν ασφυκτικά γεμάτη, μάλιστα σε σημείο που πολλοί από τους σύνεδρους δεν είχαν αλλού να καθίσουν από το... πάτωμα. Με διαφορά μισής ώρας, βρέθηκα από το ένα άκρο του "οικοσυστήματος" εκπαίδευσης των ΗΠΑ στο άλλο: από τη μία το σχολείο "δεύτερης κατηγορίας", με καθηγητές με πενιχρά μέσα και μαθητές από κατεξοχήν άπορες οικογένειες (επειδή κανείς δεν ενδιαφέρεται να επιδοτήσει τη δική τους μόρφωση), και από την άλλη τα "προνομιούχα σχολεία" που προμηθεύονται ακριβά λογισμικά τα οποία θα "τρέξουν" σε εργαστήρια πληροφορικής τελευταίας τεχνολογίας (με καθηγητές και εμπορικούς αντιπρόσωπους να κλείνουν - με το αζημίωτο - συμβόλαια συνεργασίας)

Ιστορία 3: η κερδοφορία των πολυεθνικών ως κριτήριο για το σχεδιασμό προγραμμάτων εκπαίδευσης

Το 2017 είχα ολοκληρώσει τη θητεία μου στο ΔΣ του Συλλόγου CSTA, ωστόσο διατηρούσα επαφή με τους - εξαίρετους, αν αφήσουμε στην άκρη την εξοικείωσή τους με την παιδεία ως "εμπόρευμα" - συναδέλφους καθηγητές πληροφορικής που γνώρισα στις ΗΠΑ. Τον Αύγουστο έλαβα ένα μέιλ, στο οποίο η αρχισυντάκτρια της τριμηνιαίας έντυπης εφημερίδας του Συλλόγου ζητούσε να της στείλω μια περίληψη πρόσφατου άρθρου "μου" για δημοσίευση στο επόμενο τεύχος. Δεν θυμόμουν να είχα γράψει κάποιο άρθρο, ωστόσο άνοιξα το λινκ και διάβασα τον τίτλο: ούτε λίγο ούτε πολύ, έλεγε ότι "η ελλειμματική επιμόρφωση εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης επιφέρει κόστος στις μεγάλες εταιρίες". Σαφέστατα δεν ήταν δικό μου, και το μπέρδεμα ήταν το εξής: μη-εξοικειωμένη η αρχισυντάκτρια με τα ελληνικά ονόματα, έστειλε κατά λάθος σε μένα το μέιλ ενώ απευθυνόταν στην πραγματική συντάκτρια του άρθρου, της οποίας το όνομα για έναν ξένο ίσως έμοιαζε με το δικό μου. Μιας όμως και ήλθε στην αντίληψή μου, το διάβασα το άρθρο. Μιλούσε για τους CEO και τα talent pools και πόσα χρήματα δαπανούν οι επιχειρήσεις για να επιμορφώσουν το προσωπικό τους, ενώ θα μπορούσαν κάλλιστα να γλιτώσουν τα έξοδα αυτά αν οι εκπαιδευτικοί επένδυαν στην επιμόρφωσή τους με στόχο να προσφέρουν στους μαθητές γνώσεις και δεξιότητες επιθυμητές στον επιχειρηματικό κόσμο. Το μακροσκελές άρθρο έδινε αριθμητικά στοιχεία σε δολλάρια ανά κεφάλι για τις οικονομίες κλίμακος που θα πετύχαιναν οι εταιρίες, αν τα σχολεία προσάρμοζαν το πρόγραμμα σπουδών στις δικές τους ανάγκες. Δεν πίστευα στα μάτια μου! Το να λαμβάνει υπόψη του το εκπαιδευτικό σύστημα τις ανάγκες της αγοράς είναι βεβαίως ρεαλιστικό, μιας και οι τωρινοί μαθητές είναι οι αυριανοί υποψήφιοι της αγοράς εργασίας. Όμως το να σχεδιάζεις το σύστημα εκπαίδευσης ώστε να αυξάνει την κερδοφορία των μεγάλων εταιριών και των πολυεθνικών επειδή γλιτώνουν περιττά έξοδα επιμόρφωσης, ξεφεύγει από κάθε έννοια λογικής και ηθικής και μετατρέπει την παιδεία σε εμπορικό προϊόν προσαρμόσιμο αποκλειστικά στις επιταγές της αγοράς, αποκόπτοντας την από το θεμελιώδη ρόλο που παίζει στην εγκυκλοπαιδική μόρφωση και ψυχική καλλιέργεια των παιδιών μας.

Όπως δηλώνω στον τίτλο, με το άρθρο αυτό απευθύνομαι στους ΓΟΝΕΙΣ. Και τους ρωτώ: είναι αυτό το σχολείο που θέλετε; Τον εκπαιδευτικό θα τον εκτιμάτε περισσότερο ως πλασιέ εμπορικών εκπαιδευτικών πακέτων; Επιθυμείτε το διαχωρισμό των σχολικών μονάδων σε δύο ταχύτητες, μια για τους προνομιούχους όπου θα υπάρχει μεγάλο ένδιαφέρον για επιδότηση από χορηγούς και ιδιώτες και μια για εκείνα τα σχολεία που είτε επειδή βρίσκονται σε υποβαθμισμένες περιοχές, είτε επειδή είναι μικρά, είτε επειδή φιλοξενούν παιδιά με μειωμένα προνόμια θα αφήνονται κυριολεκτικά στην τύχη τους; Τέλος, συμφωνείτε με τον επανασχεδιασμό των σχολικών προγραμμάτων ώστε να εξυπηρετούν καλύτερα την κερδοφορία των μεγάλων επιχειρήσεων; Αν η απάντησή σας στα παραπάνω ερωτήματα είναι ΝΑΙ, τότε ο νέος νόμος για την παιδεία είναι κομμένος και ραμμένος στα μέτρα σας. Αν αυτά που διαβάσατε σας προβλημάτισαν, συζητήστε τις ανησυχίες σας στους συλλόγους γονέων και κηδεμόνων   και ενώστε τη φωνή σας με τους εκπαιδευτικούς. Η εμπορικοποίηση της παιδείας είναι ο λόγος που αντιδρούν στην αξιολόγηση, και όχι ο φόβος ότι θα κριθούν "τεμπέληδες". Και να γνωρίζετε ότι το σύστημα που προωθεί η κυβέρνηση έχει ήδη αποτύχει στην Ευρώπη: διαβάστε το χαιρετισμό του φορέα National Education Union της Αγγλίας στους δικούς μας φορείς ΔΟΕ, ΕΛΜΕ, ΟΙΕΛΕ και ΠΟΣΕΕΠΕΑ.

Μίνα Θεοφιλάτου

Διπλ. Ηλεκτρολόγος Μηχ/κός και Τεχνολογίας Υπολογιστών Πολυτεχνικής Σχολής Παν/μίου Πατρών

Πρώην καθηγήτρια Πληροφορικής στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση 

Αργοστόλι, Κεφαλονιά

*και απέτυχε παταγωδώς: διαβάστε αυτό εδώ το άρθρο (στα αγγλικά): η συντάκτρια ήταν μία εκ των συμβούλων της κυβέρνησης Bush για την εκπαιδευτική μεταρρύθμιση της δεκαετίας του 90 και φανατική υπέρμαχος της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, της αξιολόγησης εκπαιδευτικών και σχολικών μονάδων και των συνεχών τεστ σε μαθητές... μέχρι που διαπίστωσε τα αρνητικά αποτελέσματα των μεθόδων αυτών στο επίπεδο μόρφωσης των παιδιών. 

Ευθύνες μη-ορατές σε πρώτη ανάγνωση σε ΥΓΕΙΑ και ΠΑΙΔΕΙΑ

1) Μας έχει πρήξει εδώ και μήνες ο κάθε ξοφλημένος ηθοποιός που διαφημίζει κάρτες ιδιωτικής ασφάλισης που σου εξασφαλίζουν τσεκ-απ, εξετάσεις, αναλύσεις, triplex κλπ, μόνο bypass και εγχείρηση ανοικτής καρδιάς δεν περιλαμβάνει το ατομικό ή οικογενειακό πακέτο ιατρικών υπηρεσιών έναντι πενιχρής συνδρομής. Ας αφήσουμε στην άκρη το γεγονός ότι ο κάθε νοήμων άνθρωπος καταλαβαίνει πως αυτά είναι μούφες. Γιατί τα βάζω όμως με τους ηθοποιούς, αυτοί δεν δικαιούνται στους χαλεπούς αυτούς καιρούς να εξασφαλίσουν ένα μεροκάματο; Όχι δεν το δικαιούνται ρε φίλε, αν για να ξεχρεώσουν τα δάνεια για το ξέφρενο lifestyle που έζησαν τα προηγούμενα χρόνια (το παραδέχτηκε δημόσια μια ηθοποιός) βάζουν το χεράκι τους στο να καταλυθεί η δημόσια υγεία και να στρωθεί ο δρόμος για την ιδιωτική. Εδώ υπάρχει ηθική ευθύνη: πήρε αέρα ο Άδωνις και διαλαλεί στο Twitter "έλα μωρέ, πόσες εισαγωγές θα κάνει ένας άνθρωπος μέσα σε ένα χρόνο, που γκρινιάζετε όλοι για 25Ε εισαγωγή;" Καταλαβαίνετε πού το πάει, ή νομίζετε ότι η αφαίμαξη θα σταματήσει στα 25Ε της εισαγωγής; Τα βάζει κάτω ο άλλος, σου λέει: "5 ευρώ το ειστήριο για αναλύσεις αίματος, 5 ο υπέρηχος, βάλε ότι είμαστε 7 στην οικογένεια και μέσα στη χρονιά όλο και κάτι θα χρειαστούμε, βάλε και ότι ο παππούς και η γιαγιά μια γρίπη, μια πνευμονία θα την πάθουν μεσ'στο χειμώνα να αμέσως-αμέσως το πενηντάρι, πόσο είπε ότι ζητάει το χρόνο η κάρτα Α.Ι.Σ.Χ.Ο.Σ. που διαφημίζει εκείνη που έπαιζε στη Λάμψη, 150Ε και κάτι ψιλά το χρόνο για μια οικογένεια; Ε, αυτό συμφέρει, κορόιδα είμαστε να τρέχουμε στη δημόσια υγεία;"

2) Αλλά το "παιχνίδι" δεν σταματά εδω... όχι φίλε μου γιατί εκτός από δημόσια υγεία υπάρχει και δημόσια παιδεία! Να λοιπόν η επόμενη ξοφλημένη ηθοποιός - την αποκαλώ έτσι όχι επειδή υποτιμώ το υποκριτικό της ταλέντο, αλλά επειδή καταδέχεται να πάρει χρήματα για την κατάλυση δημόσιων αγαθών - που διαφημίζει τα ΙΕΚ εκείνα που έκαναν τον επί δεκαετίες ελληνικό τίτλο τους ακρωνύμιο με αγγλικούς χαρακτήρες και κολλεγιακή γραμματοσειρά για να πάρουν και λίγη αίγλη από Harvard και Yale (να κυλιέσαι στα γέλια, να'ναι καλά που μας έδωσαν τη χαρά του γέλιου στους μαύρους καιρούς που ζούμε). Πριν λίγο είδα στο τέλος των ειδήσεων του ANT1 ξεκάθαρη διαφήμιση για τα εν λόγω ΙΕΚ ως είδηση και καλά για το νέο πρόγραμμα που εξασφαλίζει επαγγελματική αποκατάσταση για τους αποφοίτους. Δηλαδή σα να λέει: "έλληνα γονέα, μη σκας για τη δημόσια παιδεία γιατί εδώ σου έχουμε πράμα που σπαρταράει: το παιδί σου θα τελειώσει μια σχολή χωρίς περιττές απεργίες - οι δικοί μας καθηγητές ξέρουν πολύ καλά πού θα βρεθούν αν απεργήσουν κι ας παίρνουν τα ίδια λεφτά με τους δημόσιους, μπορεί και λιγότερα, χωρίς καταλήψεις - δεν επιτρέπουμε αντιδράσεις, διαμαρτυρίες κλπ. και στο κάτω-κάτω είδες κανέναν κοινωνικά ευαίσθητο και σκεπτόμενο άνθρωπο να προκόβει στον τόπο ετούτο; ΚΑΙ εξασφαλίζουμε για το παιδί σου από την πρώτη μέρα που θα αποφοιτήσει θέση εργασίας με 400 ολόκληρα Ευρώ το μήνα!" (αμφιβάλλει κανείς ότι σε 2 χρόνια που θα αποφοιτήσουν τα πρώτα "κολλεγιόπαιδα ντι-ο-εμ-άι" τόσος θα είναι ο βασικός μισθός; Αν όχι χαμηλότερος). Ευχαριστημένος ο γονιός, τσακ τα σκάει τα δίδακτρα και η δημόσια παιδεία από πρωτοβάθμια μέχρι μεταλυκειακή και πανεπιστημιακή παίρνει τον... άσε να μην το πω.

3) Οι χειρότεροι και πλέον κατάπτυστοι είναι εκείνοι που καταδέχονται να πάνε προσκεκλημένοι στην εκπομπή του Θ(αίμου). Εδώ και χρόνια έβλεπα πάντα τα πρώτα 5 λεπτά της εκπομπής - μέχρι εκεί μετά το χορό των ξέκωλων που εμφανιζόταν ο καλεσμένος. Έβλεπα για να δω ποιον θα προσθέσω στη μαύρη λίστα μου, και μέχρι την προηγούμενη Κυριακή έδειχνα ανοχή σε εκείνους τους προσκεκλημένους που δούλευαν στον ANT1, με το σκεπτικό: "κι αυτοί μια δουλειά κάνουν, είναι δύσκολες οι εποχές, αν πάνε κόντρα στο κανάλι μπορεί και να απολυθούν". Μετα το πρωτοσέλιδο του ΠΡΩΤΟΥ Θ(ΑΙΜΑΤΟΣ) της προηγούμενης Κυριακής - το οποίο τραγικά για την κοινωνία μας μοσχοπούλησε - δεν δικαιολογώ κανέναν. Όσοι ηθοποιοί, καλλιτέχνες, πολιτικοί και δημόσια πρόσωπα γενικώς εξαργυρώνουν το όνομά τους όχι μόνο με χρήμα αλλά και με ΑΙΜΑ, θα πρέπει να μποϋκοτάρονται αυτόματα από την κοινωνία. Να ένας κοινωνικός αυτοματισμός που θα χαιρόμουν πολύ να δω.

Υ.Γ. Μιας που μιλήσαμε για δημόσια και ιδιωτική παιδεία, καμαρώστε εδώ μια "αδελφοποίηση"-οιωνό του μέλλοντος: http://kefaloniapress.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=43094&Itemid=38. Πριν το τραπέζωμα με κεφαλονίτικα εδέσματα παρέα με τους "τοπικούς άρχοντες" είχε προηγηθεί επίσκεψη και σύσκεψη στο τμήμα Διοίκησης Επιχειρήσεων του ΤΕΙ Ιονίων Νήσων στο Ληξούρι Κεφαλονιάς http://kefaloniapress.gr/index.php?option=com_content&task=view&id=43086&Itemid=38

Copy-paste: Οι εκπρόσωποι της γερμανικής τοπικής διοίκησης τόνισαν ότι έρχονται να ενημερωθούν για την ελληνική εκπαιδευτική πραγματικότητα, να δώσουν τεχνογνωσία για τις αναγκαίες αλλαγές, ενώ είπαν ότι και στη Γερμανία γίνονται συγχωνεύσεως σχολείων και απολύσεις εκπαιδευτικών. 

Τα συμπεράσματα δικά σας.

Γιατί απεργώ.

Η ανάρτηση αυτή μπορεί να αναγνωστεί παράλληλα με αυτήν εδώ που έγραψα πριν ένα χρόνο. Τι συνέβη και άλλαξα πιστεύω και αρχές; Έκατσα και ξαναδιάβασα αυτά που έγραψα και - ουφ, ανακουφίστηκα όταν διαπίστωσα ότι δεν υπάρχει καμία αντίφαση, τα πιστεύω και οι αρχές μου παραμένουν ακλόνητα. Τώρα όμως υπάρχουν δυο σημαντικές διαφορές:

α) Είναι η πρώτη φορά στα 7 χρόνια που είμαι διορισμένη που γίνεται μια σοβαρή απεργία. Στην περσινή μου ανάρτηση εννοούσα τις 24ωρες και 48ωρες, αυτό ήταν το "απεργιακό σχήμα" που ίσχυε μέχρι πρότινος. Αν και τώρα είχε επικρατήσει η πρόταση της 48ωρης - ευτυχώς καταρρακώθηκε - ΔΕΝ θα έκανα απεργία, σε καμία περίπτωση δεν θα χάριζα 2 μεροκάματα στο κράτος για να τρίβει τα χέρια του ο Αρβανιτόπουλος. Όμως η πρόταση των πενθήμερων κυλιόμενων απεργιών, χμμμ. Εδώ αλλάζει το πράμα. Εδώ θα χάσουμε πολλά μεροκάματα. Αλλά δεν θα τα χαρίσουμε. Επιτέλους ήρθε η ώρα να τους δείξουμε ότι σοβαρολογούμε. Τεσπα, δεν χρειάζεται να προσθέσω στο ποτάμι των τοποθετήσεων υπέρ της απεργίας και τα δικά μου επιχειρήματα, όταν με έχει "προλάβει" άλλος με τόσο συμπυκνωμένο, εύστοχο και εύγλωττο τρόπο: το κείμενο αυτό τα λέει όλα. Το μόνο που ίσως θα άλλαζα είναι ο τίτλος γιατί δεν μου αρέσει ο χαρακτηρισμός του απεργοσπάστη: αντέδρασα στο παρελθόν όταν συνδικαλιστής μού τον "σερβίρισε" εμένα. Προτιμώ τον ελεύθερο άνθρωπο, εκείνον που αποφασίζει ώριμα και αναλαμβάνει τις συνέπειες των πράξεών του, δεν θα με δείτε σε καμία περιφρούρηση απεργίας. Θα με δείτε όμως σε ανοικτές ομιλίες, συγκεντρώσεις, παρουσιάσεις μαθητικών εργασιών, προβολές ταινιών, συζητήσεις με γονείς και μαθητές. Πλέον κυκλοφορούν "ελεύθεροι σκοπευτές" και όποιος συνεχίζει να σφυρίζει αδιάφορα τι να πω... δεν έχει έρθει ακόμα η σφαίρα κατά το μέρος του. Οφείλουμε να ενημερώσουμε τον κόσμο και να κάνουμε τον αγώνα αυτό αν μη τι άλλο για εκείνους που έχουν ήδη χτυπηθεί, αλλά και επειδή γνωρίζουμε πολύ καλά ότι όπου να'ναι οι σφαίρες έρχονται καταπάνω μας. ΟΛΩΝ μας: όχι μόνο του κλάδου μας. 

β) Στην τελευταία παράγραφο του περσινού μου κειμένου έγραψα αυτήν εδώ την πρόταση: ΑΛΛΟΙ είναι οι τρόποι αντίδρασης που χρειαζόμαστε. Ας ψάξουμε όλοι μαζί να τους βρούμε.
Πάντα πρέπει να διερευνούμε την πιθανότητα μιας άλλης οδού για να διαμαρτυρηθούμε... δεν μπορεί, κάτι θα υπάρχει. Πριν ένα μήνα περίπου οι καθηγητές πληροφορικής κάναμε αγώνα για να προστατέψουμε την Πληροφορική Παιδεία εν όψει του Νομοσχεδίου για το "Παλιό Λύκειο" (σόρρυ, "Νέο Λύκειο" δεν το λες το copy-paste του συστήματος των Δεσμών). Έβαλα κι εγώ τα εφόδιά μου στη μάχη και έγραψα μια επιστολή στα αγγλικά (με μετάφραση στα ελληνικά) και την έστειλα σε αμέτρητους παραλήπτες εντός και εκτός Ελλάδας, με κύριους αποδέκτες τους σημαντικότερους ανθρώπους και φορείς Ψηφιακής Παιδείας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ένα μήνα - και πολλές επαναληπτικές "οχλήσεις" - μετά, το αποτέλεσμα που εισέπραξα από την Ε.Ε. ήταν ένα μεγάλο μηδενικό. Στο τελευταίο μήνυμα που τους έστειλα το δήλωσα ξεκάθαρα ότι τη σιωπή τους την ερμηνεύω ως συνενοχή. Η συνέχεια της προσπάθειάς μου "παίχτηκε" στη... Γενεύη. Είχα πάει για να παρακολουθήσω το - εξαιρετικά ενδιαφέρον! - πρόγραμμα για έλληνες καθηγητές θετικών επιστημών στο CERN. Το προτελευταίο μου βράδυ εκεί σκέφτηκα ότι ήταν μια μοναδική ευκαιρία να τους κοινοποιήσω το θέμα της Πληροφορικής και να τους ενθαρρύνω να τοποθετηθούν. Οι άνθρωποι ανταποκρίθηκαν με ενδιαφέρον, αναπτερώθηκε το ηθικό μου... μέχρι που το υπόμνημα που τους έστειλα έφτασε στο Υπουργείο. Με ενημέρωσαν μέσω e-mail ότι μια "Τζένη" τους καθησύχασε ότι όχι μόνο δεν υποβαθμίζεται η Πληροφορική στο νέο Ν/Σ, αλλά γίνονται και "εποικοδομητικές βελτιώσεις!" Καθησυχάστηκαν οι άνθρωποι, δεν φταίνε αυτοί: πού να ξέρουν,  κάποιοι από τους έλληνες εκεί σίγουρα έφυγαν από εδώ ακριβώς για να γλιτώσουν αυτά που βιώνουμε εμείς τώρα ! Εγώ τους απάντησα τεκμηριωμένα ότι δεν ήταν έτσι η κατάσταση αλλά ήταν ήδη αργά: το νομοσχέδιο είχε γίνει πια νόμος.

Πλέον δεν έχω καμία αμφιβολία ότι η αγαπητή μας Ε.Ε. είναι πλήρως ενημερωμένη για τη σφαγή που θα γίνει και ότι όλες αυτές οι πρωτοβουλίες "ψηφιακής παιδείας" είναι φανφάρες που δεν πιάνουν μία μπροστά στην παντοδύναμη συνεννόηση Τρόικας - ελληνικής κυβέρνησης για 15.000 οριζόντιες απολύσεις μέχρι το τέλος του χρόνου. Το "survey" έχει πάρει φωτιά: ο Κεδίκογλου την προηγούμενη Κυριακή ενημέρωνε μέσω του Mega τον ελληνικό λαό ότι "τώρα υπάρχει το ηλεκτρονικό εργαλείο που μπορεί να καταγράψει όλες τις παρατυπίες που γίνονταν χρόνια τώρα στα σχολεία". Όταν τον άκουσα μου ήρθε να σπάσω την τηλεόραση: το survey το συμπληρώνουμε ανελλιπώς κάθε σχολική χρονιά εδώ και χρόνια. Εκεί καταγράφουμε όλο το δυναμικό του σχολείου σε μαθητές και καθηγητές, εκεί δηλώνουμε τα κενά, εκεί αποτυπώνουμε τις ανάγκες του σχολείου σε "έμψυχο" (καθηγητές) και "άψυχο" (εξοπλισμό) υλικό. Και κάθε χρόνο μας έστελναν άλλα αντ'άλλων: μαθηματικό ζητούσαμε; Θεολόγο έστελναν. Υπολογιστή ζητούσαμε; Φωτοτυπικό έστελναν. Ό,τι τους βόλευε. Τώρα που το survey έγινε ο "ρουφιάνος" τους, μάλιστα, τώρα αναβαθμίστηκε σε εργαλείο.

Ο Αρβανιτόπουλος και η παρέα του "ποντάρουν" στο ότι δεν θα έχει μαζικότητα η απεργία και ότι το αποτέλεσμα θα είναι να αποτύχει πριν καλά καλά ξεκινήσει. Στο χέρι μας είναι να αποδείξουμε ότι δεν είμαστε τα χαϊβάνια που θέλουν. 

Υ.Γ. Οφείλω να αναγνωρίσω ότι δυο άνθρωποι έκαναν τον κόπο να απαντήσουν  στην επιστολή μου: Ο πρόεδρος της Αμερικανικής Ένωσης Καθηγητών Πληροφορικής έκανε ειδική ανάρτηση στο blog της ένωσης με τίτλο "Η Ελλάδα προτείνει ένα τεράστιο βήμα προς τα πίσω" και ο πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Ένωσης Επιστημόνων Θεωρητικής Πληροφορικής δήλωσε ότι η διδασκαλία της Πληροφορικής αποτελεί πολύ σημαντικό στοιχείο για την ανάπτυξη της ελληνικής (και όχι μόνο) οικονομίας. Διαβάστε τις τοποθετήσεις τους (στα αγγλικά) εδώ.

Γιατί ΔΕΝ απεργώ.

Είμαι οπτικός τύπος. Δεν μπορώ σε καμία περίπτωση να αναπαράγω σωστά συζήτηση που άκουσα, αλλά από αυτά που είδα... μπορώ να θυμηθώ κάθε λεπτομέρεια. Όταν έδινα Πανελλήνιες το κεφάλαιο Ηλεκτρομαγνητικής Θεωρίας το διάβασα το πρωί 15' πριν πάω να δώσω. Έπεσε. Το έγραψα το θέμα, σαν να έβλεπα τη σελίδα μπροστά μου. Όταν φαντάζομαι μια κατάσταση - ανθρώπους, μέρη που δεν γνωρίζω - εικόνες μου έρχονται στο μυαλό. Σήμερα λοιπόν είναι γενική απεργία, και καλούμαι να αποφασίσω για άλλη μια φορά αν θα απεργήσω ή όχι. Δέχομαι ψυχολογικό πόλεμο από "προοδευτικούς" για να απεργήσω. Ένας συνδικαλιστής μου είχε φορέσει πριν 2 χρόνια την ταμπέλα του απεργοσπάστη (η ιστορία εδώ). Όμως εγώ συνειδητά ΔΕΝ απεργώ. Γιατί; Μου έρχεται στο μυαλό η εικόνα επιτελείου της κυβέρνησης... κάθονται λοιπόν όλοι γύρω από το τραπέζι και υπολογίζουν τις συνέπειες της απεργίας. Παίρνει το λόγο ο σατανικότερος της παρέας (στο μυαλό μου έρχεται η εικόνα του Πάγκα(κ)ου) και λέει "βρε Γιώργη, πόσοι είναι τελικά οι δημόσιοι υπάλληλοι; Δεν θα απεργήσουν οι μισοί; Ε, καμιά τριακοσαριά χιλιάδες θα είναι, δεν μπορεί. Για φέρτε ένα κομπιουτεράκι. Δεν θάναι 30Ε το μεροκάματο; Ένα μέσο όρο βρε αδελφέ! 300.000 Χ 30Ε = 9.000.000Ε. Στα ταμεία του κράτους. Τα κορόιδα, μας χάρισαν τα μεροκάματά τους!" "Μα κ. Πάγκακε, θα πάνε στις πορείες! Θα απειλήσουν το Μνημόνιο! Κι αν μπουν στη Βουλή και κινδυνέψουμε και μεις;" "Τι κάνουμε τόσα χρόνια... οι γνωστοί-άγνωστοι τι ρόλο παίζουν; Θα βάλουμε μπροστά τα ΜΑΤ, θα ρίξουμε στο πλάι και 5-6 άγνωστους, τα υπόλοιπα είναι γνωστά τα έχετε δει στις ειδήσεις. Θα διαλυθεί το πλήθος, και ούτε γάτα ούτε ζημιά. Μου θέλαν να το παίξουν και αγανακτισμένοι!" ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΧΑΜΠΑΡΙ. Η ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΑΠΕΡΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΠΟΡΕΙΑΣ ΠΕΡΑΣΕ ΑΝΕΠΙΣΤΡΕΠΤΙ. ΑΥΤΟΙ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΑΞΕΙ ΟΠΛΟΣΤΑΣΙΟ, ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΚΟΙΜΟΜΑΣΤΕ, ΚΟΛΛΗΜΕΝΟΙ ΣΤΙΣ ΕΙΚΟΝΕΣ ΤΩΝ ΑΓΩΝΩΝ ΠΑΡΕΛΘΟΝΤΩΝ ΕΤΩΝ. ΑΛΛΟΙ είναι οι τρόποι αντίδρασης που χρειαζόμαστε. Ας ψάξουμε όλοι μαζί να τους βρούμε. Στην επόμενη ανάρτηση η αντίδρασή μου στις "εντολές" του Υπουργείου Παιδείας.