Το χειρουργείο του πλυντηρίου: η ήττα και το σύστημα (Μέρος 3ο)

Θα έχετε προσέξει όλοι ότι αν θέλετε να αγοράσετε νέα οικιακή συσκευή, θα βρεθείτε αντιμέτωποι με τη λατινική αλφάβητο και το σύμβολο της πρόσθεσης: οι κατασκευαστές είναι υποχρεωμένοι - χάριν οικονομίας και οικολογίας - να δηλώνουν σε ποια κατηγορία κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας ανήκει. Πλέον η κατηγορία που παίζει δυνατά είναι η Α, εμπλουτισμένη με κάμποσα "+". Εύκολα μπορεί κανείς να μάθει τι σημαίνει αυτό για τη τσέπη του και για το περιβάλλον, με μια απλή αναζήτηση (διαλέξτε και διαβάστε). Η "καλή" μας ΕΕ έχει ασχοληθεί εκτενώς με το θέμα, εκδίδοντας ντιρεκτίβες και καθιερώνοντας το προαναφερθέν σύστημα (δείτε και κάτω-κάτω στην αναζήτηση για τις αναζητήσεις επεξήγησης των ενεργειακών κλάσεων). Τι ωραία να νιώθεις μια σιγουριά, μια ασφάλεια ότι η ΕΕ νοιάζεται για το περιβάλλον και φροντίζει να παραδώσει ένα καλύτερο μέλλον στις επόμενες γενιές...

Την προηγούμενη Πέμπτη άνοιξα το πλυντήριο. Άρχισα να βγάζω βίδες... να αποσυνδέω ηλεκτρονικά, σωληνάκια, καλώδια κλπ., βγάζοντας φωτογραφίες σε κάθε βήμα ώστε να διευκολυνθώ  μετά στην ανασυναρμολόγηση. Η οποία όμως δεν ήρθε: βγάζοντας τον κάδο διαπιστώνω ότι δεν έχει βίδες. Που σημαίνει ότι τα δυο μισά του έχουν ενωθεί με θερμοκόλληση. Που σημαίνει ότι για να χωριστούν και να δω τι στο καλό συμβαίνει ανάμεσα σε κάδο και τύμπανο πρέπει να κόψω τον πρώτο με πριόνι: καθόλου ενδεδειγμένη μέθοδος, αφού αν δεν πετύχει η πατέντα για τη στεγανοποίηση μετά, θα κλαις πολύ περισσότερα από ένα πλυντήριο. Οπότε ηττήθηκα: έφτασα στην πηγή και νερό δεν ήπια, όχι επειδή δεν ήξερα πώς να προχωρήσω. Επειδή μου την είχε φέρει *για άλλη μια φορά* ΤΟ ΣΥΣΤΗΜΑ.

Δυο σχόλια:

1) Εδώ είναι το μεγαλείο της ιατρικής. Πιο ξεκάθαρη, πιο έντιμη επιστήμη δεν υπάρχει: ο κατασκευαστής είναι ίδιος και απαράλλαχτος εδώ και χιλιάδες χρόνια. Η τεχνολογία προχωράει, οι τεχνικές διάγνωσης κάνουν άλματα μαζί της... το ανθρώπινο σώμα όμως δεν κρύβει κατασκευαστικές τρικλοποδιές. Λάθος εκτιμήσεις μπορεί να γίνουν... Απρόβλεπτα προβλήματα μπορεί να προκύψουν... Όμως δε βρέθηκε ποτέ ο χειρουργός στη δυσάρεστη θέση να διαπιστώσει ανοίγοντας τον ασθενή ότι π.χ. το στομάχι ήταν εξαρχής σφραγισμένο και δε χωρούσε επισκευής.

2) Στο άλλο άκρο της κλίμακας επαγγελματικής εντιμότητας βρίσκεται η "επιστήμη" των Οικονομικών. Όπου για το ίδιο πρόβλημα θα βρει κανείς τουλάχιστον δυο αντικρουόμενες λύσεις (π.χ. Κεϋνσιανή ρύθμιση και Σχολή του Σικάγου). Και μετά από σχεδόν επτά χρόνια κρίσης όπου έχουμε μάθει αγγλικούς οικονομικούς όρους που ούτε στα όνειρά μας δεν φανταζόμασταν (spreads, capital controls και πάει λέγοντας), μόνο ένα πράγμα είναι ξεκάθαρο: οι πλούσιοι πλουσιότεροι, οι φτωχοί φτωχότεροι. Δεν χρειάζεται δα και κανένα διδακτορικό για να καταλάβουμε ότι το σύστημα έτσι λειτουργεί.

Επιστρέφουμε στην "καλή και άγια" ΕΕ: πού είσαστε όλοι εσείς οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών που συντάσσετε ενεργειακές οδηγίες και πιστοποιήσεις; Γιατί δεν βάζετε χέρι στους κατασκευαστές πλυντηρίων που μια κάλτσα να εγκλωβιστεί, ένα ρουλεμάν να σκάσει, πάει όλος ο κάδος στον κάλαθο; Ή μήπως μπροστά στη Siemens τη Bosch κ.ο.κ. η οικολογική σας συνείδηση πάει περίπατο; Δεν χρειάζεται να πω περισσότερα, τα λέει πολύ καλά αυτό εδώ το άρθρο. Το λέει και ο καλός κυριούλης του YouTube, από 13:34 έως 14:25: disgraceful. Με λίγα λόγια, ο σχεδιασμός του κάδου δεν έχει άλλάξει: οι θέσεις των βιδών υπάρχουν ακόμα (και το είδα στην πράξη, ακριβώς έτσι είναι!) Για να γλιτώσουν λοιπόν μια χούφτα βίδες και να εγκαταστήσουν "built-in obsolescence" στη συσκευή σας, οι κατασκευαστές συγκολλούν τα δυο μισά του κάδου και κάνουν την ασφαλή επισκευή αδύνατη (η πατέντα του πριονίσματος όπως ανέφερα είναι επισφαλής και εγώ τουλάχιστον ΔΕΝ τη ρισκάρω).

Οπότε πρέπει να αγοράσω νέο πλυντήριο. Έψαξα, ρώτησα, μέχρι και σε φόρουμ γράφτηκα για να βρω πλυντήριο με επισκευάσιμο κάδο. Εις μάτην: οι κατασκευαστές ενωμένοι, φανατικοί οπαδοί του συγκολλημένου κάδου. Οπότε ψάχνω να βρω ελληνική συσκευή, να στηρίξω τους έλληνες εργαζόμενους: και πάλι τζίφος, η Πίτσος και η Εσκιμό έχουν μετακομίσει Τουρκία. Μια λύση μένει: να βρω συσκευή με κάδο που δε στοιχίζει όσο ένα καινούργιο πλυντήριο. Και αυτή που βρήκα είναι μάρκας BEKO, ρωτάω και μαθαίνω ότι ο κάδος κομπλέ στοιχίζει 70 Ευρώ. Η οικολογία πάει περίπατο βέβαια με το να πετάς τον κάδο για οτιδήποτε πρόβλημα παρουσιαστεί μέσα του, όμως τουλάχιστον δεν παρασύρει μαζί και την υπόλοιπη συσκευή... α και η προέλευση της συσκευής; Τουρκική. Ορίτζιναλ. Ουδέν σχόλιο περαιτέρω: η τέλεια ήττα.

Και εδώ τελειώνει η τριλογία για το πλυντήριο. Πολλοί μου είπαν "είσαι τρελή, τι ψάχνεις; σίριαλ το έχεις κάνει!" Αστειεύεστε; Στην πορεία ένα διδακτορικό στην ανατομία πλυντηρίου τιμής ένεκεν το έβγαλα (θα ανεβάσω σύντομα φωτογραφίες για του λόγου το αληθές). Τα συμπεράσματά μου επίσης τα έβγαλα. Πάμε για άλλα τώρα :-)

Χειρουργική οικιακών συσκευών: Μέρος 2ο (η διάγνωση)

Από το Σάββατο που ξεκίνησα να ασχολιέμαι με τα προβλήματα του Πλυντηρίου Βου έχω μάθει συγκλονιστικά πράγματα... όπως π.χ. ότι μια πολύ κοινή αιτία είναι οι μπανέλες των σουτιέν: εδώ δεν παίζει γιατί τα VS μου τα πονάω και τα βάζω σε ειδική θήκη για ευαίσθητα, γενικώς οι θήκες αυτές βολεύουν ΠΑΡΑ πολύ και για ένα επιπλέον λόγο: τα μικρά ρουχαλάκια δεν μπορούν να φύγουν και να βρεθούν στις σωληνώσεις με αποτέλεσμα να δημιουργούν τα θέματα που προσπαθώ να λύσω τώρα. ΑΦΟΥ το φτιάξω το ρημάδι, μέχρι και τα καλτσάκια θα μπαίνουν σε θήκες, δεν τη ξαναπατάω!

Στην προηγούμενη ανάρτηση είχα σταματήσει στην αντίσταση, που έχει σφηνώσει για τα καλά και δεν φεύγει με τίποτα: έβλεπα στα βίντεο τους τεχνικούς να τραβάνε την αντίσταση και αυτή απαλά να γλιστράει προς τα έξω και μουρχόταν να σπάσω το δικό μου! Ωστόσο μου έλειπαν δυο εργαλεία: η πένσα με λοξή μύτη και το εργαλείο με άγκιστρο που χρησιμοποιούσε ο κυριούλης. Πάω στο κατάστημα, βρίσκω τη πένσα... το άλλο εργαλείο δεν υπήρχε. Οπότε έκανα βόλτες ψάχνοντας καμιά ιδέα για πατέντα. Και πέφτω πάνω σε αυτό εδώ το σημειολογικό αριστούργημα:

Η εκδίκηση του Χίτσκοκ :-)

Δηλαδή συγγνώμη: και ταινία, και τρόμου, και για πουλιά, και από την Interfilm. Υποκλινόμαστε στον Marketing Manager της εταιρίας :-))))))))

Όμως λύση για το άλλο εργαλείο δεν είχα... τα παιδιά του μαγαζιού με ξερουν χρόνια, έχουμε φτιάξει μαζί αμέτρητες κομψές πατέντες. Και η ιδέα ήρθε: μου φέρνει ένα ξύλινο χερούλι γενικής χρήσης και μου λέει να, εδώ πάνω θα βιδώσουμε ένα άγκιστρο. Και συμπληρώνω εγώ: από την άλλη μεριά θα βιδώσουμε ένα άλλο άγκιστρο άλλου μεγέθους και διαμέτρου, και θα το κάνουμε 2 σε 1 το εργαλείο. Γι'αυτό η Ελλάδα ποτέ δεν πεθαίνει, όσο και να μας πατάτε κάτω: θα βρίσκουμε τη λύση και θα είναι και καλύτερη από τη δική σας! Κόστος: 1,20 Ε :)

Το εργαλείο - πατέντα. Πήρα και δεύτερο (ίδιο από τη μια πλευρά, άλλο άγκιστρο από την άλλη για ακόμα μεγαλύτερη πρακτικότητα) γιατί διαπίστωσα στη συνέχεια ότι είναι πάρα πολύ χρήσιμο για την ανέλκυση βαριών αντικειμένων, όπως π.χ. ο κάδος του πλυντηρίου (στην επόμενη ανάρτηση οι λεπτομέρειες!)

Όμως το πρόβλημα παρέμενε: η αντίσταση ακλόνητη. Οπότε, απεγνωσμένη, γράφω ένα σχόλιο στο βιντεάκι του κυριούλη... και απαντάει! Και μου γράφει το τηλέφωνό του να τον πάρω! Και παίρνω, βγαίνει τηλεφωνητής, αφήνω το δικό μου νούμερο και με παίρνει αυτός! Και μου προτείνει να αφαιρέσω το σωλήνα που οδηγεί από τον κάδο στην αντλία (sump hose). Εύκολο: το έχω ήδη κάνει στο άλλο πλυντήριο.

Το περίεργο είναι ότι δεν έχει "μπίλια προστασίας" (siphon ball), ούτε παγίδα για τον εγκλωβισμό μικροαντικειμένων. Βρήκα ένα μικρό κέρμα, καθάρισα το σωλήνα, κοίταξα μέσα στην τρύπα - πλέον η αντίσταση φαίνεται από εκεί - αλλά δεν βρήκα τίποτα. Γύρισα τον κάδο σιγά-σιγά μήπως "πέσει" στην τρύπα το εγκλωβισμένο αντικείμενο... τίποτα. Οπότε δεν μένει παρά μια λύση: ΧΕΙΡΟΥΡΓΕΙΟ. Στο Μέρος 3ο. (τριλογία έφτιαξα πάλι... ας είναι τουλάχιστον αίσιο το τέλος του "δράματος"...).

Και μαζεύω τώρα το κουράγιο για να ανοίξω τον "ασθενή"... τόσο hardcore επέμβαση σε συσκευή δεν έχω ξανακάνει. Tomorrow is the big day... θα επανέλθω με το αποτέλεσμα!!!

Χειρουργική και επισκευή οικιακών συσκευών: Μέρος 1ο

Με επισκευή πλυντηρίου έχω ασχοληθεί ξανά (εδώ καθαρισμός αντλίας που δεν αντλεί το νερό από τον κάδο και εδώ παραγγελία και αλλαγή του μεντεσέ της πόρτας). Αυτό ήταν το πιο παλιό πλυντήριο, ένα Πίτσος πεντάκιλο με παροχή ζεστού και κρύου νερού, από το 2004. Φυσικό και επόμενο ήταν ο Μέρφι να χτυπήσει και το άλλο μου πλυντήριο - ένα Candy του 2007 εξάκιλο με βάθος 40εκ., δλδ "στενό" αλλά με πόρτα κανονικά μπροστά και όχι από πάνω. Πριν από ένα μήνα παρατήρησα ότι έκανε θόρυβο στο στύψιμο... ο θόρυβος έφυγε αλλά διαπίστωσα στη συνέχεια ότι ο κάδος "εν κενώ" με το ζόρι που γύριζε (ενώ κανονικά όταν το περιστρέψεις λίγο με το χέρι συνεχίζει ελεύθερα να γυρνάει για λίγο μέχρι να σταματήσει λόγω τριβής). Συνέχισα να το χρησιμοποιώ, για να κερδίσω χρόνο μέχρι να βρω πώς θα λύσω το πρόβλημα. Άρχισαν όμως άλλα: τα πλυμένα ρούχα μύριζαν, καθάρισα το φίλτρο (αυτό έχει φίλτρο σε αντίθεση με το άλλο που δεν έχει), συνέχισαν να μυρίζουν τα πλυμένα... Μέχρι που άρχισα να ψάχνω στο Ίντερνετ - στα αγγλικά πάντα, δυστυχώς ελάχιστοι έχουν ασχοληθεί στα ελληνικά και όσοι το έκαναν ήταν συνήθως για να τραβήξουν κόσμο στο site τους και να τους κάνουν πελάτες για υπηρεσίες επισκευής.

Θα αναρωτηθεί κανείς: "μα γιατί να έχεις δυο πλυντήρια"; Όσοι γνωρίζουν τις συνθήκες καθημερινής διαβίωσής μου, καταλαβαίνουν... (δείτε τις αναρτήσεις με ετικέτα "ανοξική εγκεφαλική βλάβη")

Με την τεχνική της "διαφορικής διάγνωσης" καταλήγω ότι το πρόβλημα ΜΑΛΛΟΝ έγκειται στον εγκλωβισμό κάποιου μικρού ρούχου στο κενό μεταξύ του ανοξείδωτου κάδου και του πλαστικού εξωτερικού τυμπάνου: κι όμως συμβαίνει, ειδικά όταν "παραφορτώσεις" το πλυντήριο και πιέζονται τα ρούχα προς το λάστιχο της πόρτας (ένοχη). Επίσης, το γεγονός ότι μυρίζουν τα ρούχα ΜΑΛΛΟΝ σημαίνει ότι φταίει εκείνο το εγκλωβισμένο μικρό ρούχο που μαζεύει νερό σαπουνάδα και βρώμα, και μοιράζεται αυτή την ομορφιά με την πλύση.

Φαντάζομαι ότι κάποτε οι χειρουργοί πριν ανοίξουν έναν άνθρωπο, κάπως έτσι πορευόντουσαν: παρατηρούσαν τα συμπτώματα, έκαναν κλινική εξέταση, τα συνδύαζαν και με βάση την εμπειρία τους προσπαθούσαν να εντοπίσουν πού ήταν το πρόβλημα πριν βάλουν νυστέρι. Στην εποχή μας η απεικονιστική και εργαστηριακή τεχνολογία τους έχει δώσει τη δυνατότητα να δουν και να σιγουρευτούν ότι όντως είναι έτσι πριν ανοίξουν τον άνθρωπο. Με λίγα λόγια, αν είχα τη δυνατότητα να κάνω μια αξονική ή έστω μια ακτινογραφία στο πλυντήριό μου, θα έβλεπα αν όντως υπήρχε ρούχο εγκλωβισμένο όπως υποψιάζομαι και δεν θα ρίσκαρα το χρόνο μου και τον κόπο μου για να διαπιστώσω ότι τελικά το πρόβλημα είναι άλλο (μικρό το ρίσκο, μπροστά σ'αυτό που αντιμετώπιζε ο χειρουργός του 19ου αιώνα και πίσω). Υπάρχει όμως ένα σουπερ εργαλείο που βοηθάει σ'αυτές τις περιπτώσεις: δεν το γνώριζα, το είδα σε ένα βίντεο και θα το αποκτήσω το συντομότερο δυνατό. Πρόκειται για ένα καλώδιο με κάμερα στην άκρη του, το οποίο το συνδέεις με τη micro usb του κινητού σου και σου δείχνει στην οθόνη τι βλέπει η κάμερα. Ρώτησα στο τοπικό κατάστημα τεχνολογίας και δεν το έχει, μού σύστησε να ψάξω στο ebay. Μια αναζήτηση στο Google βγάζει πάμπολλα αποτελέσματα σε καλές τιμές: φροντίστε όμως να λειτουργεί και με Αndroid/iOS και όχι μόνο Windows.

Η έρευνά μου έδειξε ότι ο πιο "εύκολος" τρόπος είναι να αφαιρέσω την αντίσταση: αν είμαι τυχερή, το ξένο αντικείμενο θα βρίσκεται εκεί στην υποδοχή, ή γυρνώντας τον κάδο θα πέσει εκεί οπότε μπορεί εύκολα να αφαιρεθεί.

Πάμε να δούμε πώς γίνεται:

Πρώτα φυσικά πρέπει να εντοπίσεις πού είναι η αντίσταση. Αυτό διαφέρει από μάρκα σε μάρκα οπότε καλό είναι να κάνετε μια αναζήτηση στο YouTube για να βρείτε το βίντεο που θα σας καθοδηγήσει (κατά 99% θα υπάρχει). Στο δικό μου ήταν στην πίσω πλευρά, και αφαιρώντας έξι βίδες με καστάνια έβγαλα το πίσω κάλυμμα:

Να και η αντίσταση, με τους τρεις ακροδέκτες (φάση, γείωση, ουδέτερος)

Αφαιρούμε προσεκτικά τουε ακροδέκτες με ένα κατσαβιδάκι (επίπεδο, όχι σταυρός). Καλό είναι να βγάλουμε μια φωτογραφία πρώτα για να μη μπερδευτούμε με τα καλώδια. Εδώ είναι αρκετά εύκολη περίπτωση, αφού το μήκος "μαρτυρεί" τη θέση. Εννοείται πως η γείωση είναι πάντα κίτρινο-πράσινο καλώδιο.

Ξεβιδώνουμε με καστάνια το παξιμάδι της βίδας που συγκρατεί την αντίσταση στη θέση της, και χωρίς να το ξεβιδώσουμε τελείως - λίγο πριν "φύγει" από το σπείρωμα δλδ - σπρώχνουμε τη βίδα προς τα μέσα για να ελευθερώσει την ασφάλεια της εσωτερικής μεταλλικής πλάκας. Μεταξύ των δυο πλακών παρεμβάλλεται ένα χοντρό λάστιχο που λειτουργεί ως φλάντζα για να στεγανοποιεί την αντίσταση. Και κάπου εδώ αρχίζουν οι περιπέτειες: το λάστιχο με τα χρόνια και τα άλατα έχει διασταλλεί και δεν κουνιέται ρούπι η αντίσταση.

Εδώ κατά λάθος έβγαλα το παξιμάδι, με αποτέλεσμα να βγει πιο έξω η αντίσταση αλλά και πάλι σφηνώνει στο λάστιχο και κινδυνεύει με σίγουρη καταστροφή αν επιμείνουμε.

Πάλεψα πάνω από μια ώρα προσπαθώντας με δυο κατσαβίδια γύρω-γύρω να χαλαρώσω το λάστιχο και να τραβήξω προς τα έξω την αντίσταση... μάταια. Οπότε αύριο το πρωί πάω να αγοράσω πένσα με μύτη και κατσαβίδι με άγκιστρο (το δεύτερο δεν είναι σίγουρο ότι θα το βρω εδώ), όπως έχει ο γνωστός καλός κυριούλης.
 
Η συνέχεια στην επόμενη ανάρτηση: βλέπω να μη βγαίνει με τίποτα η αντίσταση και να αναγκάζομαι να κάνω βίδες το πλυντήριο όπως εδώ. 

Αν ήξερα τουλάχιστον ότι όντως αυτό ήταν το πρόβλημα, θα είχα περισσότερη αυτοπεποίθηση ότι κάνω το σωστό, γιατί τώρα με educated guess πορεύομαι. Περίπου όπως ο χειρουργός της προ-απεικονιστικής εποχής.
Respect στη σύγχρονη ιατρική τεχνολογία...

Υ.Γ. Σε κάθε σπίτι το δίχως άλλο θα υπάρχει και ο "φωτεινός παντογνώστης": είναι εκείνοι οι τύποι που δεν χρειάζονται ούτε γνώσεις, ούτε διάβασμα, ούτε προετοιμασία για μια εργασία... έχουν άποψη επί παντός επιστητού και αν τυχόν και αμφισβητήσεις την αυθεντία τους ("κι εσύ πότε ασχολήθηκες και ξέρεις το πρόβλημα και τη λύση;" "έτσι, ξέρω!") κινδυνεύεις να βρεθείς και χρεωμένος... Ο δικός μας φωτεινός θεώρησε ότι πρόσβαση θα είχα από το λάστιχο της πόρτας... οπότε το πείραξε, διαπίστωσε το λάθος του και φυσικά τα άκουσε επειδή δεν έφτανε το πρόβλημα που είχα... τώρα επιπλέον έχω να βγάλω το καπάκι του πλυντηρίου ώστε να έχω πρόσβαση για να μοντάρω ξανά το λάστιχο στη θέση του.

 

Πλυντηρίου επισκευές συνέχεια: παραγγέλνουμε και τοποθετούμε ανταλλακτικό μεντεσέ

Στην προηγούμενη σχετική ανάρτηση είχα αναφέρει ότι εκκρεμούσε η επισκευή του μεντεσέ της πόρτας του πλυντηρίου...

Όμως χρειάστηκε να κάνω και μια "light επανάληψη" της προηγούμενης επισκευής: πώς γίνεται το πλυντήριο να δούλευε 12 συναπτά έτη χωρίς να βουλώσει μια φορά η αντλία και μέσα σε δυο μήνες βούλωσε δυο φορές, μόνο ο Μέρφι το ξέρει... δεν αντλούσε πάλι τα νερά οπότε με άλλη μαεστρία πλέον έκανα την ίδια διαδικασία για να αφαιρέσω αυτό που ήταν τελικά μια μπάλα από χνούδι:

Μόνο που αυτή τη φορά σταμάτησα εκεί που εντόπισα την αιτία του προβλήματος (δλδ δεν έλυσα τους σωλήνες από τον κάδο για να φτάσω πιο μέσα). Το πλυντήριο λειτούργησε και πάλι κανονικά.
Πάμε τώρα για τη συνέχεια:


Βρίσκουμε το ανταλλακτικό

Καταρχάς, το βασικό πρώτο βήμα για να ξεκινήσουμε είναι να ξέρουμε πού γράφει ποιο είναι το ακριβές μοντέλο του πλυντηρίου, για να βρούμε στη συνέχεια το κατάλληλο ανταλλακτικό. Η πληροφορία αυτή είναι συνήθως σε πινακίδα στην εσωτερτική πλευρά της πόρτας:

Γουγκλάρουμε λοιπόν εν προκειμένω PITSOS WFDPΙ61GR και ψάχνουμε τιμές και διαθεσιμότητα. Για παλιά μοντέλα το πιθανότερο είναι να βρείτε κάποιο συμβατό κομμάτι και όχι γνήσιο ανταλλακτικό: ακόμα καλύτερα, αφού θα το βρείτε πολύ πιο φτηνό! Τα σοβαρά και αξιόπιστα site δε ρισκάρουν να σας δώσουν λάθος πληροφορία και να μείνετε δυσαρεστημένοι (και να το πείτε σε 5-6 γνωστούς σας με τη γνωστή πολλαπλασιαστική επίδραση της αρνητικής κριτικής). Παράγγειλα τελικά το ανταλλακτικό από την εταιρία Ransom Spares στην Αγγλία με συνολικό κόστος γύρω στα 20 Ευρώ. Ήρθε σε περίπου 3 εβδομάδες, παρέα με μια δωροεπιταγή  για γενναία έκπτωση σε κρασιά (άχρηστη σε μένα, χρήσιμη στην κόρη που σπουδάζει στο Μάντσεστερ ;-).

Το ανταλλακτικό. Το original που γράφει έχει νόημα, αφού τα Πίτσος είναι γενικώς συμβατά με Bosch και Siemens...

Αν και λειτουργούσε το πλυντήριο, η πόρτα "κρεμόταν" στον αέρα αφού είχε σπάσει το κάτω μέρος του μεντεσέ.

Τοποθέτηση

Πανεύκολη! Το μυστικό είναι το κατσαβίδι Torx: χωρίς αυτό μάλλον δε γίνεται δουλειά στα παλιά PITSOS... και στην πόρτα έχουν βίδες-"αστερίσκους". (αν δεν έχετε πηγαίντε στο Leroy Merlin - από εκεί πήρα τα δικά μου - ή σε κάποιο μαγαζί με εργαλεία και αγοράστε ένα σετ, δεν κάνει πάνω από 10 Ευρώ και με την πρώτη επισκευή έχει κάνει απόσβεση)

Το κατσαβίδι που θα κάνει τη δουλειά

Η συσκευασία δεν είχε οδηγίες αλλά δεν χρειάζονται: ξεβιδώνουμε πρώτα τις βίδες που ενώνουν την πόρτα με το πλυντήριο και την ανασηκώνουμε ελαφρώς για να ξεκουμπώσει. Αφού την αφαιρέσουμε ξεβιδώνουμε τις βίδες στην εσωτερική επιφάνεια της πόρτας και ανασηκώνουμε το "δαχτυλίδι" για να αφαιρέσουμε το σπασμένο μεντεσέ.

Αφαιρούμε το σπασμένο μεντεσέ.

Στη συνέχεια τοποθετούμε τον καινούργιο στη θέση του και τον περιστρέφουμε προς τα έξω για να βιδώσουμε ξανά στη θέση του το εσωτερικό δαχτυλίδι.  
Η υπεροχή της γυναίκας-μάστορα: βλέπει το ξεμοντάρισμα ως μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να καθαρίσει σαπούνια, βρωμιές και άλατα που δεν είναι προσβάσιμα σε κανονική λειτουργία :)

Το ανταλλακτικό "κουμπώνει" τέλεια στη θέση του.

Βιδώνουμε το εσωτερικό δαχτυλίδι αφού πρώτα καθαρίσουμε την πόρτα από σαπούνια και άλατα ετών...

Οι βίδες ήταν άσπρες από τα άλατα, με λίγο Βιοκάλ καθάρισαν μια χαρά

Τέλος βιδώνουμε την πόρτα στο πλυντήριο και ελέγχουμε αν κλείνει σωστά. Συνολικός χρόνος: 20 λεπτά (μαζί με το καθάρισμα).

Η επισκευή ολοκληρώθηκε με επιτυχία:)

Συμπέρασμα
Με 20 Ευρώ και 20 λεπτά χρόνου, η δουλειά έγινε σωστά και νοικοκυρεμένα. Ο τεχνικός πόσα θα ζητούσε και πόσων καρδιναλίων ύφος θα φορούσε, δεν θα μάθω ποτέ:-)

Σε λίγο ξημερώνει η τελευταία μέρα του 2016... χαρούμενη κι εγώ (όπως και όλη η υφήλιος) που φεύγει ένας δύσκολος χρόνος, λες και ο επόμενος θα συνοδεύεται από εγγύηση ποιότητας... Η επόμενη ανάρτηση θα ονομάζεται "Αντί Ευχών"... εντός ολίγων ημερών!

Πώς να επισκευάσετε το παλιό πλυντήριο που δεν αντλεί νερά από τον κάδο

Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη "με αγάπη" στη νεόφερτη Μάυρη Παρασκευή του κανιβαλισμού στην κατανάλωση :)

Το πρόβλημα: πλυντήριο PITSOS VARIO 711 με παροχή κρύου και ζεστού νερού, μοντέλο του 2004, αρνείται να αντλήσει τα νερά από τον κάδο (βασικά μ***κία έκανα: έχω δεύτερο πλυντήριο και το Πίτσος το χρησιμοποιώ για "πρόχειρο", πέταξα λοιπόν μέσα ένα χαλάκι και διαλύθηκε η από κάτω αντιολισθητική πλευρά. Μικρό το κακό για το χαλί, μεγάλο για το πλυντήριο. Ποτέ ξανά τέτοιο λάθος!)
Η λύση: Δύσκολη. Το φυλλάδιο δεν έχω ιδέα που βρίσκεται. Ούτε στο Ίντερνετ υπάρχει (σιγά μην ανέβαζαν πριν 12 χρόνια οι εταιρίες τα φυλλάδιά τους... και αν τα ανέβαζαν τώρα για τους ιδιοκτήτες παλιών πλυντηρίων θα το έκλειναν το μαγαζί).
Πρέπει να καθαρίσω το φίλτρο... βγάζοντας όμως την τάπα βλέπω ότι δεν υπάρχει καν φίλτρο.

 Πάμε στο YouTube για ιδέες: ευτυχώς υπάρχουν ένα σωρό καλοί άνθρωποι με χρόνο και όρεξη και που ανεβάζουν διάφορα DIY βίντεο (συνήθως στα αγγλικά). Το πιο χρήσιμο ήταν αυτό (νάναι καλά ο κυριούλης που το ανέβασε :) )

Υπάρχουν δυο τύποι αντλιών: με και χωρίς φίλτρο. Προφανώς είμαι στην κατηγορία "χωρίς". Που σημαίνει ότι πρέπει να ξεμοντάρω την αντλία (αλλά και φίλτρο να υπάρχει, μερικές φορές "φρακάρει" από κέρμα, σύρμα κ.ο.κ. οπότε ούτως ή άλλως πρέπει να ξεμοντάρεις).

Πρώτη κίνηση να ξαπλώσουμε το πλυντήριο (εγώ το ακούμπησα στην πίσω πλευρά πάνω σε ένα χαμηλό πλαστικό σκαμπό)
Πρώτο εμπόδιο η βίδα: ούτε σταυρός, ούτε άλλεν...

Θυμάμαι ότι κάπου έχω ένα σετ με κατσαβίδι που περιλαμβάνει και την περίεργη μύτη σε σχήμα αστερίσκου (Torx λέγεται). Εννοείται πως δυο μήνες παντού μπροστά μου το έβλεπα, τώρα που το χρειάζομαι δεν το βρίσκω.

ΠΑΡΕΝΘΕΣΗ: Στην αναζήτηση διαπιστώνω ότι η ντουλάπα στο μπαλκόνι έχει γεμίσει στον πάτο νερά από τη βροχή. Επιτόπου έκανα μια τρύπα με το τρυπάνι στο κέντρο του πάτου για να αποχετεύονται τα νερά

Ευτυχώς θυμήθηκα πού ήταν το κατσαβίδι. Ξεκινάμε:
 
1) Αφαιρούμε τη βίδα και στρίβουμε το μαύρο περίβλημα λίγο δεξιά για να ελευθερωθεί από τη λαμαρίνα.

2) Αποσυνδέουμε προσεκτικά τους δυο ακροδέκτες (ένας με κόκκινο + μαύρο καλώδιο, ένας με πράσινο) από την αντλία

Βλέπουμε ότι το περίβλημα είναι συνδεδεμένο με δυο σωλήνες: δεξιά ο γνωστός γκρί σωλήνας της αποχέτευσης και αριστερά έυκαμπτος μαύρος σωλήνας "ακορντεόν" που ξεκινάει από τον κάδο.

Αριστερά ο σωλήνας από τον κάδο, δεξιά ο σωλήνας της αποχέτευσης

2) Με πένσα (κατά προτίμηση με μακρύ ρύγχος) ανοίγουμε το σφιγκτήρα που συγκρατεί το άκρο του σωλήνα αποχέτευσης και τον αποσυνδέουμε. Με τον ίδιο τρόπο αφαιρούμε και το σωλήνα του κάδου.

3) Στη  συνέχεια αποσυνδέουμε την αντλία από το μαύρο περίβλημα. Αυτό γίνεται στρίβοντας προσεκτικά μέχρι να ξεκουμπώσει.

4) Βάζετε σε μια στεγνή μεριά την αντλία. Και τώρα αρχίζει να πέφτει όλη η γλίτσα μέσα από το μαύρο περίβλημα: σκουπίδια, κλωστές, σιδερικά...

5) Παίρνουμε το μαύρο περίβλημα και το βάζουμε κάτω από τη βρύση να καθαρίσει καλά.

6) Αν σταματήσουμε εδώ θα έχουμε κάνει μισή δουλειά: μιας και φτάσαμε ως εδώ θα καθαρίσουμε και το σωλήνα του κάδου. Ανοίγουμε δεξιά το σφιγκτήρα με την πένσα, μετά χαλαρώνουμε τη βίδα στο δαχτυλίδι που συγκρατεί το σωλήνα στον κάδο (αυτή η βίδα θέλει απλό σταυροκατσάβιδο). Πλένουμε το σωλήνα κάτω από τη βρύση. Φροντίζουμε να καθαρίσει καλά και κάτω από τη προστατευτική σφαίρα (εγώ έχωσα το χέρι μου και μέσα στον κάδο να μαζέψω και τα σκουπίδια που είχαν εγκλωβιστεί εκεί)

7) Τώρα που όλα είναι καθαρά, συναρμολογούμε πάλι το σύστημα: πρώτα τοποθετούμε το σωλήνα του κάδου στη θέση του και σφίγγουμε τη βίδα. Κουμπώνουμε την αντλία στο περίβλημα, συνδέουμε τους ακροδέκτες, συνδέουμε το μαύρο και το γκρι σωλήνα, τοποθετούμε στη θέση τους τους σφιγκτήρες. Κουμπώνουμε το περίβλημα στη λαμαρίνα και την τοποθετούμε στη θέση της. Σταυρώνουμε 3 φορές (όπως τα τοστάκια Ήπειρος) και σηκώνουμε όρθιο το πλυντήριο. Βάζουμε το γκρι σωλήνα στην αποχέτευση και συνδέουμε το πλυντήριο στην πρίζα. Αν όλα έχουν πάει καλά είμαστε έτοιμοι να δούμε τι καταφέραμε. Πάντως το δικό μου έπλυνε μια χαρά:-)

Προσοχή να είναι σφιχτές όλες οι συνδέσεις στο μοντάρισμα μετά

Και κάπως έτσι γλίτωσα 300 Ευρώ για καινούργιο, ή "όσα του λείπουν από το ταμείο" + ύφος απαξίωσης από τον τεχνικό. Επιπλέον γνώρισα την ανατομία του πλυντηρίου ρούχων. Μένει να παραγγείλω ανταλλακτικό μεντεσέ για την πόρτα: έχει σπάσει το ένα άκρο εδώ και ένα μήνα. Βρήκα συμβατό σε πολύ καλή τιμή και μένει μόνο να το παραγγείλω.

Αν ήμουν στη Σουηδία θα με επιβράβευε το κράτος για την επιμονή μου να επισκευάσω το πλυντήριο... εδώ το δίλημμα είναι: "ξενυχτάω έξω από το ...... (Κωτσόβολο, Media Mrkt κ.ο.κ.) και μόλις ανοίξουν οι πόρτες γίνομαι ο Κόναν ο Βάρβαρος γιατί είναι τρέντυ το Μπλακ Φράιντεϊ" ή εξασκώ το μυαλό και τα χέρια μου, προστατεύω το περιβάλλον και αν θέλω σώνει και καλά να πετάξω μερικά Ευρώ ας πάνε τουλάχιστον σε ταξίδι ή σε κάτι ωφέλιμο και ευχάριστο τέλος πάντων.

Έκατσα και τα έγραψα όλα αυτά γιατί δεν υπάρχει καμμία απολύτως οδηγία στα ελληνικά για το πώς γίνεται μια τέτοια επισκευή: πιστεύω πως παρόμοια θα είναι η διαδικασία και για άλλα μοντέλα/μάρκες. Ελπίζω να χρησιμεύσει... και μη διστάσετε να αφήσετε σχόλιο: αν μπορώ, με χαρά θα βοηθήσω! Καλό ΠΣΚ, και μαύρη να είναι μόνο η νύχτα στα βουνά :-)

Σημειώσεις μαστορικής.

Μετά από πολύ καιρό, μια ανάρτηση σε μορφή "σημειώσεων" για τα μαστορέματα του τελευταίου μήνα, μπορεί να μου ξαναχρειαστούν μελλοντικά και η μνήμη είναι πτητικό πράμα, ε αν φανούν χρήσιμες και σε άλλους, ακόμα καλύτερα:) Στοκάρισμα: Ξεχνάμε πρώτα-πρώτα τη μεταλλική σπάτουλα με το χερούλι. Πήρα ένα σετ εύκαμπτες πλαστικές (ατσαλίνες τις λέει στη συσκευασία), 4 διαφορετικά μεγέθη με 80 λεπτά σύνολο. Ειδικά η μικρή - ό,τι πρέπει για μικρές τρυπούλες στον τοίχο - είναι εργαλείο. Οι μεγαλύτερες για μεγάλες "ζημιές", όπως ρωγμές σαθρά κλπ. Στόκος: Έτοιμο χρησιμοποιώ (σιγά μην μπλεχτώ με σκόνες νερά ανακατέματα), ξεκίνησα με stococryl της Βιβεχρώμ, δουλεύεται εύκολα, τρίβεται εύκολα, αλλά για μεγαλύτερες επιφάνειες θέλει πολλά περάσματα για να στρώσει. Μου έφερε κατά λάθος μια άλλη ο άντρας μου όταν μου τέλειωσε το δεύτερο δοχειάκι, δεν θυμάμαι το όνομά της, αλλά είναι ελαστομερές και σχεδόν με τη διπλάσια τιμή. Λέει για πλήρωση ρωγμών και αρμών. Μη έχοντας άλλη επιλογή, τη χρησιμοποίησα και ενθουσιάστηκα με το πόσο εύκολα πιάνει και απλώνει: κάλυψα σε 10 λεπτά μια τεράστιου μήκους ρωγμή στο σενάζι. Έβαλα παραπάνω υλικό πάνω και κάτω από τη ρωγμή σκεφτόμενη δεν πειράζει, θα το φέρω στα ίσια του με το τρίψιμο. Αμ πως. ΔΕΝ τρίβεται. Οπότε προσέχουμε να κάνουμε ΑΚΡΙΒΩΣ αυτο που λέει η συσκευασία: τη ρωγμή. Ούτε πάνω, ούτε κάτω. Βοηθάει να χρησιμοποιήσεις το δάχτυλο, και ίσα-ίσα άπλωμα με τη σπάτουλα. Στο σοβατεπί, κενό τουλάχιστον 5 χιλ. με τον τοίχο. Πλήρωση με το μισοστεγνωμένο stococryl που ευτυχώς δεν πέταξα (το είχε βρει η μικρή ξέμπαρκο, το άνοιξε και άπλωνε με το πινέλο στόκο στα σκαλιά της αλουμινένιας σκάλας μου. Το πήρα χαμπάρι την επόμενη μέρα). Μια χαρά έγινε. Αστάρι πλαστικού: Ήξερα για αστάρια, αλλά δεν είχα χρησιμοποιήσει ποτέ σε πλαστικό χρώμα. Μια μέρα που ξεκαθάριζα παλιά αντικείμενα, πήρα τηλέφωνο τον παπά μαθητή μου να του χαρίσω έναν παροπλισμένο υπολογιστή, που δούλευε μια χαρά (έτσι τουλάχιστον νόμιζα) επειδή ο τεχνικός του είχε πάρει 150Ε να φτιάξει τον δικό του, χωρίς αποτέλεσμα. Έτυχε να του αναφέρω ότι έβαφα, μου λέει για το αστάρι και κατεβαίνει στο σπίτι για ανταλλαγή προϊόντων (μια κεντρική μονάδα Quest = ένα πεντάκιλο αστάρι). ΕΥΤΥΧΩΣ που μου το έφερε. Το αστάρι δημιούργησε μια τέλεια βάση πάνω σε πολλά στοκαρίσματα και σε δωμάτιο που είχε τουλάχιστον δεκαετία να βαφτεί. Το αποτέλεσμα βγήκε επαγγελματικού επιπέδου (δια χειρός της μεγάλης κόρης, που πρώτη φορά ασχολήθηκε και έγινε το πρώτο μαστόρι, άσε που έτριψε τον τοίχο από πάνω μέχρι κάτω, όχι μόνο στα στοκαρίσματα. Πού εγώ κουράγιο για τέτοιες πολυτέλειες!) Ο υπολογιστής όμως... μόλις πήγε να τον βάλει στο ρεύμα, του πέταξε τις ασφάλειες. Έφερε και τους δυο στο σχολείο, όπου τους ανέλαβε ο μαθητής Φώντας. Το δεξί μου χέρι, εξαιρετικές τεχνικές γνώσεις, υποκλίνομαι. Δεν προλάβαινα καν να βάλω χέρι εγώ, μόνος του έφτιαξε τον υπολογιστή του παπά που δεν είχε φτιάξει ο επαγγελματίας (να τσεπώσει τα 150 ήξερε). Όλοι ευχαριστημένοι: κι εγώ με το αστάρι μου, και ο παπάς με τον υπολογιστή του:) Χρώμα πλαστικό: Πήρα έναν κωδικό για όλα τα δωμάτια (WP011 του Ξιφίτα, λευκό που "σπάει" ίσα-ίσα). Το ίδιο στα ταβάνια. Έτσι, ό,τι περισσέψει από ένα δωμάτιο, πάει στο επόμενο. Ταβάνια με το ίδιο (γίνονται πολύ πιο εύκολα τα "κοψίματα"). Σε κάθε δωμάτιο λοιπόν, στοκάρισμα - τρίψιμο - ένα χέρι αραιωμένο αστάρι (200-300% αραίωση θέλει, να δημιουργηθεί ίσα-ίσα ένα "φιλμ" στον τοίχο) - δυο χέρια πλαστικό. Αν το παλιό χρώμα ήταν ίδιο (μέχρι στιγμής έχουμε καλύψει γαλάζιο και μπεζ-σκατουλί) ίσως να έφτανε και ένα χέρι. Αλλά όταν έχουν τα δωμάτια να βαφτούν 15 χρόνια (πού χρόνος και κουράγιο για βάψιμο με τις οικογενειακές τραγωδίες της τελευταίας 15ετίας), μετά από πολύ κόπο (απομάκρυνση σκόνης, αποκατάσταση σαθρών κλπ. πριν το βάψιμο), η χαρά που νιώθεις όταν τα βλέπεις σαν καινούργια, είναι απερίγραπτη. Πήρα και εύσημα ως μάστορας από τον πατέρα μου:) Τρυπάνι: Χτες έβαλα ένα καινούργιο κουρτινόξυλο (ωραιότατο με 13 Ε μόνο, σε αντικατάσταση ενός απαρχαιωμένου αμερικάνικου συστήματος που είχαμε). Όταν κάνω τρύπα πάντα χρησιμοποιώ μύτη για το τρυπάνι κατά 2 χιλ. μικρότερο από το ΟΥΠΑΤ, γιατί "τρώγεται" ο τοίχος και μένεις με μια τρυπάρα να (μετά συγχωρήσεως). Ειχα οχτάρι ούπα, έβαλα εξάρα μύτη. Τζάμπα κόπος: δεν είχα υπολογίσει ότι τρυπούσα σε τσιμεντόλιθο, και όχι οπτοπλινθοδομή (τούβλο). Μόλις άλλαξα σε οχτάρα μύτη, το ούπα μπήκε πανεύκολα. Συμπέρασμα: σε τούβλο μικρότερη μύτη, σε τσιμεντόλιθο ΑΚΡΙΒΩΣ ίδια με το ΟΥΠΑ. Η συνέχεια το Σ/Κ. (είμαι "διχασμένη" ανάμεσα σε δυο σπιτικά μέχρι να γίνει η μετακόμιση, μια μέρα εδώ, μια μέρα στο πατρικό, μέχρι τέλος του άλλου μήνα θα είμαστε έτοιμοι να μπούμε. Και το διαμορφώνουμε και πάρα πολύ όμορφα, λειτουργικά αλλά και οικονομικά. Αυτή είναι μια "διορθωτική κίνηση" της κρίσης που τη χαίρομαι, και που θα κάνει καλό σε πολλούς ανθρώπους. Όταν εξαντληθούν οι διορθωτικές κινήσεις - σύντομα προβλέπω - θα γίνουμε survivors. Αλλά ΚΑΙ για αυτό προετοιμάζομαι. Προσεχώς περισσότερα).