Προς αεροπορικές: απογειώστε μας, προβλέποντας τις ανάγκες ΟΛΩΝ των επιβατών!

Ταξίδια... αεροπορικά ταξίδια. Το οξυγόνο μας. Αυτός που έγραψε το meme "If traveling was free you'd never see me again" είναι ο άνθρωπός μου.

Κάποτε φτιάχναμε τη βαλίτσα μας, φορτώναμε δέκα αλλαξιές ρούχων, αξεσουάρ, 5-6 ζευγάρια παπούτσια, ό,τι γουστάραμε τέλος πάντων, πηγαίναμε στο γκισέ, την παραδίδαμε, μετά κυριλέ παίρναμε στο χέρι το βαλιτσάκι με τα καλλυντικά - αρώματα - αφρόλουτρα (το πάλαι ποτέ vanity case), αγοράζαμε και το ουίσκι μας σε πραγματικά καλή τιμή από το duty-free και προχωρούσαμε για έλεγχο και επιβίβαση (για την παρωδία "100 ml" θα γράψω σε άλλη ανάρτηση). Και μαθαίνουμε πριν καμιά δεκαριά χρόνια ότι οι ξένες εταιρίες αποφάσισαν να βάλουν ένα τέλος στους "large" ταξιδιώτες και ότι η βαλίτσα πλέον χρεώνεται. Ουφ ευτυχώς εμείς έχουμε τις large ελληνικές αεροπορικές, σιγά μην κάτσουμε να μετράμε και να ζυγίζουμε για να περάσουμε με δωρεάν χειραποσκευή. Μέχρι που ανακάλυψαν και οι δικές μας τις τακτικές των low-cost carriers, αλλά πάντα με κομψότητα και χάρη: ο φτωχομπινές ταξιδιώτης λέγεται τώρα GoLight, προσδίδοντας με τον τίτλο μια κάποιαν αίγλη στο να ταξιδεύεις με τη χειραποσκευούλα σου, ελαφρά και αεράτα ένα πράμα. ΟΚ, το κατάπιαμε, άλλωστε τι να τα κάνεις τα 5 ζευγάρια παπούτσια για ένα Σαββατοκύριακο στην Αθήνα... άσε που ο αγώνας για να τα χωρέσεις όλα σε μια χειραποσκευή που κοντεύει να κλείσει τον ένατο είναι και πρόκληση, οξύνει την εφευρετικότητα και υπόσχεται ψυχική και πνευματική ανάταση όταν καταφέρεις και την περάσεις μέσα στο αεροσκάφος (περισσότερα για την τέχνη του ταξιδεύειν με χειραποσκευή σε ακόμα πιο εκτενή μελλοντική ανάρτηση).

Πριν από μια βδομάδα ταξίδεψα για Μάντσεστερ μέσω Κοπεγχάγης με την πασίγνωστη από τα παιδικά μου χρόνια SAS. "Μαμά πεινάω" η μικρή μου κόρη, λίγο πριν τη μεσημεριανή πτήση. "Θα φας στο αεροπλάνο, κάνε υπομονή". Αμ δε! Μόλις είδα στη θήκη μπροστά στο κάθισμά μου ένα φυλλάδιο με τίτλο "Μενού" κατάλαβα ότι οι Σκανδιναβοί ζήλεψαν τη Ryan. Ανακαλύψαμε στη συνέχεια αυτό που όλοι οι διαμένοντες στη Μεγάλη Βρετανία θεωρούν πλέον αυτονόητο: Θα πάρεις ένα meal deal από το Boots με 3.99 και θα γλιτώσεις τις εξωφρενικές τιμές του φαγητού on-board (ουφ, κι άλλη ανάρτηση θα πρέπει να γράψω με τα υπερκέρδη όλων εκείνων που πριμοδοτούν τη low-cost, "high"-security ταξιδιωτική εμπειρία). Ευτυχώς, σκέφτηκα, οι δικές μας στο θέμα του φαγητού παραμένουν large: και το κρουασανάκι μας θα φάμε σε μικρή πτήση, και γεύμα κανονικό θα απολαύσουμε σε μεγάλη, και μάλιστα επειδή είμαι άνθρωπος που δεν τσιγκουνεύεται τις καλές κουβέντες, σε τηλεφώνημά μου στην Aegean για άλλη υπόθεση βρήκα την ευκαιρία να τους ευχαριστήσω που δεν ακολουθούν τις άθλιες τακτικές των low-cost.

Βιάστηκα. Γιατί πριν λίγες μέρες που έκλεισα αεροπορικό ταξίδι με επιστροφή από Κεφαλονιά - Αθήνα βρέθηκα αντιμέτωπη με τη μοναδική ευκαιρία να προ-αγοράσω χώρο για να βολέψω τα πόδια μου, καθώς και τη δυνατότητα να αποβιβαστώ πρώτη από το αεροσκάφος.

Σας ευχαριστώ παιδιά! Πραγματικά, απορώ πώς τα κατάφερνα και απολάμβανα τις πτήσεις μου τόσα χρόνια, πριν τη δυνατότητα αγοράς extra legroom έναντι 8 μόλις Ευρώ... Πώς βόλευα τα ατελείωτα πόδια μου στην τυχαία θέση που θα μου κλήρωνε το web check-in της Olympic/Aegean, αν όλες οι καλές θέσεις είχαν πιαστεί από τους Gold και τους Business! Αμ δε το άλλο; Να έχω - μέσω της νέας επιλογής up-front - το προνόμιο να είμαι η πρώτη επιβάτης που θα επιβιβαστεί στο λεωφορείο που μας μεταφέρει από το αεροπλάνο στο terminal έναντι του αμελητέου ποσού των 5 Ευρώ; Ούτε στα πιο τρελά ταξιδιωτικά μου όνειρα!!!

Όμως, νιώθω το καθήκον να σας ενημερώσω ότι μπορεί μεν εγώ να πλέω σε πελάγη ευτυχίας... υπάρχουν όμως πολλές ομάδες επιβατών των οποίων οι ανάγκες μένουν προκλητικά ακάλυπτες! Στη συνέχεια λοιπόν σας προτείνω μερικές ακόμα επιλογές για να μη μείνει παραπονεμένος ΚΑΝΕΝΑΣ επιβάτης, όσο ιδιαίτερες κι αν είναι οι ανάγκες του :)

Incontinence

Έχετε ακράτεια και σας αγχώνει η απόσταση που θα πρέπει να διανύσετε για να φτάσετε στην τουαλέτα; Θέλετε να είστε βέβαιοι ότι θα προλάβετε όταν θα σας έρθει η ανάγκη; Οι θέσεις Incontinence είναι οι ιδανικές για σας.

Window

Χωρίσατε πρόσφατα και θέλετε να στείλετε σέλφι στον πρώην σας με φόντο τα άσπρα σύννεφα, για να δει ότι δεν τα έχετε βάψει μαύρα; Ή απλά είστε κουρασμένοι και θέλετε να γείρετε κάπου το κεφάλι σας για να κοιμηθείτε; Οι θέσεις Window σας παρέχουν απεριόριστη θέα από το παράθυρο, και σας γλιτώνουν από την αμηχανία του να ξυπνήσετε με το κεφάλι σας στον ώμο του διπλανού σας.

Aisle

Χωρίσατε πρόσφατα και θέλετε να πείτε σε κάποιον τον πόνο σας; Σας αρέσει να σηκώνεστε κάθε τρεις και λίγο και να ανοιγοκλείνετε το ντουλαπάκι με τα προσωπικά σας αντικείμενα κατά τη διάρκεια της πτήσης; Οι θέσεις Aisle παρέχουν άμεση πρόσβαση στο διάδρομο και σας διπλασιάζουν τις πιθανότητες επικοινωνίας, παρέχοντάς σας επαφή τόσο με τον διπλανό σας επιβάτη Window, όσο και με τον Aisle της απέναντι σειράς.

Center

Χωρίσατε πρόσφατα και θέλετε να εκμεταλλευτείτε την πτήση στο έπακρον προκειμένου να βρείτε αντικαταστάτη; Σας αρέσει να κρυφακούτε συζητήσεις ξένων και ενίοτε να παρεμβαίνετε; Οι θέσεις Center σας τοποθετούν κυριολεκτικά στο κέντρο της δράσης.

Διπλό όφελος: αγοράζοντας θέσεις Incontinence και up front, δεν χρεώνεστε επιπλέον για την παροχή Aisle, αφού εξ ορισμού βρίσκονται δίπλα στο διάδρομο.

--------------------------😂😂😂--------------------------------------

Πέρα από την πλάκα: Αγαπητή Aegean και ακόμα πιο αγαπητή πάλαι ποτέ Olympic, μη μας αναγκάσετε να σας κατατάξουμε στην ίδια κατηγορία με RyanAir, Easyjet κλπ. low-cost εταιρίες. Εγκαταλείψτε την αγωνία τους να στίψουν το παρατελευταίο ευρώ από την πώληση ενός αεροπορικού εισιτηρίου, και συνεχίστε να προσφέρετε στους επιβάτες τις άριστες - κατά τα άλλα - υπηρεσίες σας. Αν θελήσουμε να πάμε low-cost, θα πάμε στις ορίτζιναλ και όχι στις ιμιτασιόν. Μην προσπαθείτε κι εσείς να μεγιστοποίησετε τα κέρδη σας με μιζέριες που πλασάρονται και καλά ως παροχές για όφελος του πελάτη... γιατί μέχρι να κυκλοφορήσουν οι φαεινές ιδέες των low-cost, τα ιδιαίτερα θέματα που τυχόν αντιμετώπιζε κάποιος επιβάτης σε μια πτήση λύνονταν με τον πιο απλό και ανθρώπινο τρόπο: αμοιβαία συνεννόηση για ανταλλαγή θέσεων με τον επιβάτη που καταλάβαινε την ανάγκη και παραχωρούσε ευγενικά τη δική του για να εξυπηρετήσει το πρόβλημα.

Ιδού όμως και μια φωτογραφία που δείχνει τα πρώτα αποτελέσματα της νέας σας πολιτικής θέσεων.

"Κλεμμένα" από social media η φωτογραφία και το σχόλιο: "Με τη νέα πολιτική της Aegean να χρεώνει έξτρα από τη μέση και μπροστά τις θέσεις πάνω από την τιμή του εισιτηρίου. Ιδού το αποτέλεσμα. Πίτα πίσω το αεροπλάνο και άδειο μπροστά. Μπράβο Aegean Airlines μπορείς και χειρότερα". 

Πείτε μου ειλικρινά, σας αρέσει; Αν όχι, αλλάξτε πολιτική και κρατήστε ψηλά την ποιότητα που σας ξεχωρίζει από τις άλλες εταιρίες. Αν ναι, ετοιμαστείτε να αντικρίζετε όλο και πιο συχνά τις θέσεις σας άδειες...

ΚΑΙ ΕΝΑΣ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΑΤΟΣ ΕΠΙΛΟΓΟΣ

1) Προς Θεού μη νομίσει κανείς ότι χλευάζω τους επιβάτες που έχουν ακράτεια. Μάλιστα, έχω σχετική εμπειρία: Το 2010 ταξίδεψα από Αθήνα - Νέα Υόρκη με την αδελφή μου και τη μεγάλη κόρη μου για να πάω την αδελφή μου σε γιατρούς (περισσότερα για την τραγική της περιπέτεια υγείας μπορούν να διαβάσουν οι ενδιαφερόμενοι εδώ στο μπλογκ, κάτω από την ετικέτα "ανοξική εγκεφαλοπάθεια"). Ένα λοιπόν από τα προβλήματα που υπέστη η αδελφή μου από βλάβη στον εγκέφαλο εξαιτίας ιατρικών λαθών είναι και η ακράτεια. Τότε δεν είχαν αρχίσει όλες αυτές οι άθλιες κερδοσκοπικές πολιτικές των αεροπορικών εταιριών και δεν είχα τη """δυνατότητα""" (πολλά εισαγωγικά) εξασφάλισης μιας κατάλληλης θέσης μπροστά ή πίσω και σε διάδρομο για να είμαστε κοντά στην τουαλέτα. Ο καταπληκτικός ιπτάμενος φροντιστής όμως, διαπίστωσε πολύ σύντομα στην πτήση ότι είχαμε σοβαρό πρόβλημα (όχι μόνο λόγω ακράτειας: έχει και διαταραχές συμπεριφοράς). Με περίσσεια ανθρωπιά και ευαισθησία συνεννοήθηκε με άλλους επιβάτες για να μας εξασφαλίσει τις πιο άνετες θέσεις που θα μπορούσαμε να έχουμε (και οι επιβάτες απλά και ανθρώπινα παραχώρησαν τις δικές τους για να εξυπηρετήσουν το πρόβλημα). ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ πως κράτησα το όνομα του αεροσυνοδού από το ταμπελάκι του, και με το που γύρισα στην Ελλάδα φρόντισα να στείλω συγχαρητήρια στην εταιρία για την άριστη φροντίδα, αναφέροντας φυσικά και το όνομα του νεαρού (με λίγα λόγια, δεν πιάνω το πληκτρολόγιο μόνον όταν έχω παράπονα να καταθέσω: με την ίδια επιμέλεια θα μπω στη διαδικασία να επαινέσω για μια θετική εμπειρία). ΚΛΕΙΔΙ όμως για την εξυπηρέτηση ήταν η συνεργασία των επιβατών που μας παραχώρησαν τις δικές τους θέσεις. Για φανταστείτε όμως, οι επιβάτες αυτοί να είχαν πληρώσει για να εξασφαλίσουν τις καλές θέσεις τους. Θα τους ήταν το ίδιο εύκολο να τις χαρίσουν έτσι απλά σε άγνωστους, και μάλιστα σε υπερατλαντική πτήση; Ιδού λοιπόν πως η άμετρη κερδοσκοπία, που μας περικυκλώνει από παντού στις μέρες μας, κινδυνεύει να εξαλείψει από την κάθε συναλλαγή μας το πιο αυτονόητο στοιχείο της ύπαρξής μας: την ανθρωπιά. Γι'αυτό Aegean/Olympic, σας παρακαλώ αναθεωρήστε τις τακτικές σας. PLEASE.

2) Ο αδελφός μου είχε ύψος 1,96, και τα πόδια του ήταν πραγματικά ατελείωτα. Αν ζούσε τώρα, θα ήταν υποχρεωμένος πριν μπει στο αεροπλάνο να μην ξεχάσει να αγοράσει legroom. Τι έκανε πριν; Τίποτα. Δεν έκανε καμία ειδική πρόβλεψη, και αν διαπίστωνε ότι τον είχαν βάλει σε παράθυρο, απλά ζητούσε να αλλάξει θέση με το διπλανό του για να πάει διάδρομο. Ο διπλανός συνήθως με μεγάλη χαρά άφηνε το διάδρομο για να απολαύσει τη θέα του παραθύρου, οπότε ΑΠΛΑ ΚΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ γινόταν επιτόπου μια win-win συνεννόηση. Τι καταφέρατε τώρα οι αεροπορικές με τις άθλιες κερδοσκοπικές τακτικές σας; Στριμώξατε περισσότερα καθίσματα στα αεροσκάφη, με defacto αποτέλεσμα οι περισσότεροι επιβάτες να έχουν λιγότερο χώρο για τα πόδια τους. Αφήσατε όμως πονηρά μια χούφτα θέσεις με το φυσιολογικό προ-legroom χώρο, ώστε να τις πουλήσετε σαν ειδική παροχή. Και πείτε μου τώρα, ότι ο επιβάτης που έχει πληρώσει για να απολαύσει το """ειδικό προνόμιο legroom""" (πολλά εισαγωγικά) θα παραχωρήσει αβίαστα τη θέση του για να εξυπηρετήσει τον ψηλό ταξιδιώτη που δεν έκανε (ή δεν πρόλαβε) την """κατάλληλη""" κράτηση. Δεν νομίζω. Συγχαρητήρια Aegean! Βάλατε κι εσείς το λιθαράκι σας στον εκ-κανιβαλισμό της κοινωνίας μας!  Γι'αυτό Aegean/Olympic, σας παρακαλώ αναθεωρήστε τις τακτικές σας. PLEASE.

Ποιος είναι ο ΕΧΘΡΟΣ;

Ο πόλεμος είναι ηλίθιος. Κανένας νοήμων άνθρωπος που σέβεται την ανθρώπινη ιδιότητα τη δική του και του συνανθρώπου του δεν τον θέλει. Δεν θέλει να σκοτώνονται άνθρωποι. Δεν θέλει την απληστία, δεν έχει ανάγκη να αποδείξει ότι είναι πιο ισχυρός, δεν θέλει να εκμεταλλεύεται και να αδικεί ανθρώπους, δεν έχει εμπορικά συμφέροντα σε βάρος άλλων ανθρώπων, πόσο μάλλον σε πτώματα άλλων ανθρώπων.

Λειτουργεί έτσι η ανθρώπινη φύση; Δυστυχώς όχι. Πόλεμοι γίνονταν, γίνονται και θα γίνονται. Αλλάζουν μορφή, τακτική και όπλα, παραμένουν όμως βρωμεροί, σιχαμένοι πόλεμοι. Αναγκαζόμαστε λοιπόν να τους δεχτούμε ως μια πραγματικότητα, λόγω του ότι υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που τους έχουν ανάγκη. Και παρασέρνουν και εκείνους που δεν τους θέλουν στην  πολεμική τους δίνη.

Αναγκαστικά λοιπόν μπαίνουν και στην κουλτούρα του κάθε λαού. Μας μαθαίνουν από μικρά παιδιά ότι αξίζει να πολεμάμε για το ιδανικό της ελευθερίας. Ποιος δεν θέλει ελευθερία; Οπότε, από τη στιγμή που ο πόλεμος είναι μια υπαρκτή πραγματικότητα, και απειλείται η ελευθερία σου, ε ναι, θα πολεμήσεις για την ελευθερία.

Και ποιος είναι ο εχθρός που πολεμάς; Εδώ η απάντηση είναι μία: πολεμάς τον κατακτητή σου. 

Το σύμβολο του ΝΑΤΟ για τις επιθετικές/εχθρικές μονάδες. Από το αποθετήριο πολυμέσων Wikimedia Commons

Έχει τεράστια σημασία για το νοήμονα άνθρωπο να έχει προσδιορίσει με σαφήνεια τον κατακτητή του. Αντίστοιχα, εκείνους με τους οποίους μοιράζεται τον ίδιο κατακτητή, τους νιώθει σαν αδέλφια του... πολεμάνε μαζί για τον ίδιο σκοπό: να απαλλαγούν από τον κατακτητή.

Μερικά χρήσιμα στιγμιότυπα από τη νεότερη ελληνική ιστορία...

Επανάσταση του 1821: κατακτητής ο Οθωμανικός ζυγός, αδέλφια οι Έλληνες που δεν τον άντεξαν άλλο και αγωνίστηκαν για την ελευθερία.

Β' Παγκόσμιος Πόλεμος: κατακτητής ο ναζισμός, αδέλφια οι Έλληνες που δεν άντεξαν τις κατοχικές δυνάμεις και αγωνίστηκαν για την ελευθερία.

Δικτατορία του 1967: κατακτητής η χούντα, αδέλφια οι Έλληνες που δεν άντεξαν το φασισμό και αγωνίστηκαν για την ελευθερία.

"Μακεδονικό ζήτημα του 2018": κατακτητής... ποιος; αδέλφια... ποιοι;

(χωρίς πολλά πολλά για την τωρινή πολιτική, οικονομική και κοινωνική κατάσταση της χώρας, θεωρώ ως δεδομένο ότι διανύουμε τον όγδοο χρόνο μνημονίων από τρεις εκλεγμένους Έλληνες πρωθυπουργούς + έναν τεχνοκράτη "φορετό" και μη-εκλεγμένο, και οι οποίοι πιάνουν όλο το πολιτικό φάσμα "δεξιά-κέντρο-αριστερά". Υπό τις εντολές της Τρόικας ΕΕ-ΔΝΤ-ΕΚΤ, η περιουσία της χώρας έχει ξεπουληθεί και ο ελληνικός λαός έχει εξαθλιωθεί).

Την Κυριακή 4/2/2018 συγκεντρώθηκε μεγάλο πλήθος κόσμου στην πλατεία Συντάγματος για να διαδηλώσουν εναντίον της χρήσης του όρου "Μακεδονία" από το γειτονικό κρατίδιο των Σκοπίων. Η διοργάνωση περιλάμβανε πλήθος φορέων από τον ακροδεξιό χώρο. Κεντρικός ομιλητής ήταν ο Μίκης Θεοδωράκης. Από τα κόμματα της Βουλής, το μοναδικό που "κατέβηκε" ανοικτά ως κόμμα το συλλαλητήριο ήταν η Χρυσή Αυγή. Σημαντική ήταν και η επίσημη συμμετοχή της Εκκλησίας.

Ερωτήματα για προβληματισμό:

ΣΚΟΠΙΑ
Είναι οι Σκοπιανοί οι κατακτητές;
Έχουν αλυτρωτικές βλέψεις στο Σύνταγμά τους;
Είναι όλοι οι Σκοπιανοί αλυτρωτιστές και καταπατητές της ελευθερίας;

ΕΛΛΑΔΑ

Είναι οι οπαδοί της Χρυσής Αυγής και της ακροδεξιάς ναζιστές, φασίστες και ρατσιστές;
Είναι όλοι οι Έλληνες αλυτρωτιστές και καταπατητές της ελευθερίας;
Είναι όλοι οι Έλληνες αδέλφια στον αγώνα κατά των Σκοπιανών;

ΜΙΚΗΣ ΘΕΟΔΩΡΑΚΗΣ

Είναι ο Μίκης Θεοδωράκης σύμβολο αγώνων κατά του φασισμού;

ΕΥΡΩΠΑΙΚΗ ΕΝΩΣΗ

Είναι η ΕΕ οι κατακτητές;
Έχουν αλυτρωτικές βλέψεις στο Σύνταγμά τους;
Είναι όλοι οι Ευρωπαίοι αλυτρωτιστές και καταπατητές της ελευθερίας;

Πολύπλοκα ερωτήματα, που θέτουν στο νοήμονα άνθρωπο τεράστια ηθικά διλήμματα. Αγωνιά να ξεκαθαρίσει τη θέση του και να χαλυβδώσει στο μυαλό του ποιος είναι ο εχθρός που καταπατά την ελευθερία του, ώστε να συνταχθεί με τα αδέλφια του και να τον πολεμήσει.

Η δική μου ανάλυση

Το να θεωρήσω τους Σκοπιανούς κατακτητές είναι αστεία σκέψη. Αν και έχουν αλυτρωτικές βλέψεις στο Σύνταγμά τους, ΑΝ ποτέ αποφάσιζαν να εισβάλουν στη χώρα μας θα έπρεπε να έχουν "γερές" πλάτες, και κάτι τέτοιο θα αποκτούσαν π.χ. αν γίνονταν μέλος του ΝΑΤΟ. Όμως εμείς είμαστε ήδη μέλος, οπότε πόλεμο με φυσικά όπλα δεν θα πρέπει να φοβόμαστε, με βάση τα καταστατικά του Οργανισμού. Οι Σκοπιανοί είναι ένας λαός, ο οποίος - όπως όλοι οι λαοί - περιλαμβάνει πολλών λογιών ανθρώπους (καλούς - κακούς, δίκαιους - άδικους κ.ο.κ.). Δεν είναι λοιπόν δίκαιο να τους τσουβαλιάσω όλους μαζί και να τους φορέσω την ταμπέλα "Ο ΕΧΘΡΟΣ". Από την άλλη, η ΕΕ ναι, είναι κατακτητής. Αν και στο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα προβάλλονται αξίες όπως η ισότητα, η ελευθερία και η ευημερία των πολιτών της, έχει αποδείξει μέσα στα τελευταία 8 χρόνια ότι τίποτα από όλα αυτά δεν ισχύει για την Ελλάδα, και μέσω των αποφάσεων Ελλήνων πρωθυπουργών και βουλευτών κατάφεραν να ικανοποιήσουν τις αλυτρωτικές τους βλέψεις αποκτώντας, στο όνομα του χρέους, όλο και μεγαλύτερο μέρος της δημόσιας περιουσίας της χώρας. Από την άλλη, δεν είναι όλοι οι Γερμανοί - Αυστριακοί - Ιταλοί κ.ο.κ. πολίτες κρατών-μελών της ΕΕ σύμφωνοι με την εκ μέρους της ΕΕ  καταπάτηση της ελευθερίας των Ελλήνων και κυριαρχίας του ελληνικού κράτους. Καταλήγω λοιπόν ότι δεν είναι δίκαιο να τσουβαλιάσω όλους τους Ευρωπαίους μαζί και να τους φορέσω την ταμπέλα του εχθρού... όμως θα με έβρισκε απολύτως σύμφωνη η τοποθέτηση μιας τεράστιας νέον πινακίδας πάνω από τα κτίρια των φορέων της ΕΕ στις Βρυξέλλες που να αναβοσβήνει "Ο ΕΧΘΡΟΣ" στο ρυθμό του ύμνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Πάμε στην Ελλάδα τώρα: δια στόματος του αρχηγού της Χρυσής Αυγής πρόκειται για ομάδα ναζιστών, φασιστών και ρατσιστών (αν διαφωνούν κάποια μέλη με τις δηλώσεις του αρχηγού τους, πολύ απλά ή αποκηρύσσουν την ιδιότητά τους ή οργανώνονται για να επιλέξουν άλλον αρχηγό που να μην είναι ναζιστής, φασίστας και ρατσιστής). Σαφώς και δεν είναι όλοι οι Έλληνες αλυτρωτιστές και καταπατητές της ελευθερίας. Τα ακροδεξιά στοιχεία όμως δεν διστάζουν να δηλώνουν τον αλυτρωτισμό τους και να καταπατούν την ελευθερία ομάδων ανθρώπων που κατοικούν στην Ελλάδα (βλ. επιθέσεις σε μετανάστες, πρόσφυγες, ομοφιλόφιλους κ.ο.κ. καθώς και άτομα ή ομάδες που τους στηρίζουν). Ο Μίκης Θεοδωράκης με το μουσικό του έργο και τον πρότερο πολιτικό του βίο, ήταν από τα πιο λαμπρά παραδείγματα του αγώνα κατά του φασισμού.  Τέλος, οι Σκοπιανοί δεν είναι ο κατακτητής, οπότε αδελφικός αγώνας κατά των Σκοπίων δεν υφίσταται.

Η δική μου θέση

Τι δουλειά έχω εγώ, ένας νοήμων άνθρωπος, σε ένα συλλαλητήριο που έχει διοργανωθεί από φορείς που δεν θέλω να έχω καμία σχέση μαζί τους, δίπλα σε δηλωμένους ναζιστές-φασίστες-ρατσιστές αλλά και πολλούς ανθρώπους που ΔΕΝ είναι ναζιστές-φασίστες-ρατσιστές, που τους αδελφώνει όμως ο αγώνας εναντίον του ΛΑΘΟΥΣ εχθρού; Τι δουλειά έχω εγώ να χειροκροτώ και να ζητοκραυγάζω κάτω από μια εξέδρα, στην οποία τιμητική θέση δια των εκπροσώπων τους Σαμαρά, Γεωργιάδη κ.α. έχουν λάβει οι φίλοι του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ εχθρού; Γιατί να θεωρήσω εχθρό μου τον έντιμο Σκοπιανό (Τούρκο - Αλβανό - Βούλγαρο κ.ο.κ.) και φίλο μου τον ανέντιμο Έλληνα; Και όλα τα τωρινά ακραία, υποκριτικά και ανέντιμα στοιχεία της χώρας που λατρεύω... να ξεπλένονται από την ομιλία ενός ανθρώπου που τον κυνήγησαν και τον βασάνισαν αλύπητα τα προγενέστερα ακραία, υποκριτικά και ανέντιμα στοιχεία της χώρας που λατρεύω;

Το συλλαλητήριο της Κυριακής 4 Φεβρουαρίου 2018 ήταν μια παρωδία στην πιο ήπια ερμηνεία που μπορούν να δώσουν οι δικές μου αρχές και αξίες. Σε μια πιο ακραία θεώρηση, θα το χαρακτήριζα επικίνδυνη χειραγώγηση. Και από τις χειραγωγήσεις κερδισμένος δεν βγαίνει κανένας λαός. 

Και μια σημαντική διευκρίνιση

Μπορώ να βρεθώ στον ίδιο χώρο με όλα αυτά τα ακροδεξιά στοιχεία που ηγήθηκαν των εκδηλώσεων της Κυριακής στο Σύνταγμα και να τους φερθώ με αξιοπρέπεια και σεβασμό. Στην ίδια κοινωνία ζούμε, σε σχολεία πηγαίνουν τα παιδιά μας, σε μαγαζιά ψωνίζουμε κ.ο.κ. Στους αγανακτισμένους του 2011 (πριν αναμειχθούν τα κόμματα), στις διαδηλώσεις του ΟΧΙ το καλοκαίρι του 2015 (πριν αποδειχτεί η απύθμενη προδοσία του ΣΥΡΙΖΑ), δεν θα είχα πρόβλημα να συμμετάσχω κι ας ήταν πιο δίπλα Χρυσαυγίτες. Εχθρός μου ήταν και είναι ο ΚΑΤΑΚΤΗΤΗΣ της χώρας μου - η Ε.Ε. - και δεν μπορώ να απαγορεύσω στον Χρυσαυγίτη να έχει τον ίδιο εχθρό με μένα!!!  Όμως έχει ΤΕΡΑΣΤΙΑ διαφορά η ανοχή λόγω συνύπαρξης στην κοινωνία, ή η ανοχή λόγω ταύτισης με τον ίδιο εχθρό... με την ανοχή λόγω συνύπαρξης σε εκδήλωση εναντίον του ΛΑΘΟΥΣ εχθρού. Όχι... η αδελφοσύνη δεν επιτυγχάνεται με ανίερες συμμαχίες εναντίον φανταστικών εχθρών, αλλά τιμώμενα πρόσωπα τους πραγματικούς εχθρούς. Και πλυντήριο έναν υπερήλικα-σύμβολο.

Θλίψη, και μόνο θλίψη...

Α! Και με την ευκαιρία!

Επειδή οι αναρτήσεις του μπλογκ μου συνήθως "πιάνουν" τουλάχιστον 200 αναγνώσεις... δείτε εδώ μια ουσιαστική και συγκροτημένη πρωτοβουλία Ελλήνων για το μέλλον της Ελλάδας. Ένα καίριο χτύπημα κατά του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ εχθρού, που αξίζει όλοι μας να στηρίξουμε: ο Σύλλογος Εργαζομένων της εταιρίας "Εγνατία Οδός Α.Ε." - στην οποία είχα την τιμή να εργαστώ τη δεκαετία του 90, τότε που ο δρόμος ήταν ακόμα μακρινό όνειρο - κατεβαίνει στο διαγωνισμό για την παραχώρηση της συντήρησης και λειτουργίας του δρόμου. Στις μνημονιακές υποχρεώσεις από το 2010 του ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΥ εχθρού ήταν η παραχώρηση λειτουργίας και συντήρησης του μεγαλύτερου αυτοκινητόδρομου της Ανατολικής Ευρώπης σε ιδιωτικά συμφέροντα. Ως ΝΠΙΔ, η ΕΟΑΕ διεκδικεί το δικαίωμα συμμετοχής στο διαγωνισμό, για να μείνει σε ελληνικά χέρια η Εγνατία Οδός. Στηρίξτε και κοινοποιήστε ΠΑΝΤΟΥ! Και δείτε και το δεκάλεπτο ντοκιμαντέρ... ΕΔΩ αξίζει να νιώσουμε οργή. ΕΔΩ φαίνεται ποιοι επιβουλεύονται το μέλλον της χώρας μας. ΑΥΤΟΙ - η Ε.Ε.-ΔΝΤ-ΕΚΤ - είναι οι κατακτητές που πρέπει να πολεμήσουμε.

Συμβατότητα με μαγνητικό τομογράφο: μια χρήσιμη εμπειρία (για γιατρούς και ασθενείς)

Υπάρχει μια - μικρή, θέλω να πιστεύω - μερίδα ανθρώπων που φέρουν στο σώμα τους "υλικά" από σοβαρά χειρουργεία, τα οποία τους έσωσαν την κινητικότητα ή την ίδια τους τη ζωή. Τα υλικά αυτά τα αγαπούν! Μπορεί να τους προκαλούν πόνο... μπορεί να τους δυσκολεύουν σε κάποιες καθημερινές δραστηριότητες, όμως έχουν μάθει να ζουν με αυτά απλούστατα επειδή γνωρίζουν ότι ΧΩΡΙΣ αυτά, πιθανότατα να μη ζούσαν. Τόσο απλά.

Τι γίνεται όμως όταν παρουσιάζεται η ανάγκη να κάνουν μια μαγνητική τομογραφία (MRI) και δεν γνωρίζουν αν τα υλικά αυτά είναι συμβατά με το μαγνητικό τομογράφο;

Ευτυχώς στις μέρες μας τα ορθοπαιδικά και νευροχειρουργικά υλικά είναι σε γενικές γραμμές συμβατά: η διάδοση της μαγνητικής τομογραφίας ως διαγνωστική μέθοδος έχει οδηγήσει στην ανάγκη διασφάλισης της συμβατότητας στους ασθενείς στους οποίους τοποθετούνται τα εν λόγω υλικά. Το πρόβλημα της συμβατότητας όμως υφίσταται στους ασθενείς με "παλιά" υλικά, τα οποία τοποθετήθηκαν πριν το 2000: επειδή ακριβώς η μέθοδος της μαγνητικής τομογραφίας δεν ήταν αρκετά διαδεδομένη, οι προμηθευτικές εταιρίες των χειρουργικών υλικών δεν έδιναν έμφαση στην εξασφάλιση της συμβατότητας.

Στη συνέχεια θα παραθέσω τη δική μου εμπειρία διερεύνησης της συμβατότητάς μου με MRI, με αποκλειστικό σκοπό η δική μου περιπέτεια να γίνει "μάθημα" για αποφυγή παρόμοιας ταλαιπωρίας σε συνανθρώπους μου με το ίδιο πρόβλημα.

Ταλαιπωρήθηκα για να μάθω αν είμαι συμβατή, αλλά την έκανα

Σύντομο ιστορικό
Χειρουργήθηκα το 1999 για δυο κατάγματα στη σπονδυλική στήλη. Στη σπονδυλοδεσία τοποθετήθηκαν μεταλλικές ράβδοι και βίδες, ενώ κατόπιν σοβαρής επιπλοκής (ενδονοσοκομειακή λοίμωξη---> μηνιγγίτιδα--->υδροκέφαλος) τοποθετήθηκε στο κεφάλι βαλβίδα παροχέτευσης εγκεφαλονωτιαίου υγρού στην περιτοναϊκή κοιλότητα (VP shunt). Η ανάρρωση ήταν δύσκολη και επώδυνη, ωστόσο 3 μήνες μετά τα χειρουργεία περπατούσα, 2 χρόνια μετά είχα σχεδόν επανέλθει στη φυσιολογικότητα, 3 χρόνια μετά δούλευα κανονικά και 9 χρόνια μετά γέννησα το δεύτερο παιδί μου. Η εμφάνισή μου, η κίνησή μου, οι δραστηριότητές μου δεν μαρτυρούν τίποτα από τα σοβαρά αυτά τραύματα - συν τραύματα στα πόδια που δεν χειρουργήθηκαν ποτέ - παρά μόνο αν προσέξει κανείς ότι φορώ μόνο αθλητικά παπούτσια. Τα "αγαπώ" τα τραύματά μου, τα αγαπώ τα υλικά που φέρω μέσα μου, επειδή αποτελούν απόδειξη και υπενθύμιση ότι είμαι ΖΩΝΤΑΝΗ.

MRI
Βγαίνοντας από το Ασκληπιείο της Βούλας - εκεί έγιναν τα χειρουργεία και στον Ν/Χ κ. Σ. Κώτσου "χρωστάω" την άριστη ποιότητα ζωής μου παρά τα σοβαρά τραύματα - θυμάμαι να μου λένε ότι δεν μπορώ πλέον να κάνω μαγνητική τομογραφία. Δεν έδωσα μεγάλη σημασία, και για 18 ολόκληρα χρόνια δεν παρουσιάστηκε η ανάγκη. Όμως το Νοέμβριο του 2017 κατόπιν επίμονου νέου πόνου στη σπονδυλική στήλη ο νευροχειρουργός που συμβουλεύτηκα συνέστησε τη διενέργεια της εξέτασης προκειμένου να εντοπίσει την αιτία του πόνου. Έπρεπε λοιπόν να μάθω υπεύθυνα και εγγράφως αν μπορώ να προχωρήσω με την εξέταση ή όχι. Το πρώτο βήμα ήταν σαφώς να πάρω από το Ασκληπιείο Βούλας ακριβή περιγραφή των υλικών που έφερα, τόσο στη σπονδυλική στήλη όσο και στο κεφάλι. Η υπεύθυνη του νοσοκομείου ήταν πολύ εξυπηρετική και το απαραίτητο χαρτί το πήρα στα χέρια μου εγκαίρως. Όμως το Ν/Χ τμήμα του νοσκομείου δεν ήταν σε θέση να αποφανθεί για τη συμβατότητα ή μη των υλικών με το μαγνητικό τομογράφο: την πληροφορία αυτή την είχαν μόνο οι προμηθευτικές εταιρίες των υλικών.

Επειδή δεν συντρέχει κανένας απολύτως λόγος να δημοσιεύσω τα ονόματα των εταιριών, θα περιγράψω τις δυο εταιρίες με τις οποίες επικοινώνησα ως "Α" και "Β" αντιστοίχως.

Προμηθευτική Εταιρία Ιατρικών Υλικών "Α"
Η εταιρία Α ήταν εκείνη που είχε προμηθεύσει το νοσοκομείο με τα υλικά της σπονδυλοδεσίας. Η υπεύθυνη του νοσοκομείου μου έδωσε τα τηλέφωνα επικοινωνίας. Πήρα τηλέφωνο και εξήγησα στην υπάλληλο της "Α" το θέμα μου, και με ευγένεια και κατανόηση μου εξήγησε τη διαδικασία:

Η πολιτική της εταιρίας είχε πρόσφατα αλλάξει και το πρωτόκολλο πλέον υπαγόρευε ότι η πληροφορία περί της συμβατότητας ή μη των υλικών δεν μπορεί να δοθεί απευθείας στον ενδιαφερόμενο: η αίτηση για την χορήγηση της έγγραφης ενημέρωσης έπρεπε να γίνει από γιατρό. Απόρησα και ρώτησα για ποιο λόγο γίνεται αυτό. Η απάντηση που πήρα είναι ότι απαγορεύεται η εταιρία να έλθει σε οποιαδήποτε επαφή με τα προσωπικά δεδομένα του ασθενούς. Το πρωτόκολλο είναι πρωτόκολλο, οπότε το επόμενο βήμα ήταν να βρω τον κατάλληλο γιατρό να αναλάβει την υπόθεσή μου. Η υπάλληλος συνέστησε να επικοινωνήσω με το γιατρό που με χειρούργησε, ή το γιατρό που με παρακολουθεί, ή το γιατρό του διαγνωστικού κέντρου. Και κάπου εδώ αρχίζει η περιπέτεια...

Ο κ. Κώτσου γνώριζα ότι είχε βγει σε σύνταξη, οπότε εκ των πραγμάτων απέκλεισα την πρώτη περίπτωση. Επικοινώνησα λοιπόν με το γιατρό που θα με εξέταζε - ένας εξαιρετικός νευροχειρουργός σε μεγάλο νοσοκομείο, αναπληρωτής καθηγητής που τον γνωρίζω σχεδόν 15 χρόνια και επιπλέον πολύ καλός άνθρωπος - και προσπάθησα να του εξηγήσω τη διαδικασία. Δεν είχε χρόνο ούτε να με ακούσει και με παρέπεμψε να ζητήσω βοήθεια από το γιατρό που έκανε το χειρουργείο: δίκιο είχε! Αλλά τι να κάνω που ο γιατρός δεν ήταν πλέον ενεργός;

Η επόμενη κίνηση ήταν να επικοινωνήσω με το διαγνωστικό κέντρο στο οποίο είχα κλείσει τα ραντεβού για τις δυο εξετάσεις. Άρνηση και εκεί... η υπάλληλος του κέντρου δήλωσε ξεκάθαρα ότι ο γιατρός τους δεν είναι υποχρεωμένος να αναλάβει την ευθύνη για τη συμβατότητά μου με το μηχάνημα. Μάταια προσπαθούσα να εξηγήσω ότι ο γιατρός δεν φέρει καμία ευθύνη και είναι αποκλειστικά και μόνο τυπικός ο ρόλος του: το μόνο που είχε να κάνει είναι να μεσολαβήσει για να πάρει εκείνος την πληροφορία από την εταιρία, επειδή έτσι λέει το πρωτόκολλό τους. Οι προσπάθειές μου έπεσαν στο κενό... παράλληλα περνούσε ο χρόνος και πλησίαζε η μέρα του ραντεβού, ήμουν στο νησί και έπρεπε να μετακινηθώ στην πόλη (άλλο μεγάλο θέμα αυτό, θα ασχοληθώ σε μελλοντική ανάρτηση) και λύση δεν έβλεπα. Πήρα τηλέφωνο την υπάλληλο της εταιρίας και εκείνη με μεγάλη κατανόηση, συνέστησε να απευθυνθώ σε έναν οποιονδήποτε γιατρό προκειμένου να ολοκληρωθεί η διαδικασία: δεν έπαιζε ρόλο η ειδικότητα. Δεν υπήρχε καμία ευθύνη του μεσολαβούντος γιατρού, δεν ζητούσε η εταιρία αιτιολογία ή πιθανή διάγνωση. Ζητούσε μόνο να γίνει η επικοινωνία μέσω email με γιατρό, και όχι με τον ασθενή!

Σκέφτηκα έναν γιατρό που γνωρίζω μερικά χρόνια, και που επίσης γνωρίζω ότι έχει εξοικείωση με Internet και email. Προσπάθησα όσο καλύτερα μπορούσα να εξηγήσω τη διαδικασία και να καταστήσω σαφές ότι παρά το γεγονός πως η ειδικότητά του δεν ήταν αρμόδια να αποφανθεί για τη συμβατότητα των εν λόγω υλικών, αυτό δεν έπαιζε κανέναν απολύτως ρόλο και η εταιρία ήταν εκείνη που θα αποφαινόταν για τη συμβατότητα ή όχι. Ο ρόλος του μεσολαβούντος γιατρού είναι τυπικός και μόνο. Δεν έγινε κατανοητό. Στο μεταξύ είχε περάσει μια ολόκληρη μέρα άκαρπων προσπαθειών, και έμενε μόνο μία μέχρι την εξέταση.

Το επόμενο πρωί σκέφτηκα να επικοινωνήσω με το γιατρό που κατείχε πλέον τη θέση του κ. Κώτσου: σ'αυτόν έπρεπε να απευθυνθώ από την πρώτη στιγμή. Την ίδια ακριβώς σκέψη είχε κάνει στο μεταξύ και η υπάλληλος της εταιρίας... ξεκίνησε λοιπόν ένας μαραθώνιος τηλεφωνημάτων και email που κράτησε μια ολόκληρη μέρα προκειμένου να αναλάβει ο νέος διευθυντής του Ν/Χ Βούλας την επικοινωνία με την εταιρία και να πάρει την πολυπόθητη πληροφορία... η οποία έφτασε στο email μου την επόμενη μέρα το πρωί, λίγα λεπτά πριν μπω στο μαγνητικό τομογράφο (και η οποία παρεμπιπτόντως δεν έλυσε το ζήτημα της συμβατότητας, αφού το έγγραφο έλεγε ότι τα συγκεκριμένα υλικά δεν έχουν δοκιμαστεί για MRI compatibility!*)

Προμηθευτική Εταιρία Ιατρικών Υλικών "Β"
Η εταιρία Β ήταν εκείνη που είχε προμηθεύσει το νοσοκομείο με τη βαλβίδα. Βρήκα στο Internet τα τηλέφωνα της εταιρίας, με σύνδεσαν με τον αρμόδιο υπάλληλο, εξήγησα το πρόβλημά μου και σε λίγες ώρες είχα στο email μου το prospectus της βαλβίδας το οποίο δήλωνε ότι είναι συμβατή με MRI.

Συμπεράσματα
Δεν χρειάζεται καν να μπει ο αναγνώστης στη διαδικασία του να διαβάσει τις περιγραφές των εμπειριών μου με τις εταιρίες Α και Β: μόνο και μόνο που θα δει ότι η περιγραφή της εμπειρίας Α είναι ένα ολόκληρο κατεβατό, και της Β μια μικρή παράγραφος, θα καταλάβει ότι η φθορά της διαδικασίας Α είναι τεράστια. Το θέμα όμως είναι: τι φταίει; Είναι σωστή η διαδικασία Β και λάθος η Α;

Θα έλεγα ότι το όλο πρόβλημα είναι θέμα "κουλτούρας". Μπορεί στο εξωτερικό η διαδικασία μεσολάβησης γιατρών προκειμένου να λάβουν οι ασθενείς σημαντικότατες πληροφορίες που αφορούν τους ίδιους να είναι γνωστή, και η αιτιολογία "προστασία προσωπικών δεδομένων του ασθενούς" να είναι απόλυτα κατανοητή και αυτονόητη. Στην Ελλάδα προφανώς κάτι τέτοιο ΔΕΝ ισχύει. Οπότε, εφόσον "το πρωτόκολλο είναι πρωτόκολλο", θεωρώ πως η εταιρία Α θα πρέπει πάραυτα να φροντίσει για την ενημέρωση των γιατρών ώστε οι ασθενείς να μην υπόκεινται σε περιττή φθορά και απογοήτευση: έχουν που έχουν το πρόβλημά τους, το τελευταίο που χρειάζονται είναι να χάνουν πολύτιμο χρόνο και δυσεύρετα ιατρικά ραντεβού για κάτι που δεν θα απασχολήσει τον γιατρό πάνω από 5-10 λεπτά. Βέβαια, ακόμα καλύτερα θα ήταν να υπήρχε αρμόδιο γραφείο του Υπουργείου Υγείας που να αναλαμβάνει τις υποθέσεις αυτές! Αν εγώ - με δίπλωμα Πολυτεχνείου και με πολυετή πείρα και άνεση στην επικοινωνία με γιατρούς, εταιρίες και νοσοκομεία μέσω τηλεφώνου και email σε δυο γλώσσες (παρεμπιπτόντως το προσπέκτους της βαλβίδας είναι στα αγγλικά) - ταλαιπωρήθηκα δυο ολόκληρες μέρες για να βγάλω άκρη, φανταστείτε πόσο θα ταλαιπωρηθεί ένας π.χ. ηλικιωμένος απόφοιτος δημοτικού που δε γνωρίζει ούτε νέες τεχνολογίες, ούτε αγγλικά! Όμως επειδή κάτι τέτοιο φαντάζει επιστημονική φαντασία, ας αναλάβει η εταιρία Α την πρωτοβουλία να βρει τον κατάλληλο τρόπο να ενημερωθούν οι γιατροί για το θέμα. Μπορεί να μην είναι καθημερινό το φαινόμενο, αλλά μια φορά στις 15 μέρες (όπως μου είπε η υπεύθυνη ότι είναι η συχνότητα των περιπτώσεων σαν εμένα) σημαίνει χοντρικά 100 ασθενείς το χρόνο. Οι υπάλληλοί της απέδειξαν ότι έχουν την καλοσύνη και την ενσυναίσθηση να κάνουν το θέμα "δικό τους" και να βοηθήσουν τον ενδιαφερόμενο να βγάλει άκρη. Με την κατάλληλη ενημέρωση είμαι βέβαιη πως οι γιατροί πρόθυμα θα αναλαμβάνουν να εξυπηρετούν τους ασθενείς τους στη λήψη της σημαντικής πληροφορίας της συμβατότητας με μαγνητικό τομογράφο.

Εννοείται πως παραμένω στη διάθεση οποιουδήποτε ασθενούς, γιατρού ή άλλου ενδιαφερόμενου χρειαστεί περισσότερες πληροφορίες. Πάντα με ενδιαφέρει ο συνάνθρωπος, και αν οι δυο ώρες που αφιέρωσα στο να γράψω αυτή την ανάρτηση γλιτώσουν έστω έναν ασθενή από περιττή ταλαιπωρία, θα έχει πετύχει το σκοπό της:)

*και τι έκανα τελικά; έχοντας πάρει από τον νευροχειρουργό μου την οδηγία να αναζητήσω μηχάνημα με μαγνητικό πεδίο 1,5 Tesla και όχι παραπάνω, και νιώθοντας σιγουριά από τον επαγγελματισμό και την αυτοπεποίθηση του ακτινολόγου του διαγνωστικού κέντρου (μου είπε ότι και μη-συμβατά να είναι, πιθανότατα τα μέταλλα στα 18 χρόνια που τα έχω θα έχουν απομαγνητιστεί από μόνα τους)... μπήκα στο μαγνητικό τομογράφο. Στο χέρι είχα τη "φούσκα" που διακόπτει την εξέταση αν νιώσεις θερμότητα / δυσφορία, στα αυτιά τα ακουστικά του κέντρου και να παίζει καταπληκτική μουσική... δεν έχω κλειστοφοβία... ο χρόνος πέρασε σχεδόν ευχάριστα και η εξέταση ολοκληρώθηκε με επιτυχία. Και φυσικά, έμαθα ότι ναι! είμαι MRI-compatible! :-)))))

Η λαπαροσκόπηση είναι κανονικό χειρουργείο (μη γελιέστε!)

Σημαντική σημείωση: δεν είμαι γιατρός, ούτε σκοπός μου με την ανάρτηση αυτή είναι να παρέχω ιατρικές συμβουλές. ΣΕ ΚΑΜΙΑ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ δεν πρέπει να εκληφθούν τα γραφόμενά μου ως τέτοια! Ο μοναδικός λόγος που γράφω αυτά που ακολουθούν είναι επειδή πιστεύω ότι λείπει από το ελληνικό Ίντερνετ μια εμπεριστατωμένη ανάλυση της εμπειρίας της λαπαροσκοπικής χολοκυστεκτομής, από την οπτική γωνία ενός ψύχραιμου και καλά ενημερωμένου γενικώς σε ιατρικά θέματα ασθενούς. Και πιστεύω με αρκετή δόση χιούμορ και αισιοδοξίας... Το σημαντικότερο απ'όλα πριν τη διενέργεια οποιασδήποτε ιατρικής πράξης είναι η εμπιστοσύνη στο ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό που θα την εκτελέσουν. Και την εμπιστοσύνη αυτή εγώ την είχα και την έχω, και ευχαριστώ από τα βάθη της καρδιάς μου όλο το προσωπικό της Α΄Χειρουργικής Κλινικής του Ν.Ε.Ε.Σ.-Κοργιαλένειο Μπενάκειο στην Αθήνα για την ΑΡΙΣΤΗ φροντίδα της υγείας μου κατά τη διάρκεια των 2 εβδομάδων παραμονής μου στο νοσοκομείο. Τη Δευτέρα φεύγω... θα μου λείψετε! Δεν κάνω πλάκα! Να είστε πάντα καλά να προσφέρετε τις υπηρεσίες σας στους ασθενείς με επιστημονική αρτιότητα, ανθρωπιά και... αστείρευτο χιούμορ. Είστε ΗΡΩΕΣ και ΗΡΩΙΔΕΣ για αυτά που κάνετε, με τα ελάχιστα μέσα που σας διαθέτει το ελληνικό κράτος....

Πρόλογος
Από τις αρχές του καλοκαιριού 2017 είχα προοδευτικά αυξανόμενο πόνο στην πλάτη και στο "στέρνο" (ακριβώς στη μέση του στήθους). Μέσα Αυγούστου πλέον υπέφερα και πήγα στα εξωτερικά ιατρεία του νοσοκομείου Κεφαλονιάς, στο ορθοπαιδικό τμήμα: επειδή έχω σπονδυλοδεσία από θωρακική έως και ισχιακή μοίρα της σπονδυλικής στήλης για δυο κατάγματα στην οσφυική, λογικό μου φαινόταν να αποδώσω τις ενοχλήσεις εκεί. Πόνο 24/7 έχω από το 1999 που έκανα τη σπονδυλοδεσία οπότε έχω ισχυρό κατώφλι αντοχής στον πόνο. Επίσης έχω "υπέδαφος" για να αποδίδω οτιδήποτε περιλαμβάνει "πόνους στην πλάτη" ως σύμπτωμα - π.χ. κύστες στις ωοθήκες - στη σπονδυλοδεσία. "Μπερδεύεται" η εικόνα του πόνου, και οι "αντανακλάσεις" που κάνει. Ο ειδικευόμενος ορθοπαιδικός - νάναι καλά ο άνθρωπος! - μου λέει "ας κάνουμε και έναν υπέρηχο άνω κοιλίας να δούμε μήπως είναι χολή". "Βλακείες" σκέφτηκα εγώ, σιγά μην είναι χολή. Τα πάντα έτρωγα, χωρίς πόνο καούρες κλπ. ενοχλήσεις. Έτοιμη ήμουν να μην τον κάνω τον υπέρηχο, επειδή βαριόμουν να περιμένω να έρθει η σειρά μου. Όμως αν δεν τον έκανα, τι θα έλεγα στους γιατρούς την επόμενη μέρα που θα συνεχίζαμε την έρευνα; Κάνω λοιπόν την εξέταση, δείχνει δυο πέτρες και λάσπη στη χοληδόχο κύστη (διάνα ο ειδικευόμενος), και η χειρουργός συνέστησε αφαίρεση. Όμως είμαι "ειδική περίπτωση" λόγω άλλου ιατρικού θέματος: εκτός από δομοστατικό σύστημα μέσα μου, έχω και υδραυλικό. Το ατύχημα του 99 κατόπιν σοβαρής επιπλοκής (που αντιμετωπίστηκε όμως επιτυχώς τότε από τους νευροχειρουργούς του Ασκληπιείου Βούλας, να είναι καλά οι άνθρωποι) με έχει αφήσει και με μια βαλβίδα παροχέτευσης εγκεφαλονωτιαίου υγρού από τον εγκέφαλο προς την περιτοναϊκή κοιλότητα. Δεν μου έχει δημιουργήσει ποτέ πρόβλημα στα 18 χρόνια που την έχω. Όμως δεν επιτρέπεται καμία χειρουργική πράξη πάνω μου σε νοσοκομείο χωρίς Ν/Χ τμήμα. Οπότε το νοσοκομείο της Κεφαλονιάς εκ των πραγμάτων απορρίπτεται, και έπρεπε να αναζητήσω λύση σε Νοσοκομείο Τριτοβάθμιας Φροντίδας. Κατόπιν έρευνας, καταλήγω στο νοσοκομείο Ερυθρός Σταυρός με χειρουργό τον εξαιρετικό γιατρό και άνθρωπο κ. Ε. Κρητικό. Το χειρουργείο έχει προγραμματιστεί για τις 17 Οκτωβρίου 2017, με εισαγωγή την προηγουμένη προκειμένου να γίνει ο προεγχειρητικός έλεγχος. Όλα πήγαν καλά και το πρωί της 17ης είμαι κεφάτη και έτοιμη για τη λαπαροσκόπηση, έχοντας ενημερωθεί από έγκυρα σάιτ του Διαδικτύου ότι πρόκειται για απλή διαδικασία: μπαίνει ο ασθενής την προηγουμένη της επέμβασης και φεύγει την επομένη, και σε μια βδομάδα μπορεί να επιστρέψει στη δουλειά του (όποιος αμφιβάλει ότι αυτή είναι η εικόνα της διαδικασίας που επικρατεί στο ελληνικό Ίντερνετ, ας κάνει μια αναζήτηση με λέξεις-κλειδιά "λαπαρασκόπηση" και "χολή" για να το διαπιστώσει και μόνος του. Ενδεικτικά, δείτε τους τίτλους και μόνο εδώ και πείτε μου αν φταίω εγώ που μπήκα στο νοσοκομείο με ψυχολογία "τουρίστριας"!) . Με πάνε στο χειρουργείο, καλαμπούρι με τον αναισθησιολόγο, μου εξηγούν ότι η μάσκα είναι για οξυγόνο και η αναισθησία γίνεται μέσω της φλέβας, νιώθω τη γλυκιά χαλάρωση καθώς βγαίνεις νοκάουτ και ξυπνάω μετά την επέμβαση, με τρεις αυτοκόλλητες γάζες και ένα σακουλάκι παροχέτευσης στην κοιλιά μου.

Και μια σέλφι στο θάλαμο... ταλαιπωρία, αλλά με χαμόγελο :)

Στο δωμάτιό μου πλέον, έρχονται φίλοι επίσκεψη, χαρά εγώ, όλα καλά, αύριο μεθαύριο θα βγω σκέφτομαι, εύκολο ήταν.... μέχρι που κατά τις 9 το βράδυ αρχίζει ο

ΠΟΝΟΣ
Δεν ήμουν προετοιμασμένη για τέτοιον πόνο: και δεν είμαι άτομο που να μην έχει εξοικειωθεί με τον πόνο. Χρόνιο πόνο: 18 χρόνια δυο βέργες από 30 εκ. η κάθε μια και 10 βίδες στη σπονδυλική στήλη. Όχι απλά τον αντέχω: γέννησα το δεύτερο παιδί μου ΜΕΤΑ το ατύχημα... μαστορεύω, κουβαλάω, σηκώνω και γενικά δε μασάω σε δουλειές γυναικείες και αντρικές... με τα τραύματα αυτά έχω ταξιδέψει σε τρεις ηπείρους... γιαυτό ένιωσα πάρα μα πάρα πολύ άσχημα όταν αναγκάστηκα να χτυπάω το κουδούνι των νοσηλευτών και να τους εκλιπαρώ να με βοηθήσουν γιατί νιώθω πως θα ξεκολλήσει ο ώμος μου!!!! (τι δουλειά έχει ο ώμος με τη χολή; Διαβάστε εδώ και θα μάθετε. Γενικώς με τη λαπαροσκόπηση "σε φουσκώνουν" με αέρα από τη μια τρύπα για να δημιουργηθεί οπτικό πεδίο στην κοιλιά προκειμένου να εκτελέσουν τις χειρουργικές πράξεις... και όταν μετά "ξεφουσκώνεις", ο πόνος μπορεί να χτυπήσει σε διάφορες μεριές). Επιπλέον, πόνοι έντονοι σε όλη την κοιλιά. "Βαθιές ανάσες" η συμβουλή των γιατρών. Τι βαθιές ανάσες μου λέτε, εδώ δεν μπορώ να ανασάνω period! Ωστόσο με τις ενδοφλέβιες παυσίπονες, και ενίοτε με επιπλέον ενέσεις, αντιμετώπισα τους έντονους πόνους: είτε λαπαροσκοπικά, είτε με ανοιχτή τομή 20 εκ., αρκεί να σκεφτεί κανείς πόσα στρώματα (δέρμα, μύες, λίπος, όργανα κλπ.) πρέπει να τρυπηθούν για να φτάσει ο χειρουργός στη χοληδόχο κύστη. Και ο πόνος αυτός έχει ονοματεπώνυμο: σπλαχνικός πόνος. Μου το εξήγησε η ειδικευόμενη την τρίτη μέρα: δεν είμαι δειλή. Απλά ανήκω σε εκείνη την κατηγορία των ανθρώπων που δυσκολεύονται να τον διαχειριστούν. Το ότι είμαι ακόμα στο νοσοκομείο όμως κι ας έχει περάσει η τρίτη μέρα μετά την επέμβαση, δεν οφείλεται φυσικά στον πόνο! Είναι επειδή έχω εμφανίσει μια επιπλοκή, που ονομάζεται

ΧΟΛΟΡΡΟΙΑ
Τη δεύτερη μέρα μετά το χειρουργείο, μπαίνει ο χειρουργός το πρωί στο θάλαμο, κοιτάζει το σακουλάκι της παροχέτευσης, μουρμουρίζει "δεν μ'αρέσει αυτό" και φεύγει. Δεν ήμουν σε θέση να κρίνω τι ήταν αυτό που δεν του άρεσε, πονούσα ακόμα πολύ, δεν έδωσα σημασία. Την τρίτη μέρα ξαναέρχεται ο χειρουργός, κοιτάζει το σακουλάκι, μουρμουρίζει "χολόρροια" και φεύγει. Πλέον έχω αρχίσει να αναρωτιέμαι τι συμβαίνει... στο μεταξύ ο χειρουργός-σίφουνας έχει ήδη φύγει από το δωμάτιο.

Η πρώτη αναζήτηση που έκανα στο Ίντερνετ με οδήγησε σε τρομακτικά σενάρια οπότε το έκλεισα επιτόπου, και σκέφτηκα να επικοινωνήσω μέσω μέιλ με το δίκτυο γιατρών που έχω γνωρίσει τα τελευταία χρόνια μέσα από διάφορες οικογενειακές περιπέτειες υγείας. Μαθαίνω λοιπόν ότι πρόκειται για συχνό φαινόμενο να συνεχίζει να παροχετεύεται υγρό από την κοιλιά στο σακουλάκι κι ας έχουν περάσει τρεις μέρες από την επέμβαση, και ότι το σημαντικό είναι να παραμένουν μικρές οι 24ωρες ποσότητες του υγρού (μικρότερες από 100 ml). Συμβιβάζομαι με το γεγονός ότι πρέπει να παραμείνω μερικές μέρες ακόμα στο νοσοκομείο για παρακολούθηση. Από τα 100 πέφτει στα 60 και μετά στα 30 cc το υγρό, και τη Δευτέρα 23/10 έχω ετοιμαστεί ψυχολογικά για αναχώρηση. Μέχρι που μπαίνει ο γιατρός και μου ανακοινώνει ότι θα μείνω ακόμα λίγες μέρες. Και φεύγει.

Αυτό ήταν: κατέρρευσα. Προφανώς κάτι τους ανησυχούσε... και ήμουν στα μαύρα σκοτάδια. Σχεδόν κλαίγοντας πήγα στο γραφείο των νοσηλευτών και ανακοίνωσα:
"Δεν καταλαβαίνω τι συμβαίνει, δεν ξέρω γιατί δεν μου εξηγεί ο κ. Κρητικός το λόγο που πρέπει να μείνω κι άλλο στο νοσοκομείο, εγώ έχω ανάγκη ΦΥΣΙΟΛΟΓΙΚΟΤΗΤΑΣ. Πάω κάτω για καφέ. Και θα ανάψω και ένα τσιγάρο, αν και ξέρω ότι δεν θα μπορέσω να το καπνίσω"
"Καλά θα κάνετε. Το τελευταίο με το τσιγάρο, ούτε καν το ακούσαμε"

 Λίγο αφότου επέστρεψα στο δωμάτιο, ήρθε το επιτελείο των ειδικευόμενων για να μου εξηγήσουν τι συμβαίνει. Ξεκίνησαν μιλώντας για μια απλή και ανώδυνη χειρουργική διαδικασία που ίσως χρειαστεί, αλλά "θέλουμε να την αποφύγουμε και γιαυτό σας κρατάμε".

"ERCP," τους απαντώ εγώ.
"Α, τη γνωρίζετε. Επειδή όμως έχει μια μικρή πιθανότητα επιπλοκών, όπως παγκρεατίτιδα, θα κάνουμε τα πάντα για να την αποφύγουμε"
"Θα μου βάλετε stent; Πλαστικό φαντάζομαι!"
"Γιατρός είστε;"

Πού να φανταστούν ότι την ERCP την ήξερα πολύ καλά, αφού η μητέρα μου είχε κάνει 7 φορές - με επιτυχία και χωρίς επιπλοκές - για άλλο πρόβλημα. Ήταν μια διαδικασία που δεν τη φοβόμουν καθόλου, αλλά ούτε φυσικά την ήθελα!

Στη συνέχεια είδα και τον Κρητικό και τον ρώτησα αν θα χρειαστώ ERCP. "Ποιος σου είπε για ERCP"; με ρώτησε. Φυσικά δεν "έδωσα" τους ειδικευόμενους, ούτε τον γενικό χειρουργό άλλου νοσοκομείου που έκαναν το πολύ απλό και αυτονόητο: να μου εξηγήσουν τι συμβαίνει και τι να περιμένω. Είμαι σε θέση να διαχειριστώ πιθανά ενδεχόμενα. Δεν μπορώ να διαχειριστώ την άγνοια! Τα βρήκαμε όμως με τον κ. Κρητικό, και μου είπε πως όποια άλλη απορία έχω να ρωτάω τον ίδιο και όχι άλλους. Το εφάρμοσα αυτό στη συνέχεια, πετυχαίνοντάς τον πάντα στη μέση της διαδρομής από το κρεβάτι μου  προς την πόρτα του θαλάμου. Ωστόσο, οφείλω να πω ότι πάντα γύριζε για να μου απαντήσει. Επίσης, μου εξήγησε ότι ένας επιπλέον λόγος που με κρατάνε είναι επειδή ακριβώς η βαλβίδα που έχω στο κεφάλι παροχετεύει στην ίδια κοιλότητα: αν και είναι από την άλλη μεριά, και δεν υπάρχει περίπτωση ανάστροφης ροής, καλύτερα να "στεγνώσει" το σακουλάκι πριν βγω από το νοσοκομείο.

Μετά λοιπόν από αυτές τις εξηγήσεις, και νιώθοντας πολύ καλύτερα στο θέμα πόνου και διάθεσης, ένα έμενε: να στήσω το γραφείο μου :-)))))))

Όλη την εβδομάδα που πέρασε λοιπόν ασχολούμαι δημιουργικά και παραγωγικά με δουλειές στον υπολογιστή... με διάβασμα βιβλίων... με προσφορά βοήθειας και αλληλεγγύης στους συν-ασθενείς μου και τους συνοδούς τους... και είμαι μια χαρά από διάθεση και αισιοδοξία. Είναι όμως έτσι οι περισσότεροι ασθενείς στα νοσοκομεία; Όοοοοοοχι. Γιατί υπάρχει ένα τεράστιο φράγμα μεταξύ του ασθενούς και της παραγωγικής/ευχάριστης/αισιόδοξης χρήσης του ελεύθερου χρόνου. Και αυτό το φράγμα λέγεται

ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ

Ο 247 πρέπει νά'ναι ο μοναδικός θάλαμος σε ολόκληρη την πτέρυγα της Α' Χειρουργικής στον οποίο για δυο εβδομάδες δεν μπήκε τηλεόραση για ούτε ένα δευτερόλεπτο (ήμουν τυχερή βέβαια που μου έτυχαν συγκάτοικοι μη-τηλεορασόπληκτοι). Αδυνατώ να καταλάβω ποια ακριβώς απόλαυση νιώθουν οι ασθενείς που είναι καθηλωμένοι σε ένα κρεβάτι (ή και περιπατητικοί, όπως ήμουν εγώ από τη δεύτερη βδομάδα) με το να έχουν μια οθόνη - μικρή μάλιστα, σε σχέση με την απόσταση από το κρεβάτι τους - να φλυαρεί ακατάσχετα όλη μέρα για άσχετα, ανούσια και ενίοτε καταθλιπτικά πράγματα. Ποια εναλλακτική έχουν;

1) Να διαβάσουν βιβλία (τέλειωσα ένα, προχώρησα αρκετά άλλο ένα)

2) Να ασχοληθούν δημιουργικά με λάπτοπ, τάμπλετ, κινητό (δλδ καλό το Facebook, αλλά όχι μόνο αυτό). Να ανοίξουν ένα μπλογκ καληώρα, τζάμπα είναι, και να κάνουν ψυχοθεραπεία γράφοντας τις σκέψεις τους. Αν οι σκέψεις αυτές αφορούν κι άλλους - αν μπορούν να συγκινήσουν, να ενημερώσουν, να εμπνεύσουν - ακόμα καλύτερα.

3) Για τους πιο "ψαγμένους" επιστημονικά: Wikidata. Να μεταφράσουν ετικέτες και περιγραφές των 35.000.000 και βάλε "αντικειμένων δεδομένων" που υπάρχουν εκεί μέσα για κάθε θέμα που μπορεί να φανταστεί ο ανθρώπινος εγκέφαλος. Είναι εύκολο, είναι ευχάριστο, είναι εξαιρετικά ωφέλιμο για την κοινωνία της ανοικτής γνώσης.  Έκανα 200 εγγραφές τις τελευταίες 3 μέρες σε ιατρική ορολογία. Όποιος ενδιαφέρεται και δεν ξέρει πώς, ας μου στείλει μήνυμα και με χαρά θα τον κατευθύνω.

4) Να αφουγκραστεί τις ανάγκες του ανθρώπου στο διπλανό κρεβάτι και να του προσφέρει βοήθεια. Θέλει κουβέντα; Χρειάζεται βοήθεια να φάει ή να εξυπηρετηθεί στην ανάγκη του; Υπάρχουν μεν οι νοσηλευτές για τέτοιες ανάγκες των ασυνόδευτων ασθενών, όμως κι αυτοί/αυτές τρέχουν και δε φτάνουν. Κάνουμε κι εμείς ό,τι μπορούμε για το συνάνθρωπο, για να είναι εκείνες ελεύθερες να κάνουν τις νοσηλευτικές πράξεις τους. Δουλεύουν με υπεράνθρωπο ζήλο και απίστευτες αντοχές, σε ένα σύστημα που δεν τους παρέχει καν τα βασικά. Αξίζουν το σεβασμό μας.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Και αν νομίζετε πως αρκετά ταλαιπωρήθηκα και καιρός να χαρώ την αναρρωτική που θα έχω βγαίνοντας από το νοσοκομείο... δεν πρόλαβα να βγω και "έσκασε" ήδη το επόμενο πρόβλημα υγείας στην οικογένεια. Και από αύριο θα τρέχω για τον πατέρα μου, ευτυχώς για θέμα που θέλω να πιστεύω ότι θα λυθεί σχετικά εύκολα. Αυτή είναι η ζωή: στρωμένη με ρόδα. Όχι ροδοπέταλα: ΡΟΔΑ. Δεχόμαστε και τα αγκάθια, για να απολαμβάνουμε περισσότερο τα πέταλα:)

ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ ΑΚΟΜΑ:
Το ότι ταλαιπωρήθηκα εγώ με τη λαπαροσκόπηση δε σημαίνει ότι ΟΛΟΙ ταλαιπωρούνται! Στο τέλος της δεύτερης εβδομάδας βρέθηκα να περιμένω το ασανσέρ μαζί με μια κυρία που κουβέντιαζε με τη μητέρα της, και άκουσα τις λέξεις "λαπαροσκόπηση" και "χολή". Πήρα το θάρρος και τη ρώτησα, ήταν στην ίδια κλινική με μένα, ακμαιότατη φαινόταν, τη ρωτάω πότε θα μπει στο χειρουργείο και μου απαντάει "Τώωωρα; Χτες το έκανα. Σήμερα βγαίνω". Πώς ήμουν εγώ τη δεύτερη μέρα μετά το χειρουργείο; Καμία σχέση! Ιδού λοιπόν που υπάρχουν άνθρωποι που όντως περνάνε "αέρα" τη λαπαροσκοπική επέμβαση. Αν τυχόν διαβάζετε την ανάρτηση αυτή επειδή σας βγήκε στο "γκουγκλάρισμα" και θα μπείτε προσεχώς για λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή, σας εύχομαι ΟΛΟΨΥΧΑ η εμπειρία σας να είναι όπως της κυρίας στο ασανσέρ. Αν ταλαιπωρηθείτε, να σας πω κι εγώ την εντελώς εκνευριστική, αλλά σοφή, κουβέντα που αρμόζει: ΥΠΟΜΟΝΗ. Περνάει:)

Σας παρενοχλούν οι εισπρακτικές; Διασκεδάστε μαζί τους!

Στην Ελλάδα του 2017, δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς χρέη. Δεν θέλουμε να χρωστάμε! Δουλεύουμε έντιμα, πληρώνουμε τους φόρους μας, τις ασφαλιστικές εισφορές μας, τα τέλη μας και πάει λέγοντας... κοινώς, δεν προλαβαίνουμε να πληρώνουμε. Πάνω στις πλάτες μας ξελάσπωσαν πολλάκις οι τράπεζες: αν υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι το υπέρογκο χρέος της χώρας μας προέκυψε επειδή "μαζί τα φάγαμε" καλά θα κάνει να ξεκουμπιστεί από καναπέδες, ΣΚΑΙ, Mega κλπ., να κλείσει το Survivor και να διαβάσει ανεξάρτητες πηγές στο Ίντερνετ. Να διασταυρώσει κατόπιν τα στοιχεία που θα συλλέξει και να καταλήξει σε συμπεράσματα. Κουραστικό; Ας συνεχίσει τότε αυτά που κάνει, αλλά να μη γκρινιάζει για τα χάλια μας. Η επιλεκτική του άγνοια είναι εν μέρει υπεύθυνη για τον κόσμο που θα παραλάβουν τα παιδιά μας.

Ο καθένας μας έχει να εξιστορήσει μια εμπειρία με εισπρακτικές: ξέρετε, εκείνες οι εταιρίες-υπεργολάβοι που έχουν αναλάβει να εκφοβίζουν τους πελάτες τραπεζών και άλλων "ευαγών" ιδρυμάτων ώστε να προβούν άμεσα στην εξόφληση των χρεών τους.

Πώς θα αντιμετωπίσετε την παρενόχληση της εισπρακτικής με τρόπο που θα αναπτερώσει το ηθικό σας, θα ανανεώσει τη διάθεσή σας και θα σας κάνει να νιώσετε σαν να έχετε μόλις κάνει τζάμπα συνεδρία ψυχοθεραπείας; Ακολουθήστε τις παρακάτω απλές οδηγίες! Πρώτα όμως θα κάνουμε μερικές παραδοχές:

Παραδοχή #1: Οι τράπεζες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα, έχουν υπολογίσει με ακρίβεια τους τόκους που θα μας φορτώσουν προκειμένου να διατηρούν στο μέγιστο την κερδοφορία τους. Δεν χάνουν επειδή εμείς καθυστερούμε τη δόση της κάρτας ή του δανείου μας... πολύ απλά επειδή θα πληρώσουμε αδρά την καθυστέρηση αυτή σε τόκους υπερημερίας!

Παραδοχή #2: Κανείς δεν θέλει να χρωστάει. Άμεση απόρροια της παραδοχής #1: ποιος θέλει να πληρώνει κερατιάτικους τόκους στις τράπεζες; Κανείς βέβαια! Ο λόγος που χρωστάμε είναι επειδή είναι πολλοί αυτοί που ζητάνε και λίγα αυτά που μπορούμε να δώσουμε. Θα κάνουν λοιπόν υπομονή, όπως κάνουμε εμείς όταν μειώνεται ο μισθός μας (αν έχουμε) και αυξάνονται οι απαιτήσεις (ανεξαρτήτως μισθού: έχουμε δεν έχουμε). Υπάρχουν προτεραιότητες σε αυτά που καλούμαστε να πληρώσουμε, και τις προτεραιότητες αυτές τις αποφασίζουμε εμείς και όχι αυτοί.

Παραδοχή #3: Καμία τράπεζα δεν θα προβεί σε διάλυση της σύμβασης που έχουμε συνάψει μαζί της, πολύ απλά επειδή θέλει να εισπράξει τα χρήματα που της χρωστάμε! Και αν διαλύσει τη "σύμβαση", πολύ απλά δεν θα τα πάρει!

Και τώρα διασκεδάστε μαζί μου με τις πραγματικές συνομιλίες που ακολουθούν :D


Περίπτωση Alphabank 

Εδώ με έπιασαν "αδιάβαστη" επειδή η Alpha πρόσφατα το γύρισε στις εισπρακτικές: μέχρι πρότινος έπαιρνε πού και πού ένας/μία ευγενική υπάλληλος που υπενθύμιζε ότι είχε λήξει ο τελευταίος λογαριασμός της κάρτας και ενημέρωνε ποια ήταν η ελάχιστη δόση που θα έπρεπε να καταβάλω. Προσωπικά με βολεύει να μην πληρώνω κάθε μήνα, αλλά να καταθέτω κάθε 3-4 μήνες ένα μεγαλύτερο ποσό, το εξηγούσα αυτό στους υπαλλήλους του customer service και 13 χρόνια που έχω κάρτες στην Alphabank με άφηναν στην ησυχία μου. Μπορεί να είχα 2-3 τηλέφωνα το χρόνο αν όντως είχα καθυστερήσει πολλούς μήνες να εξοφλήσω, αλλά μέχρι εκεί. Φαίνεται όμως πως κάτι τέτοιο δεν απέδιδε τα μέγιστα στην ταμειακή ροή του ιδρύματος και αποφάσισαν να αναθέσουν τις εισπράξεις στους "ειδικούς": τις εισπρακτικές.

Κρούση 1η: shouting challenge
Όφελος: εκτόνωση
Προειδοποίηση: η μέθοδος δεν συνίσταται για άτομα με καρδιοπάθειες, ιστορικό εγκεφαλικών κλπ. ασθένειες που απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή στη διαχείριση καταστάσεων που προκαλούν αυξημένη αρτηριακή πίεση!

Μετά τις αρχικές ευγενικές κουβέντες, όπου συστήθηκε η υπάλληλος - δεν συγκράτησα όνομα και εταιρία - με ενημερώνει ότι ηχογραφείται η συνομιλία μας και ζητά όνομα πατρός για ταυτοποίησή μου. Κατάλαβα ότι δεν τη γλιτώνω οπότε το είπα: τα στοιχεία μου τα έχουν πλήρη άλλωστε, δεν έχω κάτι να κερδίσω από την άρνηση. Στη συνέχεια αρχίζει να μου λέει ότι οφείλω τόσα ως ελάχιστη δόση στην τάδε κάρτα και τόσα στην άλλη. Εξηγώ ότι πρόσφατα είχα κάποια προβλήματα και ότι έχουν δίκιο, έχω καθυστερήσει τις πληρωμές μου, και με την πρώτη ευκαιρία θα πληρώσω.

Δεν αρκούσε αυτό: έπρεπε σώνει και καλά να δεσμευτώ ότι την επομένη θα καταθέσω συγκεκριμένο ποσό. Εξηγώ ευγενικά ότι δεν μπορώ να δεσμευτώ, και τι τους νοιάζει από τη στιγμή που πληρώνω τόκους και η καθυστέρηση είναι εις βάρος μου. Ξανά τα ίδια: "αύριο λήγει ο τελευταίος λογαριασμός και πρέπει να καταθέσετε οπωσδήποτε xxxx Ευρώ". Αρχίζω να χάνω την υπομονή μου
και η συνέχεια εξελίχθηκε σε κόντρα ντεσιμπέλ: κάθε φορά που ξεκινούσε να μιλήσει την έκοβα ανεβάζοντας ντεσιμπέλ.... κάποια στιγμή είπε "δηλαδή θέλετε οπωσδήποτε να έχετε τον τελευταίο λόγο;" Μέγα λάθος! Δεν τα έβγαλε πέρα αφού πρέπει να χτύπησα 120dB σε απάντηση (και τουλάχιστον 15 πίεση). Έχοντας επιτέλους καταλάβει ότι είχε ηττηθεί στο ουρλιάζειν, χρησιμοποίησε το επόμενο όπλο: έχετε συνάψει συμβόλαιο με την εταιρία. Η εταιρία δικαιούται να τερματίσει το συμβόλαιο. Άλλο μεγάλο λάθος! Της απαντάω ψύχραιμα "αυτή τη στιγμή ηχογραφείται η συνομιλία;" "Μάλιστα". Απαντάω φωνάζοντας όσο πιο δυνατά μπορούσα "ΧΕΣΤΗΚΑ!!!!", κατεβάζω ντεσιμπελ, αποχαιρετώ και κλείνω. Στη συνέχεια αποθηκεύω τον αριθμό γιατί ΘΑ ξαναπάρουν...

Screenshot στο κινητό μου, την ώρα που διάβαζα σχόλια σε ανάρτησή μου στο Facebook με θέμα την παρακμή και το νέο φαινόμενο να ανοίγουν ενεχυροδανειστήρια δίπλα σε καζίνο (απόλυτα ταιριαστό το βρίσκω το τάιμινγκ :-)

κρούση 2η: Intelligence challenge
Μόνο οφέλη! Συνιστάται σε όλους!

Εννοείται ότι ακολούθησαν ακόμη δυο κλήσεις από τον ίδιο αριθμό, τις οποίες φυσικά αγνόησα. Αναμενόμενο ήταν ότι η επόμενη κλήση θα ήταν από άλλο αριθμό. Ήμουν απασχολημένη και βρίσκω μετά από λίγο αναπάντητη κλήση από τον αριθμό 6978483128. Υποψιάζομαι ότι είναι οι ίδιοι ωστόσο δεν μπορώ να είμαι βέβαιη... οπότε καλώ τον αριθμό. Απαντάει μια ευγενική κοπέλα που ανακοινώνει το όνομα της εταιρίας - δεν το συγκρατώ - και ρωτάει τι θέλω. Και ακολουθεί ο παρακάτω απολαυστικός διάλογος:

- Βρήκα αυτή τη κλήση στο κινητό μου, τι είναι εκεί;
- Παρακαλώ πείτε μου το ονοματεπώνυμό σας.
- Όχι δεν θα σας το πω, προφανώς και έχετε τα στοιχεία μου γιατί εγώ βρήκα την κλήση. Πείτε μου τι είναι εκεί.
- Εταιρία ενημέρωσης.
- Ωραία, τι είδους ενημέρωσης;
- Πείτε μου το ονοματεπώνυμο σας.
- Σας είπα ότι τα στοιχεία μου τα έχετε.
- Εγώ είμαι στο τηλεφωνικό κέντρο, δεν μπορώ να γνωρίζω ποιος σας κάλεσε.
- Πείτε μου λοιπόν τι τμήματα έχετε και τι είδους ενημερώσεις κάνετε.
- Το ονοματεπώνυμό σας.
- Μπορείτε να μου πείτε παρακαλώ ποιο είναι το ΚΑΔ της εταιρίας σας;
(Σιωπή... προφανώς δεν κατάλαβε τίποτα)
- Εννοώ ποια είναι η εμπορική σας δραστηριότητα.
- Εταιρία ενημέρωσης
- Πάνω σε τι θέματα ενημερώνετε; Για τον καιρό; Για στοιχήματα; Για τα ζώδια;
- Σας είπα είμαστε εταιρία ενημέρωσης.
- Μάλιστα, ενημερώνετε γενικώς. Το όνομα της εταιρίας ενημέρωσης;
- CVM
(πλέον έχω αρχίσει όσο μιλάω να ψάχνω στο Ίντερνετ)
- Και τι αντικείμενο έχει η CVM;
- Είμαστε εταιρία ενημέρωσης.
- Δηλαδή θέλετε να μου πείτε ότι πήγατε και καταθέσατε φάκελο στην Εφορία και σας έδωσαν άδεια λειτουργίας με αντικείμενο δραστηριότητας "εταιρία ενημέρωσης;"
(Σιωπή... μάλλον δεν ήταν προετοιμασμένη για τέτοια ανάκριση :D )
- Πείτε μου το ονοματεπώνυμο σας για να απαντήσω.
- Σας είπα ότι δεν πρόκειται να σας πω τα στοιχεία μου επειδή τα έχετε ήδη στην εταιρία σας.
(Στο μεταξύ έχω βρει τη CVM )
- CVM είπατε έτσι; Μάλιστα... εδώ βλέπω "CVM Διαχείριση Πελατειακής Αξίας Α.Ε." * Εισπρακτική είσαστε δηλαδή! Θα μου πείτε τα δικά σας στοιχεία;
- ΧΧΧΧ ΧΧΧΧΧΧΧ
(Θα μπορούσε να αρνηθεί κι αυτή αλλά προφανώς έχει εντολή από τη CVM να κοινοποιεί τα στοιχεία της)
- Ευχαριστώ πάρα πολύ κα. ΧΧΧΧΧΧΧ, αντίο σας!

Συμπέρασμα: Μην αφήνετε τις εισπρακτικές να σας ψαρώνουν: ψαρώστε τους εσείς! Σας παίρνει εταιρία; Ζητήστε ΚΑΔ. Σας παίρνει δικηγορικό γραφείο;  Ζητήστε Αριθμό Μητρώου του καλούντος στο Δικηγορικό Σύλλογο της πόλης του. Χρησιμοποιήστε το μυαλό σας και τη φαντασία σας και αλλάξτε τους τα φώτα... και αν διστάζετε, φοβάστε, νομίζετε ότι δίκιο έχουν επειδή εσείς χρωστάτε και αυτοί στο κάτω-κάτω απλά τη δουλειά τους κάνουν... διαβάστε εδώ για τα δικαιώματά σας. Και μην ξεχνάτε ότι το να είναι μια δουλειά νόμιμη δεν την κάνει και έντιμη.

Προς Alphabank: Επειδή την ανάρτηση αυτή πρόκειται να την κοινοποιήσω στην Υπηρεσία Πελατών μέσω της φόρμας επικοινωνίας, σας ενημερώνω ότι αυτή τη στιγμή τα χρήματα για την εξόφληση των ελάχιστων ποσών τα έχω και ΕΠΙΤΗΔΕΣ δεν τα καταθέτω. Έχω πλήρη επίγνωση ότι χρεώνομαι τόκους υπερημερίας, και εννοείται ότι μπορείτε ελεύθερα να προχωρήσετε στη διάλυση της σύμβασης που έχουμε συνάψει. Αν από την έρευνα που κάνατε διαπιστώσατε ότι η πιστοποιημένη με ISO (!!!!) CVM με τους ειδικά εκπαιδευμένους εκφοβιστές της θα βελτιώσει την ταμειακή σας ροή, ελπίζω να οδηγηθείτε στα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Η ανάρτηση αυτή είναι το δικό μου ελάχιστο λιθαράκι για να ενθαρρύνω τον κόσμο να αντισταθεί μαζί μου στην παρενόχληση και τον εκφοβισμό των εισπρακτικών ... και μάλιστα, να το κάνουμε διασκεδάζοντας :-))))

*Αξίζει να ανοίξετε το σύνδεσμο και να ξεράσετε μαζί μου μαθαίνοντας πώς ωραιοποιούνται οι απειλές και τα νταϊλίκια... ένα πραγματικό "έργο τέχνης".

Γιατροί και γιατροί-μάγοι (υπότιτλος: Δεν είμαστε ηλίθιοι)

Αντί εισαγωγής...

Θα ξεκινήσω με έναν υποθετικό διάλογο μεταξύ ενός τεχνικού υπολογιστών και ενός πελάτη που έχει πρόβλημα με το μηχάνημά του:

- ο σκληρός δίσκος κάνει περίεργους ήχους και δεν ξεκινάει το μηχάνημα. Μου είχατε αλλάξει τη μητρική πριν μερικά χρόνια.

- Η μητρική είναι βράχος! Δεν έχει κανένα πρόβλημα!

- Δεν θα το κοιτάξετε το μηχάνημα;

- Δεν χρειάζεται! Ασήμαντος είναι ο θόρυβος.

- Έτρεξα κάποιους διαγνωστικούς ελέγχους. Μήπως θέλετε να τους δείτε;

- Όχι, σας είπα: δεν χρειάζεται!

Για γέλια ο τεχνικός, θα συμφωνήσουν όλοι. Για πάμε τώρα και σε έναν πραγματικό διάλογο που συνέβη στα εξωτερικά ιατρεία του Ν/Χ τμήματος του Ασκληπιείου Βούλας την Παρασκευή 8/9/2017 και 1:30μ.μ., στο πλαίσιο τακτικού προγραμματισμένου ραντεβού μέσω του συστήματος 1535:

- Έχω πόνο στη θωρακική μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Είχα κάνει σπονδυλοδεσία εδώ το 1999.

- Η σπονδυλοδεσία σας είναι βράχος! Δεν έχει κανένα πρόβλημα!

- Δεν θα με εξετάσετε;

- Δεν χρειάζεται! Μυικός είναι ο πόνος.

- Έχω φέρει μαζί μου ακτινογραφίες και αξονική ΘΜΣΣ και ΟΜΣΣ, Θέλετε να τις δείτε;

- Όχι, σας είπα: δεν χρειάζεται!

Πέντε λεπτά δεν διήρκεσε η "εξέταση": δεν υπήρχε άλλωστε λόγος να επιμείνω. Γιατρός που βγάζει διάγνωση με οπτικό έλεγχο του προσώπου του ασθενούς που έχει απέναντί του είναι μάγος και όχι επιστήμονας. Και αν ήθελα διάγνωση με διαγνωστικό εργαλείο τη μαγεία, θα πήγαινα σε χαρτορίχτρα, όχι σε νοσοκομείο.

Όμως εδώ ο γιατρός δεν είναι για γέλια: είναι για κλάματα. Διότι έχει μια τεράστια διαφορά η δουλειά του από εκείνη του τεχνικού Η/Υ: διαχειρίζεται ανθρώπινες ζωές, και όχι αναλώσιμα μηχανήματα. Δυστυχώς, υπάρχουν και τέτοιοι γιατροί. Που δεν έχουν αντιληφθεί το ηθικό βάρος του επαγγέλματος που επέλεξαν να σπουδάσουν και να εξασκήσουν.
--------------------------------------------------

Κλείνω σχεδόν ένα μήνα που διερευνώ δυο ταυτόχρονα ιατρικά προβλήματα που εμφάνισα, εκ των οποίων το ένα τουλάχιστον χρήζει χειρουργικής αντιμετώπισης, και έχω συναντηθεί - χωρίς υπερβολή - με δέκα γιατρούς από 4 διαφορετικές ειδικότητες (είμαι "ειδική περίπτωση" αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μου αυτή τη στιγμή). Πέρασα ώρες εξέτασης και αναμονής σε πρωτοβάθμιο επίπεδο σε τρία νοσοκομεία του ΕΣΥ, απεικονιστικές σε τρία ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα και μια συνάντηση με ιδιώτη νευροχειρουργό (η οποία δεν θα ήταν απαραίτητη αν είχα εξυπηρετηθεί από τον γιατρό του Ασκληπιείου). Όλοι ανεξαιρέτως με αντιμετώπισαν με σεβασμό, ενδιαφέρον και ενίοτε και χιούμορ (χρειάζεται κι αυτό, άνθρωποι είμαστε). 'Ολοι εκτός από το "μάγο" της νευροχειρουργικής!

Και έρχομαι τώρα στο λόγο που γράφω αυτή την ανάρτηση... θα μπορούσα κάλλιστα να το προσπεράσω το συμβάν, μιας και τυχαίνει να έχω μακρόχρονη εμπειρία στη διαχείριση σοβαρών και ενίοτε τραγικών περιστατικών στην οικογένειά μου. Αυτό έχει ως συνέπεια να μην "κολλάω" και να μην πελαγώνω όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με αδιάφορο, υπερόπτη, εντέλει απαράδεκτο γιατρό: έχω εναλλακτικές.  Είμαι μόνιμη κάτοικος νησιού, και αυτό έχει αποδειχτεί ότι είναι πάρα, πάρα πολύ δύσκολο όταν έχεις να κάνεις με σοβαρές ασθένειες. Έμαθα πώς να πλοηγούμαι με επιτυχία σε χώρους υγείας, έχω αποφύγει κακοτοπιές με πιθανότατα τραγική κατάληξη, με "οδηγό" την προσήλωσή μου στην υγεία του ανθρώπου που συνόδευα, την επιμελή εκτέλεση όλων των απαραίτητων εξετάσεων, την παρακολούθηση όλων των κρίσιμων σημείων της πορείας του ασθενούς, την επαγρύπνηση για "συναγερμό έκτακτης ανάγκης"... και τέλος, το θάρρος και την επιμονή να διεκδικήσω την απόλυτα ενδεδειγμένη αντιμετώπιση της έκτακτης ανάγκης*. Όλα αυτά φυσικά θα ήταν αδύνατα αν δεν είχα τη συνδρομή εξαιρετικών, ευαίσθητων - και ΑΝΘΡΩΠΩΝ πρωτίστως - γιατρών που κατανοούσαν την αγωνία μου, με αντιμετώπιζαν με σεβασμό και εξηγούσαν με απλά λόγια τα απαραίτητα στοιχεία της επιστήμης τους ώστε να καταλάβω και εγώ η μη-ειδική. Μερικές φορές μάλιστα η συμβουλή και παρέμβασή τους ήταν σωτήρια για την ίδια τη ζωή των ανθρώπων μου,  όπως π.χ.όταν βρέθηκα αντιμέτωπη με ιατρονοσηλευτικό προσωπικό που αδιαφορούσε για την κωματώδη κατάσταση της μητέρας μου. Το απεγνωσμένο τηλεφώνημα που έκανα σε γιατρό άλλου νοσοκομείου που δεν εφημέρευε, και η συμβουλή που μου έδωσε, της έσωσε κυριολεκτικά τη ζωή εκείνη τη στιγμή.

'Ομως εγώ είμαι ΕΞΑΙΡΕΣΗ. Δεν έχουν όλοι οι ασθενείς και οι συνοδοί τους την προσήλωση, την υπομονή και την επιμονή να εμβαθύνουν τόσο στο περιστατικό του ανθρώπου τους. Δεν είναι καν υποχρεωμένοι να το κάνουν. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ. Η "δουλειά" των ασθενών είναι να κάθονται στην άκρη, και να αφήνουν τους γιατρούς στην ησυχία τους να κάνουν τη δική τους!!! Όμως η πράξη έχει αποδείξει ότι δεν είναι πάντα έτσι, και τελευταίο περίτρανο παράδειγμα ο γιατρός της ιστορίας αυτής. Οπότε αναγκαστικά είμαι σε επαγρύπνηση.

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: αν οι γιατροί θέλουν να τους αφήσουμε ήσυχους εμείς οι ασθενείς και οι συνοδοί, να φροντίσουν να μας φέρονται με τον ίδιο σεβασμό που τους φερόμαστε εμείς. Επίσης, δεν είμαστε ζώα (και ζητώ συγγνώμη στο αγαπητό ζωικό βασίλειο για την παρομοίωση): καταλαβαίνουμε πότε ασχολείστε μαζί μας στα σοβαρά και πότε θέλετε απλά να μας ξεπετάξετε. Τέλος, αν καμιά φορά σας φαίνεται ότι έχουμε υπέρμετρη αγωνία για τον άνθρωπο μας, για μπείτε λίγο στη θέση μας και φανταστείτε ότι η ασθενής που εξετάζετε είναι η μάνα, η αδελφή, η κόρη σας και όχι η οξεία χολοκυστίτιδα του 108 ή το έμφραγμα του 211.

Θερμή παράκληση προς το νευροχειρουργό με τις μαγικές διαγνωστικές ικανότητες: μην το ξανακάνετε. Εγώ τη βρήκα την άκρη και την αντιμετώπιση που χρειάζεται το πρόβλημά μου. Μεθαύριο στη δική μου θέση μπορεί να βρεθεί κάποιος δικός σας άνθρωπος. Κάντε μια αυτοκριτική, και δείτε αν αξίζει τέτοια αντιμετώπιση. Καλοπροαίρετα πάντα:)

*Μόνο οι κάτοικοι νησιών μπορούν να καταλάβουν το άγχος και την αγωνία μην τύχει έκτακτη ανάγκη μεταφοράς σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο για να γλιτώσει ο άνθρωπός τους: άλλο να παίρνεις το αυτοκίνητό σου μέσα στη νύχτα και να τρέχεις, άλλο να περιμένεις να διασχίσεις θάλασσα, ΑΝ ο καιρός το επιτρέπει, ΑΝ έχει εισιτήρια το αεροπλάνο, ΑΝ πειστεί το πρωτοβάθμιο νοσοκομείο ότι πρέπει π.χ. η ασθενής να μεταφερθεί επειγόντως για ERCP όταν η χολερυθρίνη έχει ανέβει στον ουρανό, αλλιώς δεν τη σώζουν όλες οι ενδοφλέβιες αντιβιώσεις του κόσμου!!! Πολλα ΑΝ, μια ανθρώπινη ζωή. Έχω αρχίσει πλέον σοβαρά να σκέφτομαι μήπως πρέπει να εγκαταλείψω το νησί...

Και για να προλάβω τα τυχόν σχόλια που περιμένω να δω:

Σημείωση 1: μην διανοηθεί κανείς ότι πλοηγούμαι επιτυχώς σε χώρους υγείας με "πυξίδα" το φακελάκι. ΟΥΔΕΠΟΤΕ έχω δώσει χρήματα για να "σπρώξω" ιατρικό περιστατικό. Αν διαπιστώσω ότι ο γιατρός απέναντί μου αντιμετωπίζει τον άνθρωπό μου ως εμπόρευμα, έχω φύγει σφαίρα για αλλού.

Σημείωση 2: το ότι χρησιμοποιώ με άνεση κάποιους ιατρικούς όρους είναι επειδή τους έμαθα στην πορεία των ασθενειών των ανθρώπων μου, και όχι για να κάνω την έξυπνη. Πιστεύω πως διευκολύνω τη συνεννόηση με το γιατρό όταν μπορώ να του μιλάω "στη γλώσσα του", όπως ακριβώς διευκολύνεται η συνεννόηση μου με άνθρωπο που δεν είναι επιστήμονας πληροφορικής όταν μου λέει π.χ. "μνήμη RAM" αντί για "εκείνο το πράσινο που μοιάζει με χαρακάκι και έχει απάνω του τσιπάκια". Όχι ότι δεν θα καταλάβω για ποιο πράγμα μιλάει χωρίς τον όρο, απλά κερδίζουμε χρόνο :)

Οι άλλοι άνθρωποι

Μοναστηράκι, 4μ.μ., τέλη Ιουλίου. Κόσμος, κίνηση, τουρίστες, ντόπιοι, ο ήλιος ντάλα, η ζέστη ανυπόφορη... στην πλατεία, στη μεριά της Ερμού, έχει ήδη στηθεί το τραπέζι και το πανό. Είναι 5-6 άτομα που κόβουν κρεμμύδια, ανοίγουν σακούλες με κομμένα λαχανικά, αραδιάζουν στη σειρά τα ζυμαρικά... η τεράστια κατσαρόλα έχει αρχίσει να ζεσταίνει από τη φιάλη πετρογκάζ. Ένας ψηλός κύριος ρίχνει μέσα το λάδι, ένα σακκουλάκι μπαχαρικά, τα λαχανικά και το απαραίτητο νερό... Κάθομαι στα παγκάκια απέναντι και τους παρατηρώ. Τον Κώστα μόνο ήξερα, και δεν έχει φτάσει ακόμα... νιώθω αμήχανα: από τη μια θέλω να βοηθήσω, από την άλλη είναι ήδη αρκετοί και δεν θέλω να μπλεχτώ στα πόδια τους... φοβάμαι μήπως με παρεξηγήσουν κιόλας.... Κόσμος πολύς κάθεται γύρω στη σύνθεση από παγκάκια που έχει φτιάξει ο Δήμος στην πλατεία, καθώς και απέναντι στο πεζούλι. Όμως είμαστε στη μέση της τουριστικής σεζόν, τουρίστες και περαστικοί μοιάζουν αυτοί γύρω μου, δεν ξεχωρίζουν από μένα σε εμφάνιση και συμπεριφορά. Αναρωτιέμαι πού είναι ο κόσμος που θα φάει όλο αυτό το φαγητό...

Χτυπάει το τηλέφωνό μου. "Έλα Μίνα, πού είσαι;" ακούω ταυτόχρονα από το ακουστικό και λάιβ (όπως η αξέχαστη σκηνή του Παραπέντε με τη Θεοπούλα στη Μύκονο: "βιντεοκλήση!"). Ο Κώστας μόλις έχει φτάσει και δεν με έχει δει. Αγκαλιές φιλιά, με συστήνει στους υπόλοιπους, αρχίζω να νιώθω πιο άνετα... αρχίζουν μετά οι φωτογραφίες και οι σέλφι. Μαθαίνω ότι η Φιλοθέη είναι φυσικοθεραπεύτρια και έχει κουβαλήσει όλα τα λαχανικά από τον κήπο της στην Παλλήνη. Ο Σταμάτης είναι καλλιτέχνης. Η Μαρία τραπεζική υπάλληλος. Ο Στέλιος, ο Γιώργος, η Ευαγγελία και οι άλλοι φίλοι του Άλλου Ανθρώπου έχουν έρθει μέσα στο λιοπύρι και στο καυσαέριο για να ετοιμάσουν 200 μερίδες φαγητό. Ποιοι είναι αυτοί που θα φάνε, ακόμα δεν έχω καταλάβει...

Η μαγειρική προχωράει, έχουν βράσει τα λαχανικά, μπαίνουν οι πένες... οι κοπέλες πάνε δίπλα στο φούρνο να αγοράσουν ψωμί και μετά το κόβουν φέτες σε μια σακούλα. Τα ατομικά αλουμινένια δοχεία μια χρήσης απλώνονται σε σειρές στο τραπέζι και ο Γιώργος με το Σταμάτη αρχίζουν να τα γεμίζουν.  Πλησιάζουν και οι πρώτοι συνδαιτημόνες*. Άλλοι παίρνουν μια μερίδα και κάθονται στο παγκάκι να φάνε... άλλοι παίρνουν 2-3 μερίδες για το σπίτι. Άλλοι έρχονται με τάπερ. Εγώ πλέον έχω κουβεντιάσει αρκετά με τους νέους φίλους μου και παίρνω το θάρρος να συμμετάσχω στη διαδικασία, απλώνοντας χαρτοπετσέτες για να βάζει πάνω ο Στέλιος φέτες ψωμί. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα, αποτελεσματικά, αλλά και πολύ φιλικά: με το απαραίτητο καλαμπούρι μεταξύ μας, και με τους συνδαιτημόνες μας. Τα παιδιά της Κοινωνικής Κουζίνας τους γνωρίζουν, αφού κάθε Τρίτη ο Άλλος Άνθρωπος μαγειρεύει στο Μοναστηράκι και όπως μου είπαν, οι μισοί περίπου είναι τακτικοί. Οι σχέσεις τους δεν είναι τυπικές: ρωτάνε ο ένας τον άλλον με ενδιαφέρον για την οικογένεια, για τυχόν προβλήματα υγείας που έχουν...

Η κατσαρόλα κοντεύει να αδειάσει, και μου ζητάνε τα παιδιά να φωτογραφίσω το τραπέζι με τις τελευταίες μερίδες. Η τελευταία τελευταία μερίδα δίνεται τιμητικά σε μένα! Παίρνουν και οι υπόλοιποι της ομάδας τις μερίδες τους και τρώμε όρθιοι, μαζί με τους τελευταίους συνδαιτημόνες μας...

Σε όλα τα παιδιά που γνώρισα εκείνη τη μέρα στο Μοναστηράκι: μόνο και μόνο που μέσα στο λιοπύρι του καλοκαιριού και το κρύο του χειμώνα, είσαστε ΕΚΕΙ κάθε Τρίτη, πιστοί στο ραντεβού σας... που δε λογιαριάζετε ούτε Δεκαπενταύγουστο, ούτε άλλες γιορτές και αργίες (έχει αργία η αγάπη για το συνάνθρωπο; Δεν έχει!)... μόνο αγάπη και σεβασμό. Δεν χρειάζεται να γνωρίζω τίποτα παραπάνω για σας: είναι τιμή μου που σας γνώρισα και που πλέον είμαστε φίλοι και συνοδοιπόροι... και σας υπόσχομαι πως θα τα ξαναπούμε σύντομα. Συνεχίστε την υπέροχη κοινωνική κουζίνα, και εμείς σας παρακολουθούμε και συμμετέχουμε με την αγάπη μας και ό,τι άλλο μπορούμε να προσφέρουμε από μακριά. Να είστε πάντα καλά :-)

*Γιατί αυτό είναι η κοινωνική κουζίνα του Άλλου Ανθρώπου: δεν είναι ελεημοσύνη... δεν είναι "Όλοι Μαζί Μπορούμε" για να ξεπλένονται οι συνειδήσεις από τα λιθαράκια (ή τις κοτρώνες) που έβαλαν στην ανθρωπιστική κρίση που βιώνουμε... δεν είναι επιδοτούμενο πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που "έκαψε τον Γιάννη" και τώρα "τον αλείφει λάδι".

 Στην κοινωνική κουζίνα είναι ΟΛΟΙ καλοδεχούμενοι, αλλά όχι ως ευεργέτες και ευεργετούμενοι: ως ΙΣΟΙ. Είμαστε όλοι συνδαιτημόνες. Τρώμε όλοι από την ίδια κατσαρόλα, επικοινωνούμε, μοιραζόμαστε τις σκέψεις και τις αγωνίες μας, κάνουμε το καλαμπούρι μας, φτιάχνουμε "εστίες μόλυνσης" σε ένα σύστημα που θέλει να μας καταπιεί. Είμαστε όλοι ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, με αστείρευτη αγάπη για το συνάνθρωπο, και αισιοδοξία για τη ζωή...

Αν θέλεις κι εσύ να γίνεις Άλλος Άνθρωπος, διάβασε εδώ για την Κοινωνική Κουζίνα που ξεκίνησε ο Κώστας στην Αθήνα και που τώρα έχει εξαπλωθεί σε όλη την Ελλάδα. Μπες κι εσύ στο υπέροχο δίκτυο των άλλων ανθρώπων... Όπως λέει και η Φιλοθέη: αγάπη, αγάπη και μόνο αγάπη!