Ένα μήνα ταλαιπωριέμαι επειδή αποφάσισα να σταματήσω την κοροϊδία του ΟΤΕ, που παρέχει υπηρεσίες VoIP για τηλεφωνία (ενδεικτικά π.χ. Viber, εννοώ τις δωρεάν φωνητικές και βιντεοκλήσεις που μπορούμε να κάνουμε έχοντας μια σύνδεση Ίντερνετ είτε στο σταθερό είτε στο κινητό μας). Όσοι είσαστε στο δίκτυο του ΟΤΕ (Cosmote λέγεται πλέον δλδ) γνωρίζετε ότι μόλις κοπεί το ρεύμα χάνεται και η τηλεφωνική σύνδεση. Σε όσους πελάτες έχουν διαμαρτυρηθεί έντονα τους παρέχουν δωρεάν UPS για το ρούτερ τους, ώστε να έχουν τηλέφωνο μέχρι να αποκατασταθεί η βλάβη ηλεκτροδότησης. Σε όσους δεν διαμαρτύρονται, την Κινέζικη πάπια (συνδυασμός Κινέζου και πάπιας, έτσι για περισσότερη έμφαση).
Αυτά για την αλητεία του ΟΤΕ, περισσότερα σε επόμενη ανάρτηση γιατί φυσικά και δεν τελειώνει εδώ. Όμως σ'αυτή την ανάρτηση το θέμα μου είναι η WIND και μια άλλη αλητεία:
Τυχαίνει να έχω δυο τηλεφωνικές γραμμές στο σπίτι μου: τη μια την κρατάω για συναισθηματικούς λόγους (δείτε εδώ στο μπλογκ την ετικέτα "ανοξική εγκεφαλική βλάβη"). Ο ΟΤΕ ήθελε 63 Ευρώ το δίμηνο για Ίντερνετ μόνο, τηλεφωνία είχα καταργήσει γιατί την έχω στην άλλη γραμμή που είναι WIND. Με παίρνουν μια μέρα από WIND και μου κάνουν μια δελεαστική προσφορά, και εγώ δέχτηκα ξέροντας ότι πιθανότατα θα μπλέξω. Όπως και έγινε, αλλά μιας και έγινε έχω βαλθεί να βγει κάτι καλό από την υπόθεση, τόσο για μένα όσο και παρακαταθήκη για άλλους που θα βρεθούν σε παρόμοια θέση και θα ψάχνουν στο Ίντερνετ να βγάλουν άκρη. Γι'αυτό είμαστε συνάνθρωποι: για να βοηθάμε ο ένας τον άλλο στο χάος αυτό που ζούμε.
Όταν λοιπόν οι πωλητές της WIND σου κάνουν το pitch (έτσι λένε μαρκετίστικα το σχέδιο πώλησης) για να μεταφερθείς από ΟΤΕ στην εταιρία τους σου τάζουν διάφορα... ξεχνάνε όμως επιμελώς να σου πούνε ότι το (ηλίθιο κατά τα άλλα) VoIP router του ΟΤΕ παρέχεται με χρησικτησία. Δηλαδή δεν είναι δικό σου, και υποχρεούσαι να το επιστρέψεις μόλις αλλάξεις φορέα. Άρα, στην τιμή που σου δίνει η WIND αμέσως να προσθέσεις και 25 Ευρώ που είναι μια μετριοπαθής τιμή για ένα αξιοπρεπές ρούτερ. H WIND το ξέρει πάρα πολύ καλά αυτό: αν δεν ήξερε τον ανταγωνισμό της θα το είχε κλείσει το μαγαζί, οπότε η άγνοια δεν είναι δικαιολογία.
Θα έπρεπε να χρεώνεται το ρούτερ; Σαφώς και όχι. Γιατί αν εσείς εκεί στη WIND λυσσάτε να μας φέρετε από τον ΟΤΕ στο δίκτυό σας, οφείλετε τουλάχιστον να εξασφαλίσετε ότι δεν θα χρειαστεί να ξοδευτούμε για επιπλέον τηλεπικοινωνιακό εξοπλισμό.
Αυτά προς το παρόν, αλλά έπεται τεράστια συνέχεια: επειδή έχω "απασφαλίσει" με όλα αυτά τα παιχνίδια που παίζουν ΟΛΕΣ οι τηλεπικοινωνιακές ανεξαιρέτως, θα κάνω αυτό που υποψιάζομαι ότι δεν έχει κάνει καμία ελληνίδα μέχρι τώρα: θα αποκτήσω αντίγραφα όλων των ηχογραφημένων κλήσεων που έκανα με τη WIND προκειμένου να γίνει η συμφωνία και ενεργοποίηση στο δίκτυό της. Δεν τολμάμε να πάρουμε τηλέφωνο σε εταιρία παροχής υπηρεσιών που μας ζαλίζουν στην ταυτοποίηση και στα μηνύματα ότι "για τη δική σας προστασία η κλήση καταγράφεται". Ε ναι λοιπόν: ακριβώς για να προστατέψω τον εαυτό μου από τυχόν απάτη εκ μέρους σας, απαιτώ να λάβω αντίγραφα των συνομιλιών μου, είτε σε απομαγνητοφώνηση, είτε σε ηχητικά αρχεία (κατά προτίμηση το δεύτερο). Ενημερώθηκα για τη διαδικασία που πρέπει να ακολουθήσω και τις προσεχείς ημέρες ξεκινάω.
Τέλος: "δεν έχω κάτι καλύτερο να κάνω;" ΑΝ ΕΧΩ ΛΕΕΙ... εκτός των καθημερινών υποχρεώσεων μου έχω ένα deadline για αύριο βράδυ προκειμένου να πάρω υποτροφία για να πάω σε συνέδριο στο εξωτερικό. Κι όμως κάθομαι εδώ και ασχολούμαι με αυτά τα αίσχη των εταιριών... γιατί ΚΑΠΟΙΟΣ πρέπει να ασχοληθεί. Στο επανιδείν λοιπόν... και μια σημαντικότατη διευκρίνιση: δεν τα βάζω με τους υπαλλήλους της εταιρίας, οι οποίοι κάνουν με ευγένεια και εξυπηρετικότητα τη δουλειά τους και τους ευχαριστώ πολύ, ειδικά την κοπέλα που ανέχτηκε σήμερα όλη την αγανάκτησή μου, και που με κατανόηση και υπομονή μου εξήγησε ακριβώς ποια βήματα πρέπει να ακολουθήσω. Αυτό για να μην τυχόν περάσει από το μυαλό των διευθυντών και προϊσταμένων να επιπλήξουν διοικητικούς υπαλλήλους. Την πολιτική της εταιρίας κατακρίνω, και όχι τους υπαλλήλους που απλά κάνουν τη δουλειά τους.
Μίνα Θεοφιλάτου
Ηλ/γος Μηχ/κός & Τ.Υ.
Αργοστόλι, Κεφαλονιά
ΤΟ ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ ΑΥΤΟ ΒΑΠΤΙΣΤΗΚΕ "ΑΓΡΥΠΝΟ ΚΩΜΑ" ΑΠΟ ΙΑΤΡΙΚΟ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΟ. ΤΩΡΑ ΠΙΑ ΤΟ ΑΓΡΥΠΝΟ ΚΩΜΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΟΥ ΓΥΡΩ ΜΑΣ.
Πέμπτη 29 Νοεμβρίου 2018
Τετάρτη 10 Οκτωβρίου 2018
Με αφορμή τα ΕΠΑΛ... μια εκ βαθέων εξομολόγηση
Αφορμή το άρθρο με τίτλο Το σχέδιο "όλοι ΕΠΑΛ" είναι παγίδα για μαθητές και καθηγητές των ΓΕΛ και ΕΠΑΛ" του συναδέλφου Δημήτρη Τσιριγώτη. Το άρθρο αυτό έχει ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων στους εκπαιδευτικούς κύκλους, με άλλους να συμφωνούν και άλλους να διαφωνούν, κατά το γνωστό μοτίβο της μικροσυντεχνιακής προσέγγισης που συνηθίζουμε εμείς οι εκπαιδευτικοί (ναι βάζω και τον εαυτό μου μέσα, από "συναδελφική αλληλεγγύη" όπως μου είχε πει κάποτε ένας γονέας).
Λοιπόν εγώ συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ με τον κ. Τσιριγώτη. Και εδώ είναι που θα πέσουν να με φάνε οι του ΕΠΑΛ συνάδελφοι, ότι το λέω επειδή είμαι σε Γενικό Λύκειο και δεν ξέρω από ΕΠΑΛ, ότι φοβάμαι μη μου φάνε τα ιδιαίτερα (δεν κάνω) επειδή οι μαθητές θα στραφούν στα εύκολα ΕΠΑΛ για να μπουν στην Τριτοβάθμια, ότι απαξιώ την τεχνική/επαγγελματική εκπαίδευση και άλλα τέτοια άσχετα.
Σε απάντηση όλων αυτών θα καταθέσω χίλιες λέξεις, δηλαδή μια εικόνα. Αυτή:
Τη φωτογραφία την τράβηξα 12 Σεπτεμβρίου 2017 σε κάποιο σταθμό του Μετρό, δεν θυμάμαι ποιο (και φυσικά δεν έχει σημασία). Αλλά δεν ήταν μόνο στους σταθμούς οι διαφημίσεις για τα ΕΠΑΛ. Ακόμα και μέσα στους συρμούς, στις ηλεκτρονικές πινακίδες που ανακοινώνουν την επόμενη στάση, τσουπ να περνάει και μια διαφήμιση για τα ΕΠΑΛ (ξεσκόνισα το Dropbox και δυστυχώς δεν είχα τραβήξει φωτογραφία για ντοκουμέντο). Δεν ξέρω εσείς, αλλά ξέρω γω, δεν έχω συνηθίσει το κράτος να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το μέλλον των παιδιών μας και της χώρας μας. Να πιστέψω τώρα ότι τους έπιασε πρεμούρα να καθοδηγήσουν τα παιδιά σε σίγουρη και αξιοπρεπή απασχόληση;
Μπα. Διαβάστε το άρθρο του Τσιριγώτη. Και μην κολλήσετε στα παραδείγματα που φέρνει για εισαγωγή στην Τριτοβάθμια αποφοίτων ΕΠΑΛ σε Φυσικομαθηματικές και Πολυτεχνεία... ξέρουν πάρα πολύ καλά ότι το μόνο που θα καταφέρουν οι εισαχθέντες από ΕΠΑΛ είναι να δώσουν (προσωρινή) χαρά στους γονείς τους, και στη συνέχεια να εγκαταλείψουν τις σπουδές για να πάνε για μαθητεία. Κάποιοι θα καταφέρουν να τελειώσουν και ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥΣ. Είναι οι επόμενοι που θα διαιωνίσουν το κύμα μετανάστευσης επιστημόνων στο εξωτερικό, που αυτή τη στιγμή μετράει 500.000 and counting. Τι νομίζετε, ότι θέλουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας την ανάπτυξη επιστημονικού δυναμικού στη χώρα μας; Αν το ήθελαν δεν θα έκανε τον Κινέζο ο Durando (πρόεδρος της European Schoolnet που μου έδωσε το 1ο βραβείο στο 1ο Συνέδριο Scientix στις Βρυξέλλες το 2011) όταν έγραφα έγραφα έγραφα για να σταματήσει το ανεκδιήγητο σχέδιο του Αρβανιτόπουλου με το "Νέο Λύκειο" χωρίς Πληροφορική. Πλήρης απαξίωση, μόνο ο Σύλλογος Καθηγητών Πληροφορικής των ΗΠΑ CSTA μου έδωσε σημασία και κοινοποίησε το θέμα. Α ναι, και η Guardian που δημοσίευσε το άρθρο μου για την Ελλάδα της κρίσης που κόβει τα μαθήματα Πληροφορικής ενώ θα έπρεπε να τα στηρίζει. Έλεγε η βοηθός του Agueda ότι "δεν μπορεί ο κύριος Durando να παρέμβει στα εσωτερικά του κάθε Υπουργείου του Schoolnet". Όχι βέβαια, μόνο να τρώει και να χαριεντίζεται με τους υπουργούς σε εκδηλώσεις promotion ΕΣΠΑ μπορεί (δεν θα βάλω hyperlinks όπως εξηγώ παρακάτω, ψάξτε μόνοι σας να τα βρείτε αυτά που γράφω. Ή ψάξτε στις παλιότερες αναρτήσεις μου, όπως επίσης εξηγώ παρακάτω). Αλλά θα μου πείτε, γιατί μόνη σου; Σύλλογο δεν έχετε οι καθηγητές Πληροφορικής; Τι έκανε; Αααα, "πύρινος" ο λόγος του προέδρου: petition τύπου Avaaz και χειρότερα, και ούτε καν ένα λάικ στο δικό μου αγώνα. Τον επόμενο χρόνο που είχαμε δημοτικές εκλογές καταλάβαμε τελικά γιατί μας πούλησε. Τι έκανε λοιπόν ο κλάδος μας, για να τον "τιμωρήσει"; Μα φυσικά τον ξαναψήφισε πρόεδρο της ΠΕΚΑΠ για ακόμα 4 συναπτά έτη.
Τι θέλουν λοιπόν οι Ευρωπαίοι; Δεν θέλουν το καλό μας; Και βέβαια το θέλουν, αλλά όχι όπως το φανταζόμαστε εμείς, με επιστήμονες, καλλιέργεια, έρευνα ανάπτυξη και άλλα τέτοια ωραία. Φτηνά εργατικά χέρια για την αποικία τους θέλουν. Και όσο εμείς που μείναμε εδώ στη χώρα που αγαπάμε, συνεχίζουμε να σφαζόμαστε μεταξύ μας για την αναβάθμιση των ΕΠΑΛ/γραμμη παραγωγής εργατών των 400 Ευρώ (και πολλά λέω, γιατί η Ξαφά αλλιώς μας φαντασιώνεται από το 2012 κιόλας), με τους μεν (ΓΕΛ) να λένε ότι ξεφτιλίζονται οι πανεπιστημιακές σχολές με τις βάσεις των 700 μονάδων, και τους δε (ΕΠΑΛ) να λένε ότι γίναμε Ευρώπη επιτέλους γιατί έπασχε η τεχνική εκπαίδευση στη χώρα μας... οι αποπάνω γελάνε με τα χάλια μας.
Και τι να κάνουμε, θα μου πείτε αγαπητοί συνάδελφοι. Ξέρω γω... θα ήθελα να έβλεπα μια μάζα συναδέλφων να κάνει αυτά που έκανα εγώ τα τελευταία πέντε χρόνια. Δεν το λέω για να ευλογήσω τα γένια μου, τι κατάφερα άλλωστε, μόνη και γραφική να γράφω, να ξεσκεπάζω αθλιότητες απαράδεκτες που προσβάλουν κατάφωρα τη νοημοσύνη "μορφωμένων" ανθρώπων, να στέλνω στο Υπουργείο για πρωτόκολλο, να μου το δίνουν μετά από 5 οχλήσεις και να μην απαντούν ποτέ... να δέχομαι "φιλικές προειδοποιήσεις" ή "απειλές" (ακόμα δεν κατάλαβα τι από τα δυο είχε σκοπό μια συνάδελφος που άφησε μια φορά ένα σχόλιο και μετά εξαφανίστηκε) Βαριέμαι πραγματικά να καταγράψω και πάλι πόσο έχω ασχοληθεί... όποιος θέλει πάντως μπορεί να κοιτάξει εδώ στο μπλογκ κάτω από την ετικέτα "Εκπαίδευση". "Τι κατάφερες λοιπόν", θα με ρωτήσουν οι συνάδελφοι. Ξέρω γω, δεν έμεινα σε συζητήσεις καφενείου στο Facebook. Αυτό μόνο. Βγήκα ανοιχτά, δημόσια και ενυπόγραφα να δηλώσω ότι έχω καταλάβει πως παίζουν με τη νοημοσύνη μου. Άκουσα και πολλά μπράβο για το θάρρος μου... να τα βράσω. Τα μπράβο είναι εύκολα. Με το μπράβο και τη σύγχρονη μετάλλαξή του το like δεν γίνεται αγώνας. Οπότε ας δεχτούμε ό,τι μας σερβίρουν, με οποιον τρόπο αποφασίσουν να το στολίσουν, και ας κάτσουμε στην άκρη μας γιατί για αγώνες δεν είμαστε (πάλι βάζω τον εαυτό μου μέσα, αν και εδώ δεν θα έπρεπε. Από συναδελφική αλληλεγγύη είπαμε).
Δώδεκα χρόνια μετράω στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση, και πλέον λέω "φτάνει". Τέρμα τα πρότζεκτ, τέρμα οι δημοσιεύσεις, τέρμα οι παρουσιάσεις με τους μαθητές μου σε συνέδρια... και να ήθελα, το κατάργησαν το μάθημα της Ερευνητικής Εργασίας στα Εσπερινά Λύκεια. Φέτος κατάργησαν και το "Εισαγωγή στις Αρχές της Επιστήμης των Υπολογιστών". Ούτε φύλλο δεν κουνήθηκε, και μείον τρεις ώρες εγώ στο ωράριο μέσα σε δυο χρονάκια. Από το 2020-21 που το Εσπερινό Λύκειο θα έχει μόνο 3 τάξεις και όχι 4 (φέτος και του χρόνου διατηρούνται οι 4 λόγω μεταβατικής φάσης) βάλτε κάτω να δείτε πόσα κεφάλια έχουν εξοικονομήσει... εν τω μεταξύ κανείς δεν μας εξήγησε πώς γίνεται οι φετινοί σπουδαστές του τριετούς Εσπερινού Λυκείου να παρακολουθούν το ίδιο ακριβώς πρόγραμμα σπουδών με τους τετραετούς πέρυσι (για όσους δεν γνωρίζουν πριν το 2018-19 η Α Λυκείου του Ημερήσιου αντιστοιχούσε στην Α και Β Λυκείου του Εσπερινού). Επίσης, το Υπουργείο έκανε ένα ωραιότατο δώρο σε όσους μαθητές είχαν διακόψει τις σπουδές τους στην Α Εσπερινού: τους έβαλε κατευθείαν στη Β του τριετούς. Ποιος θα ασχοληθεί σου λέει... εμείς ως οφείλαμε ενημερώσαμε τέσσερις μαθητές μας να έρθουν να συνεχίσουν και να εκμεταλλευτούν το δώρο τώρα που γυρίζει, γιατί του χρόνου ποτέ δεν ξέρεις... αν και το τριετές ήρθε για να μείνει, ανεξαρτήτως κυβέρνησης. Διότι όπως έγραψα κόβει κεφάλια. Μην ψάχνετε λοιπόν να βρείτε παιδαγωγικές αξίες στις αποφάσεις του Υπουργείου Παιδείας. Κόψιμο κεφαλιών να ψάχνετε. Α ναι, μην ξεχάσω, υπάρχει και το ΙΕΠ που φροντίζει να στολίσει παιδαγωγικά τους αποκεφαλισμούς για να τους χωνέψουν οι ιθαγενείς.
Έτσι λοιπόν θα γίνω κι εγώ "διεκπεραιωτική" για όσα χρόνια μου μένουν. Δεν είναι επιλογή μου, είναι αυτοπροστασία. Και τα πράγματα όσο περνάει ο καιρός χειρότερα θα γίνονται, και η αγωνία μου είναι για τη μικρή μου κόρη που προχωράει τάξη τάξη σε ένα σύστημα που είναι κάθε χρόνο και χειρότερο... να την πάρω να φύγω από τη χώρα; Σάμπως θα είναι καλύτερα εκεί που θα πάω; Δεν ξέρω... η μεγάλη έχει ήδη φύγει, και δε βλέπω να επιστρέφει.
Με μια διαφορά όμως: Το ότι γίνομαι διεκπεραιωτική στη δουλειά μου δεν σημαίνει ότι κάνω το ίδιο στο μυαλό και στη ζωή μου. Στα 12 χρόνια στην εκπαίδευση, ένα πράγμα κρατάω: ξεκίνησα να γράφω στη Βικιπαίδεια μαζί με τους μαθητές μου. Πλέον συνεχίζω μόνη μου, και αλλάζω αντικείμενο, σε άλλο με την ίδια και μεγαλύτερη διαχρονική αξία για τον άνθρωπο: την υγεία. Να σπουδάσω ιατρική είναι αργά, όμως μαθαίνω Medical Neuroscience και εμπλουτίζω παράλληλα το ελληνικό περιεχόμενο στα εγχειρήματα Wikimedia. Τον Ιούλιο πήρα υποτροφία και παρουσίασα τη δουλειά μου στο διεθνές συνέδριο Wikimania στη Νότια Αφρική, την Κυριακή με υποτροφία παρουσιάζω στο CEE (Wikimedia Central Eastern Europe) στην Ουκρανία και με θέμα την προστασία των ευάλωτων μελών της κοινωνίας μας, και έπονται κι άλλα. Να αγωνίζομαι δε σταματώ, γιατί θα είναι σαν να πέθανα. Απλά άλλαξα χώρο.
Τέλος, είναι η πρώτη ίσως φορά που δεν βάζω επισημάνσεις bold, μεγάλα γράμματα, hyperlinks κλπ. Κι αυτά τα βαρέθηκα. Όποιος θέλει μπορεί να διασταυρώσει μόνος του αυτά που γράφω, π.χ. αυτό με την Ξαφά, που μου έχει μείνει ως απύθμενα σκληρή κουβέντα για Ελληνίδα (του ΔΝΤ είναι βέβαια, τι περίμενα, αισθήματα; Το κακό είναι ότι δικαιώθηκε, σε μόλις 6 χρόνια). Τον χρόνο μου τον διαθέτω για τεκμηρίωση πλέον μόνο εκεί που πιάνει πραγματικά τόπο. Α, μόνο αυτό και αυτό θα βάλω εδώ, έτσι για να γελάσουν, όσοι καταλάβουν :D
Καλό μας κουράγιο.
Λοιπόν εγώ συμφωνώ ΑΠΟΛΥΤΑ με τον κ. Τσιριγώτη. Και εδώ είναι που θα πέσουν να με φάνε οι του ΕΠΑΛ συνάδελφοι, ότι το λέω επειδή είμαι σε Γενικό Λύκειο και δεν ξέρω από ΕΠΑΛ, ότι φοβάμαι μη μου φάνε τα ιδιαίτερα (δεν κάνω) επειδή οι μαθητές θα στραφούν στα εύκολα ΕΠΑΛ για να μπουν στην Τριτοβάθμια, ότι απαξιώ την τεχνική/επαγγελματική εκπαίδευση και άλλα τέτοια άσχετα.
Σε απάντηση όλων αυτών θα καταθέσω χίλιες λέξεις, δηλαδή μια εικόνα. Αυτή:
![]() |
| Ανάμεσα σε αφίσες για τράπεζες, εταιρίες κινητής τηλεφωνίας και Μέγαρο, τσουπ και μια διαφήμιση της Τάξης Μαθητείας ΕΠΑΛ στο Μετρό της Αθήνας. Κοινωνική προσφορά; |
Τη φωτογραφία την τράβηξα 12 Σεπτεμβρίου 2017 σε κάποιο σταθμό του Μετρό, δεν θυμάμαι ποιο (και φυσικά δεν έχει σημασία). Αλλά δεν ήταν μόνο στους σταθμούς οι διαφημίσεις για τα ΕΠΑΛ. Ακόμα και μέσα στους συρμούς, στις ηλεκτρονικές πινακίδες που ανακοινώνουν την επόμενη στάση, τσουπ να περνάει και μια διαφήμιση για τα ΕΠΑΛ (ξεσκόνισα το Dropbox και δυστυχώς δεν είχα τραβήξει φωτογραφία για ντοκουμέντο). Δεν ξέρω εσείς, αλλά ξέρω γω, δεν έχω συνηθίσει το κράτος να δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον για το μέλλον των παιδιών μας και της χώρας μας. Να πιστέψω τώρα ότι τους έπιασε πρεμούρα να καθοδηγήσουν τα παιδιά σε σίγουρη και αξιοπρεπή απασχόληση;
Μπα. Διαβάστε το άρθρο του Τσιριγώτη. Και μην κολλήσετε στα παραδείγματα που φέρνει για εισαγωγή στην Τριτοβάθμια αποφοίτων ΕΠΑΛ σε Φυσικομαθηματικές και Πολυτεχνεία... ξέρουν πάρα πολύ καλά ότι το μόνο που θα καταφέρουν οι εισαχθέντες από ΕΠΑΛ είναι να δώσουν (προσωρινή) χαρά στους γονείς τους, και στη συνέχεια να εγκαταλείψουν τις σπουδές για να πάνε για μαθητεία. Κάποιοι θα καταφέρουν να τελειώσουν και ΜΠΡΑΒΟ ΤΟΥΣ. Είναι οι επόμενοι που θα διαιωνίσουν το κύμα μετανάστευσης επιστημόνων στο εξωτερικό, που αυτή τη στιγμή μετράει 500.000 and counting. Τι νομίζετε, ότι θέλουν οι Ευρωπαίοι εταίροι μας την ανάπτυξη επιστημονικού δυναμικού στη χώρα μας; Αν το ήθελαν δεν θα έκανε τον Κινέζο ο Durando (πρόεδρος της European Schoolnet που μου έδωσε το 1ο βραβείο στο 1ο Συνέδριο Scientix στις Βρυξέλλες το 2011) όταν έγραφα έγραφα έγραφα για να σταματήσει το ανεκδιήγητο σχέδιο του Αρβανιτόπουλου με το "Νέο Λύκειο" χωρίς Πληροφορική. Πλήρης απαξίωση, μόνο ο Σύλλογος Καθηγητών Πληροφορικής των ΗΠΑ CSTA μου έδωσε σημασία και κοινοποίησε το θέμα. Α ναι, και η Guardian που δημοσίευσε το άρθρο μου για την Ελλάδα της κρίσης που κόβει τα μαθήματα Πληροφορικής ενώ θα έπρεπε να τα στηρίζει. Έλεγε η βοηθός του Agueda ότι "δεν μπορεί ο κύριος Durando να παρέμβει στα εσωτερικά του κάθε Υπουργείου του Schoolnet". Όχι βέβαια, μόνο να τρώει και να χαριεντίζεται με τους υπουργούς σε εκδηλώσεις promotion ΕΣΠΑ μπορεί (δεν θα βάλω hyperlinks όπως εξηγώ παρακάτω, ψάξτε μόνοι σας να τα βρείτε αυτά που γράφω. Ή ψάξτε στις παλιότερες αναρτήσεις μου, όπως επίσης εξηγώ παρακάτω). Αλλά θα μου πείτε, γιατί μόνη σου; Σύλλογο δεν έχετε οι καθηγητές Πληροφορικής; Τι έκανε; Αααα, "πύρινος" ο λόγος του προέδρου: petition τύπου Avaaz και χειρότερα, και ούτε καν ένα λάικ στο δικό μου αγώνα. Τον επόμενο χρόνο που είχαμε δημοτικές εκλογές καταλάβαμε τελικά γιατί μας πούλησε. Τι έκανε λοιπόν ο κλάδος μας, για να τον "τιμωρήσει"; Μα φυσικά τον ξαναψήφισε πρόεδρο της ΠΕΚΑΠ για ακόμα 4 συναπτά έτη.
Τι θέλουν λοιπόν οι Ευρωπαίοι; Δεν θέλουν το καλό μας; Και βέβαια το θέλουν, αλλά όχι όπως το φανταζόμαστε εμείς, με επιστήμονες, καλλιέργεια, έρευνα ανάπτυξη και άλλα τέτοια ωραία. Φτηνά εργατικά χέρια για την αποικία τους θέλουν. Και όσο εμείς που μείναμε εδώ στη χώρα που αγαπάμε, συνεχίζουμε να σφαζόμαστε μεταξύ μας για την αναβάθμιση των ΕΠΑΛ/γραμμη παραγωγής εργατών των 400 Ευρώ (και πολλά λέω, γιατί η Ξαφά αλλιώς μας φαντασιώνεται από το 2012 κιόλας), με τους μεν (ΓΕΛ) να λένε ότι ξεφτιλίζονται οι πανεπιστημιακές σχολές με τις βάσεις των 700 μονάδων, και τους δε (ΕΠΑΛ) να λένε ότι γίναμε Ευρώπη επιτέλους γιατί έπασχε η τεχνική εκπαίδευση στη χώρα μας... οι αποπάνω γελάνε με τα χάλια μας.
Και τι να κάνουμε, θα μου πείτε αγαπητοί συνάδελφοι. Ξέρω γω... θα ήθελα να έβλεπα μια μάζα συναδέλφων να κάνει αυτά που έκανα εγώ τα τελευταία πέντε χρόνια. Δεν το λέω για να ευλογήσω τα γένια μου, τι κατάφερα άλλωστε, μόνη και γραφική να γράφω, να ξεσκεπάζω αθλιότητες απαράδεκτες που προσβάλουν κατάφωρα τη νοημοσύνη "μορφωμένων" ανθρώπων, να στέλνω στο Υπουργείο για πρωτόκολλο, να μου το δίνουν μετά από 5 οχλήσεις και να μην απαντούν ποτέ... να δέχομαι "φιλικές προειδοποιήσεις" ή "απειλές" (ακόμα δεν κατάλαβα τι από τα δυο είχε σκοπό μια συνάδελφος που άφησε μια φορά ένα σχόλιο και μετά εξαφανίστηκε) Βαριέμαι πραγματικά να καταγράψω και πάλι πόσο έχω ασχοληθεί... όποιος θέλει πάντως μπορεί να κοιτάξει εδώ στο μπλογκ κάτω από την ετικέτα "Εκπαίδευση". "Τι κατάφερες λοιπόν", θα με ρωτήσουν οι συνάδελφοι. Ξέρω γω, δεν έμεινα σε συζητήσεις καφενείου στο Facebook. Αυτό μόνο. Βγήκα ανοιχτά, δημόσια και ενυπόγραφα να δηλώσω ότι έχω καταλάβει πως παίζουν με τη νοημοσύνη μου. Άκουσα και πολλά μπράβο για το θάρρος μου... να τα βράσω. Τα μπράβο είναι εύκολα. Με το μπράβο και τη σύγχρονη μετάλλαξή του το like δεν γίνεται αγώνας. Οπότε ας δεχτούμε ό,τι μας σερβίρουν, με οποιον τρόπο αποφασίσουν να το στολίσουν, και ας κάτσουμε στην άκρη μας γιατί για αγώνες δεν είμαστε (πάλι βάζω τον εαυτό μου μέσα, αν και εδώ δεν θα έπρεπε. Από συναδελφική αλληλεγγύη είπαμε).
Δώδεκα χρόνια μετράω στη δημόσια δευτεροβάθμια εκπαίδευση, και πλέον λέω "φτάνει". Τέρμα τα πρότζεκτ, τέρμα οι δημοσιεύσεις, τέρμα οι παρουσιάσεις με τους μαθητές μου σε συνέδρια... και να ήθελα, το κατάργησαν το μάθημα της Ερευνητικής Εργασίας στα Εσπερινά Λύκεια. Φέτος κατάργησαν και το "Εισαγωγή στις Αρχές της Επιστήμης των Υπολογιστών". Ούτε φύλλο δεν κουνήθηκε, και μείον τρεις ώρες εγώ στο ωράριο μέσα σε δυο χρονάκια. Από το 2020-21 που το Εσπερινό Λύκειο θα έχει μόνο 3 τάξεις και όχι 4 (φέτος και του χρόνου διατηρούνται οι 4 λόγω μεταβατικής φάσης) βάλτε κάτω να δείτε πόσα κεφάλια έχουν εξοικονομήσει... εν τω μεταξύ κανείς δεν μας εξήγησε πώς γίνεται οι φετινοί σπουδαστές του τριετούς Εσπερινού Λυκείου να παρακολουθούν το ίδιο ακριβώς πρόγραμμα σπουδών με τους τετραετούς πέρυσι (για όσους δεν γνωρίζουν πριν το 2018-19 η Α Λυκείου του Ημερήσιου αντιστοιχούσε στην Α και Β Λυκείου του Εσπερινού). Επίσης, το Υπουργείο έκανε ένα ωραιότατο δώρο σε όσους μαθητές είχαν διακόψει τις σπουδές τους στην Α Εσπερινού: τους έβαλε κατευθείαν στη Β του τριετούς. Ποιος θα ασχοληθεί σου λέει... εμείς ως οφείλαμε ενημερώσαμε τέσσερις μαθητές μας να έρθουν να συνεχίσουν και να εκμεταλλευτούν το δώρο τώρα που γυρίζει, γιατί του χρόνου ποτέ δεν ξέρεις... αν και το τριετές ήρθε για να μείνει, ανεξαρτήτως κυβέρνησης. Διότι όπως έγραψα κόβει κεφάλια. Μην ψάχνετε λοιπόν να βρείτε παιδαγωγικές αξίες στις αποφάσεις του Υπουργείου Παιδείας. Κόψιμο κεφαλιών να ψάχνετε. Α ναι, μην ξεχάσω, υπάρχει και το ΙΕΠ που φροντίζει να στολίσει παιδαγωγικά τους αποκεφαλισμούς για να τους χωνέψουν οι ιθαγενείς.
Έτσι λοιπόν θα γίνω κι εγώ "διεκπεραιωτική" για όσα χρόνια μου μένουν. Δεν είναι επιλογή μου, είναι αυτοπροστασία. Και τα πράγματα όσο περνάει ο καιρός χειρότερα θα γίνονται, και η αγωνία μου είναι για τη μικρή μου κόρη που προχωράει τάξη τάξη σε ένα σύστημα που είναι κάθε χρόνο και χειρότερο... να την πάρω να φύγω από τη χώρα; Σάμπως θα είναι καλύτερα εκεί που θα πάω; Δεν ξέρω... η μεγάλη έχει ήδη φύγει, και δε βλέπω να επιστρέφει.
Με μια διαφορά όμως: Το ότι γίνομαι διεκπεραιωτική στη δουλειά μου δεν σημαίνει ότι κάνω το ίδιο στο μυαλό και στη ζωή μου. Στα 12 χρόνια στην εκπαίδευση, ένα πράγμα κρατάω: ξεκίνησα να γράφω στη Βικιπαίδεια μαζί με τους μαθητές μου. Πλέον συνεχίζω μόνη μου, και αλλάζω αντικείμενο, σε άλλο με την ίδια και μεγαλύτερη διαχρονική αξία για τον άνθρωπο: την υγεία. Να σπουδάσω ιατρική είναι αργά, όμως μαθαίνω Medical Neuroscience και εμπλουτίζω παράλληλα το ελληνικό περιεχόμενο στα εγχειρήματα Wikimedia. Τον Ιούλιο πήρα υποτροφία και παρουσίασα τη δουλειά μου στο διεθνές συνέδριο Wikimania στη Νότια Αφρική, την Κυριακή με υποτροφία παρουσιάζω στο CEE (Wikimedia Central Eastern Europe) στην Ουκρανία και με θέμα την προστασία των ευάλωτων μελών της κοινωνίας μας, και έπονται κι άλλα. Να αγωνίζομαι δε σταματώ, γιατί θα είναι σαν να πέθανα. Απλά άλλαξα χώρο.
Τέλος, είναι η πρώτη ίσως φορά που δεν βάζω επισημάνσεις bold, μεγάλα γράμματα, hyperlinks κλπ. Κι αυτά τα βαρέθηκα. Όποιος θέλει μπορεί να διασταυρώσει μόνος του αυτά που γράφω, π.χ. αυτό με την Ξαφά, που μου έχει μείνει ως απύθμενα σκληρή κουβέντα για Ελληνίδα (του ΔΝΤ είναι βέβαια, τι περίμενα, αισθήματα; Το κακό είναι ότι δικαιώθηκε, σε μόλις 6 χρόνια). Τον χρόνο μου τον διαθέτω για τεκμηρίωση πλέον μόνο εκεί που πιάνει πραγματικά τόπο. Α, μόνο αυτό και αυτό θα βάλω εδώ, έτσι για να γελάσουν, όσοι καταλάβουν :D
Καλό μας κουράγιο.
Ετικέτες
Εκπαίδευση,
κοινωνία,
κρίση
Σάββατο 18 Αυγούστου 2018
Πώς λύσαμε το Μακεδονικό, με ούζο και rakia...
Μέσα Ιουλίου 2018, φτάνω στο Cape Town της Ν. Αφρικής για το ετήσιο μεγάλο συνέδριο των απανταχού Βικιπαιδιστών Wikimania 2018. Το τσιγάρο φυσικά απαγορεύεται σε όλους τους εσωτερικούς χώρους του ξενοδοχείου, οπότε όσοι είχαμε το κουσούρι βγαίναμε μπροστά στην είσοδο. Δεν άργησε να γίνει η σχετική δικτύωση, έτσι τη δεύτερη μέρα με προσκάλεσαν σε ένα μπαλκόνι έξω από το μπαρ, όπου επιτρεπόταν το κάπνισμα. Με το που κάθομαι στο τραπέζι και συστήνομαι ως Ελληνίδα, αρχίζει η ανάκριση:
- Για λέγε λοιπόν, τι γίνεται με το Μακεδονικό.
(στα αγγλικά όλα αυτά εννοείται)
- Τι θέλετε να μάθετε;
- Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Μακεδόνας και μιλούσε Μακεδονικά.
(η παρέα αποτελείται από 3 Ιρανούς εκ των οποίων ο ένας έχει σπουδάσει Ιστορία, μια φιλόλογο από τα Σκόπια, ένα μηχανικό από Βουλγαρία που εργάζεται στην Τσεχία, δυο Ινδούς, μια Αφρικανή, έναν Αυστραλό και κάμποσους ακόμα Αμερικανούς και Δυτικοευρωπαίους)
- Τι θα πει Μακεδόνας και Μακεδονική γλώσσα;
- Μα φυσικά, το κράτος της Μακεδονίας που τώρα θα ονομάζεται Βόρεια Μακεδονία, και η γλώσσα τους.
- Στο κράτος που λέτε μιλάνε γλώσσα σλαβικής προέλευσης. Ο Μέγας Αλέξανδρος μιλούσε Ελληνικά.
- Μα πώς; Αφού ήταν από τη Μακεδονία.
- Και τι είναι Μακεδονία;
- Κράτος.
(όσοι ωρύεστε για τη σύνθετη ονομασία, λυπάμαι που θα σας ενημερώσω ότι η διεθνής κοινότητα σύσσωμη - BBC, CNN κλπ. συμπεριλαμβανομένων - Μακεδονία αποκαλεί το κράτος. Όσο και να χτυπιόσαστε ότι δεν σας αρέσει το Βόρεια ή οποιαδήποτε άλλη μορφή σύνθετης ονομασίας. Fact)
- Η Μακεδονία είναι γεωγραφική περιοχή η οποία σήμερα μοιράζεται ανάμεσα σε τρία κράτη: ΠΓΔΜ, Ελλάδα, Βουλγαρία. Και στην Ελλάδα έχουμε Μακεδονία, μάλιστα έχουμε το μουσείο της Βεργίνας όπου είναι ο τάφος του Φιλίππου, του πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Έχω πάει δυο φορές, είναι από τα πιο ενδιαφέροντα μουσεία που έχω δει. Να πάτε.
- Ναι αλλά ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Μακεδόνας.
- Άντε πάλι... Ζάνα (η φίλη από Σκόπια) νιώθεις καμιά συγγένεια με το Μεγαλέξανδρο;
- 'Οχι.
- Με ποιο κομμάτι της ιστορίας της χώρας σου νιώθεις να ταυτίζεσαι;
- Με τα τελευταία 200 χρόνια.
- Ευχαριστώ πολύ! Εγώ πάλι είμαι Ελληνίδα, μιλάω ελληνικά, μπορώ να ταυτιστώ με την αρχαία ελληνική ιστορία, είναι μέρος της παράδοσης και της ιστορίας μου. Ε λοιπόν, όλες οι επιγραφές, τα σύμβολα κ.ο.κ. της Μακεδονίας ήταν ελληνικά.
Σιωπή.
- Να σας ρωτήσω κάτι... πάμε στην αρχαία Αθήνα. 5ος π.Χ. αιώνας, Περικλής, Παρθενώνας κλπ. Αμφισβητεί κανείς ότι όλα αυτά είναι ελληνικά;
- Όχι βέβαια!
- ΓΙΑΤΙ;
Σιωπή.
- Γιατί η Αθήνα είναι στο κέντρο της Ελλάδας. Δεν υπάρχουν ΣΥΝΟΡΑ τριγύρω!
Σιωπή.
- Για πείτε μου κάτι άλλο... σε ποια εποχή έδρασε ο Μέγας Αλέξανδρος;
- Hellenistic!
- Thank you very much! I rest my case. Now let's drink ouzo :)
Ανεβαίνω στο δωμάτιο και κατεβάζω ένα μπουκάλι ούζο, των 200 ml (φοβήθηκα βλακωδώς μη μου το κατασχέσουν επειδή περνούσα από Κατάρ καθοδόν για Νότια Αφρική). Δεκατέσσερα άτομα από κάθε γωνιά της γης, ίσα που πήραν μια γουλιά από το ούζο που ανοίξαμε στην υγειά του Ιρανού Μοχάμμαντ, ο οποίος είχε τα γενέθλιά του.
Από κείνο το βράδυ και μετά, είχαμε άγραφο ραντεβού να τελειώνουμε τις βραδιές μας σε εκείνο το μπαλκονάκι. Συζητήσεις επιστημονικές, πολιτιστικές, πολιτικές, άφθονος χαβαλές (αρχηγοί οι Ιρανοί: αξιολάτρευτοι!!!) Ένα βράδυ η Ζάνα έφερε στο τραπέζι rakia... ετσι λένε τη ρακή στη χώρα της. Ήταν μεγάλο μπουκάλι, ήμασταν λιγότερα άτομα... Δυναμίτης! Στα 100 περίπου ml τα παράτησα. Πήγα όμως με τον ένα Ιρανό που άντεχε ακόμα στο μπαρ όπου ήδη έπιναν 5-6 Βικιπαιδιστές... σιγά μην άφηνα την ευκαιρία να δω πρώτο χέρι πώς είναι ένα μπαρ στη Νότιο Αφρική! Σαν τα δικά μας: σε πεζόδρομο, τραπεζάκια έξω αν και ήταν χειμώνας, παρέες έπιναν και γελούσαν και φώναζαν στις 2π.μ. Πιο οικείο περιβάλλον δεν γινόταν :)
Και κάπως έτσι, μια παρέα φίλων από πέντε ηπείρους έλυσε ειρηνικά και αγαπημένα "ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ".
Σημαντική υποσημείωση:
Στην παρέα μου όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν ο μέσος ούγκανος αντίστοιχος Χρυσαυγίτης της αλλοδαπής, ούτε κανένας κομπλεξικός που κοιτάει να καλύψει τα κενά της ψυχής και της ζωής του με "πατριωτικές" ιαχές. Ήταν άνθρωποι που ΕΝΑ πράγμα τους ενώνει: η αγάπη τους για τη ΓΝΩΣΗ. Η γνώση λοιπόν, δεν είναι κάτι που έρχεται με θεία επιφοίτηση, ούτε είναι κάτι που κληρονομείται "έτσι". Η γνώση θέλει μελέτη, κόπο, έρευνα, διασταύρωση, τεκμηρίωση, ουδετερότητα. Επίσης, ο άνθρωπος που αγαπάει τη γνώση δεν έχει προκαταλήψεις: οι διακρίσεις με βάση το έθνος, τη γλώσσα, το χρώμα του δέρματος, τη θρησκεία, το σεξουαλικό προσανατολισμό κ.ο.κ. απλά ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΟΡΟΥΝ. Μαζί με τους ανθρώπους αυτούς λοιπόν, στον ελεύθερο χρόνο μας χτίζουμε το μεγαλύτερο ανοικτό και ελεύθερο εγχείρημα γνώσης στον κόσμο, που είναι η Wikipedia. Ποιος όμως θα αφιερώσει τον ελεύθερο χρόνο του στη γνώση; Μια χούφτα τρελοί σαν και μας... δεν είναι τυχαίο που η μεγάλη ετήσια συνάντησή μας, που αλλάζει ήπειρο κάθε χρόνο, ονομάζεται Wikimania. Σε κάποιους δημιουργεί αμηχανία το συνθετικό "μανία": εμείς το αγαπάμε.
Όταν λοιπόν έγραφα πριν λίγους μήνες εν μέσω συλλαλητηρίων για το "ποιος είναι ο εχθρός", και ότι δεν θα κάνω εχθρό μου το Σκοπιανό που έχει τις ίδιες ανθρώπινες αρχές και αξίες με μένα... ΑΥΤΟ εννοούσα. Και στην επόμενη συνάντησή μας - το CEE meeting 2018 στο Lviv της Ουκρανίας - μετά τις εργασίες και συνεργασίες του συνεδρίου, θα απολαύσω μαζί με τη φίλη μου τη Ζάνα και το φίλο μου τον Άσεν και τους υπόλοιπους εκπροσώπους των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης... ούζο και ρακία :)
(Μόνο που αυτή τη φορά θα φροντίσω το μπουκάλι να είναι μεγάλο!)
- Για λέγε λοιπόν, τι γίνεται με το Μακεδονικό.
(στα αγγλικά όλα αυτά εννοείται)
- Τι θέλετε να μάθετε;
- Ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Μακεδόνας και μιλούσε Μακεδονικά.
(η παρέα αποτελείται από 3 Ιρανούς εκ των οποίων ο ένας έχει σπουδάσει Ιστορία, μια φιλόλογο από τα Σκόπια, ένα μηχανικό από Βουλγαρία που εργάζεται στην Τσεχία, δυο Ινδούς, μια Αφρικανή, έναν Αυστραλό και κάμποσους ακόμα Αμερικανούς και Δυτικοευρωπαίους)
- Τι θα πει Μακεδόνας και Μακεδονική γλώσσα;
- Μα φυσικά, το κράτος της Μακεδονίας που τώρα θα ονομάζεται Βόρεια Μακεδονία, και η γλώσσα τους.
- Στο κράτος που λέτε μιλάνε γλώσσα σλαβικής προέλευσης. Ο Μέγας Αλέξανδρος μιλούσε Ελληνικά.
- Μα πώς; Αφού ήταν από τη Μακεδονία.
- Και τι είναι Μακεδονία;
- Κράτος.
(όσοι ωρύεστε για τη σύνθετη ονομασία, λυπάμαι που θα σας ενημερώσω ότι η διεθνής κοινότητα σύσσωμη - BBC, CNN κλπ. συμπεριλαμβανομένων - Μακεδονία αποκαλεί το κράτος. Όσο και να χτυπιόσαστε ότι δεν σας αρέσει το Βόρεια ή οποιαδήποτε άλλη μορφή σύνθετης ονομασίας. Fact)
- Η Μακεδονία είναι γεωγραφική περιοχή η οποία σήμερα μοιράζεται ανάμεσα σε τρία κράτη: ΠΓΔΜ, Ελλάδα, Βουλγαρία. Και στην Ελλάδα έχουμε Μακεδονία, μάλιστα έχουμε το μουσείο της Βεργίνας όπου είναι ο τάφος του Φιλίππου, του πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Έχω πάει δυο φορές, είναι από τα πιο ενδιαφέροντα μουσεία που έχω δει. Να πάτε.
- Ναι αλλά ο Μέγας Αλέξανδρος ήταν Μακεδόνας.
- Άντε πάλι... Ζάνα (η φίλη από Σκόπια) νιώθεις καμιά συγγένεια με το Μεγαλέξανδρο;
- 'Οχι.
- Με ποιο κομμάτι της ιστορίας της χώρας σου νιώθεις να ταυτίζεσαι;
- Με τα τελευταία 200 χρόνια.
- Ευχαριστώ πολύ! Εγώ πάλι είμαι Ελληνίδα, μιλάω ελληνικά, μπορώ να ταυτιστώ με την αρχαία ελληνική ιστορία, είναι μέρος της παράδοσης και της ιστορίας μου. Ε λοιπόν, όλες οι επιγραφές, τα σύμβολα κ.ο.κ. της Μακεδονίας ήταν ελληνικά.
Σιωπή.
- Να σας ρωτήσω κάτι... πάμε στην αρχαία Αθήνα. 5ος π.Χ. αιώνας, Περικλής, Παρθενώνας κλπ. Αμφισβητεί κανείς ότι όλα αυτά είναι ελληνικά;
- Όχι βέβαια!
- ΓΙΑΤΙ;
Σιωπή.
- Γιατί η Αθήνα είναι στο κέντρο της Ελλάδας. Δεν υπάρχουν ΣΥΝΟΡΑ τριγύρω!
Σιωπή.
- Για πείτε μου κάτι άλλο... σε ποια εποχή έδρασε ο Μέγας Αλέξανδρος;
- Hellenistic!
- Thank you very much! I rest my case. Now let's drink ouzo :)
Ανεβαίνω στο δωμάτιο και κατεβάζω ένα μπουκάλι ούζο, των 200 ml (φοβήθηκα βλακωδώς μη μου το κατασχέσουν επειδή περνούσα από Κατάρ καθοδόν για Νότια Αφρική). Δεκατέσσερα άτομα από κάθε γωνιά της γης, ίσα που πήραν μια γουλιά από το ούζο που ανοίξαμε στην υγειά του Ιρανού Μοχάμμαντ, ο οποίος είχε τα γενέθλιά του.
![]() |
| 1 καραφάκι ούζο / 14... |
![]() |
| = σφηνάκια για όλους :) |
Από κείνο το βράδυ και μετά, είχαμε άγραφο ραντεβού να τελειώνουμε τις βραδιές μας σε εκείνο το μπαλκονάκι. Συζητήσεις επιστημονικές, πολιτιστικές, πολιτικές, άφθονος χαβαλές (αρχηγοί οι Ιρανοί: αξιολάτρευτοι!!!) Ένα βράδυ η Ζάνα έφερε στο τραπέζι rakia... ετσι λένε τη ρακή στη χώρα της. Ήταν μεγάλο μπουκάλι, ήμασταν λιγότερα άτομα... Δυναμίτης! Στα 100 περίπου ml τα παράτησα. Πήγα όμως με τον ένα Ιρανό που άντεχε ακόμα στο μπαρ όπου ήδη έπιναν 5-6 Βικιπαιδιστές... σιγά μην άφηνα την ευκαιρία να δω πρώτο χέρι πώς είναι ένα μπαρ στη Νότιο Αφρική! Σαν τα δικά μας: σε πεζόδρομο, τραπεζάκια έξω αν και ήταν χειμώνας, παρέες έπιναν και γελούσαν και φώναζαν στις 2π.μ. Πιο οικείο περιβάλλον δεν γινόταν :)
![]() |
| Στη βιτρίνα του μπαρ μια χρήσιμη συμβουλή... |
Και κάπως έτσι, μια παρέα φίλων από πέντε ηπείρους έλυσε ειρηνικά και αγαπημένα "ΤΟ ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ".
Σημαντική υποσημείωση:
Στην παρέα μου όπως καταλαβαίνετε δεν ήταν ο μέσος ούγκανος αντίστοιχος Χρυσαυγίτης της αλλοδαπής, ούτε κανένας κομπλεξικός που κοιτάει να καλύψει τα κενά της ψυχής και της ζωής του με "πατριωτικές" ιαχές. Ήταν άνθρωποι που ΕΝΑ πράγμα τους ενώνει: η αγάπη τους για τη ΓΝΩΣΗ. Η γνώση λοιπόν, δεν είναι κάτι που έρχεται με θεία επιφοίτηση, ούτε είναι κάτι που κληρονομείται "έτσι". Η γνώση θέλει μελέτη, κόπο, έρευνα, διασταύρωση, τεκμηρίωση, ουδετερότητα. Επίσης, ο άνθρωπος που αγαπάει τη γνώση δεν έχει προκαταλήψεις: οι διακρίσεις με βάση το έθνος, τη γλώσσα, το χρώμα του δέρματος, τη θρησκεία, το σεξουαλικό προσανατολισμό κ.ο.κ. απλά ΔΕΝ ΜΑΣ ΑΦΟΡΟΥΝ. Μαζί με τους ανθρώπους αυτούς λοιπόν, στον ελεύθερο χρόνο μας χτίζουμε το μεγαλύτερο ανοικτό και ελεύθερο εγχείρημα γνώσης στον κόσμο, που είναι η Wikipedia. Ποιος όμως θα αφιερώσει τον ελεύθερο χρόνο του στη γνώση; Μια χούφτα τρελοί σαν και μας... δεν είναι τυχαίο που η μεγάλη ετήσια συνάντησή μας, που αλλάζει ήπειρο κάθε χρόνο, ονομάζεται Wikimania. Σε κάποιους δημιουργεί αμηχανία το συνθετικό "μανία": εμείς το αγαπάμε.
Όταν λοιπόν έγραφα πριν λίγους μήνες εν μέσω συλλαλητηρίων για το "ποιος είναι ο εχθρός", και ότι δεν θα κάνω εχθρό μου το Σκοπιανό που έχει τις ίδιες ανθρώπινες αρχές και αξίες με μένα... ΑΥΤΟ εννοούσα. Και στην επόμενη συνάντησή μας - το CEE meeting 2018 στο Lviv της Ουκρανίας - μετά τις εργασίες και συνεργασίες του συνεδρίου, θα απολαύσω μαζί με τη φίλη μου τη Ζάνα και το φίλο μου τον Άσεν και τους υπόλοιπους εκπροσώπους των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης... ούζο και ρακία :)
(Μόνο που αυτή τη φορά θα φροντίσω το μπουκάλι να είναι μεγάλο!)
Δευτέρα 7 Μαΐου 2018
Αγαπητό κατάστημα που τοποθέτησες μη-ορθολογική βάση για ποδήλατα και "δεν τρέχει τίποτα"...
Το συμβάν
Το σουπερμάρκετ My market στο Αργοστόλι Κεφαλονιάς αποφάσισε να εξυπηρετήσει τους ποδηλάτες πελάτες του, εγκαθιστώντας στο χώρο πάρκινγκ έξω από το κατάστημα μια βάση για ποδήλατα. Κανείς δεν αμφισβητεί πως ήταν μια πολύ καλή σκέψη! Όμως από τη σκέψη στην πράξη χρειάζεται μελέτη, πρόβλεψη και επιτήρηση... και εξηγώ αμέσως τι εννοώ:
Ο χώρος όπου εγκαταστάθηκε η βάση χρησιμοποιείται από τους πελάτες για να παρκάρουν τα αυτοκίνητά τους. Συγκεκριμένα, τα αυτοκίνητα παρκάρουν καθ'όλο το μήκος της πρόσοψης και κάθετα σε αυτήν, με διαγράμμιση που οριοθετεί τις θέσεις στάθμευσης. Όταν λοιπόν στη μέση των θέσεων για αυτοκίνητα παρεμβάλλεται μια βάση ποδηλάτων, θεωρείται αυτονόητο ότι οι υπεύθυνοι του καταστήματος θα έχουν κάνει πρόβλεψη ώστε να καταργηθεί η προϋπάρχουσα θέση για ένα αυτοκίνητο προκειμένου να εξυπηρετηθούν πέντε ποδήλατα. Αυτό θα ήταν το αναμενόμενο και λογικό για μια σωστά μελετημένη παρέμβαση. Όμως συμβαίνει κάτι τέτοιο; Σαφώς και όχι, αφού καμία πρόβλεψη δεν έχει γίνει για την τοποθέτηση ενημερωτικής πινακίδας και/ή φυσικού εμποδίου ώστε να αντιληφθούν οι οδηγοί ότι απαγορεύεται να σταθμεύουν έμπροσθεν της βάσης. Το αποτέλεσμα είναι σχεδόν μονίμως να υπάρχει αυτοκίνητο παρκαρισμένο εκεί, δημιουργώντας διπλό πρόβλημα: αφενός αχρηστεύεται η βάση, αφού δεν μπορεί βέβαια να προσεγγίσει ποδηλάτης ώστε να αφήσει εκεί το ποδήλατό του, αφετέρου ο διάδρομος που απομένει μεταξύ της ράμπας εξόδου από το κατάστημα και των σταθμευμένων αυτοκινήτων - ο οποίος χρησιμοποιείται από τους οδηγούς προκειμένου να περάσουν με τα ψώνια τους στο αυτοκίνητό τους - στο σημείο αυτό είναι τόσο στενός, που εγκυμονεί κίνδυνο να σκοντάψει κανείς πάνω στη βάση και να τραυματιστεί. Αυτό ακριβώς συνέβη στη θεία μου, και από τύχη και μόνο δεν τραυματίστηκε σοβαρά: "γλίτωσε" με μώλωπες στα χέρια, στο στέρνο και στα πόδια.
![]() |
| Πλάγια όψη της βάσης. Είναι έτοιμη να υποδεχτεί ποδηλάτες... σωστά; |
![]() |
| Χώρος ελεύθερος υπάρχει για να προσεγγίσουν τα ποδήλατα... σωστά; |
![]() |
| Διάδρομος επαρκής για να μετακινηθούν οι οδηγοί προς τα οχήματά τους, χωρίς να αναγκαστούν να βγούν με το καρότσι του σουπερμάρκετ στο δρόμο... σωστά; |
Λίγες μέρες μετά, έχοντας αγανακτήσει από τους πόνους, επισκέφτηκε η θεία μου το κατάστημα ώστε να διαμαρτυρηθεί για την παράλογη αυτή διευθέτηση που της προκάλεσε περιττή ταλαιπωρία. Ο υπεύθυνος του καταστήματος δεν έδειξε το αναμενόμενο ενδιαφέρον και απλά την καθησύχασε ότι θα το εξετάσουν το θέμα.
Όμως επειδή φοβάμαι ότι μέχρι να αντιληφθούν ότι έχουν εγκαταστήσει στον χώρο τους - άθελά τους βέβαια! - έναν δημόσιο κίνδυνο για τον ανυποψίαστο πελάτη, θα έχουν συμβεί κι άλλοι τραυματισμοί (ενδεχομένως και πολύ πιο σοβαροί!)... προβαίνω στη δημοσίευση της παγίδας αυτής αφενός μεν για να ενημερωθούν οι πελάτες του εν λόγω καταστήματος και να προσέχουν, αφετέρου δε για να ευαισθητοποιηθούν οι υπεύθυνοι για την παγίδα και να την εξαλείψουν πάραυτα, φροντίζοντας για την ορθολογική μελέτη της εξυπηρέτησης ποδηλάτων και διευθέτησης των χώρων στάθμευσης του καταστήματος. Όπως και στην προηγούμενη ανάρτησή μου, δεν υπάρχει εκ μέρους μου καμία διάθεση εκδικητικότητας ή ποινικής δίωξης για το ατύχημα. Όμως δεν ανέχομαι να παραμένω απλός θεατής σε απερίσκεπτες ενέργειες που βάζουν σε κίνδυνο συνανθρώπους μου.
(Ως εκ τούτου, δυστυχώς προβλέπω ότι οι αναρτήσεις στο μπλογκ μου που θα καταλήγουν "και δεν τρέχει τίποτα" τελειωμό δεν θα έχουν...)
Το παρόν θα κοινοποιηθεί στα τοπικά ΜΜΕ με την παράκληση για δημοσίευση.
Με εκτίμηση,
Μίνα Θεοφιλάτου
Ηλεκτρολόγος Μηχ/κός & Μηχ/κός Η/Υ
Καθηγήτρια Πληροφορικής στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση
Αργοστόλι, Κεφαλονιά
Δευτέρα 30 Απριλίου 2018
Αγαπητέ οδηγέ που πάρκαρες παράνομα σε ράμπα ΑμΕΑ και "δεν τρέχει τίποτα"...
Παρκάρεις παράνομα μπροστά σε ράμπα για ΑμΕΑ με κινητικά προβλήματα;
"Ε, και τι έγινε; Σιγά μην θέλει να περάσει κανένα καροτσάκι όσο θα κάνω εγώ τη δουλειά μου. Όλοι το κάνουν! Εγώ τι φταίω;" απαντάς;
ΦΤΑΙΣ. Για μια τεράστια και εντελώς περιττή ταλαιπωρία ενός ανθρώπου που δεν είναι καν σε καροτσάκι. Και θα εξηγήσω αμέσως τώρα τι προκάλεσες, και χωρίς καμία εκδικητικότητα... θα σε παρακαλέσω απλά ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙΣ!!!! Ούτε εσύ, ούτε ΚΑΝΕΝΑΣ από εσάς που νομίζετε ότι "έλα μωρέ, σιγά, δεν τρέχει τίποτα"!!!
Το συμβάν
Πέμπτη 19/4/2018, δυο το μεσημέρι, σε μια οποιαδήποτε ελληνική πόλη. Μια παρέα τριών ατόμων βρίσκεται σε εκδρομή στην πόλη, και προσπαθεί να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο για να επισκεφτεί το μουσείο. Κανείς από τους τρεις δεν είναι σε αναπηρικό αμαξίδιο: και οι τρεις περπατούν "σχεδόν" φυσιολογικά. Λέω "σχεδόν", γιατί οι δυο από τους τρεις έχουν ελαφρές κινητικές αναπηρίες, ενώ ο ένας από τους τρεις έχει και μεγάλο βαθμό μυωπίας.
Φτάνουν στη ράμπα. Μπροστά στη ράμπα είναι παρκαρισμένο παράνομα το αυτοκίνητό σου. Το πρώτο άτομο εντοπίζει εγκαίρως τον κίνδυνο και κάνει αριστερά για να αποφύγει τη ράμπα, ώστε να περάσει στη συνέχεια απέναντι περνώντας ανάμεσα σε αυτό και τον κάδο αποριμμάτων*.
Το δεύτερο άτομο - αυτό με τη μυωπία - δεν αντιλαμβάνεται εγκαίρως τον κίνδυνο και στην προσπάθειά του μετά να παρακάμψει τη ράμπα, σκοντάφτει και πέφτει έχοντας "γυρίσει" το πόδι του. ΕΥΤΥΧΩΣ ήμουν δίπλα και πρόλαβα να πιάσω το κεφάλι του πριν σκάσει στο τσιμέντο, και έτσι αποφύγαμε τα χειρότερα.
Η πόλη σου για καλή μας τύχη έχει και ευγενικούς και ευαίσθητους πολίτες, οι οποίοι προσέτρεξαν αμέσως να βοηθήσουν. Σηκώσαμε τον τραυματία και τον μεταφέραμε στα πλησιέστερα σκαλοπάτια. Από το τηλέφωνό του καλεί ο συμπολίτης σου το 166 και προσφέρεται να μείνει μαζί μας μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο. Τον ευχαριστήσαμε και του είπαμε ότι είμαστε εντάξει, θα τα καταφέρουμε. Μέσα σε 10 λεπτά έχει φτάσει το ασθενοφόρο και μας μεταφέρει στο γενικό νοσοκομείο της πόλης σου... εκεί που δουλεύεις παρεμπιπτόντως: το γνωρίζω επειδή πριν φύγουμε από τον τόπο του συμβάντος φρόντισα να φωτογραφίσω το παρμπρίζ του αυτοκινήτου σου**.
Στο νοσοκομείο μάς αντιμετώπισαν με ευγένεια και αμεσότητα. Ο ορθοπαιδικός μάς έδωσε παραπεμπτικό για το ακτινολογικό. Η ακτινογραφία έδειξε "αμφισφύριο κάταγμα", και ο ορθοπαιδικός μάς ενημέρωσε ότι κανονικά θέλει χειρουργείο! Μπορείς να φανταστείς την ταραχή μας. Ο γιατρός κατάλαβε τη δύσκολη θέση μας - τρία άτομα σε ξένη πόλη, αντιμέτωποι με ένα τόσο δύσκολο ενδεχόμενο - και μας πρότεινε να πάμε στην αίθουσα γύψου για να επιχειρήσει ανάταξη του κατάγματος. Οδυνηρή διαδικασία για τον άνθρωπό μας, αφού έγινε χωρίς αναισθησία... όμως η ακτινογραφία μετά την ανάταξη έδειξε ότι το κάταγμα είχε μπει σε καλή θέση, και με το πόδι στο γύψο, και παυσίπονα - αποφόρτιση, θα γινόταν καλά σε ενάμιση μήνα. Φεύγοντας, πήραμε ενημερωτικό σημείωμα για να κατατοπιστούν οι γιατροί της Κεφαλονιάς που θα αναλάμβαναν στη συνέχεια την παρακολούθηση του τραυματία μας.
Επιστρέψαμε με ταξί στο ξενοδοχείο μας στο κέντρο της πόλης, και οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου μάς βοήθησαν να ανεβάσουμε τον άνθρωπό μας στα σκαλιά της εισόδου, να ανεβούμε με το ασανσέρ στον πρώτο όροφο και να τον μεταφέρουμε στο δωμάτιό του στο τέρμα του διαδρόμου. Ευτυχώς η αγορά ήταν ανοιχτή το απόγευμα, οπότε μπορέσαμε να προμηθευτούμε πατερίτσες. Την επόμενη μέρα έπρεπε να επιστρέψουμε στην Κεφαλονιά. Φαντάζεσαι την ταλαιπωρία να μπαίνουμε σε ταξί, λεωφορείο***, ξανά ταξί, πλοίο, ξανά λεωφορείο και ξανά ταξί με άτομο που είχε το πόδι του σε γύψο και δεν επιτρεπόταν να το πατήσει καθόλου. Φαντάζεσαι επίσης τη στεναχώρια όλων μας, που αντί να επιστρέφουμε ανανεωμένοι και ξεκούραστοι από το ταξίδι μας, είχαμε υποστεί μιαν εντελώς περιττή ταλαιπωρία, με "μέλλον" μπροστά της. Χώρια τα περιττά έξοδα για ταξί, πατερίτσες, φάρμακα κ.ο.κ.
Πες μου λοιπόν, οδηγέ που πάρκαρες παράνομα στη διάβαση αναπήρων, και που προκάλεσες εν αγνοία σου ατύχημα σε έναν άνθρωπο (τον οποίον από ειρωνεία της τύχης μπορεί και να συνάντησες μετά στον χώρο της εργασίας σου!)... αν είχες τη δυνατότητα να γυρίσεις πίσω το χρόνο, θα πάρκαρες ξανά στην ίδια θέση;;; Είμαι βέβαιη πως η απάντησή σου είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ.
Εμείς δεν θέλουμε τίποτα από σένα! Ούτε την τροχαία καλέσαμε - όπως μας παρότρυναν κάποιοι περαστικοί - ούτε έχουμε κανένα συναίσθημα εκδικητικότητας απέναντί σου. Ένα μόνο πράγμα ζητάμε από σένα, καθώς και από κάθε οδηγό που απερίσκεπτα, και εντέλει αναίσθητα, μπλοκάρει με το αυτοκίνητό του ράμπες για άτομα με κινητικά προβλήματα. Και θα το γράψω με ΤΕΡΑΣΤΙΑ κεφαλαία, bold και υπογράμμιση για να μην το ξεχάσεις ποτέ:
ΜΗΝ ΞΑΝΑΠΑΡΚΑΡΕΙΣ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΜΠΡΟΣΤΆ ΣΕ ΡΑΜΠΑ ΓΙΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΚΙΝΗΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ. Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΘΕΙ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΑΣ. ΔΕΣΜΕΥΣΟΥ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ.
Αν μη τι άλλο, μην ξεχνάς ότι την επόμενη φορά μπορεί να βρεθεί ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ στη θέση του δικού μας...
Φιλικά και ανθρώπινα,
Μίνα Θεοφιλάτου
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχανικός Η.Υ. / Καθηγήτρια Πληροφορικής στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση
Αργοστόλι, Κεφαλονιά
*δεν είμαστε υποχρεωμένοι οι πεζοί να κάνουμε πατέντες για να βρούμε εναλλακτική διαδρομή από ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΗ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΤΕΡΗΣΕΣ. Κανονικά θα έπρεπε ΕΠΙΤΟΠΟΥ να καλέσουμε την τροχαία και να απαιτήσουμε την αντιμετώπιση εκ μέρους τους της παγίδας που μας έστησες...
**και την πινακίδα σου: δεν θα την χρησιμοποιήσω για κανέναν άλλο λόγο παρά για να σε βρω και να σου στείλω την ανάρτηση αυτή, με την ελπίδα πως θα καταλάβεις το λάθος σου και ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙΣ, επειδή δεν θα θελήσεις να υποβληθεί ξανά συνάνθρωπός σου σε περιττή ταλαιπωρία εξαιτίας της απερισκεψίας σου.
***δες εδώ τις φωτογραφίες των δυο - ναι, όχι μια αλλά ΔΥΟ πλατφόρμες για τη διευκόλυνση των ατόμων με κινητικά προβλήματα - στο ΚΤΕΛ της πόλης σου. Όμως καμία από τις δυο δεν λειτουργεί, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να κατέβει ο άνθρωπός μας όλα αυτά τα σκαλιά χοροπηδώντας στο ένα πόδι. Σαν ελάχιστο δείγμα κατανόησης και συμπαράστασης στο συνάνθρωπο, μπορείς να διαμαρτυρηθείς στους υπεύθυνους του ΚΤΕΛ της πόλης σου ώστε να επισπεύσουν την επισκευή του ενός τουλάχιστον από τα δυο συστήματα εξυπηρέτησης ΑμΕΑ με κινητικά προβλήματα. Εμείς πλέον είμαστε μακριά: σε σένα επαφίεται η μέριμνα για να μην ξαναταλαιπωρηθεί άτομο με κινητικά προβλήματα στο ΚΤΕΛ της πόλης σου! Και όταν λέω "εσένα", εννοώ όλους εσάς που χρησιμοποιείτε το ΚΤΕΛ της πόλης: όπως έχω ξαναγράψει σε αυτή την ανάρτηση, ακόμα κι αν δεν σας απασχολεί η κοινωνική ευαισθησία... σκεφτείτε απλά ότι την επόμενη φορά μπορεί να είναι δικός σας άνθρωπος εκείνος που θα αναγκαστεί να κάνει "πατέντες" για να φτάσει στο λεωφορείο του! Δεν είναι εξοργιστικό να υπάρχει η υποδομή, αλλά να μη λειτουργεί;;;
"Ε, και τι έγινε; Σιγά μην θέλει να περάσει κανένα καροτσάκι όσο θα κάνω εγώ τη δουλειά μου. Όλοι το κάνουν! Εγώ τι φταίω;" απαντάς;
ΦΤΑΙΣ. Για μια τεράστια και εντελώς περιττή ταλαιπωρία ενός ανθρώπου που δεν είναι καν σε καροτσάκι. Και θα εξηγήσω αμέσως τώρα τι προκάλεσες, και χωρίς καμία εκδικητικότητα... θα σε παρακαλέσω απλά ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙΣ!!!! Ούτε εσύ, ούτε ΚΑΝΕΝΑΣ από εσάς που νομίζετε ότι "έλα μωρέ, σιγά, δεν τρέχει τίποτα"!!!
Το συμβάν
Πέμπτη 19/4/2018, δυο το μεσημέρι, σε μια οποιαδήποτε ελληνική πόλη. Μια παρέα τριών ατόμων βρίσκεται σε εκδρομή στην πόλη, και προσπαθεί να περάσει στο απέναντι πεζοδρόμιο για να επισκεφτεί το μουσείο. Κανείς από τους τρεις δεν είναι σε αναπηρικό αμαξίδιο: και οι τρεις περπατούν "σχεδόν" φυσιολογικά. Λέω "σχεδόν", γιατί οι δυο από τους τρεις έχουν ελαφρές κινητικές αναπηρίες, ενώ ο ένας από τους τρεις έχει και μεγάλο βαθμό μυωπίας.
Φτάνουν στη ράμπα. Μπροστά στη ράμπα είναι παρκαρισμένο παράνομα το αυτοκίνητό σου. Το πρώτο άτομο εντοπίζει εγκαίρως τον κίνδυνο και κάνει αριστερά για να αποφύγει τη ράμπα, ώστε να περάσει στη συνέχεια απέναντι περνώντας ανάμεσα σε αυτό και τον κάδο αποριμμάτων*.
![]() |
| Το σημείο του ατυχήματος: μια πολύ κοινή εικόνα σε κάθε ελληνική πόλη... |
Το δεύτερο άτομο - αυτό με τη μυωπία - δεν αντιλαμβάνεται εγκαίρως τον κίνδυνο και στην προσπάθειά του μετά να παρακάμψει τη ράμπα, σκοντάφτει και πέφτει έχοντας "γυρίσει" το πόδι του. ΕΥΤΥΧΩΣ ήμουν δίπλα και πρόλαβα να πιάσω το κεφάλι του πριν σκάσει στο τσιμέντο, και έτσι αποφύγαμε τα χειρότερα.
Η πόλη σου για καλή μας τύχη έχει και ευγενικούς και ευαίσθητους πολίτες, οι οποίοι προσέτρεξαν αμέσως να βοηθήσουν. Σηκώσαμε τον τραυματία και τον μεταφέραμε στα πλησιέστερα σκαλοπάτια. Από το τηλέφωνό του καλεί ο συμπολίτης σου το 166 και προσφέρεται να μείνει μαζί μας μέχρι να έρθει το ασθενοφόρο. Τον ευχαριστήσαμε και του είπαμε ότι είμαστε εντάξει, θα τα καταφέρουμε. Μέσα σε 10 λεπτά έχει φτάσει το ασθενοφόρο και μας μεταφέρει στο γενικό νοσοκομείο της πόλης σου... εκεί που δουλεύεις παρεμπιπτόντως: το γνωρίζω επειδή πριν φύγουμε από τον τόπο του συμβάντος φρόντισα να φωτογραφίσω το παρμπρίζ του αυτοκινήτου σου**.
Στο νοσοκομείο μάς αντιμετώπισαν με ευγένεια και αμεσότητα. Ο ορθοπαιδικός μάς έδωσε παραπεμπτικό για το ακτινολογικό. Η ακτινογραφία έδειξε "αμφισφύριο κάταγμα", και ο ορθοπαιδικός μάς ενημέρωσε ότι κανονικά θέλει χειρουργείο! Μπορείς να φανταστείς την ταραχή μας. Ο γιατρός κατάλαβε τη δύσκολη θέση μας - τρία άτομα σε ξένη πόλη, αντιμέτωποι με ένα τόσο δύσκολο ενδεχόμενο - και μας πρότεινε να πάμε στην αίθουσα γύψου για να επιχειρήσει ανάταξη του κατάγματος. Οδυνηρή διαδικασία για τον άνθρωπό μας, αφού έγινε χωρίς αναισθησία... όμως η ακτινογραφία μετά την ανάταξη έδειξε ότι το κάταγμα είχε μπει σε καλή θέση, και με το πόδι στο γύψο, και παυσίπονα - αποφόρτιση, θα γινόταν καλά σε ενάμιση μήνα. Φεύγοντας, πήραμε ενημερωτικό σημείωμα για να κατατοπιστούν οι γιατροί της Κεφαλονιάς που θα αναλάμβαναν στη συνέχεια την παρακολούθηση του τραυματία μας.
![]() |
| Περιμένοντας να μεταφερθούμε ξανά στο ακτινολογικό, για να δούμε αν πέτυχε η ανάταξη. |
Επιστρέψαμε με ταξί στο ξενοδοχείο μας στο κέντρο της πόλης, και οι υπάλληλοι του ξενοδοχείου μάς βοήθησαν να ανεβάσουμε τον άνθρωπό μας στα σκαλιά της εισόδου, να ανεβούμε με το ασανσέρ στον πρώτο όροφο και να τον μεταφέρουμε στο δωμάτιό του στο τέρμα του διαδρόμου. Ευτυχώς η αγορά ήταν ανοιχτή το απόγευμα, οπότε μπορέσαμε να προμηθευτούμε πατερίτσες. Την επόμενη μέρα έπρεπε να επιστρέψουμε στην Κεφαλονιά. Φαντάζεσαι την ταλαιπωρία να μπαίνουμε σε ταξί, λεωφορείο***, ξανά ταξί, πλοίο, ξανά λεωφορείο και ξανά ταξί με άτομο που είχε το πόδι του σε γύψο και δεν επιτρεπόταν να το πατήσει καθόλου. Φαντάζεσαι επίσης τη στεναχώρια όλων μας, που αντί να επιστρέφουμε ανανεωμένοι και ξεκούραστοι από το ταξίδι μας, είχαμε υποστεί μιαν εντελώς περιττή ταλαιπωρία, με "μέλλον" μπροστά της. Χώρια τα περιττά έξοδα για ταξί, πατερίτσες, φάρμακα κ.ο.κ.
Πες μου λοιπόν, οδηγέ που πάρκαρες παράνομα στη διάβαση αναπήρων, και που προκάλεσες εν αγνοία σου ατύχημα σε έναν άνθρωπο (τον οποίον από ειρωνεία της τύχης μπορεί και να συνάντησες μετά στον χώρο της εργασίας σου!)... αν είχες τη δυνατότητα να γυρίσεις πίσω το χρόνο, θα πάρκαρες ξανά στην ίδια θέση;;; Είμαι βέβαιη πως η απάντησή σου είναι κατηγορηματικά ΟΧΙ.
Εμείς δεν θέλουμε τίποτα από σένα! Ούτε την τροχαία καλέσαμε - όπως μας παρότρυναν κάποιοι περαστικοί - ούτε έχουμε κανένα συναίσθημα εκδικητικότητας απέναντί σου. Ένα μόνο πράγμα ζητάμε από σένα, καθώς και από κάθε οδηγό που απερίσκεπτα, και εντέλει αναίσθητα, μπλοκάρει με το αυτοκίνητό του ράμπες για άτομα με κινητικά προβλήματα. Και θα το γράψω με ΤΕΡΑΣΤΙΑ κεφαλαία, bold και υπογράμμιση για να μην το ξεχάσεις ποτέ:
ΜΗΝ ΞΑΝΑΠΑΡΚΑΡΕΙΣ ΠΑΡΑΝΟΜΑ ΜΠΡΟΣΤΆ ΣΕ ΡΑΜΠΑ ΓΙΑ ΑΤΟΜΑ ΜΕ ΚΙΝΗΤΙΚΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ. Η ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΤΑΛΑΙΠΩΡΙΑ ΝΑ ΓΙΝΕΙ Η ΑΦΟΡΜΗ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΤΑΛΑΙΠΩΡΗΘΕΙ ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΑΣ. ΔΕΣΜΕΥΣΟΥ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΟΥ ΟΤΙ ΑΥΤΗ ΗΤΑΝ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΦΟΡΑ.
Αν μη τι άλλο, μην ξεχνάς ότι την επόμενη φορά μπορεί να βρεθεί ΔΙΚΟΣ ΣΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΣ στη θέση του δικού μας...
Φιλικά και ανθρώπινα,
Μίνα Θεοφιλάτου
Ηλεκτρολόγος Μηχανικός & Μηχανικός Η.Υ. / Καθηγήτρια Πληροφορικής στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση
Αργοστόλι, Κεφαλονιά
*δεν είμαστε υποχρεωμένοι οι πεζοί να κάνουμε πατέντες για να βρούμε εναλλακτική διαδρομή από ΤΗΝ ΑΣΦΑΛΗ ΚΑΙ ΝΟΜΙΜΗ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΤΕΡΗΣΕΣ. Κανονικά θα έπρεπε ΕΠΙΤΟΠΟΥ να καλέσουμε την τροχαία και να απαιτήσουμε την αντιμετώπιση εκ μέρους τους της παγίδας που μας έστησες...
**και την πινακίδα σου: δεν θα την χρησιμοποιήσω για κανέναν άλλο λόγο παρά για να σε βρω και να σου στείλω την ανάρτηση αυτή, με την ελπίδα πως θα καταλάβεις το λάθος σου και ΔΕΝ ΘΑ ΤΟ ΞΑΝΑΚΑΝΕΙΣ, επειδή δεν θα θελήσεις να υποβληθεί ξανά συνάνθρωπός σου σε περιττή ταλαιπωρία εξαιτίας της απερισκεψίας σου.
***δες εδώ τις φωτογραφίες των δυο - ναι, όχι μια αλλά ΔΥΟ πλατφόρμες για τη διευκόλυνση των ατόμων με κινητικά προβλήματα - στο ΚΤΕΛ της πόλης σου. Όμως καμία από τις δυο δεν λειτουργεί, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να κατέβει ο άνθρωπός μας όλα αυτά τα σκαλιά χοροπηδώντας στο ένα πόδι. Σαν ελάχιστο δείγμα κατανόησης και συμπαράστασης στο συνάνθρωπο, μπορείς να διαμαρτυρηθείς στους υπεύθυνους του ΚΤΕΛ της πόλης σου ώστε να επισπεύσουν την επισκευή του ενός τουλάχιστον από τα δυο συστήματα εξυπηρέτησης ΑμΕΑ με κινητικά προβλήματα. Εμείς πλέον είμαστε μακριά: σε σένα επαφίεται η μέριμνα για να μην ξαναταλαιπωρηθεί άτομο με κινητικά προβλήματα στο ΚΤΕΛ της πόλης σου! Και όταν λέω "εσένα", εννοώ όλους εσάς που χρησιμοποιείτε το ΚΤΕΛ της πόλης: όπως έχω ξαναγράψει σε αυτή την ανάρτηση, ακόμα κι αν δεν σας απασχολεί η κοινωνική ευαισθησία... σκεφτείτε απλά ότι την επόμενη φορά μπορεί να είναι δικός σας άνθρωπος εκείνος που θα αναγκαστεί να κάνει "πατέντες" για να φτάσει στο λεωφορείο του! Δεν είναι εξοργιστικό να υπάρχει η υποδομή, αλλά να μη λειτουργεί;;;
Σάββατο 31 Μαρτίου 2018
Γέροντας Ισίδωρος Ο Αγιορείτης: "δεν προσκύνησες την πετσέτα; δεν έχεις πίστη!"
Σήμερα θα μοιραστώ μια εμπειρία προσωπική... έχει να κάνει με έναν γέροντα του Αγίου Όρους, που αν τον αναζητήσετε θα δείτε πιστούς να τον εκθειάζουν για τα σοφά του λόγια, τα θαύματα που έχει επιτελέσει και την ταπεινότητα που τον διακρίνει. Είχα αρχικώς σκοπό να γράψω στο Facebook, ωστόσο διαπιστώνοντας ένα τεράστιο κενό στο Ίντερνετ όσον αφορά τον εν λόγω γέροντα, αποφάσισα την ιστορία αυτή να την κάνω ανάρτηση στο μπλογκ μου. Ίσως κάποιος άλλος να έζησε παρόμοια εμπειρία με τη δική μου, και να νιώθει "περίεργα" που δεν ένιωσε κανένα από τα υπέροχα συναισθήματα που περιγράφουν οι εκατοντάδες πιστοί-επισκέπτες του γέροντα: ελπίζω λοιπόν να σκοντάψει πάνω στην ανάρτηση αυτή, και να καθησυχάσει τον εαυτό του ότι δεν είναι τρελός.

Ο γέροντας Ισίδωρος έχει και πλαστικοποιημένη business card: φωτογραφία μπροστά...
Πάνε 5-6 χρόνια, μπορεί και παραπάνω. Ήμουν στην Αθήνα για δουλειές. Μια φίλη μου, με την οποία γνωριζόμαστε πάρα πολλά χρόνια, μου είπε πως θα πήγαιναν με την αδελφή της το απόγευμα σε ένα διαμέρισμα κάπου στα Πατήσια, όπου φιλοξενείται ένας γέροντας από το Άγιο Όρος που έχει κατέβει στην πόλη για μερικές μέρες, και δέχεται πιστούς για να τους δώσει την ευχή του. ΟΚ, δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω, οπότε δεν έχανα τίποτα με το να πάω μαζί τους. Φτάνουμε στην πολυκατοικία, "Γέροντας Ισίδωρος" στο κουδούνι, χτυπάμε, ανεβαίνουμε στον όροφο και μας υποδέχονται δυο χαμογελαστές κυρίες. "Περάστε μέσα, και θα σας φωνάξουμε εμείς όταν έρθει η σειρά σας". Σε ένα μεγάλο σαλόνι κάθονταν σε καναπέδες και καρέκλες γύρω στα 50 άτομα κάθε ηλικίας: μεγάλοι, μικροί, παιδιά... κάποιοι ήταν με πατερίτσες, άλλοι καλοντυμένοι, άλλοι με φόρμες, γενικά ένα ετερόκλητο πλήθος που έπιανε όλες τις κοινωνικές και "μορφωτικές" τάξεις. Θύμιζε ιατρείο μεγαλογιατρού (π.χ. εμένα προσωπικά μου θύμισε το ιατρείο του Σουκάκου την εποχή που ήταν καθηγητής στα Γιάννενα). Με τόσο συνωστισμό, προτιμήσαμε να καθίσουμε έξω στο μπαλκόνι, παρακολουθώντας ωστόσο τις κυρίες - που κάθε τοσο έβγαιναν με δίσκους μπισκότων και αναψυκτικών - ώστε να μη χάσουμε τη σειρά μας. Όλοι περίμεναν υπομονετικά, από το κασετόφωνο μέσα στο σαλόνι ακούγονταν κάτι παράξενες ψαλμωδίες χωρίς λόγια ... έτσι πέρασαν δυο (!!) ώρες, ώσπου έρχεται επιτέλους η στιγμή που θα μπούμε στο δωμάτιο όπου βρίσκεται ο Γέροντας. Μας οδηγεί η κυρία στο υπνοδωμάτιο και κλείνει την πόρτα. Ο Γέροντας ήταν ξαπλωμένος σε ένα απλό μονό κρεβάτι, εμείς καθίσαμε στο απέναντι κρεβάτι και σε καρέκλες δίπλα του. Συστηθήκαμε, και μας ζήτησε να του πούμε την "ιστορία" μας. Ξεκίνησα πρώτη... ήταν σχετικά πρόσφατη η περιπέτεια υγείας της αδελφής μου, οπότε μίλησα για την ταλαιπωρία της οικογένειάς μου. Δίπλα του είχε ένα πανί, το σηκώνει και μου λέει "αυτή η πετσέτα ήταν του Γέροντα Παΐσου. Μύρισέ την να δεις τι ευωδιά βγάζει". Παίρνω την πετσέτα, τη φέρνω τόσο κοντά στη μύτη μου όσο να τη μυρίσω, και την αφήνω μετά στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι.
Ο Γέροντας:
"Την πέταξες την πετσέτα ε; Τόση είναι η πίστη σου!"
Εκείνη τη στιγμή σηκώθηκα όρθια, και λέω στις φίλες μου "συγγνώμη, αλλά εγώ δεν έχω καμία δουλειά εδώ. Συνεχίστε εσείς, εγώ φεύγω και θα σας περιμένω κάτω. Άντε γεια"
Έφυγα τρέχοντας. Περίμενα κάτω κάνα μισάωρο, κατέβηκαν οι φίλες μου και φύγαμε να πιούμε έναν καφέ. Τους εξήγησα γιατί δεν άντεξα, δεν συμφωνούσαν ωστόσο δεν στάθηκε το συμβάν αιτία για ρήξη στη σχέση μας.
ΣΧΟΛΙΑ
Δεν νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να εμβαθύνω άλλο στο θέμα... ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει ή όχι, να λατρεύει πετσέτες και κάλτσες ή όχι κ.ο.κ. Εγώ δεν ήμουν προετοιμασμένη να κριθώ για την πίστη μου από το πώς θα φερόμουν σε ένα κομμάτι ύφασμα. Πάντως για να είμαι δίκαιη, πρέπει να ήταν εξίσου απροετοίμαστος ο γέροντας για το ενδεχόμενο πιστού να μην θέλει να αγκαλιάσει την πετσέτα, να τη φιλήσει και να την τρίψει πάνω του για να πάρει λίγη από την ευωδιά και την ευλογία της...
Αξίζει όμως να σταθώ σε ένα μόνο σημείο από εκείνα που διάβασα στην πληθώρα αναρτήσεων για το Γέροντα Ισίδωρο στο Ίντερνετ: συμβουλεύει τους πιστούς να έχουν "πίστη, ελπίδα, δύναμη κ.ο.κ.... και να μην πιστεύουν σε όσα λέγονται για το Βατοπέδι". Δηλαδή: ανάμεσα στις αναμενόμενες συμβουλές του με την ιδιότητα εκπροσώπου της θρησκείας, παρεμβάλλει και ένα πολιτικό σκάνδαλο, η δικαιοδοσία του οποίου ανήκει στη δικαστική εξουσία του κράτους. Σαν να λέει ένας εκπρόσωπος του ΟΣΦΠ (ή της Nottingham Forest, εδώ που τα λέμε) "ο Ολυμπιακός είναι δύναμη, είναι έμπνευση, είναι ελπίδα κ.ο.κ.... αλλά μην πιστεύετε ότι ο Μαρινάκης είναι μπλεγμένος με εμπόριο ναρκωτικών". Ουδέν περαιτέρω σχόλιο.

Ο γέροντας Ισίδωρος έχει και πλαστικοποιημένη business card: φωτογραφία μπροστά...
![]() |
| ...τα στοιχεία του στην πίσω όψη. Έχει και σελίδα στο Facebook, για όποιον ενδιαφέρεται... |
Ο Γέροντας:
"Την πέταξες την πετσέτα ε; Τόση είναι η πίστη σου!"
Εκείνη τη στιγμή σηκώθηκα όρθια, και λέω στις φίλες μου "συγγνώμη, αλλά εγώ δεν έχω καμία δουλειά εδώ. Συνεχίστε εσείς, εγώ φεύγω και θα σας περιμένω κάτω. Άντε γεια"
Έφυγα τρέχοντας. Περίμενα κάτω κάνα μισάωρο, κατέβηκαν οι φίλες μου και φύγαμε να πιούμε έναν καφέ. Τους εξήγησα γιατί δεν άντεξα, δεν συμφωνούσαν ωστόσο δεν στάθηκε το συμβάν αιτία για ρήξη στη σχέση μας.
ΣΧΟΛΙΑ
Δεν νομίζω ότι αξίζει τον κόπο να εμβαθύνω άλλο στο θέμα... ο καθένας έχει το δικαίωμα να πιστεύει ή όχι, να λατρεύει πετσέτες και κάλτσες ή όχι κ.ο.κ. Εγώ δεν ήμουν προετοιμασμένη να κριθώ για την πίστη μου από το πώς θα φερόμουν σε ένα κομμάτι ύφασμα. Πάντως για να είμαι δίκαιη, πρέπει να ήταν εξίσου απροετοίμαστος ο γέροντας για το ενδεχόμενο πιστού να μην θέλει να αγκαλιάσει την πετσέτα, να τη φιλήσει και να την τρίψει πάνω του για να πάρει λίγη από την ευωδιά και την ευλογία της...
Αξίζει όμως να σταθώ σε ένα μόνο σημείο από εκείνα που διάβασα στην πληθώρα αναρτήσεων για το Γέροντα Ισίδωρο στο Ίντερνετ: συμβουλεύει τους πιστούς να έχουν "πίστη, ελπίδα, δύναμη κ.ο.κ.... και να μην πιστεύουν σε όσα λέγονται για το Βατοπέδι". Δηλαδή: ανάμεσα στις αναμενόμενες συμβουλές του με την ιδιότητα εκπροσώπου της θρησκείας, παρεμβάλλει και ένα πολιτικό σκάνδαλο, η δικαιοδοσία του οποίου ανήκει στη δικαστική εξουσία του κράτους. Σαν να λέει ένας εκπρόσωπος του ΟΣΦΠ (ή της Nottingham Forest, εδώ που τα λέμε) "ο Ολυμπιακός είναι δύναμη, είναι έμπνευση, είναι ελπίδα κ.ο.κ.... αλλά μην πιστεύετε ότι ο Μαρινάκης είναι μπλεγμένος με εμπόριο ναρκωτικών". Ουδέν περαιτέρω σχόλιο.
Παρασκευή 16 Μαρτίου 2018
Why is an engineer passionately translating medical content on Greek Wikipedia?
In October 2017 I was admitted to an Athens hospital to have my gall bladder removed. Naturally, I had gone through all the necessary screening, and taken the special precautions due to the fact that I have a VP shunt in my head (meaning, I can't have surgery in a hospital without a neurosurgical ward, which meant the local hospital was out of the question). And naturally, I had read up on the laparoscopy procedure that would be applied. Having examined numerous Greek medical sites, including the cholecystectomy article on Greek Wikipedia, I was wheeled into the operation room in a cheerful mood, knowing that the whole procedure would only take a couple of hours... and convinced I would have no pain or complications and be released the next day, or couple of days at most. Surgery went perfectly well, and soon I was cheerfully chatting away with friends who had come to visit in my room... until around 9 pm, when the anaesthesia wore off and the pain started. Alright, I was expecting pain in the area of the incisions.. but this felt like my right arm was being chopped off at the shoulder. WHAT is this about??? When I asked the nurse, she casually replied:
- "Oh don't worry, it's because the gas they inflated into your abdomen for the laparoscopy is escaping, and pain in the right shoulder is quite common".
- "Thank you Greek Internet for giving me the whole story", I thought.
Next day, complications set in: bile leak. WHAT is that??? None of the sites I had visited made any mention of it. So, naturally, I looked it up on my smartphone... and got scared stiff. This looked like a serious complication, and it was happening to me, and I had no idea what to expect. But I'm a rational person, so I'm not going to go crazy reading medical journals on case studies of bile leakage: I resorted to my e-mail network of friendly doctors whom I have met along the course of my family's complicated medical history. The friendly doctor told me what to watch out for and reassured me that the quantities of bile leak I was reporting to him were not alarming, but it did make sense that they were keeping me in to be monitored for several days. After a week the leaking stopped, but they had me stay in for another week just to make extra sure I wouldn't be having any issues in the peritoneum, which is where the bile was leaking (and which also happens to be where the shunt drains excess fluid from my brain). I am SO grateful that I had such excellent care from such diligent health professionals of the free and public Greek NHS*.
As the second week I was fully mobile and hospitalization was merely precautionary, I used the free time to start working on a project that I was contemplating for over a year, and which made even more sense after discovering first-hand how lacking impartial and reliable medical information is on the Greek Internet: translating medical content on the Wikimedia Projects into Greek. First step was to contact James Heilman from the WikiProject Medicine group. When we met in Esino Lario in 2016, he encouraged me to help them get the Wikimed offline app available in Greek. The time had come for me to begin.
Five months later and I'm obsessed... I've made over a thousand edits, learned a lot along the way, and almost every day I discover a new reason that makes it even more meaningful .
But surely... wouldn't this kind of work be best assumed by a doctor, or someone in the healthcare field? Not an engineer! "What do you know about medicine?," I've been asked. And then they add the inevitable cliche: "and on Wikipedia? How reliable is a site where ANYONE can edit?"
The answer is:
quite reliable. More than you may think.
I've been using the Wikimedia projects in my teaching for eleven years, and two years ago I trained mentally-ill patients to edit Wikipedia as an alternative therapy approach (more about Wikitherapy here). One of the main reasons I'm so passionate about the Wikimedia movement is that money-making is not involved anywhere in the process: from the cookie-free, ad-free interface to the five pillars of Wikipedia, this is about as impartial and commercial-free as you can get on the Internet.
So, to go back to the cholecystectomy... I re-visited the Greek article and looked at its history. One of the usernames seemed familiar: bingo, it was the name of the doctor whose site was #4 in my Google search. This surgeon has a private practice, so he needs to "advertise" laparoscopy as being painless and complication-free: the title of his page says "no pain or bleeding". Since he's been editing the Wikipedia article, he's obviously using the same story.
Obviously, there is nothing I can do about this surgeon misleading people on his personal website... nor is it advisable to remove the content he added to the Wikipedia article, as he's not actually lying: just that he's giving half of the story. What I can do is give the other half. By adding and referencing the pain and complications that I experienced first-hand. Because if I had known the issues beforehand, I would have been better prepared. So now that I have fully recovered, improving the article is the next priority on my Wikipedia to-do list... because I feel it's my duty to protect future patients who will want the full story.
There is a lot of value that a layman, albeit impartial, editor can add to Wikipedia. And that is why Wikipedia is nothing short of a knowledge revolution. And we need revolutions. Especially in a country that has been devastated by eight years of cruel austerity, and a consequent humanitarian crisis which has led hundreds of people to unemployment, poverty and despair. And if no-one is going to right the wrongs of lacking reliable and impartial medical information on its Internet... I will. On Wikipedia. Where anyone can edit**.
Mina Theofilatou
(User:Saintfevrier on the Wikimedia projects)
Electrical & Computing Engineer / Computer Science Teacher
Kefalonia, Greece
*why didn't the surgeon who operated on me explain to me what was going on? He did, eventually... but he's not the kind of doctor who explains. I can pardon such minor shortcomings: doctors in austerity-ridden Greece are nothing short of heroes. They are keeping the national health system - which is public and free to all - alive and kicking under conditions that would make other doctors run away in despair. Often the relatives of patients need to bring bandages and syringes to the hospital, and the waiting lists for surgery are long. But you will never see a Greek hospital closing its door on a serious incident that needs to be treated. Because it's public and free for all. And THAT is why National Health Systems need to be accessible to ALL citizens, and not just a fortunate few who can afford proper treatment. But don't take it from me: take it from the as of Wednesday 3/14 late Stephen Hawking. He said himself that he wouldn't be alive if it weren't for the NHS, which UK officials are now trying to break into pieces and give away to private interests...
** if there's anyone out there with working knowledge of Greek, and who is willing to help me make my mission come to fruition, but lacks knowledge and experience in editing Wikipedia... don't hesitate to reach out to me on my Wikipedia page or on social media. I'd be more than happy to show you the ropes :)
- "Oh don't worry, it's because the gas they inflated into your abdomen for the laparoscopy is escaping, and pain in the right shoulder is quite common".
- "Thank you Greek Internet for giving me the whole story", I thought.
Next day, complications set in: bile leak. WHAT is that??? None of the sites I had visited made any mention of it. So, naturally, I looked it up on my smartphone... and got scared stiff. This looked like a serious complication, and it was happening to me, and I had no idea what to expect. But I'm a rational person, so I'm not going to go crazy reading medical journals on case studies of bile leakage: I resorted to my e-mail network of friendly doctors whom I have met along the course of my family's complicated medical history. The friendly doctor told me what to watch out for and reassured me that the quantities of bile leak I was reporting to him were not alarming, but it did make sense that they were keeping me in to be monitored for several days. After a week the leaking stopped, but they had me stay in for another week just to make extra sure I wouldn't be having any issues in the peritoneum, which is where the bile was leaking (and which also happens to be where the shunt drains excess fluid from my brain). I am SO grateful that I had such excellent care from such diligent health professionals of the free and public Greek NHS*.
As the second week I was fully mobile and hospitalization was merely precautionary, I used the free time to start working on a project that I was contemplating for over a year, and which made even more sense after discovering first-hand how lacking impartial and reliable medical information is on the Greek Internet: translating medical content on the Wikimedia Projects into Greek. First step was to contact James Heilman from the WikiProject Medicine group. When we met in Esino Lario in 2016, he encouraged me to help them get the Wikimed offline app available in Greek. The time had come for me to begin.
Five months later and I'm obsessed... I've made over a thousand edits, learned a lot along the way, and almost every day I discover a new reason that makes it even more meaningful .
But surely... wouldn't this kind of work be best assumed by a doctor, or someone in the healthcare field? Not an engineer! "What do you know about medicine?," I've been asked. And then they add the inevitable cliche: "and on Wikipedia? How reliable is a site where ANYONE can edit?"
The answer is:
quite reliable. More than you may think.
I've been using the Wikimedia projects in my teaching for eleven years, and two years ago I trained mentally-ill patients to edit Wikipedia as an alternative therapy approach (more about Wikitherapy here). One of the main reasons I'm so passionate about the Wikimedia movement is that money-making is not involved anywhere in the process: from the cookie-free, ad-free interface to the five pillars of Wikipedia, this is about as impartial and commercial-free as you can get on the Internet.
So, to go back to the cholecystectomy... I re-visited the Greek article and looked at its history. One of the usernames seemed familiar: bingo, it was the name of the doctor whose site was #4 in my Google search. This surgeon has a private practice, so he needs to "advertise" laparoscopy as being painless and complication-free: the title of his page says "no pain or bleeding". Since he's been editing the Wikipedia article, he's obviously using the same story.
Obviously, there is nothing I can do about this surgeon misleading people on his personal website... nor is it advisable to remove the content he added to the Wikipedia article, as he's not actually lying: just that he's giving half of the story. What I can do is give the other half. By adding and referencing the pain and complications that I experienced first-hand. Because if I had known the issues beforehand, I would have been better prepared. So now that I have fully recovered, improving the article is the next priority on my Wikipedia to-do list... because I feel it's my duty to protect future patients who will want the full story.
There is a lot of value that a layman, albeit impartial, editor can add to Wikipedia. And that is why Wikipedia is nothing short of a knowledge revolution. And we need revolutions. Especially in a country that has been devastated by eight years of cruel austerity, and a consequent humanitarian crisis which has led hundreds of people to unemployment, poverty and despair. And if no-one is going to right the wrongs of lacking reliable and impartial medical information on its Internet... I will. On Wikipedia. Where anyone can edit**.
Mina Theofilatou
(User:Saintfevrier on the Wikimedia projects)
Electrical & Computing Engineer / Computer Science Teacher
Kefalonia, Greece
*why didn't the surgeon who operated on me explain to me what was going on? He did, eventually... but he's not the kind of doctor who explains. I can pardon such minor shortcomings: doctors in austerity-ridden Greece are nothing short of heroes. They are keeping the national health system - which is public and free to all - alive and kicking under conditions that would make other doctors run away in despair. Often the relatives of patients need to bring bandages and syringes to the hospital, and the waiting lists for surgery are long. But you will never see a Greek hospital closing its door on a serious incident that needs to be treated. Because it's public and free for all. And THAT is why National Health Systems need to be accessible to ALL citizens, and not just a fortunate few who can afford proper treatment. But don't take it from me: take it from the as of Wednesday 3/14 late Stephen Hawking. He said himself that he wouldn't be alive if it weren't for the NHS, which UK officials are now trying to break into pieces and give away to private interests...
** if there's anyone out there with working knowledge of Greek, and who is willing to help me make my mission come to fruition, but lacks knowledge and experience in editing Wikipedia... don't hesitate to reach out to me on my Wikipedia page or on social media. I'd be more than happy to show you the ropes :)
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)
















