Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κεφαλονιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Κεφαλονιά. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 14 Οκτωβρίου 2026

Κατανάλωση ΕΝΟΣ (1) κυβικού μέτρου νερού εντός διμήνου: λογαριασμός ΔΙΑΔ.Ε.Υ.Α.Δ.Κ. (Ύδρευση - Αποχέτευση Κεφαλονιάς)

 

 Αργοστόλι, 14 Οκτωβρίου 2026

Κάτι περίεργο συμβαίνει στη ΔΙΑΔΕΥΑΔΚ. Νόμιζα πως ήταν μόνο δική μου η διαπίστωση, δικό μου το πρόβλημα... μέχρι που έκανα προ ολίγου καιρού σχετική ανάρτηση στο Facebook και σχολίασαν αρκετοί φίλοι μου Κεφαλονίτες με τις δικές τους εμπειρίες. 

Το ιστορικό  

Θα το πάρω από το τέλος, και θα φτάσω στην αρχή. 

Ο τελευταίος μου λογαριασμός εκδόθηκε 20/08/2026. 

Στο λογαριασμό αυτό που αφορά την περίοδο κατανάλωσης 02/2026, στο πεδίο "ΑΝΑΛΥΣΗ ΚΑΤΑΝΑΛΩΣΗΣ" βλέπω την ένδειξη... 1 ΚΥΒΙΚΟ. 

Με λίγα λόγια, το διάστημα Μάρτιος-Απρίλιος 2026 - σημιεώνω εδώ πως ανά δίμηνο βγαίνουν οι λογαριασμοί, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στις κλίμακες χρέωσης σε σύγκριση με το να έβγαιναν ανά μήνα, αν και αυτό δεν αποτελεί θέμα της παρούσης - ένα σπιτικό με τρεις μόνιμους κατοίκους συν δυο επισκέπτες για τις δυο εβδομάδες του Πάσχα, κατανάλωσε ΕΝΑ κυβικό μέτρο νερού. 

 

Στην εικόνα βλέπουμε την εκτίμηση του Google για το τι σημαίνει κατανάλωση ενός κυβικού νερό: αρκεί για να καλύψει τις ανάγκες ενός ατόμου για μια εβδομάδα. Και η ΔΙΑΔΕΥΑΚ ισχυρίζεται πως τρία άτομα καταναλώσαμε ΕΝΑ κυβικό σε ΔΥΟ ΜΗΝΕΣ! 

 

Θα πει κανείς, "Και εσένα τι σε πειράζει; Αντί να χαίρεσαι με το ρολόι σας που δείχνει μικρότερη κατανάλωση από την πραγματική, εσύ το κάνεις θέμα;"

 Πάμε πίσω στο δίμηνο 04/2025 και ημερομηνία έκδοσης του λογαριασμού 30/12/2025. Ενημερώνομαι ότι για το διάστημα Ιούλιος - Αύγουστος 2025, οι τρεις μόνιμοι κάτοικοι του σπιτικού συν δυο επισκέπτες για το μήνα Αύγουστο, κατανάλωσαν... 160 ΚΥΒΙΚΑ ΜΕ ΠΛΗΡΩΤΕΟ ΠΟΣΟ 388,50 ΕΥΡΩ.  

Πάμε να δούμε σε τι αντιστοιχεί η κατανάλωση 160 κυβικών:  

Μόνο που δεν έχουμε ούτε πισίνες, ούτε κήπους, ούτε τρέξαμε 3000 φορές το πλυντήριο ρούχων!

Διαμαρτυρήθηκα στη ΔΙΑΔΕΥΑΔΚ και με συμβούλευσε ένας ευγενικός υπάλληλος ότι μάλλον πρόκειται για "κρυφή διαρροή" και να βγάλω μια φωτογραφία το ρολόι.

Πλην όμως, ήρθαν στο μεταξύ οι επόμενοι δυο λογαριασμοί εντελώς φυσιολογικοί, χωρίς να γίνει καμία ενέργεια αποκατάστασης εσωτερικής διαρροής από εμάς, ή εξωτερικής (κρυφής) διαρροής στο ρολόι από τη ΔΙΑΕΥΑΔΚ! Πού πήγε η "διαρροή";;; 

Η επιστολή 

Επειδή έχω τη συνήθεια να φωτογραφίζω με το κινητό μου τα αξιοπερίεργα, και επειδή έχω και την άλλη συνήθεια να καταθέτω στις υπηρεσίες όπου διαμαρτύρομαι γραπτή και στοιχειοθετημένη ανάπτυξη του θέματος που με απασχολεί, συνέταξα και απέστειλα σχετική επιστολή μέσω email στη ΔΙΑΕΥΑΔΚ. ΠΑΝΤΑ ζητώ Αριθμό Πρωτοκόλλου, κάτι που μου έστειλαν οι άνθρωποι την ακριβώς επόμενη μέρα.  

Δημοσιεύω πλέον εδώ τη σχετική επιστολή, σε ξεχωριστό σύνδεσμο προκειμένου να μη "φορτώσει" υπερβολικά με κείμενο και φωτογραφίες η παρούσα ανάρτηση. Όποιος ενδιαφέρεται, μπορεί να ανοίξει το σύνδεσμο και να διαβάσει τις φαιδρότητες που διαπίστωσα στη διαδικασία λήψης ενδείξεων στους νέους "ψηφιακούς" μετρητές από τα συνεργεία. 

Στο δια ταύτα: 

Με ημερομηνία αποστολής της πρώτης μου επιστολής 30/06/2026 και Α.Π. 3209/30-6-26, έχουν παρέλθει ήδη κατά πολύ οι πενήντα (50) ημέρες από την προθεσμία που ορίζει ο Κώδικας Διοικητικής Διαδικασίας - άρθρο 4, Ν. 2690/1999 (ΦΕΚ Α' 45) - είτε οι ημέρες λογιστούν ως ημερολογιακές είτε ως εργασιακές. Ουδεμία απάντηση έχω λάβει. Αντιθέτως, έλαβα όπως αναφέρεται στην πρώτη παράγραφο της παρούσης νέο λογαριασμό, με αριθμό 1782692, ένδειξη κατανάλωσης ένα (1) κυβικό, ημ/νία λήξης 09/10/2026 και συνολικό ποσό πληρωμής 524,20 ευρώ. 

Επαναλαμβάνω και τονίζω ότι την κατανάλωση 160 κυβικών για την περίοδο 02/2026 δεν την αναγνωρίζω και ως εκ τούτου δεν την πληρώνω. Επιπλέον, σαφώς και ΔΕΝ αναγνωρίζω και τους τόκους που έχουν χρεωθεί στην εν λόγω κατανάλωση. 

Τώρα, αν εσείς έχετε αναγνωρίσει σιωπηρά το λάθος σας και προσπαθείτε να αντισταθμίσετε την εξωπραγματικά υψηλή "μέτρηση" του λογαριασμού 1679873 με τις εξίσου εξωπραγματικά χαμηλές "μετρήσεις" των περιόδων 1/2026 και 2/2026 και ενδεχομένως και επόμενων μετρήσεων, θεωρώντας ότι και εγώ θα σιωπήσω για την έλλειψη σοβαρότητας και υπευθυνότητας εκ μέρους σας απέναντί μου αλλά και απέναντι άλλων συμπολιτών που βιώνουν παρόμοιες καταστάσεις, κάνετε λάθος. Δεν αποτελώ "μονάδα" αλλά μέρος ενός κοινωνικού συνόλου και όταν διαπιστώνω παραλείψεις ή/και παραβάσεις των φορέων που θα έπρεπε να εμπνέουν απόλυτη εμπιστοσύνη στο κοινωνικό αυτό σύνολο, θα κάνω αυτό που μπορώ για την αποκαστάσταση του δικαίου των πολιτών. 

Επανέρχομαι λοιπόν εκ νέου και ζητώ απάντηση για όσα εκθέτω στη σημερινή μου επιστολή καθώς και στην επιστολή της 30/06/2026 και επιφυλάσσομαι εκ νέου παντός νομίμου δικαιώματός μου. 

Ο σύνδεσμος της ανοικτής αυτής επιστολής θα αποσταλεί μέσω email στη διεύθυνση DEYAARG@otenet.gr με την παράκληση να μου αποσταλεί μέσω απάντησης ο Α.Π. που έλαβε από την υπηρεσία σας.   

Τέλος, επισυνάπτω σημερινή φωτογραφία του μετρητή της οικίας μου. 

 


 

Με εκτίμηση,

Ασημίνα Θεοφιλάτου

Διπλ. Ηλεκτρολόγος Μηχ/κός & Τ.Υ. Πολυτεχνικής Σχολής Πανεπιστημίου Πατρών

Πρώην εκπαιδευτικός ΠΕ19 στη Β/βάθμια Εκπαίδευση

Αργοστόλι, Κεφαλονιά  

 

 

 

Σάββατο 6 Δεκεμβρίου 2025

3 Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα για τα Άτομα με Αναπηρία, μέσα από μια ιστορία...

 Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα για τα Άτομα με Αναπηρία, την  Πέμπτη 4 Δεκεμβρίου πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο "Κέφαλος" του Αργοστολίου η εκδήλωση "όλοι ίσοι, όλοι μοναδικοί". Η εκδήλωση διοργανώθηκε από κοινού μεταξύ του 2ου Γυμνασίου Αργοστολίου, του ΓΕΛ Πάστρας και του Δήμου Αργοστολίου. 

Ήταν μια συγκινητική εμπειρία, με κοινό κυρίως έφηβους μαθητές και τους καθηγητές τους... ήταν όμως και μια μέρα με πολύ άσχημο καιρό - βροχή και δυνατό αέρα - κάτι που εμπόδισε την προσέλευση περισσότερων μαθητών και κόσμου γενικότερα. Μάλιστα, σημειώθηκε και διακοπή ρεύματος για περίπου μισή ώρα, ενώ ήταν όλα έτοιμα για να ξεκινήσει η εκδήλωση. Περιμέναμε όλοι υπομονετικά - μια εκδήλωση με τόσο σημαντικό περιεχόμενο άλλωστε, δεν αφήνει περιθώριο για γκρίνιες και αγανάκτηση - και μόλις επανήλθε το ρεύμα, ξεκινήσαμε.

Ακολουθεί η ομιλία μου...



 Αγαπητοί μαθητές και μαθήτριες, αγαπητοί συνάδελφοι - τα παιδιά εδώ μάλλον δεν με γνωρίζουν, όμως αν είχε γίνει αυτή η ημερίδα πριν 6 χρόνια θα ήταν πολύ πιθανό κάποιοι από εσάς να ήσασταν μαθητές μου, ή μπορεί να είχα στις τάξεις μου τα αδέλφια σας, τα ξαδέλφια σας…  καλημέρα σας.


Βρίσκομαι εδώ κατόπιν πρόσκλησης του 2ου Γυμνασίου Αργοστολίου, για να σας πω την ιστορία μας.


Είμαι κι εγώ ένα άτομο με αναπηρία, για το λόγο αυτό άλλωστε δεν βρίσκομαι πια στα σχολεία σας. Ονομάζομαι Ασημίνα - ή Μίνα, ή “κυρία Μίνα” όπως με αποκαλούν ακόμη οι πρώην μαθητές μου όταν με συναντούν έξω - Θεοφιλάτου. Είμαι απόφοιτος της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Τεχνολογίας Υπολογιστών της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών και εργάστηκα ως καθηγήτρια Πληροφορικής για 15 χρόνια στην πρωτοβάθμια, στη δευτεροβάθμια και στην τριτοβάθμια εκπαίδευση. 


Όμως δεν έχω έρθει σήμερα εδώ για να σας μιλήσω για εμένα. Θα σας μιλήσω για την χαμογελαστή κοπέλα που βλέπετε στη φωτογραφία. Για την αδελφή μου.




Η Θεοδώρα Θεοφιλάτου - ή “Ντόρις”, όπως εξακολουθεί να τη γνωρίζει ο περισσότερος κόσμος - γεννήθηκε το 1968 στη Νέα Υόρκη, όπου οι γονείς μας ήταν μετανάστες. Ήταν άριστη μαθήτρια σε όλα τα μαθήματα, στο ελληνοαμερικανικό σχολείο που πηγαίναμε. Το 1979 διακρίθηκε σε διαγωνισμό ορθογραφίας σε ολόκληρη την πολιτεία της Νέας Υόρκης και πήγε στον τελικό στο Madison Square Garden - θα τον έχετε δει όλοι κάποια στιγμή το χώρο, εκεί γίνονται συναυλίες, αγώνες και εκδηλώσεις με διασημότητες από όλο τον κόσμο.

Την επόμενη χρονιά μετακομίσαμε στην Ελλάδα, και η Ντόρις συνέχισε να είναι άριστη και στο ελληνικό σχολείο: έπαινος κάθε χρόνο και με τις Πανελλήνιες, περνάει στη Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών. Τελειώνει τη σχολή, ενώ παράλληλα ασχολείται με τη φωτογραφία, και τελειώνει και την καλύτερη σχολή φωτογραφίας του κόσμου τότε, το 1992, την ICP στη Νέα Υόρκη. Συμμετέχει σε διαγωνισμούς φωτογραφίας, ομαδική έκθεση στο Manhattan, ομαδική έκθεση στην Αθήνα, ατομικές εδώ στην Κεφαλονιά. Εγκαθίσταται μόνιμα και ανοίγει στούντιο φωτογραφίας στο Αργοστόλι το 1993, συνεργάζεται με το Δήμο, με το Θέατρο Κέφαλος, φωτογραφίζει εκδηλώσεις, γάμους, βαπτίσεις, κάνει πορτραίτα… τη θυμούνται όλοι στο ποδήλατο, με ένα σακίδιο στην πλάτη και τα μακριά της μαλλιά να κυματίζουν στον αέρα… δεν ήταν όμως μόνο αυτό. Είχε τεράστια αποθέματα αγάπης μέσα της για κάθε τι ζωντανό: ξενυχτούσε για να βοηθήσει τους φίλους της, έπαιρνε τα προβλήματά τους και τα έκανε δικά της… με τα δε ζώα είχε ιδιαίτερη ευαισθησία: μαζί με τη φίλη της, τη Μαρίνα Ματσάντο, φρόντιζαν αδέσποτα ζώα, σκύλους και γάτες, στη γειτονιά μας, φτιάχνοντας στέγαστρα με χαρτοκιβώτια και με τις οικονομίες τους αγόραζαν τροφή και τρέχανε τα ζώα στους κτηνιάτρους… αν έχετε ακουστά το φιλοζωικό σύλλογο “ΑΡΚ - Ντόρις” στη ΒΙΠΕ… προς τιμήν της Ντόρις έχει δώσει το όνομα στο σύλλογο η Μαρίνα, το 2011 όταν ιδρύθηκε. 

Η Ντόρις “τα είχε όλα”: ομορφιά, εξυπνάδα, φίλους, επαγγελματικές επιτυχίες και μια μεγάλη καρδιά. Τι έλειπε, για να ολοκληρώσει την ευτυχία της; Τα παιδιά! Να φτιάξει τη δική της οικογένεια…

Μαζί με τον αγαπημένο της Στέλιο, το 2003 υποδέχονται το πρώτο τους παιδί, τον Κώστα. 

Η αδελφή μου ήταν η πιο αφοσιωμένη μάνα που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. Τέλος του 2004, μένει ξανά έγκυος και μαθαίνουμε πως περιμένει κορίτσι. Τρελή χαρά, περιμένουμε όλοι με ανυπομονησία το μωρό… 

30 Αυγούστου του 2005 μπαίνει για να γεννήσει, και εκεί πήγαν όλα στραβά… έπεφτε η πίεση κατά τη διάρκεια της καισαρικής, και όταν βγήκε το μωρό - υγιέστατο, δόξα τω Θεώ - έπαθε ανακοπή. Την επανέφεραν, όμως έπεσε σε κώμα. Τρεις εβδομάδες ήταν στην εντατική. Άρχισε σιγά σιγά να κινείται, μέχρι που ξύπνησε, σηκώθηκε, περπάτησε… όμως δεν θυμόταν τι είχε συμβεί. Διαπιστώσαμε στη συνέχεια ότι είχε πάθει εγκεφαλική βλάβη επειδή έμεινε αρκετή ώρα χωρίς οξυγόνο μέχρι να την επαναφέρουν, και ο εγκέφαλος είναι το πρώτο όργανο του σώματος που επηρεάζεται. Είχε απώλεια μνήμης. Στη συνέχεια έβγαλε και διαταραχές συμπεριφοράς. Η νευρολόγος του νοσοκομείου Γεννηματάς από όπου πήρε εξιτήριο, σκεπτόμενη ότι θα εμφανίσει κατάθλιψη, συνταγογράφησε βαριά φάρμακα. Τα οποία προκάλεσαν παρενέργειες, και δυσκόλευαν ακόμα περισσότερο το να βγάλουμε συμπέρασμα για τη λειτουργικότητά της. Στην αρχή ήταν ήρεμη, σαν να ξυπνούσε από όνειρο, όμως έλειπαν κομμάτια του “παζλ” της ζωής της. Στη συνέχεια, έγινε ευερέθιστη, έβγαλε εκνευρισμό, μέχρι και επιθετικότητα κάποιες φορές. Έφταιγε η βλάβη; Έφταιγαν τα φάρμακα; Η γιατρός έκανε πειράματα με διάφορα σκευάσματα με βάση τις πληροφορίες που της δίναμε. Η Ντόρις να σημειωθεί ότι είχε έναν γερό οργανισμό, δεν έπαιρνε φάρμακα, δεν κάπνιζε, δεν έπινε…αυτός πιστεύω πως ήταν ο λόγος που επέζησε από τη δοκιμασία αυτή. Τώρα πια, μπορώ να πω με βεβαιότητα πως θα ήταν καλύτερα να μην είχε πάρει κανένα φάρμακο από την αρχή, να βλέπαμε πώς θα εξελισσόταν η κατάσταση και μετά να αποφασίζαμε. Θα είχαμε πιο ξεκάθαρη εικόνα. 

Η απώλεια μνήμης - η οποία ερμηνεύτηκε απεικονιστικά, όταν οι μαγνητικές έδειξαν βλάβη στους ιππόκαμπους, που είναι το κέντρο της πρόσφατης μνήμης - ήταν το πρώτο σημάδι, και παραμένει το πιο σημαντικό. Ένας άνθρωπος που δεν θυμάται τι έκανε πριν λίγα λεπτά, δεν είναι αυτόνομος. Δεν μπορεί να εκτελέσει τις απλές λειτουργίες που κάνει ο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος στην καθημερινότητά του: το πρωί που θα σηκωθεί, να πάει στην τουαλέτα, να πλυθεί, να πάει μετά στην κουζίνα, να βάλει το πρωινό του… στην επιστήμη της πληροφορικής, αυτό το λέμε αλγόριθμο. Η Ντόρις δεν μπορεί να ακολουθήσει αλγόριθμο. Επιπλέον, μπορεί να ανοίξει την πόρτα και να φύγει από το σπίτι και να χαθεί: αυτό είναι κάτι που το παρουσιάζουν και οι ασθενείς με άνοια και Αλτσχαίμερ, και η αλήθεια είναι πως η ανοξική εγκεφαλική βλάβη - αυτή είναι η επίσημη διάγνωση της Ντόρις - έχει πολλές ομοιότητες με τις δύο αυτές νόσους που βασανίζουν συνήθως ανθρώπους μεγαλύτερης ηλικίας… 

Αγωνιστήκαμε όλοι με αγάπη και υπομονή, την πήγαμε στους καλύτερους γιατρούς, οι οποίοι στην αρχή μας διαβεβαίωσαν πως θα περάσουν όλα και θα επανέλθει. Περνούσαν οι μήνες, τα χρόνια, και δε βλέπαμε βελτίωση. Ενώ κινητικά είναι μια χαρά, ενώ μπορεί να διαβάσει και να μιλήσει, έχει πάθει μόνιμες, μη-αναστρέψιμες βλάβες στον εγκέφαλο και δεν μπορεί να λειτουργήσει φυσιολογικά.

Εκτός από τη βλάβη στους ιππόκαμπους που ανέφερα, έχει και βλάβη στο μετωπιαίο λοβό του εγκεφάλου. Αυτό είναι το κέντρο των γνωστικών λειτουργιών του ανθρώπου, που καθορίζουν τη συμπεριφορά του. Η έκπτωση γνωσιακών λειτουργιών σημαίνει για παράδειγμα πως δεν μπορεί να καταλάβει ο ασθενής πότε πρέπει να σταματήσει να τρώει, δεν έχει την αίσθηση του κορεσμού. Δεν καταλαβαίνει πότε πρέπει να πάει στην τουαλέτα. Έχει άρση αναστολών, που σημαίνει πως μπορεί να φερθεί “παράξενα” σε σχέση με τις κοινωνικά αποδεκτές συμπεριφορές, για παράδειγμα, να θέλει να αγκαλιάσει και να φιλήσει έναν άνθρωπο σε άσχετη στιγμή, ακόμα κι αν είναι ξένος. 

Όπως καταλαβαίνετε, η ζωή των ατόμων με αυτές τις βλάβες δεν είναι καθόλου εύκολη. 

Η μάνα είναι που φροντίζει και προστατεύει τα παιδιά της από κινδύνους καθώς μεγαλώνουν… τι γίνεται όμως, όταν η μάνα, για λόγους που δεν ευθύνεται η ίδια, όχι μόνο δεν μπορεί να τα προσφέρει αυτά στα παιδιά της, αλλά έχει η ίδια ανάγκη φροντίδας και προστασίας; Τι γίνεται, όταν δεν υπάρχει από την Πολιτεία η απαραίτητη μέριμνα για τη στήριξη των ατόμων αυτών, τόσο με κατάλληλες δομές και μηχανισμούς φροντίδας, όσο και με πρόβλεψη οικονομικής κάλυψης των ιδιαίτερων αναγκών τους; 

Η απάντηση είναι σκληρή. Τα άτομα αυτά, λόγω ακριβώς της ανυπαρξίας του κράτους στην αξιοπρεπή διαβίωσή τους, είτε καταλήγουν σε κάποιο ίδρυμα, είτε επιβαρύνεται ο φροντιστής τους με ένα δυσανάλογο βάρος στην καθημερινότητά του. 

Η φροντίδα της αδελφής μου, μού καταναλώνει πολλές ώρες της ημέρας. Η μέρα μου ξεκινάει δίνοντάς της στο κρεβάτι το φάρμακο για το θυρεοειδή, που πρέπει να το πάρει νηστική. Μετά από μισή ώρα θα τη σηκώσω από το κρεβάτι για τουαλέτα, θα της αλλάξω την πάνα ακράτειας και θα την πλύνω, συνήθως θα χρειαστεί και αλλαγή ρούχων και σεντονιών στο κρεβάτι, μετά θα πάμε στην κουζίνα για τα υπόλοιπα φάρμακα και πρωινό. Και μετά από όλα αυτά μπορώ να πιω τον καφέ μου. 

Στη συνέχεια της ημέρας, θα βάλω πλυντήρια, θα προγραμματίσω τα επόμενα γεύματά της, έχοντας πάντα στο μυαλό μου να την πηγαίνω συχνά τουαλέτα. 

Χρειάζεται συχνά ιατρικές εξετάσεις, τις οποίες πρέπει να προγραμματίζω ανά τακτά διαστήματα. 

Την εξώπορτα του σπιτιού την κλειδώνουμε κάθε φορά που ανοίγουμε, και έχουν μάθει και τα παιδιά μου και οι φίλοι τους για αυτή την ιδιαιτερότητα, γιατί έχει τύχει δυο-τρεις φορές να φύγει και να την ψάχνουμε, αγωνιώντας για την ασφάλειά της μέχρι να τη βρούμε. 

Την ημέρα της την περνάει βλέποντας τηλεόραση κυρίως… προσπαθώ κάθε μέρα να τη βγάλω μια βόλτα έξω όμως δεν είναι πάντα εφικτό γιατί έχω κι άλλες υποχρεώσεις, το ένα μου παιδί είναι ανήλικο και ετοιμάζεται για πανελλήνιες. Και τα δυο παιδιά μου έχουν μεγαλώσει κοντά στη θεία τους και γνωρίζουν πρώτο χέρι τις δυσκολίες των ατόμων με αναπηρίες και των φροντιστών τους, έχουν ιδιαίτερη ευαισθητοποίηση στο θέμα αυτό, όπως φυσικά έχουν και τα παιδιά της Ντόρις. 

Να πω δυο λόγια όμως για το πώς θα μπορούσε να είναι διαφορετική η κατάσταση, αν υπήρχε γνήσιο ενδιαφέρον από το κράτος! Πριν λίγα χρόνια ξεκίνησε το πρόγραμμα “προσωπικός βοηθός”. Ενημερώθηκα σχετικά, και πράγματι, φαινόταν πολύ ελπιδοφόρο μιας και εξασφαλίζει έναν ειδικευμένο βοηθό για επικουρική φροντίδα του ασθενούς. Έκανα αίτηση και περίμενα… και περίμενα… μέχρι που ενημερώθηκα ότι η επιλογή των ωφελουμένων γίνεται μέσω… κλήρωσης και τα αποτελέσματα ανακοινώνονται με ένα PDF των αριθμών πρωτοκόλλου των επιτυχών αιτήσεων. Σα να λέμε, η τύχη των ατόμων με σοβαρές αναπηρίες είναι και αυτή θέμα Τζόκερ.

Θα μπορούσε όμως να υπάρχει κάποιος τρόπος, είτε μέσω ειδικού επιδόματος είτε μέσω ειδικών δομών, να κάνει η Ντόρις εργοθεραπεία. Είχαμε βρει μια εξαιρετική εργοθεραπεύτρια, έκανε μαζί της συνεδρίες, ωστόσο το κόστος ήταν δυσβάσταχτο και όχι επειδή ήταν ακριβή η κοπέλα, αλλά επειδή ο αριθμός των συνεδριών που χρειαζόταν για να γίνει ουσιαστική δουλειά ήταν απαγορευτικός παράγοντας κόστους, όταν το μόνο που λαμβάνει είναι το προνοιακό επίδομα “βαριάς αναπηρίας” που αντιστοιχεί σε 338 ευρώ το μήνα. Τόσο την έχουν αποτιμήσει την αξία της, εκεί στο κράτος: 338 ευρώ. 

Τα παιδιά της είναι καλά: ο γιος της είναι πεμπτοετής φοιτητής Μηχανολόγος Μηχανικός  στο Πολυτεχνείο του Βόλου,  η κόρη της ξεκίνησε σπουδές στη Φωτογραφία σε Σχολή στην Αθήνα…Έτσι νιώθει κοντά στη μητέρα της όπως λέει. Μάλιστα πριν μια εβδομάδα, συνέβη κάτι πολύ όμορφο: είχαν πάει με τη σχολή της επίσκεψη σε ένα κατάστημα στο κέντρο της Αθήνας που πουλάει φωτογραφικές μηχανές. Οι ιδιοκτήτες ήταν παλιοί γνώριμοι της Ντόρις. Από κει ψώνιζε τον φωτογραφικό της εξοπλισμό. Η Αγγελική συστήθηκε ως κόρη της Ντόρις, οι ιδιοκτήτες συγκινήθηκαν, και της έδειξαν κάτι: εδώ και τρεις δεκαετίες είναι καρφιτσωμένο στον πίνακα ανακοινώσεων του καταστήματος ένα χειρόγραφο σημείωμά της. Οι ιδιοκτήτες δάκρυσαν, όταν θυμήθηκαν την όμορφη Κεφαλονίτισσα φίλη, τη φωτογράφο, την καλλιτέχνιδα…

Τα παιδιά της μεγάλωσαν χωρίς τη μάνα τους: βέβαια, την επισκέπτονται εδώ στην Κεφαλονιά, και κατά διαστήματα μένει στο σπίτι τους στην Αθήνα, και την αγαπούν και αγωνιούν για αυτήν! Όμως… αυτός ο εξαίσιος άνθρωπος, αυτή η ξεχωριστή προσωπικότητα που ήταν η αδελφή μου - και που τη βλέπουμε ακόμα και τώρα σε σπάνιες, πολύτιμες στιγμές “αναλαμπών” - να αναφέρω εδώ ότι ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι το πιο πολύπλοκο όργανο του σύμπαντος, όπως μας είπε κάποια στιγμή ένας νευροχειρουργός - υπάρχουν λοιπόν στιγμές που επανέρχεται για λίγα δευτερόλεπτα ή για λίγα λεπτά η Ντόρις που ξέραμε και συνήθως αυτές οι στιγμές είναι λίγο πριν αποκοιμηθεί ή μόλις έχει ξυπνήσει, και τις κρατάμε στη μνήμη μας και τις συζητάμε, σαν να είναι πολύτιμα διαμάντια οι στιγμές αυτές… 

Αυτή η μάνα, δεν μπόρεσε να δώσει όσα θα έδινε στα παιδιά της αν ήταν καλά… 

Φανταστείτε πόσο διαφορετική θα ήταν η ζωή της όλα αυτά τα χρόνια, αν μπορούσε να χαρεί τα παιδιά της. Να τα φροντίζει, να τα προστατεύει, να τα συμβουλεύει… το μόνο σίγουρο είναι ότι ποτέ δεν έπαψε να τα εμπνέει. 

Σας αφηγήθηκα μια πραγματική ιστορία, μια ιστορία για ένα άνθρωπο σαν και σας, σαν όλους, που ζει στην πόλη μας. Να θυμάστε πάντα ότι η αναπηρία είναι κάτι που κανείς δεν μπορεί να προβλέψει. Κανείς δεν είναι στο απυρόβλητο. Οι άνθρωποι με αναπηρίες, ανάλογα με την πάθησή τους, μπορεί να στερούνται τις χαρές της κινητικότητας. Μπορεί να στερούνται τις χαρές της νοητικής λειτουργίας, της επικοινωνίας με τους συνανθρώπους τους. Άλλοι γεννήθηκαν με τις παθήσεις τους, άλλοι τις απέκτησαν στην πορεία της ζωής τους. ΟΛΟΙ τους αξίζουν την αγάπη και την κατανόηση. Και κερδισμένοι είμαστε ΚΑΙ εμείς - οι “υγιείς” σε εισαγωγικά - όταν τους έχουμε ενεργά μέλη στη ζωή μας και στην κοινωνία μας. 


Σας ευχαριστώ πολύ. 






Η φωτογραφία που τράβηξα μόλις επέστρεψα στη θέση μου, μετά την ομιλία και τις συγκινητικές μαρτυρίες συναδέλφων μου που γνώριζαν τη Ντόρις και πάντα τη θαύμαζαν... 



Στο τέλος με περίμενε μια έκπληξη: η συνάδελφος και φίλη Α.Μ. με πλησίασε μαζί με μια μαθήτριά της, η οποία την ώρα που μιλούσα, ζωγράφισε στο τετράδιό της τη Ντόρις! 







Τρίτη 10 Δεκεμβρίου 2024

Πώς να αναγνωρίσετε εγκαίρως* και να αντιμετωπίσετε το ΦΕΣΑΔΟΡΟ

 *πρώτη φορά ξεκινάω ανάρτησή μου με αστερίσκο. Ο λόγος είναι απλός: για να είστε εδώ, έχετε βρει την ανάρτηση με αναζήτηση γιατί την έχετε πατήσει. Όπως εγώ. Οπότε το "εγκαίρως", μάλλον δεν παίζει. Αν ωστόσο κάποιος βοηθήθηκε από αυτά που έγραψα και ΔΕΝ την πάτησε... ας αφήσει ένα σχόλιο. Θα χαρώ να το μάθω :) 

Το κλασικό καπελάκι σε σχήμα κόλουρου κώνου που είναι γνωστό ως φέσι. Καμία σχέση! 
Εμείς μιλάμε για το φεσαδόρο τον κακοπληρωτή, τον οπαδό του "δανεικά και αγύριστα", τον αλλιώς γνωστό ως φεσατζή, μπαταχτσή κ.α. Η εικόνα είναι από τη Wikipedia. 

Αναγνωρίστε τον! 

Ο φεσαδόρος έχει ένα σύνολο χαρακτηριστικών, και κανονικά θα έπρεπε να τον αναγνωρίζουμε από το χιλιόμετρο. Έλα όμως, που είμαστε πονόψυχοι και ανιδιοτελείς, και το χρήμα το βλέπουμε ως μέσο επιβίωσης και μόνο. 

ΑΚΡΙΒΩΣ εκεί πατάει ο φεσαδόρος για να κάνει τη δουλειά του, που δεν είναι άλλη από το να μας αποσπάσει χρήματα ή να καθυστερήσει στο άπειρο την εξόφληση εμπορικής συναλλαγής του μαζί μας. Είδατε ποτέ κανένα φεσατζή να απευθύνεται σε μαφιόζους ή τοκογλύφους για δανεικά; Όχι βέβαια, γιατί δεν θέλει να δει τα ραδίκια ανάποδα μια ώρα αρχύτερα. Επιπλέον, εμείς είμαστε καλοί άνθρωποι και η συμφωνία δεν θα περιλαμβάνει, όχι ληστρικούς τόκους... δεν θα έχει καθόλου τόκους! Είμαστε τα ιδανικά θύματα! 

Στη συνέχεια θα παραθέσω από την εμπειρία μου, με δυο φεσαδόρους στη ζωή μου που με έχουν φεσώσει σύνολο σχεδόν 4000 ευρώ, τις ατάκες που παίζουν ευρέως, και που πλέον - μετά από 4 σχεδόν χρόνια για τον έναν, 4 μήνες για τον άλλον - αποτελούν μοτίβο, σήμα κατατεθέν, pattern να πούμε. Πάρτε ποπκόρν, ανοίξτε μια μπύρα ή βάλτε ένα ποτήρι κρασί - κι εγώ στην ίδια φάση είμαι αυτή τη στιγμή - και "απολαύστε". 

"Δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος"

Νομίζω πως η ατάκα αυτή κερδίζει το βραβείο. Ο φεσαδόρος "δεν είναι τέτοιος άνθρωπος", απλά βρέθηκε σε μια δύσκολη συγκυρία - υγείας, οικογενειακού προβλήματος κ.ο.κ. ο ίδιος, ή η γυναίκα του, ο αδελφός του, ο πατέρας του, ο κουμπάρος του κ.ο.κ. - και χρειάζεται επειγόντως χρήματα. Η πλάκα είναι πως συνήθως όντως δεν τον έχουμε για "τέτοιο άνθρωπο", γιατί σε κάποιον άλλο τομέα της ζωής του πιθανότατα έχει αξιόλογα ταλέντα! Μπορεί π.χ. να είναι ένας εμπνευσμένος μουσικός, ή πρωτοποριακός αρχιτέκτονας. Και εμείς, ως ανιδιοτελείς μαλακές - επίτηδες ο τόνος στη λήγουσα, όμως μπορείτε ελεύθερα να τον μεταφέρετε στην παραλήγουσα - ψυχές που είμαστε, την πατάμε. Στην πορεία αποδεικνύεται ότι κατά 99%, η "έκτακτη ανάγκη" ήταν μούφα. Το πώς μπορούν και παίζουν με το κάρμα δε, με ξεπερνάει. Δεν έχουν ακούσει για το KIAB; 

Ωστόσο, επειδή είναι οι ίδιοι πεπεισμένοι πως είναι τα καλύτερα παιδιά, απλά είναι άτυχοι κλαψ λυγμ κλπ, αρχίζουν τις δικαιολογίες όταν τους παίρνουμε τηλέφωνο για να διεκδικήσουμε τα χρήματα που μας χρωστούν. Γιατί την εικόνα του "καλού παιδιού" θέλουν να τη διατηρήσουν ζωντανή πάση θυσία, για όσο μεγαλύτερο διάστημα μπορούν. Στις δικαιολογίες δε, είναι ιδιαίτερα ευφάνταστοι! 

Σε κάθε δικαιολογία έχω δώσει μια χοντρική εκτίμηση του χρόνου που κερδίζει ο φεσαδόρος ώστε να καθυστερήσει ακόμα την πληρωμή, με βάση τη δική μου εμπειρία πάντα:

"Δεν έχει σήμα" 

Αν είχα δέκα ευρώ για όσες φορές έχω ακούσει αυτή τη δικαιολογία από τον ένα φεσαδόρο, ο οποίος εργάζεται κυρίως στα νησιά της άγονης γραμμής του Αιγαίου, θα είχε ήδη εξοφληθεί το χρέος.  Τώρα, πώς γίνεται να περνάνε τα sms, να περνάνε τα email, και ΜΟΝΟ τη φωνητική κλήση, μυστήριο πράγμα, να μη σηκώνει το δίκτυο κινητής για μέρες ολόκληρες, ακόμα να καταλάβω... 

Όμως ο φεσαδόρος έτσι κερδίζει το πιο πολύτιμο όπλο που έχει στο να καθυστερήσει την εξόφληση: ΧΡΟΝΟ. Που σημαίνει αφενός ότι σταματάμε να τον πρήζουμε μέχρι να γυρίσει στον πολιτισμό, οπότε ησυχάζει το κεφάλι του και ετοιμάζει την επόμενη δικαιολογία, ενώ παράλληλα εύχεται να τον ξεχάσουμε προσωρινά ώστε η δικαιολογία αυτή να έχει μεγαλύτερη χρονική ισχύ. 

Χρονικό κέρδος: δυο εβδομάδες έως δυο μήνες

"Έχω κόβιντ"

Εκτός από τις αρνητικές επιπτώσεις που είχε η πανδημία  στη ζωή μας, είχε (και έχει ακόμα) και τα τυχερά της! Διότι όπως μας έπεισαν ότι έπρεπε να παραλύσει η φυσιολογική ζωή ολόκληρου του πλανήτη για τον ιό SARS-CoV-2, έτσι και εμείς οφείλουμε να παραλύσουμε μπροστά στον φεσαδόρο που μας ενημερώνει ότι δεν τήρησε την υπόσχεση εξόφλησης επειδή είναι στο κρεβάτι με ρίγη, πυρετό και θετικός κόβιντ. Γέλασα πολύ όταν πριν από δυο μήνες περίπου, και οι δυο φεσαδόροι μου, ο ένας στην Αθήνα και ο άλλος στην Κεφαλονιά, προφασίστηκαν ταυτόχρονα νόσηση με κόβιντ 😂 

Τώρα, πώς είμαι σίγουρη πως δεν ήταν άρρωστοι; Μα φυσικά, δεν μπορώ να είμαι σίγουρη! Τι θα έκανα, θα έτρεχα με το στυλεό του self-test στο χέρι να τους πάρω δείγμα για επιβεβαίωση; Όμως υπάρχει και ο Αίσωπος, και ο αγαπημένος μου μύθος του είναι η ιστορία με το βοσκό και το λύκο. Φεσαδόροι, προσέχετε! Είπαμε, ΚΙΑΒ. 

Χρονικό κέρδος: μια εβδομάδα 

"Δεν έχω λογαριασμό στην Χ τράπεζά σου, θα κάνει Υ μέρες να φανεί στο λογαριασμό σου"

Πολύ επιτυχημένη δικαιολογία η επίκληση της καθυστέρησης λόγω διατραπεζικής συναλλαγής, ωστόσο με μικρό περιθώριο χρονικού οφέλους, γιατί διάολε, αν έχει στείλει ο άλλος τα λεφτά, κάποια στιγμή στο άμεσα προσεχές μέλλον, θα φανούν! 

Χρονικό κέρδος: δυο - τρεις μέρες

Η ΛΟΥΠΑ 

'Οχι, δεν εννοώ να βάλετε σε λούπα το No Tengo Dinero για να εμπεδώσετε ότι "ουκ αν λάβοις παρά του μη έχοντος". 

Εννοώ ότι το παραπάνω ρεπερτόριο μπορεί να παίξει σε λούπα αμέτρητες φορές - διάσπαρτο με εμπνεύσεις για χιτάκια της στιγμής, όπως π.χ. "αναγκάστηκα να κάνω ένα έκτακτο ταξίδι και ξεθεωμένος αποκοιμήθηκα στον καναπέ και δεν άκουσα την κλήση/το μήνυμα," χρονικό κέρδος ένα απόγευμα έως ένα βράδυ - όσο εσύ, ο φεσωμένος, παραμένεις πιστός στη μαλακιά ψυχή σου (είπαμε, μετακινήστε τον τόνο ελεύθερα) 

Έρχεται όμως η στιγμή που ακόμα και το καλό παιδί της ιστορίας μας, αντιλαμβάνεται ότι δεν γίνεται να μας δουλεύει άλλο. Γιατί εμείς επιμένουμε και απαιτούμε τα χρήματά μας, ενώ αυτός ουδέποτε είχε σκοπό να μας τα δώσει. 

Οπότε, ΕΞΑΦΑΝΙΖΕΤΑΙ. 

Έτσι λοιπόν, εδώ και περίπου μια εβδομάδα, και οι δυο φεσαδόροι μου εξαφανίστηκαν. 

Οπότε, μένει - επιτέλους - να τους αντιμετωπίσω. 

Και αν και δεν θα με χάλαγε καθόλου να στείλω κάποιον να ρίξει στον καθένα από μια προειδοποιητική μπουνιά στα μούτρα, για να μην πω περισσότερα, που εκμεταλλεύτηκαν και κορόιδεψαν έναν άνθρωπο με αναπηρίες που φροντίζει άτομο με ακόμα μεγαλύτερες αναπηρίες, και που παλεύει τόσο καιρό να κλείσει μια χάσκουσα τρύπα 4000 ευρώ που γεννάει κάθε μήνα 80 ευρώ τόκους από υπερανάληψη γιατί πρέπει να ζήσουμε, να φροντίσουμε και έχουμε έξοδα... 

θα το πάρω αλλιώς. 

 Αντιμετωπίστε τον! 

Η υπομονή σας έχει εξαντληθεί, η μαλακιά ψυχή σας ξύπνησε επιτέλους και σας φώναξε "έλα, που έχεις παραποιήσει και τη γραμματική ακόμα! Αρνούμαι να κατοικώ στην παραλήγουσα! Το ξεφτίλισες πια με την ανοχή σου!"

Και αρχίζεις...

Background check

Πιθανότατα θα σού έχουν φτάσει στα αυτιά κουβέντες για άλλα άτομα που έχει ήδη φεσώσει πριν από σένα το "καλό παιδί". Έχεις ήδη αφήσει ένα "κρυπτογραφημένο" μήνυμα στα σόσιαλ, γιατί είσαι αποφασισμένος εκτός από το να πάρεις τα χρήματά σου, να αποτρέψεις το φεσαδόρο από το να φεσώσει άλλον άνθρωπο στον κύκλο σου. Γράφεις τόσα, όσα, για να καταλάβουν όσοι την έχει πατήσει ήδη περί τίνος πρόκειται. Θέλεις να το δει και ο φεσαδόρος, που είναι κι αυτός στον κύκλο σου. Ωστόσο, δεν θέλεις να τον εκθέσεις ακόμα, οπότε μαζεύεις στοιχεία και περιμένεις... 

Παράλληλα, κάνεις μια έρευνα στο Ίντερνετ και στα σόσιαλ και ανακαλύπτεις συγγενείς, συνεργάτες, πελάτες των φεσαδόρων σου. Και προχωράς στο επόμενο βήμα: αποκαλύπτεις τόσα στοιχεία, όσα θα θορυβήσουν τον φεσαδόρο, γιατί έχει καταλάβει πια ότι δεν αστειεύεσαι και αν δεν συμμορφωθεί, θα τον εκθέσεις κανονικά και πλήρως. Για τώρα όμως...

Εκθέτεις με το σταγονόμετρο

Το ίματζ, η εικόνα, η καλή φήμη και αν μη τι άλλο, η επαγγελματική αξιοπιστία του φεσαδόρου, είναι πράγματα που τα χρειάζεται. Γιαυτό άλλωστε από την πρώτη στιγμή ισχυρίζεται "δεν είμαι τέτοιος άνθρωπος". 

--------------------------------------------------------------------------------

Έρχομαι λοιπόν στο δια ταύτα, για τους δικούς μου φεσαδόρους:

Αγαπητέ Ά.Π. στην Κεφαλονιά και Β.Λ. στην Αθήνα: 

Λυπάμαι που με αναγκάσατε να φτάσω στο σημείο να τα γράψω όλα αυτά, και να έχω σκοπό να το προχωρήσω αν δεν συμμορφωθείτε. 

Με 920 ευρώ χρέος ο πρώτος και 3000 ο δεύτερος - δεν υπολογίζω ΚΑΝ πόσα κερατιάτικα έχει πάρει  η τράπεζα σε τόκους από τη μαύρη τρύπα της υπερανάληψης - απορώ πραγματικά, πού βρίσκετε την ηρεμία να κοιμάστε τα βράδια. Δεν γνωρίζεστε μεταξύ σας φυσικά, όμως σας "τσουβαλιάζω" γιατί την ίδια ανθρώπινη θλίψη μού έχετε προκαλέσει. Διότι πέρα από την πρακτική οικονομική δυσκολία που αντιμετωπίζω από τα φέσια σας, με στεναχωρεί αφάνταστα που σας εμπιστεύτηκα, τον καθένα στο χώρο του και στο ρόλο που είχε στη ζωή μου, και εσείς σε αντάλλαγμα με φεσώσατε bigtime. 

Όμως μέχρι εδώ! Η υπομονή μου στέρεψε, και αν ΔΕΝ συμμορφωθείτε, τα αρχικά Α.Π. και Β.Λ. θα μετατραπούν ΕΔΩ δημόσια σε αυτήν εδώ την ανάρτηση σε ΟΝΟΜΑΤΕΠΩΝΥΜΑ. 

Θα μου πείτε...τι είναι το agrypnocoma και ποιος το διαβάζει. Κάντε ένα γκουγκλάρισμα και θα διαπιστώσετε πως κάμποσες αναρτήσεις μου έχουν αναδημοσιευτεί σε σάιτ με πολύ μεγαλύτερη αναγνωσιμότητα. 

Για κλείσιμο, επειδή έχει πάει 5 το πρωί και στις 7 πρέπει να σηκωθώ, όμως ΜΟΝΟ τέτοιες ώρες μπορώ να γράψω γιατί τις υπόλοιπες φροντίζω ανθρώπους και ζώα... 

όπως σας έχω πει επανειλημμένως, δεν έχω καμία ηθική εκτίμηση στις τράπεζες. Αυτή τη στιγμή εγώ χρωστάω σε ΤΡΑΠΕΖΑ. Εσείς χρωστάτε σε ΣΥΝΑΝΘΡΩΠΟ. Αν χρωστούσα σε συνάνθρωπο, θα είχα χάσει τον ύπνο μου. 

Όμως τώρα τον χρειάζομαι και πάω να κοιμηθώ δυο ώρες, τόσο μού αναλογεί για απόψε. Καλό ξημέρωμα. Και αναμένω. 





Κυριακή 17 Νοεμβρίου 2019

Κάγκελα παντού: μια μικρής εμβέλειας άσκηση, με μεγαλύτερης εμβέλειας συμβολισμούς

 Ξημερώνοντας η 46η επέτειος του Πολυτεχνείου, και ζώντας σε έναν τόπο ο οποίος αν και πατρίδα των Ριζοσπαστών, πλέον σε μεγάλο βαθμό ζει στην εικονική πραγματικότητα της "τουριστικής ανάπτυξης" και μικρή όρεξη για κοινωνικούς αγώνες έχει, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ κάτι. Και δεν θα το κάνω στο Facebook, επειδή αυτό εδώ θέλω να μείνει, και να βγει και εκτός social media (για όποιον ενδιαφέρεται να το κοινοποιήσει δλδ).

Νοέμβρης: ήταν δυο, έμεινε ένα (κι αυτό "περιστρεφόμενο": δείτε στο τέλος της ανάρτησης)

Σε έναν ιδανικό κόσμο τα κάγκελα είναι αχρείαστα... σε έναν κόσμο όπου αναπόφευκτα οι συνθήκες επιβάλλουν την περιχάραξη χώρων για συγκεκριμένους σκοπούς όπως π.χ. στα πανεπιστημιακά ιδρύματα, χρησιμοποιούνται ως φυσικά όρια μεταξύ της εκπαιδευτικής κοινότητας και του έξω κόσμου, με σκοπό την προστασία των "μέσα". Μια τέτοια προστασία θα έπρεπε να έχουν και οι φοιτητές του Πολυτεχνείου που αγωνίστηκαν το 73 για ψωμί-παιδεία-ελευθερία, όμως πανεπιστημιακό άσυλο δεν υπήρχε τότε και τη συνέχεια τη γνωρίζουμε. Τώρα που καταργήθηκε το άσυλο, τη συνέχεια ακόμα ΔΕΝ τη γνωρίζουμε...

Όμως δεν είναι αυτό το θέμα της ανάρτησης: αυτό που με απασχολεί εδώ είναι το κάγκελο που μπαίνει αυταρχικά, αδικαιολόγητα, παράνομα*, απλά και μόνο επειδή κάποιος ΜΠΟΡΕΙ.

Θα γράψω την ιστορία δυο κάγκελων λοιπόν.

Από αρχές του 2019 συνέβησαν κοσμογονικές αναβαθμίσεις στη γειτονιά μου, δεν θα ασχοληθώ άλλο τώρα, είναι γνωστά άλλωστε αυτά από εδώ, εδώ και εδώ, με επίλογο αυτό εδώ. Μέσα σε αυτόν τον οργασμό δραστηριότητας, μπήκαν και κάποια κάγκελα. Ορισμένα ας πούμε δικαίως, προκειμένου να προστατευτούν πεζοί που έκαναν τον περίπατό τους στους νεότευκτους πεζόδρομους, κι ας μην είχε γίνει καμία πρόβλεψη για το πώς θα εξυπηρετηθεί η ροή των οχημάτων από τους πρώην δρόμους-νυν πεζόδρομους σε εναλλακτικές οδεύσεις. Ούτε με αυτά τα κάγκελα θα ασχοληθώ, άλλωστε είναι αφαιρούμενα και ξεκλείδωτα: σε περίπτωση ανάγκης μπορεί ο κάθε πολίτης να τα αφαιρέσει, και μετά να τα ξανατοποθετήσει στη θέση τους για να προστατεύονται εκ νέου οι πεζοί.

Τι γίνεται όμως όταν τα κάγκελα μπαίνουν σε πρώην δρόμο-νυν πεζόδρομο, ο οποίος δεν αποτελεί χώρο περιπάτου και δεν είναι αμφότερα "κλειστός"; Εννοώ ότι ο εν λόγω πεζόδρομος έχει δυο εισόδους, εκ των οποίων η μια έκλεισε με κάγκελα και η άλλη παρέμεινε ανοικτή. Ποια προστασία απολαμβάνει ο πεζός όταν αφήνει πίσω του τα κάγκελα στη Γερουλάνου, μπαίνει αμέριμνος στον πεζόδρομο και το αυτοκίνητο τού έρχεται από την άλλη; Γιατί λοιπόν μπήκαν τα κάγκελα και ποιον σκοπό εξυπηρετούν;

Τα κάγκελα αυτά τοποθετήθηκαν 17 Μαΐου... αυτοκίνητα εξακολουθούν να παρκάρουν μέσα... τι εξυπηρετούν;


Αυτό το γρίφο κλήθηκα να λύσω ως ενεργή πολίτης. Και δεν ήταν δύσκολο, αφού το μπαλκόνι όπου πίνω καφέ και απλώνω ρούχα βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τα κάγκελα αυτά.

Με λιγότερο από ένα μήνα παρακολούθηση διαπίστωσα ότι ουδεμία πρακτική ανάγκη εξυπηρετούσαν: οι μόνες φορές που άνοιγαν ήταν για να βγάλει συγκεκριμένο άτομο από το ιδιωτικό του πάρκινγκ το αυτοκίνητό του στο δρόμο. Γιατί όμως δεν επέλεγε να βγει από την άλλη έξοδο του πεζόδρομου; Η μόνη απάντηση που μπόρεσα να βρω ήταν αυτή: η έλλειψη κάγκελου τού στερούσε την ηδονή να κάνει επίδειξη εξουσίας. 

η έξοδος προς την Κρασσά δεξιά από το ιδιωτικό πάρκινγκ ελεύθερη! Προς τι λοιπόν τα κάγκελα στην έξοδο προς Γερουλάνου;


Αφεντικά στη ζωή μου έχω πολλά: εργοδότες, τράπεζες, ΟΚΩ και πάει λέγοντας. Ασκούν εξουσία πάνω μου επειδή "τους έχω ανάγκη": ζω σε οργανωμένη κοινωνία οπότε θα δουλέψω, θα κάνω συναλλαγές κ.ο.κ. και λίγο-πολύ αυτοί έχουν το πάνω χέρι στους όρους που θα επιβάλλουν για τα πάρε-δώσε που έχω μαζί τους. Να πολεμήσω μόνη μου τα αφεντικά αυτά είναι άτοπο, άλλη κουβέντα αυτή. Όμως να ανεχτώ αφεντικό μπροστά στα μάτια μου στη γειτονιά μου επειδή και μόνο ΜΠΟΡΕΙ... ε όχι. Αυτό δεν θα περάσει.

Ξεκινάω με "αντίδραση": νύχτα τοποθετώ τα δικά μου μικρά λουκέτα πάνω από τα δικά του μεγάλα, περνώντας τα στο κενό της τρύπας στην προεξοχή του κάγκελου. Γιατί το έκανα; Για σπάσιμο: λουκέτα θες; πάρε άλλα δυο νά'χεις. Ήξερα ότι το να αφαιρέσει το δικό μου λουκέτο ήταν θέμα 30 δευτερόλεπτων με τον τροχό. Όμως δεν έγινε αυτό! Έγινε κάτι πολύ καλύτερο: την επόμενη μέρα οι εργάτες έσκαψαν γύρω γύρω από το σωλήνα υποδοχής του κάγκελου στο δάπεδο, με αποτέλεσμα να αφαιρείται ελεύθερα - παρέα με τα δυο λουκέτα ανά κάγκελο φυσικά - από τον οποιονδήποτε θα έκρινε ότι ήταν ανάγκη να αφαιρεθεί. Όπως και τα κάγκελα στους άλλους πεζόδρομους δηλαδή, και που ήταν και το σωστό και ασφαλές: γιατί αν παρουσιαζόταν ανάγκη να προσεγγίσει π.χ. ασθενοφόρο στα σπίτια πίσω από τα κάγκελα, θα ψάχνανε τον... κλειδοκράτορα!



Ο "λουκετοπόλεμος" ξεκινάει...


Περνάει λοιπόν ένα ολόκληρο καλοκαίρι ήρεμα, χωρίς να ασχοληθώ άλλο με τα κάγκελα. Έρχεται το φθινόπωρο, φεύγουν οι τουρίστες... άνοιξαν φαίνεται πάλι οι ορέξεις για εξουσία και αφαιρούνται τα παλιά λουκέτα χωρίς να τους πάρω χαμπάρι την ώρα που το έκαναν. Πετυχαίνω ένα πρωί τους υπαλλήλους ενός γραφείου τελετών να είναι ακουμπισμένοι στο κάγκελο και να περιμένουν προφανώς τον... κλειδοκράτορα (τι έλεγα προηγουμένως για το ασθενοφόρο; εδώ τουλάχιστον δεν ήταν επείγουσα η ανάγκη, αφού ξεκάθαρα επρόκειτο για περίπτωση ανθρώπου που είχε ήδη αποδημήσει εις Κύριον). Δεν θα στηνόμουν ωστόσο στο μπαλκόνι για να δω ποιος θα ερχόταν να ξεκλειδώσει, μην είχε αλλάξει τίτλους ιδιοκτησίας... λίγο μετά βλέπω το αριστερό κάγκελο ελεύθερο - αυτό είναι το "επίμαχο", αφού το άλλο σχεδόν πάντα εμποδίζεται από σταθμευμένο αυτοκίνητο ούτως ή άλλως - και το νέο λουκέτο να λείπει: προφανώς κατάλαβαν ότι κάτι παίζει στη γειτονιά και δεν ρίσκαραν να το αφήσουν, ως συνηθίζεται σε τέτοιες περιπτώσεις, ξεκλείδωτο στην τρύπα για τη μισή ώρα που θα διαρκούσε η μεταφορά του εξοπλισμού για το μνημόσυνο της επόμενης μέρας... αυτό που ΔΕΝ υπολόγισαν ήταν το ότι έχω στοκ από λουκέτα στο σπίτι. Κατεβαίνω στο δρόμο και με πρόσχημα ότι σκουπίζω το πεζοδρόμιο, περιμένω την κατάλληλη στιγμή και τρέχω να περάσω το λουκέτο μου στην τρύπα (πρέπει να έπαθαν πλάκα οταν το είδαν :D). Το αποτέλεσμα ήταν για άλλον ένα μήνα το κάγκελο να αφαιρείται ελεύθερα από πολίτες, εργάτες, νεκροφόρες και γραφεία τελετών (ασθενοφόρο ευτυχώς δεν χρειάστηκε να προσεγγίσει).

Τρίτο λουκέτο: πλέον το κάγκελο μπαίνει και βγαίνει ελεύθερα και πάλι, διότι εγώ έχω μεν τα κλειδιά, ανάγκη δε να το παίξω αφεντικό ΔΕΝ έχω.


Μέχρι που άνοιξαν ξανά οι ορέξεις του κλειδοκράτορα (ή των κλειδοκρατόρων: για να είμαι δίκαιη, δεν μπορώ να πω με βεβαιότητα ότι το άτομο/-α που κρίνει/-ουν ότι χρήζει κάγκελου η εκκλησία είναι το ίδιο/-α)... αφαιρεί το δικό μου λουκέτο και περνάει δικό του, πιο στιβαρό, και το κάγκελο ξανά να κλειδώνει και να ξεκλειδώνει. Παρατηρώ δε ότι στο δεξί κάγκελο έχουν περάσει δυο λουκέτα δικά τους... αγανακτώντας προφανώς με τον "μυστήριο τύπο" που τους χαλάει το καθεστώς εξουσίας, σκαρφίστηκαν την εξής πατέντα: δυο λουκέτα, όπου το ένα είναι περασμένο στην τρύπα του κάγκελου και μέσα του περασμένο το δεύτερο, το οποίο κουμπώνει στον κρίκο στο έδαφος. Με τον τρόπο αυτό, και να περάσω λουκέτο από πάνω αυτομάτως αχρηστεύεται, αφού ξεκλειδώνουν το δικό τους και το δικό μου μένει στο κενό. Γατάκια... μηχανικός είμαι! Πλέον δεν αρκούν τα λουκέτα, χρειάζομαι και αλυσίδα. Ιδού λοιπόν το μοναδικό κάγκελο στην Ελλάδα με τέσσερα λουκέτα :D :D :D :D


Και ένα και δυο και τρία και τέσσερα... λουκέτα :D

Ωστόσο εμένα με απασχολεί το αριστερό κάγκελο, γιατί αυτό είναι που παρεμποδίζει την ομαλή και ασφαλή ζωή στη γειτονιά. Τέρμα τα παιχνίδια με λουκέτα λοιπόν, το κάγκελο αυτό πρέπει να φύγει. Το πετυχαίνω νύχτα ξεκλείδωτο στην άκρη των εργασιών ανακαίνισης της εκκλησίας - διότι όταν ο Χριστός είπε "αγάπα τον πλησίον σου" κάποιοι άκουσαν "αγάπα την εκκλησίαν σου" και θεωρούν σωστό να δαπανώνται χιλιάδες ευρώ για την ανακαίνιση του ναού και όχι για την κάλυψη βιοτικών αναγκών των φτωχών της ενορίας - και απλά το απαγάγω. Και αποκαλύπτω σήμερα τη φωτογραφία του κάγκελου, και όποιος θέλει ας το βρει και ας ξαναβγάλει τα αφεντιλίκια του στη φόρα. Αν μη τι άλλο, η διαδικασία αυτή εμένα εκτός του ότι με διασκεδάζει, με κρατάει σε πνευματική και κοινωνική εγρήγορση. Όσο για το κόστος; Όπως θα έλεγε και παλιά διαφήμιση πιστωτικής κάρτας:

5 λουκέτα και 30 εκατοστά αλυσίδα: αξία 15 Ευρώ. Μάθημα σε εκείνους που το παίζουν εξουσία επειδή (νομίζουν πως) μπορούν: αξία ανεκτίμητη. 

*στη φωτογραφία του κάγκελου που βρίσκεται στη μυστηριώδη τοποθεσία που μόνο εγώ ξέρω, η απαγορευτική πινακίδα λέει τα γνωστά περί φυλάκισης κλπ. όσων την βανδαλίζουν κ.ο.κ. Βεβαίως και πρέπει να σεβόμαστε τον Κ.Ο.Κ. και τα μέτρα που λαμβάνονται για την προστασία ανθρώπινων ζωών. Περιμένω λοιπόν να έρθουν να με συλλάβουν, ΑΦΟΥ όμως μου επιδείξουν το σχέδιο κυκλοφορίας με βάση το οποίο ο δρόμος έγινε πεζόδρομος, και που ορίζει ότι στον πεζόδρομο του Ι. Ναού Ταξιαρχών Αργοστολίου έχει προβλεφθεί ο αποκλεισμός με κάγκελα.



Και μια τελευταία διαπίστωση που έκανα σήμερα το μεσημέρι: προφανώς κάποια στιγμή χρειάστηκε να αφαιρεθεί και το δεξί κάγκελο, γιατί πλέον τα δυο δικά τους λουκέτα δεν εξυπηρετούν κανένα σκοπό. Τα δικά μου με την αλυσιδίτσα "κρατάνε" το κάγκελο στη θέση του: με το "λάσκο" της αλυσίδας όμως ο καθένας μπορεί να το σηκώσει, να το περιστρέψει και να το ακουμπήσει κάτω, ώστε να κάνει τη δουλειά του και να το ξαναβάλει στη θέση του. Θα μπορούσα να το ξεκλειδώσω και να το απαγάγω κι αυτό αλλά χαλάλι: ας το κρατήσουν για ενθύμιο ότι ένας άνθρωπος (γυναίκα εν προκειμένω) πήγε κόντρα στο αυταρχικό αφεντιλίκι, προκειμένου να εξασφαλίσει την κοινή λογική και την ασφάλεια στη γειτονιά.

 
Η "πατέντα" που επινόησαν τα "αφεντικά" με τα δυο λουκέτα είναι πλέον στο κενό, τα δικά μου με την αλυσίδα "συγκρατούν" το κάγκελο ώστε να σηκώνεται και να περιστρέφεται ελεύθερα από τον καθένα


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Επιστρέφοντας στον τίτλο, κλείνω με το τραγούδι του Τζίμη και έμφαση στους στίχους:

Μια ζωή παρουσιάστε σαν εκπαιδευμένος σκύλος 
εγώ δεν θα πάρω άλλο φχαριστώ δεν είμαι φίλος

Αφεντιλίκι με το "έτσι θέλω και έτσι μπορώ" εγώ δεν θα πάρω, ευχαριστώ. Αλλά είμαι μόνη, είναι πολλοί. Ευχή μου να γίνουμε εμείς πολλοί, και το "αφεντικό" να μείνει μόνο. Εμπνευστείτε από τους αγώνες των φοιτητών του Πολυτεχνείου για να ακονίσετε το μυαλό σας, να ξεπεράσετε το φόβο και να κάνετε πράξη τις αξίες και τα ιδανικά σας. Στο χαρτί και στην οθόνη μικρή αξία έχουν... στην πράξη φαίνεται η αντίσταση. Πράξτε.

Κυριακή 16 Ιουνίου 2019

Είπα πως δεν θα ασχοληθώ ξανά με τα "κοινά" της Κεφαλονιάς. Ας ασχοληθώ τώρα με τα ΣΚΟΥΠΙΔΙΑ!


Χωρίς πολλά πολλά, γιατί όπως έχω ξαναπεί η επιστημονική, τεκμηριωμένη γραφή δεν είναι κατανοητή στο Δήμο Κεφαλονιάς:

Τέλειωσε η φάση κατασκευής του πεζόδρομου "Ριζοσπαστών από πλατεία Βαλλιάνου μέχρι Μομφεράτου". Από τύχη και μόνο γλιτώσαμε ως κοινωνία από σοβαρό ατύχημα με τις παγίδες και παρανομίες του έργου. Και περάσαμε στη φάση λειτουργίας.

Στη Ριζοσπαστών λειτουργούν καταστήματα εστίασης. Τα καταστήματα εστίασης έχουν σκουπίδια. ΠΟΛΛΑ.

Με κάγκελα παντού και κυκλοφοριακό σχέδιο ανύπαρκτο, οι καταστηματάρχες τοποθετούν τα σκουπίδια τους όπου ΕΚΕΙΝΟΙ κρίνουν ότι δεν ενοχλούν*... έγινα λοιπόν για μια ακόμη φορά γραφική** στήνοντας καραούλι 2:30 το πρωί για να ανακαλύψω από πού έρχονται τα σκουπίδια. Την πρώτη φορά έκανα παρατήρηση από το μπαλκόνι: συζήτησα με τους εργαζόμενους του καταστήματος και μου είπαν να απευθυνθώ στον ιδιοκτήτη. Τη δεύτερη φορά αυτό ακριβώς έκανα: ο καταστηματάρχης μου είπε πως έχει κάνει επανειλημμένως έκκληση στο Δήμο για τοποθέτηση κάδου, και με παρότρυνε να το ζητήσω κι εγώ. Αφού του εξήγησα τα αυτονόητα για μια πολιτισμένη κοινωνία όπου οι πολίτες σέβονται πρώτα τον εαυτό τους και κατόπιν τους συμπολίτες τους, δλδ ότι μέχρι να τοποθετηθεί ο κάδος χρησιμοποιούμε τους υφιστάμενους και σε καμμία περίπτωση δεν πετάμε χύμα σακούλες μπροστά σε σπίτια και εκκλησίες, ξεκινάω νέο διάλογο με το Δήμο Κεφαλονιάς.

Αγαπητέ Δήμο Κεφαλονιάς: δείτε τις εικόνες που ακολουθούν, Κυριακή ξημερώματα, δίπλα στο "στολίδι" σας. Και μη σκεφτείτε τον κάτοικο της περιοχής! Αδιαφορήστε για το γεγονός ότι πληρώνει φόρους και δημοτικά τέλη για να απολαμβάνει τα απολύτως στοιχειώδη σε μια Ευρωπαϊκή πόλη, τουτέστιν καθαριότητα, αισθητική, υγιεινή και πολιτισμό. Σκεφτείτε τον τουρίστα που θα βγαίνει από τα μπαράκια και τα εστιατόρια και θα βλέπει εργαζόμενους των μαγαζιών να σχηματίζουν βουνά από χαρτοκιβώτια και σακούλες σκουπιδιών, και αναλογιστείτε τι εντυπώσεις θα μεταφέρει στους συμπατριώτες του. 

Αυτή ήταν η εικόνα μπροστά στην εκκλησία του Αρχάγγελου από περίπου 01:00 το πρωί μέχρι να περάσει το απορριμματοφόρο εδώ και μέρες... ο δε ιδιοκτήτης του σπιτιού ακριβώς δίπλα στο σωρό μένει στην Αθήνα: φαντάζομαι πόσο θα ενθουσιαστεί με την "έκπληξη" αυτή μόλις φτάσει στο νησί για τις διακοπές του!

Υπάρχει αυτοκίνητο σταθμευμένο από τη δεξιά πλευρά του πεζόδρομου; Κανένα πρόβλημα! Τα σκουπίδια πάνε αριστερά!
Αυτή είναι η εικόνα του πεζόδρομου αυτή τη στιγμή, Κυριακή 16/6 04:00 το πρωί. Μήπως κατάλαβε το μαγαζί ότι είχα δίκιο, και φρόντισαν να πάνε τα σκουπίδια στον πλησιέστερο κάδο; Όχι βέβαια! Κατέβηκα εγώ στο δρόμο για άλλη μια φορά να κάνω την τρελή!



Για να μη γκρινιάζω άφησαν τις σακούλες κάτω από ΑΛΛΟ σπίτι, του οποίοιυ ο ιδιοκτήτης προφανώς ή λείπει, ή αντιμετωπίζει τα σκουπίδια στο κατώφλι του ως εικαστική παρέμβαση και δεν βλέπει λόγο να διαμαρτυρηθεί. Στις δε δικαιολογίες του αφεντικού "είναι 500 μέτρα μακριά οι κάδοι", "είναι εξουθενωμένοι από τη δουλειά οι εργαζόμενοί μου, δεν μπορούν να μεταφέρουν τέτοια ώρα τα σκουπίδια στους κάδους", η απάντησή μου ήταν να αρπάξω μια σακούλα και να την πάω ΕΓΩ στον κάδο, μαζί με τρεις εργαζόμενους που φιλοτιμήθηκαν και κατάλαβαν το σωστό ποιο είναι. Στη συνέχεια τους υπέδειξα ότι ΔΕΝ πετάμε χαρτοκιβώτια γεμάτα με κοπανιστό αέρα στον κάδο ως έχουν: πιάνουν πολύτιμο χώρο και γεμίζουν οι κάδοι με αποτέλεσμα να μένουν απ'έξω σκουπίδια που απειλούν τη δημόσια υγεία, ειδικά το καλοκαίρι. Παίρνουμε το χαρτοκιβώτιο, το πατάμε και το πετάμε διπλωμένο στον κάδο. Πέντε δευτερόλεπτα καθυστέρηση για σεβασμό στο περιβάλλον και τον πολίτη (και πιθανώς πελάτη) πιστεύω ότι θα δικαιολογήσει ο εργοδότης τους. 



Φωτογραφία τραβηγμένη με ζουμ από το μπαλκόνι μου, εξ ου και δεν φαίνεται καθαρά ότι πρόκειται για 5-6 τεράστιες μαύρες σακούλες σκουπιδιών έξω από δημοφιλές μπαρ στη Ριζοσπαστών. 


Φροντίστε ΑΜΕΣΑ για την ορθολογική διαχείριση των απορριμμάτων από τα καταστήματα πέριξ της πρώην Λεωφόρου/νυν πεζόδρομου Ριζοσπαστών. Τοποθετήστε ΑΜΕΣΑ κάδους τόσο για τους επαγγελματίες, όσο και καλάθια απορριμμάτων για τους πεζούς!  Επειδή είμαι βέβαιη πως σας ενδιαφέρει - αν μη τι άλλο - η εικόνα του Δήμου Κεφαλονιάς στην Ευρώπη, θα σπεύσετε να δώσετε λύση***. 


Μ. Θεοφιλάτου
Ηλ/γος Μηχ/κός & Τ.Υ. ΠΣΠΠ
Αργοστόλι


*έφεραν ως δικαιολογία ότι πάντα έτσι γινόταν στη Ριζοσπαστών. Το ότι ανέχτηκαν κάποιοι κάτοικοι της περιοχής για χρόνια τα βρωμοσκουπίδια των μαγαζιών μπροστά στα σπίτια τους - έστω και για λίγες ώρες μέχρι να περάσουν τα απορριμματοφόρα στην (πρώην) Λεωφόρο Ριζοσπαστών - δημιουργεί την εσφαλμένη εντύπωση στα μαγαζιά αυτά ότι κάτι τέτοιο είναι λογικό και αποδεκτό. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ.

**όπως έχω ξαναπεί: το να με λένε άνθρωποι χωρίς ίχνος σεβασμού σε στοιχειώδη ιδανικά όπως νομιμότητα, καθαριότητα, ασφάλεια, κοινωνική δικαιοσύνη κ.ο.κ. ΓΡΑΦΙΚΗ, όπως καταλαβαίνετε δεν είναι προσβολή. Είναι ΤΙΤΛΟΣ ΤΙΜΗΣ. 

***Αν δεν φροντίσετε ΑΜΕΣΑ να λυθεί το πρόβλημα των σκουπιδιών, η επόμενη ανάρτησή μου θα είναι στα αγγλικά και θα κοινοποιηθεί στους κατάλληλους ιστότοπους εντός και εκτός Κεφαλονιάς.



Σάββατο 1 Ιουνίου 2019

The tourist (ο επίλογος της τρίμηνης ενασχόλησής μου με τα "κοινά" στο Αργοστόλι Κεφαλονιάς)

Τρεις μήνες έχουν πάρει φωτιά το μπλογκ μου και η σελίδα μου στο Facebook... τρεις μήνες γράφω, φωτογραφίζω, αποδελτιώνω νομοθεσία, προσπαθώντας να εκμετταλλευτώ στο έπακρον το δώρο της εποχής μας στους πολίτες του κόσμου: τα εργαλεία Web 2.0 και 3.0, ή για να το πω πιο απλά, τη δυνατότητα του χρήστη του Ίντερνετ να μην είναι παθητικός δέκτης της πληροφορίας, να είναι και πομπός μέσω της διάδρασης.

Στο παρελθόν έχω καταφέρει σημαντικά πράγματα ως απλός πολίτης με μπλογκ (δείτε εδώ για του λόγου το αληθές). Πίστεψα πως θα έχω αποτέλεσμα και στην τοπική μου κοινωνία, στο Αργοστόλι Κεφαλονιάς: ότι η στοιχειοθετημένη γραφή με τεκμηριωμένα επιχειρήματα θα κινητοποιήσει και συμπολίτες μου, "μορφωμένους" και μη, να δικεδικήσουν μαζί μου τα αυτονόητα: ασφάλεια, πολιτισμό, κοινωνική δικαιοσύνη. ΜΕΓΑΛΟ ΛΑΘΟΣ. Έπρεπε να γνωρίζω ότι όχι σε μια πόλη 10.000 κατοίκων δεν τολμούν στην εποχή μας οι πολίτες να πάνε κόντρα στον αυταρχισμό της εξουσίας για να ζήσουν ανθρώπινα, ούτε σε ένα σύλλογο 10 καθηγητών δεν έχουμε ελπίδα όσοι πιστεύουμε σε ιδανικά όπως "νομιμότητα", "δικαιοσύνη" και "ευπρεπή καθημερινότητα".

Από πού να ξεκινήσω....  δεν θα μολύνω πάντως και αυτήν την ανάρτηση με φωτογραφίες από το εργοτάξιο και τις σκηνές απείρου προεκλογικού κάλλους. Στα λινκς που θα παραθέτω στη συνέχεια θα βρείτε πληθώρα σχετικών στιγμιότυπων... μια μόνο και καλή θα βάλω, και την κρατάω για το τέλος.

Πάμε λοιπόν στα μέσα Μάρτη... το Αργοστόλι είναι ένα μεγάλο (παράνομο) εργοτάξιο: μπάζα, σκουριασμένα σίδερα, καλώδια, χαντάκια παντού. Ο κόσμος που μένει ή δουλεύει στην περιοχή των έργων πορεύεται όπως μπορεί ανάμεσα στα χαλάσματα... πέφτουν πολλοί, τραυματίζονται αλλά δεν διαμαρτύρονται... έτσι έβγαλα κι εγώ τους πρώτους δυο μήνες, όχι επειδή φοβάμαι ή βαριέμαι να μιλήσω, αλλά επειδή απλά βαρέθηκα να είμαι πάντα η γραφική που δημοσιεύει και καταγγέλει ΕΠΩΝΥΜΑ, τεκμηριωμένα και χωρίς ύβρεις τα κακώς κείμενα. Μετά το ΤΡΙΤΟ ατύχημα στην οικογένειά μου εξαντλείται η υπομονή μου και γράφω την πρώτη σχετική ανάρτηση. Την κοινοποιώ στα τοπικά ΜΜΕ: την έχουν δει οι δημοτικές αρχές, ο εργολάβος και οι συνάδελφοι μηχανικοί του νομού. Περίμενα από τους τελευταίους ειδικά - ως επιστήμονες του κλάδου των Δημοσίων Έργων - να συγκινηθούν, να ταρακουνηθούν: ΜΑΤΑΙΑ. Καμία απολύτως δημόσια κίνηση. (ψέματα: η Νομαρχιακή Επιτροπή ΤΕΕ Κεφ/νιας & Ιθάκης είχε ήδη στείλει ανοικτή επιστολή στο Δήμο Κεφαλονιάς, στην οποία πήρε  απάντηση ότι για τα δυο θιγόμενα θέματα φταίει ο Εργολάβος, και για το τρίτο ότι υπάρχει εγκεκριμένη κυκλοφοριακή μελέτη. ΟΥΔΕΠΟΤΕ όμως ζήτησαν το λόγο από τον Εργολάβο για τις παγίδες που επιφυλάσσουν οι εργασίες για τους πολίτες, ΟΥΔΕΠΟΤΕ αναζήτησαν και κοινοποίησαν στους πολίτες την "εγκεκριμένη κυκλοφοριακή μελέτη" που υποτίθεται ορίζει τις νέες ροές κυκλοφορίας και στάθμευσης αυτοκινήτων ή τις διαδικασίες πρόσβασης οχημάτων έκτακτης ανάγκης σε περίπτωση σεισμού, πυρκαγιάς ή και απλού ιατρικού περιστατικού. Ήταν τόσο απασχολημένοι ο πρόεδρος και ο Γενικός Γραμματέας της Ν.Ε. ΤΕΕ  με την προεκλογική εκστρατεία της Κίνησης Πολιτών "Κεφαλονιά, Νησί για Όλους" που θεώρησαν δευτερευούσης σημασίας να ασχοληθούν με την ασφάλεια των πολιτών κατά τη διάρκεια έργων σε - παράνομα επαναλαμβάνω - ανοικτό εργοτάξιο που έπιανε ταυτόχρονα τουλάχιστον 5 δρόμους και αρτηρίες μεγάλης κυκλοφορίας πεζών στο κέντρο της πόλης, και με εμφανείς τις παγίδες ακόμα και ακριβώς έξω από την πόρτα του χώρου στον οποίο συνεδρίαζαν. Τόση ζέση είχαν για ρήξη με το καθεστώς προκειμένου να φέρουν τον καινούργιο "πολιτικό πολιτισμό", που ούτε με έναν Αντιδήμαρχο και έναν Ανάδοχο δεν τόλμησαν να τα βάλουν).

Βλέποντας ότι οι αυτοδιοικητικοί και επιστημονικοί υπεύθυνοι σφυρίζουν αδιάφορα, βγήκα στη συνέχεια στους δρόμους αναζητώντας μόνη μου την άκρη και ζητώντας τίποτα παραπάνω από το να εφαρμοστούν τα νομίμως προβλεπόμενα για την εκτέλεση έργων σε κατοικημένη περιοχή. Διαπιστώνω ότι επιβλέποντες μηχανικοί - και ακόμα περισσότερο, για μυστήριο λόγο - ιδιώτες επιχειρηματίες έπαθαν πανικό με το που ανέφερα τη λέξη ΝΟΜΟΣ: ούτε να την ακούσουν!!! Τα κατέγραψα κι αυτά σε δεύτερη σχετική ανάρτηση. Οφείλω να πω εδώ ότι μια ηδονή την ένιωσα όταν φοβήθηκαν πως θα τους πάω σε ασφαλιστικά μέτρα. Όμως εγώ δεν είμαι μεγαλοεργολάβος με νομικό τμήμα και χρήμα για να "χτυπήσω στο ψαχνό", ούτε είχα αυτοσκοπό να σταματήσουν τα έργα... είχα όμως εναποθέσει την ελπίδα μου στο ρόλο των - κατά τα άλλα - προστατών της δημόσιας ασφάλειας, τουτέστιν Εισαγγελική Αρχή και Αστυνομία. Απευθύνθηκα σε αυτούς, με στοιχεία που περίμενα να τους ταρακουνήσουν τόσο, ώστε με τη συνείδηση του δημόσιου λειτουργού να οδηγηθούν σε αυτεπάγγελτη δράση! ΦΥΛΛΟ ΔΕΝ ΚΟΥΝΗΘΗΚΕ. Έγγραφη αναφορά για να σχηματιστεί δικογραφία και να πάρει τη σειρά της να διεκπεραιωθεί σε χρονικό ορίζοντα ενός μήνα (δλδ αφού ολοκληρωθούν τα έργα) μου ζήτησε ο κ. Αντεισαγγελέας, "θα σας απαντήσουμε" μου είπαν στην Αστυνομία. Η αυτεπάγγελτη παρέμβαση πήγε περίπατο.

Είμαι όμως και επίμονη: δεν τα παρατάω, δεν χαμπαριάζω από εμπόδια όταν πρόκειται για το κοινό καλό. Βλέποντας λοιπόν ότι ΟΥΤΕ η δικαστική ούτε η εκτελεστική εξουσία βλέπει τίποτα το μεμπτό για τη δημόσια ασφάλεια, αποφασίζω να ασχοληθώ ΕΓΩ με το νομοθετικό σκέλος: Νόμοι δεν υπάρχουν για την εκτέλεση δημοσίων έργων; Θα τους βρω, και θα τους αποδελτιώσω. Κάπως έτσι προέκυψε και η τρίτη ανάρτηση, και η εκ μέρους μου - και όχι της Νομαρχιακής Επιτροπής ΤΕΕ ως όφειλε - δημοσίευση του εγγράφου που είχαν θαμμένο για ένα και βάλε μήνα. Και ο κόσμος αντί να απορήσει με την κρυψίνοια της Νομαρχικής Επιτροπής, η οποία είχε τον πρόεδρο και γενικό γραμματέα της υποψήφιο δήμαρχο και δημοτικό σύμβουλο στην Κίνηση Πολιτών... κατηγορούσε εμένα - που δεν ήμουν υποψήφια με ΚΑΝΕΝΑΝ - για απώτερο πολιτικό όφελος.

Ε, μετά από όλα αυτά πλέον καταλαβαίνω ότι χάνω το χρόνο μου: ο κόσμος θα πιστεύει αυτά που θέλει να πιστεύει, έχει ανάγκη ή το παραμύθι του ή τα αλισβερίσια του ή και τα δυο και ποια είμαι εγώ να του τα στερήσει...

Ωστόσο παραμένω ενεργή "στα κοινά", παρακολουθώντας τις προεκλογικές εκστρατείες των υποψήφιων δημάρχων. Και στην εποχή των εργαλείων Web 2.0 όπως είπαμε, υπάρχουν και τα social media: βροχή τα αιτήματα φιλίας από μπλογκ και σελίδες των συνδυασμών: κάνω δεκτά Ισχυρή Κεφαλονιά, ekefalonia και anexartitos blog. ΤΟΛΜΩ να παραθέσω σχόλια καθόλου υβριστικά, αλλά με στοιχειοθετημένη κριτική περί της ανύπαρκτης κοινωνικής πολιτικής του συνδυασμού που διεκδικεί εκ νέου την επόμενη θητεία. Διαγράφουν τα σχόλιά μου και με μπλοκάρουν και τα τρία: μιλάμε για τόνους δημοκρατίας και σεβασμού στην πολυφωνία και τη γνώμη του πολίτη. Μετά το πρώτο μπλοκ όμως κράτησα screenshot - τουτέστιν φωτογραφίες της οθόνης μόλις δημοσίευα τα σχόλιά μου και πριν φάω τη διαγραφή - και τα δημοσίευσα στο Facebook, ενδεικτικά εδώ και εδώ. (Για να είμαι πάντως δίκαιη οφείλω να πω ότι στη σελίδα "Κεφαλονιά, Νησί για Όλους" η κριτική μου μπορεί να μην ήταν αρεστή, αλλά ούτε διαγραφές σχολίων είχα, ούτε μπλοκ)

Μετά ήρθε το Πάσχα. Μέσα σε ένα κλίμα πανηγυρισμών, drones πετάνε πάνω από τη Λεωφόρο Ριζοσπαστών για να "κάνουν διάσημο το Αργοστόλι σε όλη την Ελλάδα"... χωρίς κανείς από το Δήμο Κεφαλονιάς να σκεφτεί ότι οι συγκυρίες επιτάσσουν ταπεινότητα και περισυλλογή μετά το θανατηφόρο εργατικό ατύχημα στον ΧΥΤΑ του Δήμου στις 16 Απριλίου. Η ανθρώπινη ζωή, λεπτομέρεια μικρή για τους τοπικούς μας άρχοντες.

Αρχίζουν να σκάνε σιγά-σιγά και τα ονόματα των υποψηφίων δημοτικών συμβούλων... εκτός από τους συνάδελφους μηχανικούς - είπαμε 12 στους 30 υποψήφιους της Κίνησης Πολιτών ήταν μηχανικοί Πολυτεχνείου: το "Κίνηση Μηχανικών" θα ήταν πιο δόκιμο όνομα - υπήρχαν και πολλοί συνάδελφοι εκπαιδευτικοί. Δεν περίμενα από ανθρώπους που μοιράζονται τα ίδια ιδανικά με μένα στον εργασιακό μας χώρο - παιδεία, πολιτισμό, κοινωνική ισοτιμία, αξιοπρέπεια  - να συντάξουν τις δυνάμεις τους με το συνδυασμό "Ισχυρή Κεφαλονιά" που κατάφερε στα 9 χρόνια που διοικεί το Δήμο να καταρρακώσει κάθε έννοια των ιδανικών αυτών. Χρήματα του προγράμματος δημοσίων επενδύσεων (ευχαριστώ κ. Γ. Κουρούκλη για την επισήμανση του θέματος στο debate) - και όχι κονδύλια δεσμευμένα για συγκεκριμένες εργασίες μέσω ΕΣΠΑ - αντί να πάνε σε βελτίωση σχολικών συγκροτημάτων (πόσα σχολεία λειτουργούν ακόμα σε "κοντέινερ")... αντί να πάνε στην επισκευή του Αρχαιολογικού Μουσείου... αντί να πάνε στην εξυγίανση και επαναλειτουργία της πρώτης επιχείρησης κοινωνικής ένταξης και απασχόλησης σε ολόκληρη την Ελλάδα που στεγαζόταν σε νεώτερο πολιτιστικό μνημείο που τώρα ρημαδιάζει.... αντί να πάνε στη βελτίωση του οδικού δικτύου και των άλλων υποδομών του Ληξουριου που χτυπήθηκαν από τους σεισμούς του 14... πήγαν σε πλατείες και πεζόδρομους αλά Champs Elysee. Λες και ΑΥΤΑ έχει ανάγκη ο μαθητής, λες και αυτά αναδεικνύουν στον τουρίστα τον πνευματικό και πολιτιστικό μας πλούτο. Έργα βιτρίνας, που σαφώς θαμπώνουν εκείνους τους ιθαγενείς που έχουν συνηθίσει στα καθρεφτάκια... από τους συνάδελφους εκπαιδευτικούς εγώ προσωπικά περίμενα πιο ουσιαστικές προτάσεις.

Παράλληλα, διαπιστώνω ότι τα έργα απλώνονται ολόγυρα από την εκκλησία απέναντι από το σπίτι μου! Να πεζοδρομήσεις, να πλακοστρώσεις... (να και κυκλοφοριακό κομφούζιο, και ακόμα δεν είμαστε στην υψηλή σεζόν). Ποιον θα περίμενε κανείς να κάνει κουμάντο μέρα-νύχτα στους εργάτες του Αρχάγγελου: τους μηχανικούς; τους εργοδηγούς; τους δημοτικούς άρχοντες έστω; Όοοοχι... Ιδιώτης, ιδιοκτήτης ζαχαροπλαστείου-εστιατορίου της πλατείας έχει αναλάβει τον "άχαρο" αυτό ρόλο. Δεν τολμώ να βγω στο μπαλκόνι να απλώσω ρούχα, νάτος να δίνει οδηγίες στο πώς θα στρώσουν τους κυβόλιθους, πώς θα είναι οι κλίσεις απορροής των όμβριων, πού θα μπουν τα κάγκελα απαγόρευσης εισόδου στον πεζόδρομο, ποιος θα κρατάει τα κλειδιά των λουκέτων τους... γιατί αυτός κλειδώνει - ξεκλειδώνει τα κάγκελα όποτε θέλει π.χ. να πάει για μπάνιο με το αυτοκίνητό του. Το ότι εμείς οι υπόλοιποι κάτοικοι της περιοχής έχουμε χάσει τουλάχιστον 5 θέσεις στάθμευσης από τις πεζοδρομήσεις προφανώς δεν τον αφορά... αυτός  είναι ο κλειδοκράτορας, αυτός είναι το αυτοανακηρυχθέν αφεντικό της γειτονιάς. 

Βλέποντας και πάλι ότι ΜΟΝΟ ΕΓΩ ΕΝΟΧΛΟΥΜΑΙ από αυτό το τρελό πανηγύρι έξω από το σπίτι μου - μηχανικοί, υποψήφιοι, υπάλληλοι πάνε κι έρχονται και χαριεντίζονται με όλους σα να μην τρέχει τίποτα οπότε ΕΓΩ είμαι το πρόβλημα - αποφασίζω να αλλάξω μεθοδολογία: εμπνέομαι από τον κλειδοκράτορα ιδιώτη και εφαρμόζω άλλη τακτική για να κοπούν τα επικίνδυνα σπειρώματα από τις βίδες πάκτωσης των ιστών φωτισμού στο τελειωμένο έργο: ούτε εκκλήσεις επαγρύπνησης στους πολίτες μέσω του Facebook, ούτε επισημάνσεις στους μηχανικούς, ούτε διαμαρτυρίες στους τοπικούς άρχοντες: όλα αυτά αποδείχτηκαν παταγώδεις αποτυχίες. Θα δράσω ως ΙΔΙΩΤΗΣ. Πλακώνω τον Πασχάλη - ο εργοδηγός της Κατασκευή ΑΤΕ που εμβόλισε με την όπισθεν τον πρώην άντρα μου, όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενη ανάρτηση - στα τηλέφωνα. Το εγχείρημα πέτυχε: τόσο στη Ριζοσπαστών όσο και στην 21ης Μαΐου όλα τα σπειρώματα έχουν κοπεί εδώ και δέκα μέρες. Οφείλω και εδώ ένα ευχαριστώ στον Πασχάλη-οδηγάρα που σεβάστηκε τουλάχιστον το αίτημά μου για ασφάλεια των παιδιών και γερόντων και όχι μόνο, και βεβαίως και στο Βαγγέλη-κλειδοκράτορα για την έμπνευση :)

--------------------------------------------------------------------------------

Πάμε τώρα και στο θέμα των εκλογών, για να τελειώνω και να μην κουράζομαι άλλο ούτε εγώ, ούτε οι τυχόν αναγνώστες. Την προηγούμενη Κυριακή 26/05 ψήφισα με πάθος τον τοπικό συνδυασμό που έκρινα ότι εκπροσωπούσε με τον καλύτερο τρόπο τις αρχές και τις αξίες μου. Ήμασταν λίγοι, οι ψηφοφόροι της Κεφαλονιάς έχουν άλλες "αρχές και αξίες", και την Κυριακή 02/06 πέρασαν στο δεύτερο γύρο ο Υποψήφιος Δήμαρχος Α και ο Υποψήφιος Δήμαρχος Βου.

Ποιο είναι λοιπόν το διακύβευμα - για να χρησιμοποιήσω κι εγώ το δημοφιλές κλισέ - της εκλογικής αυτής αναμέτρησης;

Την Κυριακή 02/06/2019 διαλέγουμε στο Αργοστόλι τον Υπόδικο που θέλουμε για Δήμαρχο. Και δεν είμαστε αχάριστοι! Γιατί π.χ. στο Βόλο δεν έχουν να διαλέξουν: ένας ο δικός τους Υπόδικος, και έγινε Δήμαρχος από τον πρώτο κιόλας γύρο...

Εδώ λοιπόν το καλό διακύβευμα: Υπόδικος Α ή Υπόδικος Βου*.


ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Η "επιλογή" αυτή δεν είναι καν δίλημμα για ώριμη σκέψη, σε ένα "δημοκρατικό πολίτευμα" με βαριά άρρωστη τη δικαστική εξουσία. Είναι ΠΑΡΑΚΜΗ. Και τη χαρίζω σε εκείνους που θα την ασπαστούν. Εγώ από δω και πέρα είμαι τουρίστας στον τόπο μου: ωραίες παραλίες έχει, πλατείες, μαγαζιά για να ψωνίσω τα σουβενίρ μου. Θα κυκλοφορώ καλοντυμένη, βαμμένη, ηλιοκαμμένη και χαμογελαστή, να χάνομαι ανάμεσα στο πλήθος των εξίσου (χαζο)χαρούμενων τουριστών, να αναφωνούμε όλοι μαζί "ουάου" σε κάθε μαγικό ηλιοβασίλεμα ή εντυπωσιακό πυροτέχνημα. Γιατί ενεργούς, σκεπτόμενους πολίτες ΔΕΝ θέλετε στον τόπο αυτό, και αρκετή φθορά έφαγα... έχω και ανήμπορους ανθρώπους να φροντίσω, η ψυχική και σωματική μου υγεία παραείναι πολύτιμα αγαθά για να τα σπαταλάω στα "κοινά" της Κεφαλονιάς.

Να, κάπως έτσι θα με βλέπετε από δω και πέρα... γκλάμουρ και ουάου παρέα με την αγαπημένη μου αδελφή Θεοδώρα


(Και σε όσους με εκτιμούν και καταλαβαίνουν ότι η ταμπέλα της τρελής που μου έχουν φορέσει οι υπόλοιποι είναι τίτλος τιμής ερχόμενος από αυτούς - το "δικιά μας" π.χ. θα ήταν προσβολή εν προκειμένω - μια παράκληση: αν με δείτε να ξαναγράφω για τα "κοινά" της Κεφαλονιάς ρίξτε μου μια σφαλιάρα να συνέρθω)

ΕΠΩΝΥΜΗ Η ΑΝΑΡΤΗΣΗ, ΚΑΙ ΜΕ ΟΜΑΔΑ ΑΙΜΑΤΟΣ ΑΝ ΘΕΛΕΤΕ (Ο+)

Ασημίνα Θεοφιλάτου
Διπλ. Ηλεκτρολόγος Μηχ/κός & Τ.Υ. Πολυτεχνικής Σχολής Παν/μίου Πατρών
Καθηγήτρια Πληροφορικής στη Β/βάθμια Εκπ/ση
(θέλετε και ψευδώνυμο; "η τρελή του Αρχάγγελου")


*Σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα υπάρχει βέβαια και το τεκμήριο της αθωότητας... σε μια κοινωνία όμως που απευθύνεται ΚΑΙ σε σκεπτόμενους πολίτες υπάρχει και η εντιμότητα: δεν έχετε κάτι να φοβηθείτε κ. Παρίση και κ. Μιχαλάτε; Τότε γιατί πάτε τις δίκες από αναβολή σε αναβολή; Τι να τους κάνουν όμως τους σκεπτόμενους πολίτες, όταν υπάρχουν ΟΙ ΠΟΛΛΟΙ.... ή αλλιώς HOI POLLOI, όπως μεταγράφηκαν στην αγγλική γλώσσα