Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Σας παρενοχλούν οι εισπρακτικές; Διασκεδάστε μαζί τους!

Στην Ελλάδα του 2017, δεν υπάρχει άνθρωπος χωρίς χρέη. Δεν θέλουμε να χρωστάμε! Δουλεύουμε έντιμα, πληρώνουμε τους φόρους μας, τις ασφαλιστικές εισφορές μας, τα τέλη μας και πάει λέγοντας... κοινώς, δεν προλαβαίνουμε να πληρώνουμε. Πάνω στις πλάτες μας ξελάσπωσαν πολλάκις οι τράπεζες: αν υπάρχει κάποιος που πιστεύει ότι το υπέρογκο χρέος της χώρας μας προέκυψε επειδή "μαζί τα φάγαμε" καλά θα κάνει να ξεκουμπιστεί από καναπέδες, ΣΚΑΙ, Mega κλπ., να κλείσει το Survivor και να διαβάσει ανεξάρτητες πηγές στο Ίντερνετ. Να διασταυρώσει κατόπιν τα στοιχεία που θα συλλέξει και να καταλήξει σε συμπεράσματα. Κουραστικό; Ας συνεχίσει τότε αυτά που κάνει, αλλά να μη γκρινιάζει για τα χάλια μας. Η επιλεκτική του άγνοια είναι εν μέρει υπεύθυνη για τον κόσμο που θα παραλάβουν τα παιδιά μας.

Ο καθένας μας έχει να εξιστορήσει μια εμπειρία με εισπρακτικές: ξέρετε, εκείνες οι εταιρίες-υπεργολάβοι που έχουν αναλάβει να εκφοβίζουν τους πελάτες τραπεζών και άλλων "ευαγών" ιδρυμάτων ώστε να προβούν άμεσα στην εξόφληση των χρεών τους.

Πώς θα αντιμετωπίσετε την παρενόχληση της εισπρακτικής με τρόπο που θα αναπτερώσει το ηθικό σας, θα ανανεώσει τη διάθεσή σας και θα σας κάνει να νιώσετε σαν να έχετε μόλις κάνει τζάμπα συνεδρία ψυχοθεραπείας; Ακολουθήστε τις παρακάτω απλές οδηγίες! Πρώτα όμως θα κάνουμε μερικές παραδοχές:

Παραδοχή #1: Οι τράπεζες δεν είναι φιλανθρωπικά ιδρύματα, έχουν υπολογίσει με ακρίβεια τους τόκους που θα μας φορτώσουν προκειμένου να διατηρούν στο μέγιστο την κερδοφορία τους. Δεν χάνουν επειδή εμείς καθυστερούμε τη δόση της κάρτας ή του δανείου μας... πολύ απλά επειδή θα πληρώσουμε αδρά την καθυστέρηση αυτή σε τόκους υπερημερίας!

Παραδοχή #2: Κανείς δεν θέλει να χρωστάει. Άμεση απόρροια της παραδοχής #1: ποιος θέλει να πληρώνει κερατιάτικους τόκους στις τράπεζες; Κανείς βέβαια! Ο λόγος που χρωστάμε είναι επειδή είναι πολλοί αυτοί που ζητάνε και λίγα αυτά που μπορούμε να δώσουμε. Θα κάνουν λοιπόν υπομονή, όπως κάνουμε εμείς όταν μειώνεται ο μισθός μας (αν έχουμε) και αυξάνονται οι απαιτήσεις (ανεξαρτήτως μισθού: έχουμε δεν έχουμε). Υπάρχουν προτεραιότητες σε αυτά που καλούμαστε να πληρώσουμε, και τις προτεραιότητες αυτές τις αποφασίζουμε εμείς και όχι αυτοί.

Παραδοχή #3: Καμία τράπεζα δεν θα προβεί σε διάλυση της σύμβασης που έχουμε συνάψει μαζί της, πολύ απλά επειδή θέλει να εισπράξει τα χρήματα που της χρωστάμε! Και αν διαλύσει τη "σύμβαση", πολύ απλά δεν θα τα πάρει!

Και τώρα διασκεδάστε μαζί μου με τις πραγματικές συνομιλίες που ακολουθούν :D


Περίπτωση Alphabank 

Εδώ με έπιασαν "αδιάβαστη" επειδή η Alpha πρόσφατα το γύρισε στις εισπρακτικές: μέχρι πρότινος έπαιρνε πού και πού ένας/μία ευγενική υπάλληλος που υπενθύμιζε ότι είχε λήξει ο τελευταίος λογαριασμός της κάρτας και ενημέρωνε ποια ήταν η ελάχιστη δόση που θα έπρεπε να καταβάλω. Προσωπικά με βολεύει να μην πληρώνω κάθε μήνα, αλλά να καταθέτω κάθε 3-4 μήνες ένα μεγαλύτερο ποσό, το εξηγούσα αυτό στους υπαλλήλους του customer service και 13 χρόνια που έχω κάρτες στην Alphabank με άφηναν στην ησυχία μου. Μπορεί να είχα 2-3 τηλέφωνα το χρόνο αν όντως είχα καθυστερήσει πολλούς μήνες να εξοφλήσω, αλλά μέχρι εκεί. Φαίνεται όμως πως κάτι τέτοιο δεν απέδιδε τα μέγιστα στην ταμειακή ροή του ιδρύματος και αποφάσισαν να αναθέσουν τις εισπράξεις στους "ειδικούς": τις εισπρακτικές.

Κρούση 1η: shouting challenge
Όφελος: εκτόνωση
Προειδοποίηση: η μέθοδος δεν συνίσταται για άτομα με καρδιοπάθειες, ιστορικό εγκεφαλικών κλπ. ασθένειες που απαιτούν ιδιαίτερη προσοχή στη διαχείριση καταστάσεων που προκαλούν αυξημένη αρτηριακή πίεση!

Μετά τις αρχικές ευγενικές κουβέντες, όπου συστήθηκε η υπάλληλος - δεν συγκράτησα όνομα και εταιρία - με ενημερώνει ότι ηχογραφείται η συνομιλία μας και ζητά όνομα πατρός για ταυτοποίησή μου. Κατάλαβα ότι δεν τη γλιτώνω οπότε το είπα: τα στοιχεία μου τα έχουν πλήρη άλλωστε, δεν έχω κάτι να κερδίσω από την άρνηση. Στη συνέχεια αρχίζει να μου λέει ότι οφείλω τόσα ως ελάχιστη δόση στην τάδε κάρτα και τόσα στην άλλη. Εξηγώ ότι πρόσφατα είχα κάποια προβλήματα και ότι έχουν δίκιο, έχω καθυστερήσει τις πληρωμές μου, και με την πρώτη ευκαιρία θα πληρώσω.

Δεν αρκούσε αυτό: έπρεπε σώνει και καλά να δεσμευτώ ότι την επομένη θα καταθέσω συγκεκριμένο ποσό. Εξηγώ ευγενικά ότι δεν μπορώ να δεσμευτώ, και τι τους νοιάζει από τη στιγμή που πληρώνω τόκους και η καθυστέρηση είναι εις βάρος μου. Ξανά τα ίδια: "αύριο λήγει ο τελευταίος λογαριασμός και πρέπει να καταθέσετε οπωσδήποτε xxxx Ευρώ". Αρχίζω να χάνω την υπομονή μου
και η συνέχεια εξελίχθηκε σε κόντρα ντεσιμπέλ: κάθε φορά που ξεκινούσε να μιλήσει την έκοβα ανεβάζοντας ντεσιμπέλ.... κάποια στιγμή είπε "δηλαδή θέλετε οπωσδήποτε να έχετε τον τελευταίο λόγο;" Μέγα λάθος! Δεν τα έβγαλε πέρα αφού πρέπει να χτύπησα 120dB σε απάντηση (και τουλάχιστον 15 πίεση). Έχοντας επιτέλους καταλάβει ότι είχε ηττηθεί στο ουρλιάζειν, χρησιμοποίησε το επόμενο όπλο: έχετε συνάψει συμβόλαιο με την εταιρία. Η εταιρία δικαιούται να τερματίσει το συμβόλαιο. Άλλο μεγάλο λάθος! Της απαντάω ψύχραιμα "αυτή τη στιγμή ηχογραφείται η συνομιλία;" "Μάλιστα". Απαντάω φωνάζοντας όσο πιο δυνατά μπορούσα "ΧΕΣΤΗΚΑ!!!!", κατεβάζω ντεσιμπελ, αποχαιρετώ και κλείνω. Στη συνέχεια αποθηκεύω τον αριθμό γιατί ΘΑ ξαναπάρουν...

Screenshot στο κινητό μου, την ώρα που διάβαζα σχόλια σε ανάρτησή μου στο Facebook με θέμα την παρακμή και το νέο φαινόμενο να ανοίγουν ενεχυροδανειστήρια δίπλα σε καζίνο (απόλυτα ταιριαστό το βρίσκω το τάιμινγκ :-)

κρούση 2η: Intelligence challenge
Μόνο οφέλη! Συνιστάται σε όλους!

Εννοείται ότι ακολούθησαν ακόμη δυο κλήσεις από τον ίδιο αριθμό, τις οποίες φυσικά αγνόησα. Αναμενόμενο ήταν ότι η επόμενη κλήση θα ήταν από άλλο αριθμό. Ήμουν απασχολημένη και βρίσκω μετά από λίγο αναπάντητη κλήση από τον αριθμό 6978483128. Υποψιάζομαι ότι είναι οι ίδιοι ωστόσο δεν μπορώ να είμαι βέβαιη... οπότε καλώ τον αριθμό. Απαντάει μια ευγενική κοπέλα που ανακοινώνει το όνομα της εταιρίας - δεν το συγκρατώ - και ρωτάει τι θέλω. Και ακολουθεί ο παρακάτω απολαυστικός διάλογος:

- Βρήκα αυτή τη κλήση στο κινητό μου, τι είναι εκεί;
- Παρακαλώ πείτε μου το ονοματεπώνυμό σας.
- Όχι δεν θα σας το πω, προφανώς και έχετε τα στοιχεία μου γιατί εγώ βρήκα την κλήση. Πείτε μου τι είναι εκεί.
- Εταιρία ενημέρωσης.
- Ωραία, τι είδους ενημέρωσης;
- Πείτε μου το ονοματεπώνυμο σας.
- Σας είπα ότι τα στοιχεία μου τα έχετε.
- Εγώ είμαι στο τηλεφωνικό κέντρο, δεν μπορώ να γνωρίζω ποιος σας κάλεσε.
- Πείτε μου λοιπόν τι τμήματα έχετε και τι είδους ενημερώσεις κάνετε.
- Το ονοματεπώνυμό σας.
- Μπορείτε να μου πείτε παρακαλώ ποιο είναι το ΚΑΔ της εταιρίας σας;
(Σιωπή... προφανώς δεν κατάλαβε τίποτα)
- Εννοώ ποια είναι η εμπορική σας δραστηριότητα.
- Εταιρία ενημέρωσης
- Πάνω σε τι θέματα ενημερώνετε; Για τον καιρό; Για στοιχήματα; Για τα ζώδια;
- Σας είπα είμαστε εταιρία ενημέρωσης.
- Μάλιστα, ενημερώνετε γενικώς. Το όνομα της εταιρίας ενημέρωσης;
- CVM
(πλέον έχω αρχίσει όσο μιλάω να ψάχνω στο Ίντερνετ)
- Και τι αντικείμενο έχει η CVM;
- Είμαστε εταιρία ενημέρωσης.
- Δηλαδή θέλετε να μου πείτε ότι πήγατε και καταθέσατε φάκελο στην Εφορία και σας έδωσαν άδεια λειτουργίας με αντικείμενο δραστηριότητας "εταιρία ενημέρωσης;"
(Σιωπή... μάλλον δεν ήταν προετοιμασμένη για τέτοια ανάκριση :D )
- Πείτε μου το ονοματεπώνυμο σας για να απαντήσω.
- Σας είπα ότι δεν πρόκειται να σας πω τα στοιχεία μου επειδή τα έχετε ήδη στην εταιρία σας.
(Στο μεταξύ έχω βρει τη CVM )
- CVM είπατε έτσι; Μάλιστα... εδώ βλέπω "CVM Διαχείριση Πελατειακής Αξίας Α.Ε." * Εισπρακτική είσαστε δηλαδή! Θα μου πείτε τα δικά σας στοιχεία;
- ΧΧΧΧ ΧΧΧΧΧΧΧ
(Θα μπορούσε να αρνηθεί κι αυτή αλλά προφανώς έχει εντολή από τη CVM να κοινοποιεί τα στοιχεία της)
- Ευχαριστώ πάρα πολύ κα. ΧΧΧΧΧΧΧ, αντίο σας!

Συμπέρασμα: Μην αφήνετε τις εισπρακτικές να σας ψαρώνουν: ψαρώστε τους εσείς! Σας παίρνει εταιρία; Ζητήστε ΚΑΔ. Σας παίρνει δικηγορικό γραφείο;  Ζητήστε Αριθμό Μητρώου του καλούντος στο Δικηγορικό Σύλλογο της πόλης του. Χρησιμοποιήστε το μυαλό σας και τη φαντασία σας και αλλάξτε τους τα φώτα... και αν διστάζετε, φοβάστε, νομίζετε ότι δίκιο έχουν επειδή εσείς χρωστάτε και αυτοί στο κάτω-κάτω απλά τη δουλειά τους κάνουν... διαβάστε εδώ για τα δικαιώματά σας. Και μην ξεχνάτε ότι το να είναι μια δουλειά νόμιμη δεν την κάνει και έντιμη.

Προς Alphabank: Επειδή την ανάρτηση αυτή πρόκειται να την κοινοποιήσω στην Υπηρεσία Πελατών μέσω της φόρμας επικοινωνίας, σας ενημερώνω ότι αυτή τη στιγμή τα χρήματα για την εξόφληση των ελάχιστων ποσών τα έχω και ΕΠΙΤΗΔΕΣ δεν τα καταθέτω. Έχω πλήρη επίγνωση ότι χρεώνομαι τόκους υπερημερίας, και εννοείται ότι μπορείτε ελεύθερα να προχωρήσετε στη διάλυση της σύμβασης που έχουμε συνάψει. Αν από την έρευνα που κάνατε διαπιστώσατε ότι η πιστοποιημένη με ISO (!!!!) CVM με τους ειδικά εκπαιδευμένους εκφοβιστές της θα βελτιώσει την ταμειακή σας ροή, ελπίζω να οδηγηθείτε στα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα. Η ανάρτηση αυτή είναι το δικό μου ελάχιστο λιθαράκι για να ενθαρρύνω τον κόσμο να αντισταθεί μαζί μου στην παρενόχληση και τον εκφοβισμό των εισπρακτικών ... και μάλιστα, να το κάνουμε διασκεδάζοντας :-))))

*Αξίζει να ανοίξετε το σύνδεσμο και να ξεράσετε μαζί μου μαθαίνοντας πώς ωραιοποιούνται οι απειλές και τα νταϊλίκια... ένα πραγματικό "έργο τέχνης".

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Γιατροί και γιατροί-μάγοι (υπότιτλος: Δεν είμαστε ηλίθιοι)

Αντί εισαγωγής...

Θα ξεκινήσω με έναν υποθετικό διάλογο μεταξύ ενός τεχνικού υπολογιστών και ενός πελάτη που έχει πρόβλημα με το μηχάνημά του:

- ο σκληρός δίσκος κάνει περίεργους ήχους και δεν ξεκινάει το μηχάνημα. Μου είχατε αλλάξει τη μητρική πριν μερικά χρόνια.

- Η μητρική είναι βράχος! Δεν έχει κανένα πρόβλημα!

- Δεν θα το κοιτάξετε το μηχάνημα;

- Δεν χρειάζεται! Ασήμαντος είναι ο θόρυβος.

- Έτρεξα κάποιους διαγνωστικούς ελέγχους. Μήπως θέλετε να τους δείτε;

- Όχι, σας είπα: δεν χρειάζεται!

Για γέλια ο τεχνικός, θα συμφωνήσουν όλοι. Για πάμε τώρα και σε έναν πραγματικό διάλογο που συνέβη στα εξωτερικά ιατρεία του Ν/Χ τμήματος του Ασκληπιείου Βούλας την Παρασκευή 8/9/2017 και 1:30μ.μ., στο πλαίσιο τακτικού προγραμματισμένου ραντεβού μέσω του συστήματος 1535:

- Έχω πόνο στη θωρακική μοίρα της σπονδυλικής στήλης. Είχα κάνει σπονδυλοδεσία εδώ το 1999.

- Η σπονδυλοδεσία σας είναι βράχος! Δεν έχει κανένα πρόβλημα!

- Δεν θα με εξετάσετε;

- Δεν χρειάζεται! Μυικός είναι ο πόνος.

- Έχω φέρει μαζί μου ακτινογραφίες και αξονική ΘΜΣΣ και ΟΜΣΣ, Θέλετε να τις δείτε;

- Όχι, σας είπα: δεν χρειάζεται!

Πέντε λεπτά δεν διήρκεσε η "εξέταση": δεν υπήρχε άλλωστε λόγος να επιμείνω. Γιατρός που βγάζει διάγνωση με οπτικό έλεγχο του προσώπου του ασθενούς που έχει απέναντί του είναι μάγος και όχι επιστήμονας. Και αν ήθελα διάγνωση με διαγνωστικό εργαλείο τη μαγεία, θα πήγαινα σε χαρτορίχτρα, όχι σε νοσοκομείο.

Όμως εδώ ο γιατρός δεν είναι για γέλια: είναι για κλάματα. Διότι έχει μια τεράστια διαφορά η δουλειά του από εκείνη του τεχνικού Η/Υ: διαχειρίζεται ανθρώπινες ζωές, και όχι αναλώσιμα μηχανήματα. Δυστυχώς, υπάρχουν και τέτοιοι γιατροί. Που δεν έχουν αντιληφθεί το ηθικό βάρος του επαγγέλματος που επέλεξαν να σπουδάσουν και να εξασκήσουν.
--------------------------------------------------

Κλείνω σχεδόν ένα μήνα που διερευνώ δυο ταυτόχρονα ιατρικά προβλήματα που εμφάνισα, εκ των οποίων το ένα τουλάχιστον χρήζει χειρουργικής αντιμετώπισης, και έχω συναντηθεί - χωρίς υπερβολή - με δέκα γιατρούς από 4 διαφορετικές ειδικότητες (είμαι "ειδική περίπτωση" αλλά αυτό δεν είναι το θέμα μου αυτή τη στιγμή). Πέρασα ώρες εξέτασης και αναμονής σε πρωτοβάθμιο επίπεδο σε τρία νοσοκομεία του ΕΣΥ, απεικονιστικές σε τρία ιδιωτικά διαγνωστικά κέντρα και μια συνάντηση με ιδιώτη νευροχειρουργό (η οποία δεν θα ήταν απαραίτητη αν είχα εξυπηρετηθεί από τον γιατρό του Ασκληπιείου). Όλοι ανεξαιρέτως με αντιμετώπισαν με σεβασμό, ενδιαφέρον και ενίοτε και χιούμορ (χρειάζεται κι αυτό, άνθρωποι είμαστε). 'Ολοι εκτός από το "μάγο" της νευροχειρουργικής!

Και έρχομαι τώρα στο λόγο που γράφω αυτή την ανάρτηση... θα μπορούσα κάλλιστα να το προσπεράσω το συμβάν, μιας και τυχαίνει να έχω μακρόχρονη εμπειρία στη διαχείριση σοβαρών και ενίοτε τραγικών περιστατικών στην οικογένειά μου. Αυτό έχει ως συνέπεια να μην "κολλάω" και να μην πελαγώνω όταν βρίσκομαι αντιμέτωπη με αδιάφορο, υπερόπτη, εντέλει απαράδεκτο γιατρό: έχω εναλλακτικές.  Είμαι μόνιμη κάτοικος νησιού, και αυτό έχει αποδειχτεί ότι είναι πάρα, πάρα πολύ δύσκολο όταν έχεις να κάνεις με σοβαρές ασθένειες. Έμαθα πώς να πλοηγούμαι με επιτυχία σε χώρους υγείας, έχω αποφύγει κακοτοπιές με πιθανότατα τραγική κατάληξη, με "οδηγό" την προσήλωσή μου στην υγεία του ανθρώπου που συνόδευα, την επιμελή εκτέλεση όλων των απαραίτητων εξετάσεων, την παρακολούθηση όλων των κρίσιμων σημείων της πορείας του ασθενούς, την επαγρύπνηση για "συναγερμό έκτακτης ανάγκης"... και τέλος, το θάρρος και την επιμονή να διεκδικήσω την απόλυτα ενδεδειγμένη αντιμετώπιση της έκτακτης ανάγκης*. Όλα αυτά φυσικά θα ήταν αδύνατα αν δεν είχα τη συνδρομή εξαιρετικών, ευαίσθητων - και ΑΝΘΡΩΠΩΝ πρωτίστως - γιατρών που κατανοούσαν την αγωνία μου, με αντιμετώπιζαν με σεβασμό και εξηγούσαν με απλά λόγια τα απαραίτητα στοιχεία της επιστήμης τους ώστε να καταλάβω και εγώ η μη-ειδική. Μερικές φορές μάλιστα η συμβουλή και παρέμβασή τους ήταν σωτήρια για την ίδια τη ζωή των ανθρώπων μου,  όπως π.χ.όταν βρέθηκα αντιμέτωπη με ιατρονοσηλευτικό προσωπικό που αδιαφορούσε για την κωματώδη κατάσταση της μητέρας μου. Το απεγνωσμένο τηλεφώνημα που έκανα σε γιατρό άλλου νοσοκομείου που δεν εφημέρευε, και η συμβουλή που μου έδωσε, της έσωσε κυριολεκτικά τη ζωή εκείνη τη στιγμή.

'Ομως εγώ είμαι ΕΞΑΙΡΕΣΗ. Δεν έχουν όλοι οι ασθενείς και οι συνοδοί τους την προσήλωση, την υπομονή και την επιμονή να εμβαθύνουν τόσο στο περιστατικό του ανθρώπου τους. Δεν είναι καν υποχρεωμένοι να το κάνουν. ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Η ΔΟΥΛΕΙΑ ΤΟΥΣ. Η "δουλειά" των ασθενών είναι να κάθονται στην άκρη, και να αφήνουν τους γιατρούς στην ησυχία τους να κάνουν τη δική τους!!! Όμως η πράξη έχει αποδείξει ότι δεν είναι πάντα έτσι, και τελευταίο περίτρανο παράδειγμα ο γιατρός της ιστορίας αυτής. Οπότε αναγκαστικά είμαι σε επαγρύπνηση.

ΗΘΙΚΟ ΔΙΔΑΓΜΑ: αν οι γιατροί θέλουν να τους αφήσουμε ήσυχους εμείς οι ασθενείς και οι συνοδοί, να φροντίσουν να μας φέρονται με τον ίδιο σεβασμό που τους φερόμαστε εμείς. Επίσης, δεν είμαστε ζώα (και ζητώ συγγνώμη στο αγαπητό ζωικό βασίλειο για την παρομοίωση): καταλαβαίνουμε πότε ασχολείστε μαζί μας στα σοβαρά και πότε θέλετε απλά να μας ξεπετάξετε. Τέλος, αν καμιά φορά σας φαίνεται ότι έχουμε υπέρμετρη αγωνία για τον άνθρωπο μας, για μπείτε λίγο στη θέση μας και φανταστείτε ότι η ασθενής που εξετάζετε είναι η μάνα, η αδελφή, η κόρη σας και όχι η οξεία χολοκυστίτιδα του 108 ή το έμφραγμα του 211.

Θερμή παράκληση προς το νευροχειρουργό με τις μαγικές διαγνωστικές ικανότητες: μην το ξανακάνετε. Εγώ τη βρήκα την άκρη και την αντιμετώπιση που χρειάζεται το πρόβλημά μου. Μεθαύριο στη δική μου θέση μπορεί να βρεθεί κάποιος δικός σας άνθρωπος. Κάντε μια αυτοκριτική, και δείτε αν αξίζει τέτοια αντιμετώπιση. Καλοπροαίρετα πάντα:)

*Μόνο οι κάτοικοι νησιών μπορούν να καταλάβουν το άγχος και την αγωνία μην τύχει έκτακτη ανάγκη μεταφοράς σε τριτοβάθμιο νοσοκομείο για να γλιτώσει ο άνθρωπός τους: άλλο να παίρνεις το αυτοκίνητό σου μέσα στη νύχτα και να τρέχεις, άλλο να περιμένεις να διασχίσεις θάλασσα, ΑΝ ο καιρός το επιτρέπει, ΑΝ έχει εισιτήρια το αεροπλάνο, ΑΝ πειστεί το πρωτοβάθμιο νοσοκομείο ότι πρέπει π.χ. η ασθενής να μεταφερθεί επειγόντως για ERCP όταν η χολερυθρίνη έχει ανέβει στον ουρανό, αλλιώς δεν τη σώζουν όλες οι ενδοφλέβιες αντιβιώσεις του κόσμου!!! Πολλα ΑΝ, μια ανθρώπινη ζωή. Έχω αρχίσει πλέον σοβαρά να σκέφτομαι μήπως πρέπει να εγκαταλείψω το νησί...

Και για να προλάβω τα τυχόν σχόλια που περιμένω να δω:

Σημείωση 1: μην διανοηθεί κανείς ότι πλοηγούμαι επιτυχώς σε χώρους υγείας με "πυξίδα" το φακελάκι. ΟΥΔΕΠΟΤΕ έχω δώσει χρήματα για να "σπρώξω" ιατρικό περιστατικό. Αν διαπιστώσω ότι ο γιατρός απέναντί μου αντιμετωπίζει τον άνθρωπό μου ως εμπόρευμα, έχω φύγει σφαίρα για αλλού.

Σημείωση 2: το ότι χρησιμοποιώ με άνεση κάποιους ιατρικούς όρους είναι επειδή τους έμαθα στην πορεία των ασθενειών των ανθρώπων μου, και όχι για να κάνω την έξυπνη. Πιστεύω πως διευκολύνω τη συνεννόηση με το γιατρό όταν μπορώ να του μιλάω "στη γλώσσα του", όπως ακριβώς διευκολύνεται η συνεννόηση μου με άνθρωπο που δεν είναι επιστήμονας πληροφορικής όταν μου λέει π.χ. "μνήμη RAM" αντί για "εκείνο το πράσινο που μοιάζει με χαρακάκι και έχει απάνω του τσιπάκια". Όχι ότι δεν θα καταλάβω για ποιο πράγμα μιλάει χωρίς τον όρο, απλά κερδίζουμε χρόνο :)




Τετάρτη, 16 Αυγούστου 2017

Οι άλλοι άνθρωποι

Μοναστηράκι, 4μ.μ., τέλη Ιουλίου. Κόσμος, κίνηση, τουρίστες, ντόπιοι, ο ήλιος ντάλα, η ζέστη ανυπόφορη... στην πλατεία, στη μεριά της Ερμού, έχει ήδη στηθεί το τραπέζι και το πανό. Είναι 5-6 άτομα που κόβουν κρεμμύδια, ανοίγουν σακούλες με κομμένα λαχανικά, αραδιάζουν στη σειρά τα ζυμαρικά... η τεράστια κατσαρόλα έχει αρχίσει να ζεσταίνει από τη φιάλη πετρογκάζ. Ένας ψηλός κύριος ρίχνει μέσα το λάδι, ένα σακκουλάκι μπαχαρικά, τα λαχανικά και το απαραίτητο νερό... Κάθομαι στα παγκάκια απέναντι και τους παρατηρώ. Τον Κώστα μόνο ήξερα, και δεν έχει φτάσει ακόμα... νιώθω αμήχανα: από τη μια θέλω να βοηθήσω, από την άλλη είναι ήδη αρκετοί και δεν θέλω να μπλεχτώ στα πόδια τους... φοβάμαι μήπως με παρεξηγήσουν κιόλας.... Κόσμος πολύς κάθεται γύρω στη σύνθεση από παγκάκια που έχει φτιάξει ο Δήμος στην πλατεία, καθώς και απέναντι στο πεζούλι. Όμως είμαστε στη μέση της τουριστικής σεζόν, τουρίστες και περαστικοί μοιάζουν αυτοί γύρω μου, δεν ξεχωρίζουν από μένα σε εμφάνιση και συμπεριφορά. Αναρωτιέμαι πού είναι ο κόσμος που θα φάει όλο αυτό το φαγητό...





Χτυπάει το τηλέφωνό μου. "Έλα Μίνα, πού είσαι;" ακούω ταυτόχρονα από το ακουστικό και λάιβ (όπως η αξέχαστη σκηνή του Παραπέντε με τη Θεοπούλα στη Μύκονο: "βιντεοκλήση!"). Ο Κώστας μόλις έχει φτάσει και δεν με έχει δει. Αγκαλιές φιλιά, με συστήνει στους υπόλοιπους, αρχίζω να νιώθω πιο άνετα... αρχίζουν μετά οι φωτογραφίες και οι σέλφι. Μαθαίνω ότι η Φιλοθέη είναι φυσικοθεραπεύτρια και έχει κουβαλήσει όλα τα λαχανικά από τον κήπο της στην Παλλήνη. Ο Σταμάτης είναι καλλιτέχνης. Η Μαρία τραπεζική υπάλληλος. Ο Στέλιος, ο Γιώργος, η Ευαγγελία και οι άλλοι φίλοι του Άλλου Ανθρώπου έχουν έρθει μέσα στο λιοπύρι και στο καυσαέριο για να ετοιμάσουν 200 μερίδες φαγητό. Ποιοι είναι αυτοί που θα φάνε, ακόμα δεν έχω καταλάβει...




Η μαγειρική προχωράει, έχουν βράσει τα λαχανικά, μπαίνουν οι πένες... οι κοπέλες πάνε δίπλα στο φούρνο να αγοράσουν ψωμί και μετά το κόβουν φέτες σε μια σακούλα. Τα ατομικά αλουμινένια δοχεία μια χρήσης απλώνονται σε σειρές στο τραπέζι και ο Γιώργος με το Σταμάτη αρχίζουν να τα γεμίζουν.  Πλησιάζουν και οι πρώτοι συνδαιτημόνες*. Άλλοι παίρνουν μια μερίδα και κάθονται στο παγκάκι να φάνε... άλλοι παίρνουν 2-3 μερίδες για το σπίτι. Άλλοι έρχονται με τάπερ. Εγώ πλέον έχω κουβεντιάσει αρκετά με τους νέους φίλους μου και παίρνω το θάρρος να συμμετάσχω στη διαδικασία, απλώνοντας χαρτοπετσέτες για να βάζει πάνω ο Στέλιος φέτες ψωμί. Όλα γίνονται πολύ γρήγορα, αποτελεσματικά, αλλά και πολύ φιλικά: με το απαραίτητο καλαμπούρι μεταξύ μας, και με τους συνδαιτημόνες μας. Τα παιδιά της Κοινωνικής Κουζίνας τους γνωρίζουν, αφού κάθε Τρίτη ο Άλλος Άνθρωπος μαγειρεύει στο Μοναστηράκι και όπως μου είπαν, οι μισοί περίπου είναι τακτικοί. Οι σχέσεις τους δεν είναι τυπικές: ρωτάνε ο ένας τον άλλον με ενδιαφέρον για την οικογένεια, για τυχόν προβλήματα υγείας που έχουν...






Η κατσαρόλα κοντεύει να αδειάσει, και μου ζητάνε τα παιδιά να φωτογραφίσω το τραπέζι με τις τελευταίες μερίδες. Η τελευταία τελευταία μερίδα δίνεται τιμητικά σε μένα! Παίρνουν και οι υπόλοιποι της ομάδας τις μερίδες τους και τρώμε όρθιοι, μαζί με τους τελευταίους συνδαιτημόνες μας...






Σε όλα τα παιδιά που γνώρισα εκείνη τη μέρα στο Μοναστηράκι: μόνο και μόνο που μέσα στο λιοπύρι του καλοκαιριού και το κρύο του χειμώνα, είσαστε ΕΚΕΙ κάθε Τρίτη, πιστοί στο ραντεβού σας... που δε λογιαριάζετε ούτε Δεκαπενταύγουστο, ούτε άλλες γιορτές και αργίες (έχει αργία η αγάπη για το συνάνθρωπο; Δεν έχει!)... μόνο αγάπη και σεβασμό. Δεν χρειάζεται να γνωρίζω τίποτα παραπάνω για σας: είναι τιμή μου που σας γνώρισα και που πλέον είμαστε φίλοι και συνοδοιπόροι... και σας υπόσχομαι πως θα τα ξαναπούμε σύντομα. Συνεχίστε την υπέροχη κοινωνική κουζίνα, και εμείς σας παρακολουθούμε και συμμετέχουμε με την αγάπη μας και ό,τι άλλο μπορούμε να προσφέρουμε από μακριά. Να είστε πάντα καλά :-)

*Γιατί αυτό είναι η κοινωνική κουζίνα του Άλλου Ανθρώπου: δεν είναι ελεημοσύνη... δεν είναι "Όλοι Μαζί Μπορούμε" για να ξεπλένονται οι συνειδήσεις από τα λιθαράκια (ή τις κοτρώνες) που έβαλαν στην ανθρωπιστική κρίση που βιώνουμε... δεν είναι επιδοτούμενο πρόγραμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης που "έκαψε τον Γιάννη" και τώρα "τον αλείφει λάδι".

 Στην κοινωνική κουζίνα είναι ΟΛΟΙ καλοδεχούμενοι, αλλά όχι ως ευεργέτες και ευεργετούμενοι: ως ΙΣΟΙ. Είμαστε όλοι συνδαιτημόνες. Τρώμε όλοι από την ίδια κατσαρόλα, επικοινωνούμε, μοιραζόμαστε τις σκέψεις και τις αγωνίες μας, κάνουμε το καλαμπούρι μας, φτιάχνουμε "εστίες μόλυνσης" σε ένα σύστημα που θέλει να μας καταπιεί. Είμαστε όλοι ΑΛΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ, με αστείρευτη αγάπη για το συνάνθρωπο, και αισιοδοξία για τη ζωή...

Αν θέλεις κι εσύ να γίνεις Άλλος Άνθρωπος, διάβασε εδώ για την Κοινωνική Κουζίνα που ξεκίνησε ο Κώστας στην Αθήνα και που τώρα έχει εξαπλωθεί σε όλη την Ελλάδα. Μπες κι εσύ στο υπέροχο δίκτυο των άλλων ανθρώπων... Όπως λέει και η Φιλοθέη: αγάπη, αγάπη και μόνο αγάπη!

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Language and politics: my takeaways from Celtic Knot 2017

 Early July... I arrive in the UK after yet another heat wave in Greece, wearing a tank top and sunglasses. I had to run to catch the train from Manchester airport to Edinburgh and managed to hop on in the nick of time. Looking around me and out the window, I observe people wearing winter jackets, scarves and sweaters. Strange, I thought, as the cold hadn't really set in: a two-hour flight delay and the agony to make it on that train were more than enough to keep me feeling warm. Soon enough though, I put away my sunglasses, and put on a jacket to adjust to the cloudy and cold weather. This is crazy, I thought. It's JULY!!!.

The next evening I was at the University of Edinburgh's Library bar, joining the other delegates for a casual meet-up before the Celtic Knot Wikipedia Language conference got under way the next day. I introduce myself as Mina from Kefalonia, Greece; the group, who were already engaged in lively discussion about their native languages, responded with "Hi Mina. What's the story?"

I was soon to learn about the perils of people who identified as Welsh and Scottish in performing the self-evident: using their language and culture without being criticised or persecuted. I felt as if a window had been opened to a world I had never known, or even contemplated, until that moment. I could never have imagined that children were humiliatingly punished  for speaking Welsh among each other... in the seventies! In the UK! Of all ages... and of all places! So they were probably expecting a nasty tale of how Kefalonians were mistreated by the central government for using their local dialect. Not the case... in Kefalonia, as in all regions of Greece, we have a single language: modern Greek. The dialect and accent vary greatly from place to place, but that's about it. In Kefalonia it so happens that we have many Italian words in our local dialect, due to centuries of Venetian rule when most of Greece was under Turkish occupation. But a Greek from Kefalonia will perfectly understand a Greek from Crete (and so on)... though it is highly likely that if you have two Kefalonians (or Cretans etc.) casually chattering away with one another, a Greek-speaking individual from a different region will most likely have difficulty keeping up with the conversation, and will eventually need a bit of translation!

Soon enough I start talking about my own projects as a Computer Science teacher in Kefalonia. My newly met Welsh friends showed interest in our Wild Flora project, so I passed over my smartphone for them to peruse the app we had developed in class. A few minutes later, I was reprimanded: "the app is in English! Why isn't it in Greek?" They only calmed down after I explained that we made the app in English first for it to be used by Israeli schools interested in exploring Mediterranean  biodiversity, and that the Greek app would follow soon. "OK you're excused... but only because you're using English as a means to an end!" That was more than enough to make me feel perfectly at home among this passionate bunch.

During the conference I was to soak in more and more passion for a whole lot of languages I knew very little or nothing about: Gaelic in Scotland... Basque and Catalan in Spain... a handful of different flavours of Sami in Norway... and their Wikipedias. Turns out that there are Wikipedia versions for many more languages than we normally encounter in our travels. The only such case I was familiar with was Pontic Greek, spoken by Greeks who used to live in the Black Sea area, and with its own Wikipedia, albeit not yet having reached the 500-article mark. It was astounding to learn that Catalan was the second Wikipedia to be created, right after English Wikipedia. That Welsh Wikipedia has almost 100,000 articles. That Scotland has not one, but two Wikimedians in Residence: one at the National Library of Scotland and another at the University of Edinburgh. The drive behind the individuals volunteering and working to keep the essence of their identity alive and kicking, is amazing.

But my trip to Edinburgh wasn't all about language: it was my second visit to this magical place and I managed to get in a good deal of sightseeing, mostly by wandering through the Old Town and climbing all the way up to Calton Hill (such amazing contrast: dramatic yet serene). Whenever I travel abroad I'm always curious to catch on to Greek being spoken on the streets, and there was quite a lot of it: not so much as in Manchester, but Greeks are there. Greeks are everywhere actually, after the EU-imposed crisis started to tear apart my country in 2010, and well-educated Greek professionals started abandoning their homeland by the thousands, in seek of a better future.

The National Monument of Scotland: built to resemble my country's iconic Parthenon. Left unfinished for nearly two centuries. Nicknamed "Scotland's Disgrace". I find it beautiful:)


Walking around a town at 55 degrees latitude in July, donned in winter clothing, was surreal. Even though my stay in Edinburgh lasted merely 48 hours, I caught myself thinking "this is paranoid. I don't know what to call this, but it is definitely NOT July". That's how a Greek feels in UK weather, especially in the summer: anything but normal. I came to actually appreciate our heatwaves: they are insanely uncomfortable, but hey, they feel normal. And feeling normal is important. So, imagine a Greek who has left his country not by will, but by need. Because the unemployment rate is so high that even if he does manage to put his painstakingly-earned Ph.D. to use, he will be receiving a salary that Western Europeans would laugh at. I was explaining this to a Welsh delegate during the Celtic Knot lunch break... "so then you have a brain drain going on", he concluded. I stopped to think for a minute, and replied "No. You can't call it that. You would say it's a brain drain if there weren't enough professionals to fill the vacant job positions. There are no job positions for professionals in Greece. Greek education is public and free from Kindergarten to University. A Medical School graduate will nowadays most likely seek employment in Germany or the UK. So the German or British state will have acquired a doctor without spending a single pound on educating her; her education was paid for by the Greek state. Which is supposedly the culprit in the supposed Greek bailout. In which money wasn't donated to us; it was lent to us at criminal interest rates. It's lose-lose for us, win-win for the EU".

Which brings me to "language and politics". One thing I was surprised to discover at Celtic Knot was how fond of the European Union most of the British delegates were (pardon me my dear Welsh, Scottish and Irish friends for any derogatory connotations in "British": using the term merely for convenience:-). The EU supports indigenous language and culture via its various funding programmes, so it can hardly be viewed by them as hostile. The United Kingdom, on the other hand - and its violent assimilation of everything Welsh, Irish and Scottish into a single British culture - can.

So there you have it: two flip sides of the same coin. The EU as a vehicle to promoting language and cultural diversity. The same EU financially crushing a member-state and reaping 500,000 of its state-educated native professionals in seven years. The UK as a vehicle to employment and dignity for thousands of Greek professionals. The same UK crushing the indigenous language and culture of three of its countries, and forcing thousands of natives to use English to conduct their daily business.

Epilogue?

What better way to close a post about a Wikipedia conference... than a Wikipedia edit. Wikipedia in the synecdoche sense, anyway... so here is my first ever contribution to English Wikiquote:

'There's no such thing as dead languages, only dormant minds.' 

By the Catalan novelist Carlos Ruiz Zafón.

And to elaborate on the political aspects: they WANT our minds in a constant dormant state. They, as in "the system" and its greedy, all-assimilating accessories. Perhaps awareness of the workings of assimilation in the cultural/language domain, can lead to better understanding of how the same methods work in other capacities. Employment-driven migration, for instance. Wouldn't it be great if the Wikimedia projects were explored as a tool to tackle both? Just food for thought...

Many thanks to Ewan McAndrew for inviting me to present at the Celtic Knot Wikipedia language conference, after the enthusiastic comment I left on a University of Edinburgh "thinking out loud" page soon after my first visit to Edinburgh in March 2017. Susan, Jason, Duncan, Robin, Dafydd et al... it was great to meet you. John, it was great to see you again. And as suggested by Duncan... here's to the next Wikipedia Language Conference being held in Kefalonia. We may not have the mystery, drama and medieval charm of Edinburgh... but I promise you, our July weather is much more enjoyable :)

Mina Theofilatou
Computer Science Teacher
Wikimedian (User:Saintfevrier)
Kefalonia, Greece


Τρίτη, 13 Ιουνίου 2017

Η παγίδα των "γαμάτων"

Την ανάρτηση αυτή την οφείλω σε πολύ αγαπημένο πρόσωπο που "μου άνοιξε τα μάτια" σε μια παγίδα που εκτυλίχθηκε πρόσφατα με αφορμή την ημέρα Gay Pride. Είχα σκοπό να γράψω στο Facebook αλλά επειδή θα έβγαινε "σεντόνι" προτίμησα να μοιραστώ τις σκέψεις μου εδώ, και όποιος ενδιαφέρεται και έχει την υπομονή τις διαβάζει.

Κυκλοφόρησε με αφορμή το Gay Pride μια παλιά συνέντευξη του κ. Σιμαρδάνη στην οποία δήλωνε  πως ο ίδιος δεν νιώθει την ανάγκη να υπερασπιστεί την σεξουαλική του ταυτότητα δηλώνοντας περήφανος για αυτή. Σε πρώτη ανάγνωση, πολύ καλά κάνει! Αξιοπρεπέστατος, ζει τη ζωή του, χαίρεται για τις επιλογές του, δεν νιώθει διαφορετικός ή καταπιεσμένος ή στιγματισμένος από αυτές. Σωστά;

Έτσι την πάτησα κι εγώ... "μα πόσο σωστός! Και τι ανάγκη τις έχουμε εκείνες τις "μέρες της γυναίκας, του παιδιού, του πρόσφυγα κ.ο.κ".... κάθε μέρα είναι η μέρα για όλους!!!"

ΣΕ ΕΝΑΝ ΙΔΑΝΙΚΑ ΠΛΑΣΜΕΝΟ ΚΟΣΜΟ, ΝΑΙ. Σ'ΑΥΤΟΝ ΕΔΩ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ, ΟΧΙ.

Πάμε τώρα σε μια άλλη "μέρα": την Παγκόσμια Ημέρα Εκπαιδευτικών η οποία δεν πολυακούγεται, αλλά γιορτάζεται τέλος πάντων κάθε χρόνο στις 5 Οκτωβρίου. Ακολουθεί ένας μονόλογός μου, σε μια υποθετική συνέντευξη που θα μου έπαιρνε κάποιος με αφορμή τη μέρα εκείνη:

"Εγώ από το 2007 και μετά έχω κάνει εργασίες με τους μαθητές μου που έχουν παρουσιαστεί σε Πανεπιστήμια και Συνέδρια σε όλο τον κόσμο. Το 2007 παρουσιάσαμε στο ΙΤΕ/ΕΙΧΗΜΥΘ στην Πανεπιστημιούπολη Πατρών. Το  2010, τη χρονιά που ξεκίνησε η κρίση δηλαδή, ήμασταν το μοναδικό σχολείο δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης που παρουσίαζε εργασία σε εθνικό συνέδριο για τις ΑΠΕ* υπό την αιγίδα του Προέδρου της Δημοκρατίας. Το 2011 η αφίσα μου για το έργο του σχολείου μας στη Βικιπαίδεια πήρα το πρώτο βραβείο σε Ευρωπαϊκό Συνέδριο καθηγητών STEM** στις Βρυξέλλες. Τον ίδιο χρόνο παρουσίασα Wikipedia workshop σε συνέδριο εκπαιδευτικών στην Πράγα. Δεκέμβρη του 2011 προσκλήθηκα σε φεστιβάλ STEM στο Εθνικό Ίδρυμα Ερευνών και παρουσίασα με τους μαθητές μου εργασία για τις ανοιχτές τεχνολογίες στην εκπαίδευση. Το 2012 έγραψα 3 άρθρα για την εσπερινή εκπαίδευση σε τοπικά και ευρωπαϊκά μέσα και πήρα το εθνικό βραβείο δημοσιογραφίας για  το "Ευρωπαϊκό Έτος Ενεργούς Γήρανσης και Αλληλεγγύης μεταξύ των Γενεών" σε τελετή στο Μουσείο Μπενάκη. Το 2014 πήραμε το 3ο βραβείο σε μαθητικό συνέδριο με το βίντεο που φτιάξαμε με θέμα τη σχέση Σωματιδιακής Φυσικής και Φιλοσοφίας. Το 2015 πήγα υπότροφος σε συνέδριο στο Μεξικό σε αναγνώριση της δουλειάς που έχω κάνει ως εκπαιδευτικός στα εγχειρήματα Wikimedia και για τον ίδιο λόγο βρέθηκα στην Ιταλία το 2016 και πάλι με υποτροφία. Σε λιγότερο από ένα μήνα θα παρουσιάσω τη δουλειά μας σε συνέδριο στο Εδιμβούργο...."

(όλα αλήθεια είναι. Αναζητήστε το προφίλ μου στο LinkedIn για να μη βάζω συνδέσμους σε κάθε πρόταση).


Αν με ρωτούσαν όμως ποιες ήταν οι συνθήκες που με βοήθησαν στο να τα καταφέρω όλα αυτά και ήμουν ειλικρινής με τον εαυτό μου και τους άλλους, θα συνέχιζα ως εξής:


Έτυχε να μεγαλώσω στη "μέκκα" του δυτικού κόσμου οπότε η ευχέρεια σε δυο γλώσσες ήταν κάτι για το οποίο δεν αγωνίστηκα: ήρθε φυσικά και αναπόφευκτα και με βοήθησε αφάνταστα στη διεθνή μου πορεία. Είμαι πληροφορικός σε μικρή σχολική μονάδα που σημαίνει α) η προετοιμασία μαθήματος για τμήματα 10 κατά μέσο όρο μαθητών είναι πολύ πιο εύκολη διαδικασία και παίρνει λιγότερο χρόνο, όπως και β) η διόρθωση γραπτών στο μάθημα της πληροφορικής είναι επίσης πολύ πιο γρήγορη από τη διόρθωση π.χ. μιας έκθεσης, διαδικασία που έχω ακούσει από φίλους ότι μπορεί να διαρκέσει και μια ώρα. Άρα ένας φιλόλογος σε μεγάλο σχολείο με τμήματα "τριαντάρια" έχει πολύ περισσότερη δουλειά να κάνει στο σπίτι και αν είναι ευσυνείδητος και εργατικός πιθανότατα δεν θα του περισσέψει χρόνος για εργασίες και συνέδρια. Το δε ωράριό μου στο Εσπερινό σχολείο είναι 6-9:15 το βράδυ, κατά πολύ μικρότερο από το ωράριο του ημερήσιου. Μένω σε μικρή επαρχιακή πόλη όπου οι αποστάσεις είναι μικρές και το σχολείο όπου εργάζομαι απέχει 5 λεπτά με τα πόδια από το σπίτι μου, άρα δεν χάνω χρόνο και ενέργεια (και χρήμα εντέλει) σε μετακινήσεις όπως οι περισσότεροι συνάδελφοί μου. 

Έχω το δικαίωμα να προβάλλω τον εαυτό μου λέγοντας "Να, ορίστε όλοι εσείς που φωνάζετε για την κρίση και για τον αντίκτυπό της στην εκπαίδευση, δείτε τι κατάφερα εγώ όλα αυτά τα χρόνια που εσείς κλαίγεστε";;;.

Κατηγορηματικά ΟΧΙ.


Οι "γαμάτοι" των γκέι... οι "γαμάτοι" εκπαιδευτικοί... οι "γαμάτοι" γενικώς καλά κάνουν και είναι γαμάτοι, αλλά όταν μιλάνε δημόσια ας έχουν στην άκρη του μυαλού τους ότι ίσως και άθελά τους στήνουν παγίδες που βολεύουν μια χαρά το σύστημα και ενισχύουν το πανταχού παρόν φαινόμενο του κανιβαλισμού (σε επόμενη ανάρτηση αυτό). Για να μην αναφερθώ στο γεγονός ότι πατάνε πάνω σε σίγουρο έδαφος το οποίο στρώθηκε από αγώνες, αιματηρούς συχνά, των προγενέστερών τους: εδώ μπορείτε να διαβάσετε μια πολύ καλή τοποθέτηση που ενστερνίζομαι απόλυτα. 

Και το ηθικό δίδαγμα: Ζήστε γαμάτα! Αλλά μην ξεχνάτε ότι κάποιοι πριν από σας γαμήθηκαν για να είστε εσείς γαμάτοι...

*ΑΠΕ = Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας
**STEM = Science Technology Engineering Mathematics, τουτέστιν Φυσικές Επιστήμες - Τεχνολογία - Επιστήμη Μηχανικού - Μαθηματικά



Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

Περί ηλεκτρονικής απογραφής εξοπλισμού ΤΠΕ σχολικών μονάδων

Στις 18 Μαΐου 2017 λάβαμε στο σχολείο μας σε ηλεκτρονική μορφή αυτήν εδώ την επιστολή από το ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΑΙΔΕΙΑΣ, ΕΡΕΥΝΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ:


Πρόκειται για έγγραφο με θέμα την "ηλεκτρονική απογραφή εξοπλισμού ΤΠΕ σχολικών μονάδων και μονάδων υποστήριξης της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και επικαιροποίηση καταχωρήσεων", με βαθμό προτεραιότητας "ΕΠΕΙΓΟΝ". Ως πληροφορικός του σχολείου ανέλαβα τη διερεύνηση του θέματος, με πρώτο βήμα φυσικά την επίσκεψη στη σελίδα http://inventory.sch.gr: στον ιστότοπο αυτό είχα καταχωρίσει το 2015 όλο τον εξοπλισμό ΤΠΕ της μονάδας κατόπιν του τότε σχετικού εγγράφου, φροντίζοντας να γίνουν σωστά όλες οι απαραίτητες ενέργειες και να επικυρωθεί η απογραφή.  Επισκέπτομαι την προαναφερθείσα σελίδα και αντικρύζω την εικόνα αυτή:

 

Στην κάτω αριστερά γωνία διακρίνω το λογότυπο του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ, ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ, ενώ δίπλα διαβάζω ότι η εφαρμογή αναπτύχθηκε από επιχειρησιακό πρόγραμμα του ΥΠΟΥΡΓΕΙΟΥ ΠΑΙΔΕΙΑΣ ΚΑΙ ΘΡΗΣΚΕΥΜΑΤΩΝ.

Να αναφέρω εδώ ότι το 2016 δεν λάβαμε σχετικό έγγραφο για απογραφή στο inventory.sch.gr... λάβαμε όμως πρόσκληση να καταγράψουμε τις ανάγκες της μονάδας σε εξοπλισμό ΤΠΕ στην πλατφόρμα Edulabs. Κατέδειξα την εμπειρία του σχολείου σε ψηφιακές εκπαιδευτικές πρακτικές και δράσεις - κάτι που δεν ήταν δύσκολο άλλωστε -  και υπέβαλα την αίτηση, για να μάθω μερικούς μήνες αργότερα ότι εγκρίθηκαν μόλις 121 από σύνολο 5.500 αιτήσεων (ανάμεσα στις οποίες δεν ήταν το δικό μας σχολείο).

Κατόπιν της περιγραφής αυτής, και δεδομένου του επείγοντος του θέματος, κοινοποιώ δημοσίως την άρνησή μου να προχωρήσω σε οποιαδήποτε νέα ενέργεια απογραφής του εξοπλισμού ΤΠΕ της σχολικής μονάδας μας, με βάση το παρακάτω σκεπτικό:

1) Δεν είμαι υπάλληλος ούτε του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, Πολιτισμού και Αθλητισμού, ούτε του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων,  οπότε θεωρώ ότι το εν λόγω θέμα δεν εμπίπτει στην αρμοδιότητά μου. Αν ωστόσο επιμένετε ότι αποτελεί υποχρεώσή μου η συμμόρφωση με την εντολή του εγγράφου, θα δεχτώ αν και εφόσον μου εξηγήσετε  

  • την εκπαιδευτική και πρακτική σκοπιμότητα των συνεχών αλλαγών του τίτλου του εν λόγω Υπουργείου (και του συνεπαγόμενου κόστους σε αλλαγή πινακίδων, σφραγίδων, επιστολόχαρτων κλπ.)  
  • αν το Υπουργείο Παιδείας - με τα εκάστοτε συνοδευτικά σκέλη του τίτλου του - υποχρεούται να ελέγχει τους συνδέσμους κλπ που περιλαμβάνονται στα έγγραφα που αποστέλλει, προκειμένου να διαπιστώσει αν έχουν παραμείνει ίχνη των συνοδευτικών σκελών των προηγούμενων τίτλων του. Στην περίπτωση που διαπιστώνει ότι υπάρχουν λάθη και/ή παραλείψεις, υποχρεούται να τα διορθώνει;
2) Από το 2015 μέχρι τούδε δεν έχει σημειωθεί καμία απολύτως μεταβολή στον εξοπλισμό ΤΠΕ του σχολείου μας. Και πώς να σημειωθεί άλλωστε, αφού: α) χρήματα για την αγορά νέου εξοπλισμού δεν υπάρχουν β) η πιθανότητα να επιλεγεί ένα σχολείο με βάση τα τελευταία δεδομένα Edulab αναλογεί σε 121 προς 5.500, η οποία ανάγεται σε 2,2 προς 100. Θεωρώ πιο αποτελεσματικό να επενδύσω το χρόνο μου σε εκμάθηση συστημάτων Τζόκερ παρά στη συγγραφή εκπαιδευτικών σεναρίων προκειμένου να επιλεγεί το σχολείο μου για ανανέωση εξοπλισμού ΤΠΕ.

Κατόπιν των παραπάνω, θεωρώ ότι ισχύει η ήδη καταχωρηθείσα και επικυρωμένη απογραφή του 2015, την οποία δύναται να χρησιμοποιήσει ως "παραδοτέο" εκ μέρους μου το ΕΚΠΑ για τους σκοπούς του προγράμματος. Δηλώνω δε ότι η παρούσα ανάλυση αποτελεί προσωπική τοποθέτηση απέναντι στο ζήτημα, με το ρόλο που μου έχει ανατεθεί, και αναλαμβάνω πλήρως τις όποιες συνέπειες από τη μη-συμμόρφωσή μου με την οδηγία του εγγράφου. Καμία απολύτως επίπτωση δεν θα πρέπει να επιβαρύνει τους άλλους ρόλους (π.χ. Διευθυντή σχολικής μονάδας) που εμπλέκονται στη διαδικασία.

Τέλος, με την ευκαιρία αυτή θα ήθελα να υπενθυμίσω στους αρμόδιους φορείς του Υπουργείου ότι εκκρεμεί εκ μέρους σας εδώ και 5 μήνες η απάντηση σε προηγούμενο ερώτημά μου προς την υπηρεσία σας, με αριθμό πρωτοκόλλου 4328/11-01-2017. Λεπτομέρειες μπορείτε να δείτε εδώ.
Παραμένω στη διάθεσή σας για τυχόν διευκρινίσεις και αναμένω τις απαντήσεις σας.

Με εκτίμηση,

Ασημίνα Θεοφιλάτου
Εκπαιδευτικός ΠΕ19
Εσπερινό Γυμνάσιο - Τάξεις Λυκείου Αργοστολίου


Παρασκευή, 14 Απριλίου 2017

Σενάριο Χριστιανικής "απάτης" με το Άγιο Φως

Πολλή κουβέντα αυτές τις μέρες για το Άγιο Φως... δεν θα μπω στη διαδικασία να δώσω την άποψή μου για το φαινόμενο, αν είναι αληθινό ή όχι. Δεν με αφορά: μου αρέσει το έθιμο. Τυχαίνει να μένω ακριβώς απέναντι από εκκλησία στην οποία παραδίδεται το Άγιο Φως. Η στιγμή αυτή είναι κάτι το μαγικό: μικροί, μεγάλοι, όλοι αγαπημένοι και ενωμένοι, ωραία βαβούρα από τους μοτοσυκλετιστές που το συνοδεύουν, αδελφοσύνη, αγάπη...

Αυτό όμως που δεν είναι καθόλου μαγικό είναι το κόστος της όλης διαδικασίας. Με αφορμή το εξαιρετικό κείμενο του φίλου και συναδέλφου Ηλία Τουμασάτου, αλλά και τις "νουθεσίες" που δέχτηκα από φίλους στο Facebook όταν ανέφερα πως φέτος έχω απομακρυνθεί συνειδητά από την εκκλησία λόγω του πλεονάσματος υποκρισίας που επικρατεί στο χώρο, θα πάρω τη σκυτάλη για να προτείνω κάτι επαναστατικό και άκρως Χριστιανικό για το Άγιο Φως.


Το Άγιο Φως φτάνει στον Ι.Ν. Ταξιαρχών. Αργοστόλι, 2016



ΥΠΟΘΕΣΗ
Ας υποθέσουμε ότι το κόστος για τη μεταφορά της φλόγας είναι Χ εκατομμύρια ευρώ: μονοψήφιο ή διψήφιο το Χ δεν έχει σημασία. Να πάρουμε την πιο οικονομική λύση και να υποθέσουμε ότι Χ = 1.

ΔΕΔΟΜΕΝΑ
1) Από φυσική άποψη, η φλόγα είναι φλόγα. Είτε έχει προέλθει από θαύμα - πιθανόν να είναι έτσι, είπαμε δεν είναι αυτός ο σκοπός του κειμένου μου - είτε από αναπτήρα ή σπίρτο, κανείς μα κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τη διαφορά.

2) Ο Χριστός ήταν δάσκαλος και θεραπευτής. Με τα θαύματά του - και πάλι δεν είναι αντικείμενό μου η ανάλυσή τους - και με την αγάπη του για τον άνθρωπο, ανακούφιζε τις ψυχές των ασθενών... ο ανάπηρος περπάτησε, ο τυφλός βρήκε το φως του. Σκοπός του ήταν να προσφέρει απλόχερα και αδιακρίτως αγάπη και ευεργεσία, ειδικά στους ταλαιπωρημένους, φτωχούς, και αδικημένους του κόσμου τούτου.

3) Την ώρα της Ανάστασης κάθε χρόνο σε όλη τη χώρα βρίσκονται σε εφημερία θεραπευτές σε νοσοκομεία από άκρη σε άκρη της χώρας. Το εγκεφαλικό, η ανακοπή καρδιάς, το τροχαίο κ.ο.κ. δεν καταλαβαίνουν από γιορτές και αργίες: γιατροί, νοσηλευτές/-ριες κ.ο.κ. βρίσκονται σε θέση μάχης την ώρα που εμείς ψάλλουμε το Χριστός Ανέστη (μην ξεχνάμε και τη μαγειρίτσα που μας περιμένει στο σπίτι).

ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ
Να μεταδοθεί από άκρη σε άκρη της χώρας το ελπιδοφόρο μήνυμα της Ανάστασης του Χριστού με τον αποτελεσματικότερο δυνατό τρόπο.

ΛΥΣΗ
1) Σε συνεννόηση Εκκλησία και Κράτος αποφασίζουν ότι είναι κρίμα να ξοδευτούν τόσα χρήματα για τη μεταφορά μιας φλόγας από τα Ιεροσόλυμα, όταν υπάρχουν επιτακτικές ανάγκες ζωής και θανάτου στο ποιμνίο. Αναγνωρίζουν ωστόσο ότι οι πιστοί έχουν ανάγκη αυτή τη φλόγα της Ανάστασης, αφού είναι αναπόσπαστο μέρος της θρησκείας τους.

2) Προφασιζόμενοι την οικονομική κρίση, ανακοινώνουν ότι φέτος δεν θα ναυλωθούν αεροσκάφη για τη μεταφορά της φλόγας από τα Ιεροσόλυμα και στη συνέχεια από άκρη σε άκρη της χώρας. Παράλληλα, ανακοινώνουν ότι επειδή η τεχνολογία έχει κάνει άλματα, η φλόγα θα αφιχθεί μέσω "συστοιχίας drone". Για να γίνουν πιο πιστευτοί παρομοιάζουν τη διαδικασία με τις φρυκτωρίες της αρχαιότητας, μέσω των οποίων πυρσοί χρησιμοποιούνταν για την αναμετάδοση μηνυμάτων από τη μια άκρη της χώρας στην άλλη. Μεταδίδονται τηλεοπτικά μερικά πλάνα από drones εν δράσει για μεγαλύτερη πειστικότητα. Στη συνέχεια συνεννοούνται με τους ιερείς των Μητροπόλεων ανά την Ελλάδα να βρουν έναν ντόπιο χειριστή drone που θα αναλάβει να πετάξει για μερικά μέτρα το "εξ Ιεροσολύμων" drone που μεταφέρει προστατευμένη σε ειδική θήκη τη φλόγα που άναψε με τον αναπτήρα του ο χειριστής, και να το προσγειώσει στο προαύλιο της εκκλησίας καθώς οι πιστοί θα περιμένουν κατανυκτικά να ανάψουν τις λαμπάδες τους. Οι πιστοί ψάλλουν το Χριστός Ανέστη με το Άγιο Φως ανά χείρας.

3) Την ίδια ώρα, επιτελείο αποτελούμενο από κρατικούς και εκκλησιαστικούς παράγοντες χωρίς τυμπανοκρουσίες επισκέπτεται το κεντρικό νοσοκομείο ή Κέντρο Υγείας κάθε Μητρόπολης και αποκαλύπτει την "απάτη": τα χρήματα που εξοικονομήθηκαν από τη μεταφορά του Αγίου Φωτός θα μοιραστούν και θα διατεθούν άμεσα στις επιτακτικές ανάγκες των νοσοκομείων και των Κ.Υ. όλης της χώρας. Οι γιατροί της βάρδιας συσκέπτονται και προτείνουν επιτόπου τα θέματα που έχουν άμεση προτεραιότητα: κάποιο φάρμακο που λείπει από καρκινοπαθή, ένα stent που το περιμένει μια βδομάδα ο ασθενής, βενζίνη για το ασθενοφόρο κ.ο.κ. Ασθενείς, γιατροί και νοσηλευτές βιώνουν το πραγματικό νόημα της Ανάστασης.

ΤΑ ΝΟΥΜΕΡΑ
Με μια πολύ πρόχειρη αναζήτηση, στη χώρα υπάρχουν περίπου 150 νοσοκομεία και 250 Κέντρα Υγείας.

Λύνοντας το σύστημα:

400 x Y = X
Χ = 1.000.000
(είπαμε, θα πάρουμε την πιο απλή περίπτωση ότι όλο αυτό το πανηγύρι στοιχίζει 1 εκατομμύριο ευρώ)

Βρίσκουμε Y = 1.000.000/400 = 2500.

Με λίγα λόγια, σε κάθε νοσοκομείο και κέντρο υγείας της χώρας θα αναλογούσαν 2500 Ευρώ. Μεταφρασμένο το ποσό σε είδος (ενδεικτικά): 24 δόσεις ιντερφερόνη άλφα-2b, δυο stent χοληδόχου πόρου ή 1600 λίτρα βενζίνης.

Ο ΧΡΙΣΤΟΣ
 Πείτε μου λοιπόν: Ο Χριστός δεν θα προτιμούσε τα χρήματα που διατίθενται κάθε χρόνο για το Άγιο Φως, να πάνε σε εκείνους που πραγματικά έχουν ανάγκη; Ο Χριστός - που έπλυνε με τα χέρια του τα πόδια των μαθητών του - έχει την απαίτηση να μεταφέρεται η φλόγα από τον Άγιο Τάφο Του με τιμές αρχηγού κράτους; Αυτά μας διδάσκουν οι Γραφές;;;

ΚΑΙ ΜΕΤΑ ΞΥΠΝΗΣΑ...
Μέχρι λοιπόν να καταλάβει η Εκκλησία ότι η ίδια έχει απομακρύνει τους πιστούς από κοντά της, εγώ θα συνεχίσω να προσφέρω στο συνάνθρωπο αγάπη, αλληλεγγύη και συμπαράσταση ηθική... και υλική όταν μπορώ. Φέτος αντί μνημοσύνου στον τάφο της μητέρας μου έστειλα τα χρήματα που θα αναλογούσαν σε κοινωφελή σκοπό που γνωρίζω εξ ιδίας πείρας ότι προσφέρει τροφή σε αστέγους αδιακρίτως φύλου, φυλής και σεξουαλικής προτίμησης. Πιστεύω ότι και η ίδια αυτό θα προτιμούσε. Το ίδιο πιστεύω θα προτιμούσε και ο Χριστός. Εγώ τουλάχιστον, αυτό έχω καταλάβει από τις Γραφές.

Καλή Ανάσταση σε όλους, με περισσότερη ουσία και λιγότερη υποκρισία.